10-06-2026, 06:50 PM
શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેણે પોતાની છાતી પર હાથ મૂક્યો. તેના સ્તન ભારે થઈ રહ્યા હતા, તેના સ્તનની ડીંટી કડક થઈ રહી હતી, કબ્જામાંથી બહાર નીકળી રહી હતી. તેને તેની ચૂતમાં થોડી ગરમી અને ભેજનો અનુભવ થયો.
આ લાગણીથી તેને પોતાની જાત પર શરમ આવતી હતી.
જૂની યાદો તેના મનમાં ઝબકી ગઈ. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
પૂજા જ્યારે પતિ હતા ત્યારે ખૂબ જ તાજી દેખાતી હતી. તેના પતિએ તેની દરેક જરૂરિયાત પૂરી કરી હશે, તેથી જ તે ખૂબ જ તાજી દેખાતી હતી. પરંતુ તેના પતિના ગયા પછી, સમાજે તેને "સતી-સાવિત્રી" બનાવી દીધી હતી. કોઈ તેને સ્પર્શ પણ કરી શકતું નથી. કોઈ તેની તરફ જોઈ પણ શકતું નથી.
"સમાજ કહે છે કે વિધવાને ભૂખ લાગતી નથી. અથવા તો, તેણી ને ભૂખ લાગવી જ નાં જોઈએ. વિધવાએ પોતાનો મોટાભાગનો સમય પ્રાર્થના અને પૂજામાં વિતાવવો જોઈએ. હટ,બહેનચોદ, ચુતીયો, નખ્ખોદિયો સમાજ."
પણ છેવટે, ચૂત તો ચૂત જ હોય છે. ચૂત હંમેશા પૂછે છે, "કોઈ મને ક્યારે ભરવા આવશે? મારા છિદ્રને શાંત કરવા. કોઈ એક તો લોડો જોઈએ જ તે."
શિલ્પાએ તેની જાંઘોને કડક રીતે દબાવી દીધી. પૂજાની સિસ્કારી ફરી યાદ આવી, આ છેલ્લી સિસ્કારીઆ વધુ ઊંડી, વધુ સંતોષકારક હતી.
શિલ્પાના હોઠ ધ્રૂજ્યા.
"મને ડર લાગે છે... હું પણ નબળી પડી જઈશ. પણ... એમાં શું ખોટું છે? જો પૂજા ખુશ છે, તો હું તેને કેમ રોકું? હું તેને પોતે કેમ ખુશ ન કરી શકું?" રચયિતા મૈત્રી.
તેના ગાલ પરથી આંસુ વહી ગયા. તે ગુસ્સાનું નહીં, પણ એકલતા, ભૂખ અને સમજણનું આંસુ હતું.
શિલ્પા ધીમે-ધીમે તેના રૂમમાં પાછી ફરી. પણ હવે તેના પગલાં ભારે હતા. પૂજાનો અવાજ હજુ પણ તેના કાનમાં ગુંજતો હતો, જેનાથી તેના શરીરમાં એક નવો, ખતરનાક ઉથલપાથલ સર્જાઈ રહી હતી.
એક માતા તરીકે મારે શું કરવું જોઈએ? તે તેના પલંગ પર સૂઈને વિચારતી હતી.
"પૂજા મારી દીકરી છે. તે વિધવા છે. તે યુવાન છે. તેનું શરીર પણ જીવંત છે." શું મારે તેને આખી જિંદગી સુકાઈ ગયેલા ફૂલની જેમ જીવવા માટે દબાણ કરવું જોઈએ? શું મારે તેને સમાજના ડરને વશ થવા કહેવું જોઈએ? શું મારે તેને કહેવું જોઈએ, "દીકરી, તારી ભૂખ દબાવી દે અને તારા ઘર અને તારા પિતાનું સન્માન, ઈજ્જત જાળવી રાખ"? ભલે ઉપરવાળાએ તને છિદ્રો આપ્યા હોય, પણ તું તેનો ઉપયોગ કરી શકતી નથી કારણ કે તું વિધવા છે? તારે ચોદાવાનું નહિ? ભલે તારી આસપાસ ઘણા બધા લંડો હોય પણ તું તારી જાંગો ફેલાવી નહિ શકે કેમ કે તું વિધવા છે. તારા બધા કાણા હવે નકામાં છે કેમ કે તું હવે એક વિધવા છે. ફટ રે સમાજ ધિક્કાર છે આવી સમજણ ને. અને તેના બનાવટી અનુયાયીઓ ઉપર.” મૈત્રી ની લેખની.
શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. પોતાની જ દીકરી ની જરૂરિયાતો સમજવા છતાંપણ કઈજ નથી કરી શકતી. તે જાતે પણ તેની બેટી ની ચૂત રમી અથવા રમાડી ને શાંત નથી રાખી શકતી. તેને બસ આમ આગ માં બળતી જોયે રાખવાની અને જીવ બાળે જવાનો. મારો પતિ છે એટલે મને ચોદે તેની જ સામે તેની બેટી કે જેને હજી લાંબી સફર પૂરી કરવા ની છે અને તેણે પોતાની આગ શાંત નહિ કરવાની. બીજાની વાતો થી અને બીજો ને જોઇને પણ બળે જવાનું.
એક માતા તરીકે, મારી પહેલી ફરજ મારી દીકરીને સુરક્ષિત રાખવાની છે. પણ શું સલામતીનો અર્થ તેની ખુશીનો નાશ કરવાનો પણ છે? શું હું તેને આમ કરવા માટે રોકીને યોગ્ય કાર્ય કરી રહી હોઈશ? કે શું હું તેને છોડીને ખોટું કાર્ય કરી રહી હોઈશ?
તેના મનમાં બીજો વિચાર આવ્યો, જે વધુ મુશ્કેલ હતો:
જો હું પૂજાની માતા તરીકે જોઉં, તો મારે તેની સાથે વાત કરવી જોઈએ? ગુપ્ત રીતે. રાત્રે એકલામાં. હું તેના માથા પર હાથ ફેરવીને પૂછવું જોઈએ, "દીકરી, તને શું જોઈએ છે? શું તું એટલી ભૂખી છે કે તને લોડાની જરૂર છે?"
પછી હું તેને સમજાવતી, "જો, તું જે કરી રહી છે તે તારી પસંદગી છે, તેથી તે ઠીક છે. પણ સાવધાન રહેજે. ગર્ભવતી ન થતી. સમાજને ખબર ન પડવા દે. અને સૌથી અગત્યનું, ક્યારેય પોતાને એટલા કમજોર ન થવા દે કે કોઈ ની આગળ ભીખ માંગવી પડે.'
શિલ્પાએ તેના જાંઘોને જોરથી દબાવી દીધા. તેનો શ્વાસ ભારે થઈ રહ્યો હતો.
'જો હું પૂજાને રોકું, તો હું કદાચ મારી જાતને પણ રોકી રહી હોઈશ. કારણ કે જો પૂજા ખોટી છે, તો હું પણ ખોટી છું - હું વર્ષોથી મારી ભૂખ દબાવી રહી છું.'
લાંબા સમય સુધી વિચાર કર્યા પછી, શિલ્પાના મનમાં એક નિર્ણય આવ્યો. મૈત્રીપટેલ ની રચના.
'પૂજાની માતા તરીકે, હું તેને રોકીશ નહીં. હું તેને ફક્ત સાવચેત રહેવાનું કહી શકું છું.'
હું તેને સમજાવીશ કે શારીરિક ભૂખ દબાવવી એ પાપ નથી, પરંતુ બેદરકારીથી કરવું પાપ છે.
તું કોઈને પ્રેમ કરી શકે છે, કોઈના માટે અને કોઈનાં આગળ તારા પગ ફેલાવી શકે અને તારા બંને છિદ્રો ભરી શકે છે, પરંતુ કોઈ પણ સંજોગોમાં ગર્ભવતી ન થવું જોઈએ.
સમાજને અણસાર પણ નાં આવવો જોઈએ, કે કોઈ ને પણ ખબર ન પડે.'
અને સૌથી અગત્યનું, ક્યારેય તમારી જાતને એટલી સંવેદનશીલ, નબળી, પરવશ ના બનવા દો કે કોઈ તમારો ઉપયોગ કરી શકે. જ્યાં સુધી ફકત શારીરિક જરૂરીયાત ની વાત છે તો લંડ ખાલી કરી કાણા બંધ કરી દેવાના. હા, કોઈ સાથે પ્રેમ થયો અને લગ્ન ની વાત હોય તો વાત અલગ છે બેટી.
શિલ્પાએ ઓશિકા પર માથું રાખ્યું. તેના ચહેરા પર એક ઉદાસી, પણ સમજદાર સ્મિત દેખાયું.
પૂજા જે પણ કરી રહી છે તે યોગ્ય જ છે.
"દીકરી, જે તને ખુશી આપે છે તે કર.પણ સમજદારીપૂર્વક કરજે."
તેની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા.
"અને કદાચ... હું એક દિવસ એ હિંમત એકઠી કરી શકીશ."
તેણીએ ફક્ત આંખો બંધ કરીને જોવાનું નક્કી કર્યું, અને જો જરૂર પડે તો, તે પૂજાને ગમે તે રીતે મદદ કરશે. પણ તેને નાસીપાસ નહિ થવા દે. તે તેની ભૂખ સંતોષે છે અને તેમાં કઈજ ખોટું નથી. બસ મારે આંખ અને કાન બંધ રાખવાના, પછી જે થાય તે ખરું.
******************************************************************.
અહી સુધી જ દોસ્તો.
ક્રમશ:
મૈત્રી ના જય ભારત.
