Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

இதுவரை இந்தக் கதையைப் படித்து ஆதரவு அளித்த அனைவருக்கும் முதலில் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இந்த பதிவை எழுதுவது எனக்கு எளிதான விஷயம் அல்ல. அதே நேரத்தில், இதை சொல்லாமல் தொடர்ந்து எழுதுவதும் எனக்கு முடியவில்லை. அதனால் நேராக விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

இந்த முடிவை நான் கோபத்தில் எடுக்கவில்லை. யார்மீதும் தனிப்பட்ட வருத்தமோ குற்றச்சாட்டோ இல்லை. ஆனால் நீண்ட நாட்களாக மனதில் தேங்கிக்கொண்டிருந்த ஏமாற்றத்தின் விளைவாகத்தான் இந்த முடிவை எடுக்கிறேன்.

ஒரு அத்தியாயம் எழுதுவது என்பது வெறும் சில பக்கங்கள் எழுதிப் பதிவிடுவது அல்ல. குறிப்பாக இந்தக் கதையைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு காட்சியும், ஒவ்வொரு உரையாடலும், ஒவ்வொரு உணர்வும் வாசகர்களிடம் சரியாகச் சென்று சேர வேண்டும் என்பதற்காக நான் நிறைய நேரமும் உழைப்பும் செலவிடுகிறேன். சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியை பல முறை மாற்றி எழுதுகிறேன். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வாசகர்கள் உணர வேண்டும் என்பதற்காக நுணுக்கமாக வேலை செய்கிறேன்.

ஆனால் அதற்கு கிடைக்கும் எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது, உண்மையாகச் சொன்னால் எனக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு இருந்ததைப் போல கதையைப் பற்றிய ஆக்கபூர்வமான விவாதங்களோ, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றிய கருத்துப் பரிமாற்றங்களோ, கதையின் ஓட்டம் குறித்த பகுப்பாய்வுகளோ, அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிய யூகங்களோ இப்போது பெரிதாகக் காணப்படுவதில்லை.

அதைவிட வருத்தமளிப்பது, சில கருத்துகளின் தரம். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுகள், அவளுடைய மனநிலை, அவள் எடுக்கும் முடிவுகள் அல்லது கதையின் பின்னணியைப் பற்றி பேசுவதற்குப் பதிலாக, சிலர் மிகவும் தரம் தாழ்ந்த வார்த்தைகளில் கதாபாத்திரங்களை விமர்சிப்பதையோ அல்லது இழிவுபடுத்துவதையோ மட்டுமே செய்கிறார்கள்.

ஒரு கதாபாத்திரத்தை விரும்பாமல் இருக்கலாம். அவளுடைய செயல்களுடன் உடன்படாமல் இருக்கலாம். அதைப் பற்றிய விமர்சனங்களையும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனால் வெறுமனே அவமானப்படுத்துவதற்காக எழுதப்படும் கருத்துகள் எந்த ஆக்கபூர்வமான விவாதத்திற்கும் உதவுவதில்லை.

உண்மையாகச் சொன்னால், அப்படிப்பட்ட கருத்துகளைப் படிக்கும் போது, நான் இவ்வளவு நேரமும் உழைப்பும் செலவழித்து எழுதுவது யாருக்காக என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது. கதையின் உணர்வுகளையும் கதாபாத்திரங்களையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் வாசகர்களுக்காகவா, இல்லை வெறுமனே இழிவான கருத்துகளை எழுதுவதற்காக மட்டும் காத்திருக்கும் சிலருக்காகவா என்ற எண்ணம் பலமுறை வந்திருக்கிறது.

சில நேரங்களில் அந்த கருத்துகளைப் படிக்கும்போது, நான் எழுதியதை உண்மையாக உள்வாங்கிப் படித்தார்களா என்ற கேள்வியே எனக்குள் எழுகிறது.

நான் யாரிடமும் பாராட்டுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை. எல்லோரும் வந்து "சூப்பர்", "அருமை" என்று சொல்ல வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கதையில் குறைகள் இருந்தால் அதைச் சொல்லலாம். பிடிக்காத விஷயங்களை விமர்சிக்கலாம். நான் அதையும் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனால் குறைந்தபட்சம் கதையோடு ஈடுபட்டு, அதில் இருக்கும் உணர்வுகளை உணர்ந்து, அதைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மட்டும் எனக்கு இருக்கிறது.

ஒரு எழுத்தாளருக்கு வாசகர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் முக்கியமல்ல. அவர் எழுதும் விஷயம் யாரையாவது உண்மையாகத் தொட்டதா, யாராவது அதை உணர்ந்து வாசிக்கிறார்களா என்பதுதான் முக்கியம். அதுதான் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான ஊக்கத்தைக் கொடுக்கும்.

ஆனால் சமீப காலமாக அந்த ஊக்கம் எனக்கு கிடைப்பதில்லை.

நான் செலுத்தும் உழைப்புக்கும், அதற்கு கிடைக்கும் வாசகர் ஈடுபாட்டுக்கும் நடுவில் மிகப்பெரிய இடைவெளி இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நான் செலுத்தும் கவனமும் உணர்வும் இங்கு பிரதிபலிக்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

இந்த முடிவுக்கு காரணம் கதையைத் தொடர முடியாத நிலை அல்ல. உண்மையில், இந்தக் கதைக்காக நான் ஏற்கனவே 40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்களை எழுதி முடித்து வைத்திருக்கிறேன். கதையின் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் என்ன, கதாபாத்திரங்களின் பயணம் எங்கு செல்லப் போகிறது என்பதெல்லாம் எனக்கு தெளிவாகவே இருக்கிறது.

அதாவது, கதையைத் தொடர உள்ளடக்கம் இல்லை என்பதல்ல பிரச்சனை.

பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த அத்தியாயங்களை இங்கே தொடர்ந்து பதிவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இப்போது எனக்கு இல்லை.

ஏனென்றால் ஒரு எழுத்தாளராக, நான் பல மணி நேரங்கள் செலவழித்து எழுதும் விஷயங்களுக்கு கிடைக்கும் எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது, அந்த முயற்சிக்கு உரிய மதிப்போ ஈடுபாடோ கிடைக்கவில்லை என்ற உணர்வுதான் அதிகமாக வருகிறது.

40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் தயாராக இருந்தும், அவற்றை இங்கே பதிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வராத அளவுக்கு இந்த நிலை என்னை பாதித்திருக்கிறது.

மேலும் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

இது ஒரு காமக்கதை என்பதால், சிலருக்கு இதை எழுதுவது மிகவும் எளிதான விஷயம் போலத் தோன்றலாம். அல்லது இதை வெறும் "dirty story" என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு எழுத்தாளராக நான் அதை அப்படிப் பார்க்கவில்லை.

இந்தக் கதையில் காமம் இருக்கலாம். உடலுறவுக் காட்சிகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதற்குள் மனிதர்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், மனநிலைகள், ஆசைகள், வலிகள், ஏமாற்றங்கள், குழப்பங்கள் எல்லாமே இருக்கின்றன. அவற்றை நம்பகமாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் எழுதுவதற்கு நான் செலவிடும் நேரம் மிகவும் அதிகம்.

சில நேரங்களில் ஒரு அத்தியாயத்தின் உணர்வுகளை சரியாகக் கொண்டு வருவதற்கே பல மணி நேரங்கள் செலவாகின்றன. ஒரு காட்சியை மீண்டும் மீண்டும் படித்து திருத்துகிறேன். ஒரு உரையாடலை பல முறை மாற்றுகிறேன். அதனால் இது வெறும் "dirty story" என்று சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்லக்கூடிய விஷயம் அல்ல.

என்னைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு படைப்பு. நான் முழு மனதோடும், நேரத்தோடும், உழைப்போடும் உருவாக்கிய ஒரு வேலை.

இந்தக் கதையில் காமம் இருப்பதால், அதற்குக் குறைவான மதிப்போ அல்லது குறைவான தரத்தில் வாசகர் ஈடுபாடோ கிடைக்க வேண்டும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. எந்தக் கதைக்கும் கிடைக்க வேண்டிய அதே அளவிலான கவனமும், ஆக்கபூர்வமான விமர்சனமும், உண்மையான கருத்துப் பரிமாற்றமும் இதற்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்று தான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இங்கே நான் அந்த அனுபவத்தைப் பெறவில்லை.

அதனால் தான் இந்தத் தளத்தில் இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து பதிவு செய்வதை நிறுத்த முடிவு செய்துள்ளேன்.

பவித்ராவின் பயணத்தையும், இந்தக் கதையின் உணர்வுகளையும் உண்மையாக ரசித்து வாசிக்க விரும்பும் வாசகர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். அவர்களுக்காகவே இந்தக் கதையை வேறு ஒரு தளத்திற்கு மாற்றப் போகிறேன்.

அங்கு இந்தக் கதையை வெறும் காமக் காட்சிகளுக்காக மட்டும் அல்லாமல், அதற்குள் இருக்கும் உணர்வுகள், கதாபாத்திரங்கள், உறவுகள் மற்றும் பயணத்தைப் புரிந்துகொண்டு வாசிக்க விரும்பும் சரியான வாசகர்களை சென்றடையச் செய்ய முயற்சிப்பேன்.

புதிய தளத்தின் விவரங்களை விரைவில் பகிர்கிறேன்.

இந்த முடிவு திடீரென்று எடுக்கப்பட்டதல்ல. நீண்ட நாட்களாக யோசித்து, பல முறை மனதில் போராடி எடுத்த முடிவு.

இதுவரை உண்மையாகக் கதையை வாசித்து, நீளமான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி விவாதித்து, என்னை தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்திய வாசகர்கள் அனைவருக்கும் என் இதயப்பூர்வமான நன்றிகள். உங்கள் ஆதரவுதான் இவ்வளவு தூரம் என்னை கொண்டு வந்தது.

மற்றவர்கள்மீது எந்த கோபமும் இல்லை. ஆனால் தற்போதைய சூழலில், நான் செலுத்தும் முயற்சிக்கும் கிடைக்கும் ஈடுபாட்டிற்கும் இடையே உள்ள இந்தப் பெரிய வித்தியாசத்துடன் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு எனக்கு மனமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

அதனால் இந்த முடிவு.

நன்றி.

அவள் இதயத்தின் மொழி
யாழினி ராம் அவர்களுக்கு, ஒரு வாசகனின் மனமார்ந்த வேண்டுகோள்...
அன்புள்ள யாழினி ராம்,
உங்கள் பதிவை படித்தபோது, ஒரு கதையை வாசித்த உணர்வு வரவில்லை. பல மாதங்களாக தனது மனதை முழுவதும் ஒரு படைப்புக்குள் ஊற்றி வைத்திருந்த ஒரு எழுத்தாளரின் சோர்வையும், ஏமாற்றத்தையும், அமைதியாக உடைந்து கொண்டிருக்கும் உள்ளத்தையும் தான் உணர முடிந்தது.
ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்:
"கனி தரும் மரத்துக்குத்தான் கல்லடி அதிகம்."
பழம் இல்லாத மரத்தை யாரும் பார்த்துக் கூட செல்ல மாட்டார்கள். ஆனால் நிழலும் தரும், கனியும் தரும் மரத்தை நோக்கித்தான் கற்கள் பறக்கும். அதுபோலத்தான் நல்ல எழுத்தாளர்களும். வாசகர்களின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாத கதைகளுக்கு விமர்சனமும் வராது, விவாதமும் வராது, எதிர்ப்பும் வராது. தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் கதைகள்தான் பலவிதமான கருத்துகளை ஈர்க்கும்.
ஆனால் அந்தக் கருத்துகள் அனைத்தும் ஒரே தரத்தில் இருக்காது என்பதும் உண்மை.
ஒரு சிறிய நீதிக்கதை நினைவுக்கு வருகிறது.
ஒரு சிற்பி பல மாதங்கள் உழைத்து ஒரு அழகான சிலையை வடித்தான். அதை ஊரின் நடுவில் வைத்து, "இதில் குறை இருப்பதாக நினைப்பவர்கள் சிவப்பு மை கொண்டு குறியிடுங்கள்" என்று ஒரு பலகை வைத்தான்.
மறுநாள் பார்த்தபோது, சிலை முழுவதும் சிவப்பு குறிகளால் நிரம்பி இருந்தது.
அவன் மனம் உடைந்தான்.
பிறகு அவனுடைய குரு சொன்னார்:
"இப்போது இதே சிலையை வைத்து, குறை சொல்பவர்கள் அதைக் எப்படி சரி செய்ய வேண்டும் என்பதையும் எழுதி வைக்கச் சொல்."
மறுநாள் ஒரு குறியும் இல்லை.
ஏனெனில் குறை சொல்லுவது எளிது.
உருவாக்குவது தான் கடினம்.
அந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது எனக்கு உங்கள் நினைவு வந்தது.
ஏனெனில் இன்று பலர் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி பேசுவதில்லை. அவர்கள் உணர்வுகளைப் பற்றி பேசுவதில்லை. அவர்கள் கதையின் அடுக்குகளைப் பற்றி பேசுவதில்லை. ஆனால் சில வார்த்தைகளை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு பேசுகிறார்கள்.
ஆனால் ஒரு உண்மையை யாராலும் மறுக்க முடியாது.
"கதை எழுதுவது எல்லோராலும் முடியும்; கதாபாத்திரங்களை உயிரோடு நடக்க வைப்பது சிலரால் மட்டுமே முடியும்."
பவித்ரா இன்று ஒரு பெயராக இல்லை. பல வாசகர்களின் நினைவில் வாழும் ஒரு கதாபாத்திரமாக மாறியிருக்கிறாள். அது சாதாரண விஷயம் அல்ல.
இன்னொரு பழமொழி:
"ஓடும் ஆற்றில் தான் அலை இருக்கும்; தேங்கிய குட்டையில் அமைதி இருக்கும்."
உங்கள் கதை ஓடும் ஆறு போல இருக்கிறது. அதனால்தான் அதில் அலைகளும் இருக்கின்றன. கருத்து வேறுபாடுகளும் இருக்கின்றன. விவாதங்களும் இருக்கின்றன. சில சமயம் தேவையற்ற வார்த்தைகளும் வந்து விழுகின்றன.
ஆனால் அதற்காக ஆற்றை நிறுத்திவிட முடியுமா?
அப்படிச் செய்தால் தண்ணீர் மட்டும் நின்றுவிடாது; அதை நம்பி வாழ்ந்தவர்களுடைய தாகமும் நிறைவேறாமல் போய்விடும்.
நான் ஒரு சாதாரண வாசகன்.
ஆனால் ஒரு வாசகனாக உண்மையை சொல்கிறேன்.
உங்கள் கதையைப் படிப்பவர்கள் எல்லோரும் கருத்து எழுத மாட்டார்கள்.
சிலர் படித்துவிட்டு அமைதியாகச் செல்வார்கள்.
சிலர் மனதில் ரசிப்பார்கள்.
சிலர் அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக காத்திருப்பார்கள்.
சிலர் தங்கள் வேலைப்பளுவில் கருத்து எழுத மறந்துவிடுவார்கள்.
ஆனால் அதனால் அவர்கள் ரசிக்கவில்லை என்று அர்த்தமில்லை.
ஒரு விளக்கின் மதிப்பு அது எத்தனை பேரிடம் பாராட்டு பெற்றது என்பதில் இல்லை; எத்தனை பேரின் இருளை அகற்றியது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
அதேபோல் ஒரு கதையின் மதிப்பு எத்தனை கருத்துகள் வந்தது என்பதில் மட்டும் இல்லை; எத்தனை மனங்களில் அது வாழ்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
உங்கள் பதிவில் ஒரு வரி என்னை மிகவும் பாதித்தது.
40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் தயாராக இருந்தும், அவற்றை வெளியிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இல்லை என்று நீங்கள் எழுதியிருந்தீர்கள்.
அந்த வரியைப் படித்தபோது, பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட ஒரு பயணத்தைப் பார்த்த உணர்வு வந்தது.
ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்:
"பாதி கட்டிய கோபுரம் புகழை தராது."
அதேபோல்,
பாதியில் நிற்கும் ஒரு நல்ல கதை, எழுத்தாளருக்கும் வலி; வாசகருக்கும் வெறுமை.
உங்கள் மனவேதனை நியாயமானது.
உங்கள் ஏமாற்றமும் புரிகிறது.
ஆனால் அந்த ஏமாற்றத்திற்கு தண்டனை பெற வேண்டியது உங்கள் கதை அல்ல.
உங்களை உண்மையாக வாசித்த வாசகர்களும் அல்ல.
சில தரமற்ற கருத்துகள் ஒரு படைப்பின் மதிப்பை தீர்மானிக்கக் கூடாது.
ஒரு வைரத்தின் மீது சேறு விழுந்தால், சேறு தான் அழுக்கு ஆகும்; வைரம் அல்ல.
அதேபோல் சில கருத்துகள் ஒரு எழுத்தாளரின் தரத்தை குறைக்க முடியாது.
யாழினி ராம்,
இந்த வேண்டுகோளை ஒரு வாசகனின் கோரிக்கையாக மட்டும் பார்க்காதீர்கள்.
பல அமைதியான வாசகர்களின் சார்பாக எழுதப்படும் ஒரு மனப்பூர்வமான வேண்டுகோளாக பாருங்கள்.
அவள் இதயத்தின் மொழி இந்த தளத்திலேயே தொடர்ந்து வர வேண்டும்.
பவித்ராவின் பயணம் பாதியில் நிற்கக் கூடாது.
உங்கள் எழுத்தை ரசிக்கும் வாசகர்களுக்காகவும், நீங்கள் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காகவும், அதைவிட முக்கியமாக உங்கள் சொந்த படைப்பிற்காகவும் இந்த கதையைத் தொடருங்கள்.
ஏனெனில்,
"ஒரு நல்ல எழுத்தாளரை உருவாக்குவது அவரது திறமை மட்டும் அல்ல; பாதியில் கைவிடாமல் தொடர்ந்து எழுதும் அவரது மனவலிமையும் தான்."
அந்த மனவலிமை உங்களிடம் இருக்கிறது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.
உங்கள் எழுத்தை இன்னும் பல அத்தியாயங்கள் படிக்க காத்திருக்கும் ஒரு வாசகனின் மனமார்ந்த வேண்டுகோள் இது.
யாழினி ராம் அவர்களுக்கு, எபிசோடு 185 வரை எங்களை அழைத்துச் சென்றதற்கு நன்றி. இனியும் இந்தப் பயணம் தொடர வேண்டும் என்பதே எங்கள் ஆசை. ❤️