Adultery પૂજા ની પૂજા સંપૂર્ણ

[maitripatel]

જ્યારે પૂજા પોતાની સાથે કાલ્પનિક રીતે બાબાજી સાથે ચોદાવતી હતી ત્યારે તેની ચરમસીમા વખતે તેને એક ચીસ સાથે તેની ચૂત માંથી પાણી છૂટ્યું.પૂજાની ચૂત અને ગાંડ એકસાથે ચોદાઈ રહ્યા હતા. તે બાબાજીના લંડ પર પોતાની ગાંડ અને કમર હલાવી રહી હતી જેથી તે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચે. તે જ ક્ષણે, તેના મોઢામાંથી એક ઊંડો, લાંબો અને બેકાબૂ ચીસ નીકળી ગઈ -

"આહહહ... મ.....જા......આં...વી.......ઓછ્છ!"
 
તે જ સમયે, તેની માં, શિલ્પા, પાણી પીવા અને પેશાબ (મુતરવા) કરવા માટે તેના રૂમમાંથી બહાર આવી. રાત્રિના શાંતિમાં, પૂજાનો આક્રંદ તેના કાન સુધી પહોંચ્યો, અને તે અટકી ગઈ.
 
શિલ્પા એક ક્ષણ માટે તો થીજી ગઈ.
 
તે સમજી ગઈ કે તે કેવા પ્રકારનો આક્રંદ છે. એક સ્ત્રી તરીકે, માતા તરીકે, અને એક શરીર સાથે જે વર્ષોથી પતિ હોવા છતાં તેની ભૂખ દબાવી રાખતી હતી - તેને તે ચીસ ઓળખવામાં લાંબો સમય લાગ્યો નહીં. મૈત્રી નું લખાણ.
 
તે ધીમે ધીમે પૂજાના રૂમ તરફ આગળ વધી. દરવાજો અંદરથી બંધ હતો, પરંતુ તે સ્પષ્ટપણે આક્રંદ, માંસના અથડામણના નરમ અવાજો અને ઊંડા શ્વાસ સાંભળી શકતી હતી. જો કે, જ્યારે તેણીને કોઈ પુરુષ અવાજ સંભળાયો નહીં, ત્યારે તેણી થોડી શાંત અને રાહત અનુભવી. તેને એ વાત ની શાંતિ હતી કે અંદર કોઈ પુરુષ નથી, એટલે કે પૂજા એકલી જ છે અને તે પોતાની હવસ બહાર કાઢી રહી છે.
 
શિલ્પાનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઇ ગયો.
 
"આ શું બેહૂદગી છે...! પૂજા... મારી દીકરી... રાતના આ સમયે... પોતાના ઘરમાં... શું કરી રહી છે!" તેને લાગ્યું કે તે તરત જ તેના પતિને જગાડીને બધું કહે. પણ થોડા પગલાં પછી, તે અટકી ગઈ.
 
તે દિવાલ સાથે અડી ગઈ અને ઊભી રહી ગઈ. તેના મનમાં વિચારોનું તોફાન ઉભરાઈ આવ્યું:
 
"હું કેમ ગુસ્સે થઈ રહી છું?
 
પૂજા વિધવા છે.
 
તે યુવાન છે.
 
તે સુંદર છે.
 
તેનું શરીર ભૂખ્યું છે... બિલકુલ એક પરિણીત સ્ત્રી જેવું.
 
તો પછી પૂજાએ કેમ ન કરવું જોઈએ?
 
શું અમે સ્ત્રીઓએ ફક્ત બીજા માટે પોતાની ભૂખ દબાવીને જીવવાનું શીખવું જોઈએ? અમારે કોઈ ભૂખ ના હોવી જોઈએ? જો નાં હોવી જોઈએ તો ભગવાને અંદર હવસ શું કામ અમને આપી?"
 
શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. લેખિકા મૈત્રી છે.
 
તેણે તેના સ્તનો પર હાથ મૂક્યા. તે ભારે અને સંવેદનશીલ હતા. તેના સ્તનની ડીંટડીઓ પહેલાથી જ કડક થઈ ગઈ હતી. તેની ચૂતમાં થોડી ગરમી ફેલાઈ ગઈ. પૂજાના હળવી ચીસ થી હવે તે ગુસ્સાથી ભરાઈ ગઈ નહીં, પરંતુ એક વિચિત્ર સહાનુભૂતિ અને ઉત્તેજનાથી ભરાઈ ગઈ.
 
"કેટલી બિચારી થઇ હશે ... તે આટલા લાંબા સમયથી ઝંખતી હશે... હું સમજી શકું છું. જો હું નહીં સમજું, તો બીજું કોણ સમજશે? એક સ્ત્રી બીજી સ્ત્રીના દુઃખ અને ભૂખને વધુ સારી રીતે સમજે છે. સમાજ આપણને ચુદાઈ કરવાની મંજૂરી આપતો નથી, પણ ભૂખ ક્યારેય દૂર થતી નથી..."
 
શિલ્પાએ દિવાલ પર માથું ટેકવી દીધું. તેના શ્વાસ થોડા ઝડપી થઈ ગયા હતા.
 
"હું ગુસ્સે હતી... પણ સત્ય એ છે કે, હું પણ ઈર્ષ્યા કરું છું. ઈર્ષ્યા કરું છું કારણ કે પૂજા તે બધું મેળવી રહી છે જે હું મેળવી શકતી નથી કારણ કે મારો પતિ મારી બાજુમાં હોય છે. એક ગરમ, જાડો, શક્તિશાળી લંડ... જે મને છેક અંદર સુધી ભરી દે... જે મને આડી-અવળી કરી ને ચોદે..."
 
તેણીએ તેના જાંઘોને ચુસ્તપણે દબાવી દીધા.
 
"કદાચ... પૂજા યોગ્ય કામ કરી રહી છે. અમે સ્ત્રીઓ પણ માણસ છીએ. આપણી પણ ઇચ્છાઓ હોય છે. જો કોઈ આપણને તે આનંદ આપી રહ્યું હોય, તો આપણે શા માટે રોકાઈએ?" બસ... સમાજની નજર ટાળીને...કરવું જોઈએ?'
 
શિલ્પાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેનો ગુસ્સો ધીમે ધીમે ઉદાસ, પણ સમજદાર સ્મિતમાં ફેરવાઈ ગયો.
 
તે ધીમે ધીમે તેના રૂમમાં પાછી ફરી. પણ હવે તેના પગલાઓમાં એક નવી ઉથલપાથલ હતી. પૂજાના કરાહવાના અવાજો તેના કાનમાં ગુસ્સાને બદલે, સ્ત્રીની સહાનુભૂતિ અને છુપાયેલી ઇચ્છા સાથે ગુંજતા હતા. તેને પણ એક તીવ્ર ઈચ્છા ઉત્પન્ન થી રહી હતી.
 
શિલ્પા દિવાલ સાથે ઝૂકીને ઉભી હતી. પૂજાના ઊંડા, બેકાબૂ સિસ્કારીના અવાજો તેના કાનમાં વારંવાર ગુંજતા હતા. દરેક "આહ..." તેના શરીરમાં ધ્રુજારી ફેલાવતું હતું.
 
તે વિધવા છે.
 
'પૂજા શું ખોટું કરી રહી છે?' આ પ્રશ્ન તેના મનમાં ફરતો રહ્યો. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
 
'તે પણ એક માણસ છે. તે યુવાન છે. તેનું શરીર પણ ભૂખ્યું છે. હું રાત્રે એકલા કેટલી વાર મારા ઓશીકું ઘસું છું... મારી જાંઘોમાં દબાવી દઉં છું... પણ મને રાહત મળતી નથી. ઓછામાં ઓછું પૂજાને હિંમત મળી ગઈ છે. તે એકલી છે, તે આ બધું કરી શકે છે.'
 
**************************************************************.

જોડાયેલા રહેજો દોસ્તો.

મૈત્રી.