Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி என்ற இந்தக் கதையை ஆரம்பத்தில் இருந்து தொடர்ந்து வாசித்து வரும் ஒரு வாசகனாக, இந்தப் பதிவைப் படித்தபோது மனதுக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.
முதலில் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். யாழினி ராம் அவர்களே, இந்தக் கதையை இந்தத் தளத்தில் நிறுத்திவிட வேண்டாம் என்று தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
"ஒரு மரம் நிழல் தருகிறது என்பதற்காக எல்லோரும் அதற்கு தண்ணீர் ஊற்றுவதில்லை; ஆனால் அதனால் மரம் நிழல் தருவதை நிறுத்திவிடாது" என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு படைப்பை உணர்ந்து ரசிக்கும் வாசகர்கள் அமைதியாக இருந்தாலும், அவர்கள் இல்லையென்று அர்த்தமில்லை.
உங்கள் பதிவில் சொன்ன ஒவ்வொரு காரணமும் நியாயமானதே. ஒரு அத்தியாயத்தை எழுதுவதற்கு பின்னால் இருக்கும் உழைப்பு, சிந்தனை, திருத்தம், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை வடிவமைக்கும் பொறுமை—இவை அனைத்தும் ஒரு எழுத்தாளருக்குத்தான் முழுமையாகத் தெரியும். வாசகர்கள் சில நிமிடங்களில் படித்துவிடும் ஒரு அத்தியாயத்தின் பின்னால் பல மணி நேரங்களும் பல நாட்களும் இருக்கலாம்.
"கல்லை எறிவது எளிது; சிலையை செதுக்குவது கடினம்" என்ற பழமொழி போல, விமர்சிப்பது யாராலும் முடியும். ஆனால் ஒரு உலகத்தையே உருவாக்கி, அதில் கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்து, வாசகர்களை அந்த உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்வது எல்லோராலும் முடியாது.
இந்தக் கதையை சிலர் வெறும் ஒரு வகைக் கதையாக மட்டுமே பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் தொடர்ந்து வாசித்து வந்த பலருக்கு இது அதைவிட அதிகம். பவித்ராவின் மனநிலைகள், அவளுடைய முடிவுகள், அவள் சந்திக்கும் குழப்பங்கள், அவளைச் சுற்றி நகரும் மனிதர்கள்—இவை அனைத்தும் கதையை ஒரு சாதாரண வாசிப்பாக இல்லாமல் ஒரு பயணமாக மாற்றியிருக்கின்றன.
"நிறைகுடம் தளும்பாது" என்பார்கள். கதையை உண்மையாக ரசிக்கும் பல வாசகர்கள் பெரும்பாலும் அமைதியாகவே இருப்பார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் காத்திருந்து படிப்பார்கள்; ஆனால் எல்லோரும் நீளமான கருத்துகளை எழுதுவதில்லை. அதனால் அவர்களின் ரசிப்பு குறைந்து விட்டது என்று அர்த்தமில்லை.
இன்னொரு பழமொழி உண்டு. "சூரியனைப் பார்த்து நாய் குரைத்தாலும், சூரியன் தனது பயணத்தை நிறுத்துவதில்லை." சில தரமற்ற கருத்துகள் வந்ததற்காக, உங்கள் எழுத்தின் மதிப்பு குறைந்து விடாது. அந்தக் கருத்துகள் ஒரு சிலரின் மனநிலையை மட்டுமே காட்டும்; உங்கள் படைப்பின் தரத்தை அல்ல.
உங்கள் பதிவில் மிகவும் மனதைத் தொட்ட வரி, நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் ஏற்கனவே எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என்ற விஷயம். ஒரு வாசகராக அதை படித்தபோது, அந்தப் பயணம் பாதியிலேயே நின்றுவிடக் கூடாது என்று தோன்றியது. ஏனென்றால், அந்த அத்தியாயங்களுக்குள் இன்னும் எத்தனை உணர்வுகள், திருப்பங்கள், ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றன என்பதை நாங்கள் அறியவில்லை.
அதனால், ஒரு சாதாரண வாசகராக அல்ல; இந்தக் கதையுடன் நீண்ட நாட்களாக பயணம் செய்த ஒருவராக உங்களிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன். தயவுசெய்து இந்தத் தளத்தில் கதையை நிறுத்திவிட வேண்டாம். சிலர் எழுதும் கருத்துகளைவிட, அமைதியாகக் காத்திருந்து அடுத்த அத்தியாயத்தைப் படிக்கும் வாசகர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
உங்கள் எழுத்து எங்களைத் தொட்டிருக்கிறது. உங்கள் கதாபாத்திரங்கள் எங்களுடன் வாழ்ந்திருக்கின்றன. உங்கள் உழைப்புக்கு மதிப்பு கொடுக்கும் வாசகர்களும் இன்னும் இருக்கிறார்கள்.
அதனால், மனம் வருந்தாமல் மீண்டும் எழுதத் தொடங்குங்கள் என்று தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
அவள் இதயத்தின் மொழி தொடர வேண்டும்.
அதுவே இந்தக் கதையை நேசித்து வாசித்து வரும் பல அமைதியான வாசகர்களின் மனதின் குரல்.
நன்றியுடன், ஒரு உண்மையான வாசகன்