Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( incest - cuckold)

[David2025]

நல்லா இருக்கீங்களா மாப்பிள்ளை? நீங்க சென்னைல இருந்து கிளம்பி இங்க வர்றீங்கன்ற விஷயத்தை ரேகா இன்னைக்குக் காலையிலதான் என்கிட்ட சொன்னா. உங்களை இந்த வீட்டுல நேர்ல பார்த்ததுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா!" என்று தன் மனம் நிறையப் பொங்கிய சிரிப்புடன் அவனுக்குப் பாசமாக உபசாரம் செய்தாள்.


அவளது அந்த அன்பான பேச்சையும், மங்கலகரமான தோற்றத்தையும் கண்ட அடுத்த விநாடியே, விவேக்கின் மனதுக்குள் சகுந்தலாவின் மேல் இருந்த அத்தனை கெட்ட அபிப்பிராயங்களும், வக்கிர எண்ணங்களும் அப்படியே நொடியில் உடைந்து தவிடுபொடியாயின. அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய குற்றவுணர்ச்சி எட்டிப்பார்த்தது.

"என்னடா இது... இந்த வீட்டுல ஏதோ பெரிய தப்பான, குதர்க்கமான காரியம் நடக்குது, அதை நம்ம கண்ணாலேயே பிடிச்சு அம்பலப்படுத்தணும்னு சென்னைல இருந்து வம்படியா கிளம்பி வந்தோம். ஆனா இங்க வந்து இறங்குனதுல இருந்தே எல்லாரும் நம்மள பாச மழையில நனைய வச்சு இப்படித் திக்குமுக்காட வைக்கிறாங்களே!" என்று விவேக் தன் கொள்கை மூளையைத் தட்டித் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டான்.

சகுந்தலாவின் உபசரிப்பில் திணறியவன், தன் முகத்தைச் சட்டென்று சரிசெய்துகொண்டு, "நான் ரொம்ப நல்லா இருக்கேன் அத்தை... ஆமா, இங்க எங்க அம்மா, அப்பா, திவ்யா யாரையுமே காணோம்? வீடு ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்கு?" என்று  கேட்டான்.

அதற்கு சகுந்தலா, "நீங்க இன்னைக்குச் சாயங்காலமே இங்க வந்துருவீங்கன்னு தெரிஞ்சதும், அவங்க எல்லாரும் நம்ம வீட்டுப் பெரிய பண்ணைத் தோட்டத்தைப் பார்க்கணும்னு ஆசையா தினேஷ் கூடக் கிளம்பிப் போயிருக்காங்க மாப்பிள்ளை. இதோ... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல, சாய்ந்திரம் 8 மணிக்குள்ள எல்லாரும் வீட்டுக்கு வந்துருவாங்க," என்று கலகலப்பாகப் பதில் சொன்னாள். அப்படிப் பேசிக்கொண்டே, விவேக்கின் தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெரிய டிராவல் பேக்கை அவள் தன் கைகளால் வாங்க முயன்றாள்.

அத்தை தன் பையை வாங்குவதைப் பார்த்த விவேக் பதறிப்போய், "அட... இருக்கட்டும் அத்தை, பரவாயில்லை... நானே தூக்கிக்கிறேன். நீங்க ஏன் சிரமப்படுறீங்க?" என்று தடுத்தான். லட்சாதிபதி மருமகனாக இருந்தாலும், ஒரு பெண்ணிடம் தன் பையைக் கொடுக்க அவனது நடுத்தரக் குடும்பத்து ஒழுக்கம் இடம் தரவில்லை.

  

ஆனால் சகுந்தலா அவனது பேச்சைக் கேட்பதாக இல்லை. "அட இருங்க மாப்பிள்ளை! நீங்க இந்த வீட்டுக்கு வரப்போற மூத்த மருமகன், உங்களை நாங்க வேலையா செய்ய விடுவோம்?" என்று செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டவள், சட்டென்று உள்பக்கத் தாழ்வாரத்தைப் பார்த்து, "அடியே கீதா!" என்று உரத்த குரலில் கூப்பிட்டாள்.

அவள் குரல் கொடுத்த அடுத்த கணமே, அந்த மாளிகையின் வேலைக்காரப் பெண் ஒருத்தி சமையலறைப் பக்கமிருந்து "அம்மா... என்னம்மா, கூப்பிட்டீங்களா?" என்று கேட்டபடியே மூச்சிரைக்க ஓடோடி வந்து அவர்கள் முன்னால் நின்றாள்.

சகுந்தலா அந்த வேலைக்காரியைப் பார்த்து, "நம்ம மாப்பிள்ளை முதல் முதலா இன்னைக்குத்தான் நம்ம வீட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வைக்கிறாருடி. சும்மா நின்னு வேடிக்கை பார்க்காம, போய் ஆர்த்தி எடுக்குறதுக்கு அந்தத் தட்டை உடனே எடுத்துட்டு வாடி!" என்று அதிகாரமும் பாசமும் கலந்த தொனியில் கட்டளையிட்டாள்.

அந்த வேலைக்காரி ஏற்கனவே இதற்காகவே எல்லாவற்றையும் தயாராக வைத்திருந்தாள் போல. சகுந்தலா சொன்ன அடுத்த விநாடியே, பூஜா அறையிலிருந்து குங்குமம், மஞ்சள், கற்பூரம் ஏற்றிய ஆர்த்தி தட்டை ஆவலோடு கொண்டு வந்து சகுந்தலாவின் கைகளில் கொடுத்தாள்.

சகுந்தலா அந்தத் தட்டை வாங்கிக்கொண்டு, அதில் இருந்த கற்பூரத்தை ஏற்றி விவேக்கிற்கு நேராக நின்றாள். "மாப்பிள்ளைக்குத் திருஷ்டி பட்டுடப் போகுது" என்று சொல்லியபடி, அவனுக்கு நேராக அந்த ஆர்த்தி தட்டை இடமும் வலமுமாகச் சுற்றிப் போட்டுத் தீவிரமாகத் திருஷ்டி கழிக்கத் தொடங்கினாள்.



அவள் அப்படித் தன் இரண்டு கைகளையும் மேலே தூக்கி ஆர்த்தி சுற்றும் போதெல்லாம், அவளது பட்டுப்புடவையின் முந்தானை லேசாக விலகிச் சரிந்தது. அவள் உள்ளே போட்டிருந்த அந்த இறுக்கமான பிளவுஸையும் தாண்டி, அவளது முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை உடம்பின் பருத்த முலைகள் அப்படியே குதிப்பது போல வெளியீட்டுக் காட்டி விவேக்கின் கண்களுக்கு நேராக எட்டிப் பார்த்தன.

அன்று இரவு அவளது இதே முலைகளையும், கரிய காம்புகளையும்  போன் திரையில் அம்மணமாகப் பார்த்துச் சுண்ணியை உருவிய அந்த வக்கிர நினைவு விவேக்கின்  மூளைக்குள் சட்டென்று மின்னலாக வெட்டியது. சகுந்தலாவின் மார்பழகை அத்தனை நெருக்கத்திலிருந்து நேரில் கண்டதும் அவனுக்குள் காமமும் குற்றவுணர்ச்சியும் ஒருசேர முட்டி மோதின.



தன் மாமியாரின் முன்னழகைப் பார்க்கவும் முடியாமல், பார்க்காமல் தவிர்க்கவும் முடியாமல் விவேக் அங்கே நின்றபடி தன்   கண்ணாடியை நெரித்து, தர்மசங்கடத்தில்  நெளிந்தான். .

ஒருவழியாக ஆர்த்தி எடுத்து முடித்த சகுந்தலா, அந்தத் தட்டை வேலைக்காரியிடம் கொடுத்துவிட்டு, முகத்தில் ஒரு அலாதியான புன்னகையோடு விவேக்கை ஏறிட்டாள். "ம்ம்... திருஷ்டியெல்லாம் கழிச்சாச்சு, இப்போ எந்தக் குறையும் இல்லாம சந்தோஷமா உள்ளே வாங்க மாப்பிள்ளை!" என்று மிகுந்த உரிமையோடு அவனது கையைப் பற்றினாள்.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஹாலில் இருந்த விலையுயர்ந்த வெல்வெட் சோபாவில் விவேக் சற்றுத் தளர்வாக அமர்ந்தான். அவன் அமர்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே, சகுந்தலா சமையலறைக்குள் சென்று அவனுக்கான சாப்பாட்டுத் தட்டுகளுடன் டைனிங் டேபிளை நிரப்பத் தொடங்கினாள். "மாப்பிள்ளை, கை கால் அலம்பிட்டு உடனே சாப்பிட வாங்க," என்று அவள் ஆவலோடு கூப்பிட, விவேக் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்துச் சுபாவத்தில், "இல்ல அத்தை... இப்போ பசி இல்ல, அப்புறமா சாப்பிடுறேன்" என்று கூச்சத்தோடு மறுத்தான்.

ஆனால் சகுந்தலா அவனது மறுப்பை ஏற்கத் தயாராக இல்லை. "அட என்ன மாப்பிள்ளை நீங்க! சென்னையில இருந்து அவ்வளவு தூரம் பஸ்ஸுல அலுத்துப்போய் வந்திருக்கீங்க, உங்களை நாங்க பட்டினியா விடுவோமா?" என்று அதட்டலாகச் சொல்லி, அவனை அன்போடு டைனிங் டேபிளுக்கு இழுத்து வந்து நாற்காலியில் உட்கார வைத்தாள்.

விவேக் நாற்காலியில் அமர்ந்து அந்த டைனிங் டேபிளைப் பார்த்ததும் அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்னடா இது... ஒரே ஒரு ஆள் சாப்பிடுறதுக்கு இவ்வளவு பெரிய வெரைட்டியா?" என்று அவனது   கண்கள் ஆச்சரியத்தில் அகல விரிந்தன. மேஜை முழுவதும் விதவிதமான பாத்திரங்களில் சுடச்சுட உணவுகள் ஆவி பறக்க அடுக்கப்பட்டிருந்தன.

அங்கே மட்டன் பிரியாணி, நெய் சோறு, வறுத்த கோழி வறுவல், காரசாரமான சிக்கன் கிரேவி, நண்டு வறுவல் என அசைவ உணவுகளின் அணிவகுப்பே நின்றுகொண்டிருந்தது. எந்த உணவை முதலில் எடுப்பது, எதில் இருந்து தன் சாப்பாட்டை ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல் விவேக் அங்கே பேந்த பேந்த முழித்தபடி திகைத்து நின்றான்.

சகுந்தலா அவனது திகைப்பைக் கண்டு மெல்லச் சிரித்தபடி, அவனுக்குப் பக்குவமாக ஒவ்வொன்றாக எடுத்துத் தன் கைகளாலேயே பரிமாறத் தொடங்கினாள். "முதல்ல இந்தச் சிக்கன் வறுவலைச் சாப்பிட்டுப் பாருங்க மாப்பிள்ளை, நம்ம பண்ணைக் கோழி" என்று சொல்லி ஒரு பெரிய துண்டை அவனது தட்டில் வைத்தாள்.

   

அவள் பரிமாறிய விதமும், அந்த உணவுகளின் அபாரமான வாசனையும் விவேக்கிற்குள் அடக்கி வைத்திருந்த பசியை ஒரே நொடியில் தூண்டிவிட்டன. அவன் தன் கௌரவத்தை எல்லாம் ஓரங்கட்டிவிட்டு, அத்தனை ஆவலோடு அந்த உணவுகளை ருசித்துச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். அந்தச் சிக்கன் துண்டுகளை எடுத்து வாயில் வைத்து மெல்லும்போது, அதன் காரமும் சுவையும் அவனது நாக்கைச் சுண்டி இழுத்தன.

ஐடி ஆபீஸில் எப்போதும் அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டுப் பழகியவன், இன்று ஒரு மாளிகையின் ராஜ உபசரிப்பில் சொகுசாக அமர்ந்து, வயிறு முட்ட முட்ட அத்தனை ஆவலோடு பிரியாணியையும் கோழிக்கறியையும் ரசித்துச் சாப்பிட்டு முடித்தான். அவனது தட்டு முற்றிலும் காலியாகும் அளவுக்கு அவன் திருப்தியாகச் சாப்பிட்டிருந்தான்.

அவன் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு கைகளைக் கழுவுவதற்காக நாற்காலியை விட்டு எழ முயன்றான். ஆனால் சகுந்தலாவோ, "அப்படியே உட்காருங்க மாப்பிள்ளை, நீங்க எழுந்து போக வேண்டாம்" என்று தடுத்தாள். ஒரு வேலைக்காரப் பெண்ணை அனுப்பி ஒரு அழகான வெள்ளிப் பாத்திரத்தில் தண்ணீரைக் கொண்டு வரச் செய்து, விவேக்கின் கைகளை அவளே  நின்ற இடத்திலேயே கழுவிவிட்டாள்.

சாப்பிட்டு முடித்த விவேக், தன் ஈரக் கைகளையும் வாயையும் துடைப்பதற்காகச் சுற்றிலும் டவலைத் தேடினான். அங்கே டவல் எதுவும் கண்ணில் படாததால் அவன் தவிப்பதைக் கண்ட சகுந்தலா, சற்றும் யோசிக்காமல்  அருகில் வந்தவள் . தான் உடுத்தியிருந்த அந்த விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவையின் முந்தானையைத் தன் கைகளால் சுருட்டி எடுத்தாள்.

விவேக் என்ன நடக்கிறது என்று உணர்வதற்குள், சகுந்தலா தன் புடவை முந்தானையால் அவனது ஈரமான வாயையும் உதடுகளையும் மிக மென்மையாக, பாசத்தோடு துடைத்துவிட்டாள். 



அவள் அப்படி அவனது முகத்திற்கு நேராகக் கீழே குனிந்து துடைத்த அந்த விநாடியில், அவளது மார்பில் கச்சிதமாகக் கிடந்த முந்தானை முற்றிலும் சரிந்து கீழே விழுந்தது.


அவள் அணிந்திருந்த அந்த டைட்டான லோ-கட் பிளவுஸின் வழியாக, அவளது முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை உடம்பின் அந்தப் பருத்த முலைகளின் ஆழமான பிளவு அப்பட்டமாக விவேக்கின் கண்களுக்கு நேராகத் தெரிந்தது. அத்தனை நெருக்கத்திலிருந்து அவளது மார்பழகைக் கண்டதும், விவேக் மறுபடியும் தர்மசங்கடத்தில் பயங்கரமாக நெளிந்து, தன் எச்சிலை விழுங்கினான்.



ஆனால் சகுந்தலாவோ, தன் ஆடை விலகியதை மறைக்க எந்தவொரு முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. மாறாக, அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தபடி, "என்ன மாப்பிள்ளை... பிடிச்சிருக்கா?" என்று ஒரு விசித்திரமான குறும்புத் தொனியில், அலாதியான கள்ளச் சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

அவள் கேட்ட அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குத் தலை சுற்றியது போல் இருந்தது. "ஐயோ... இவங்க எதைப்பத்தி இப்போ பிடிச்சிருக்கான்னு கேக்குறாங்க? சாப்பாட்டைப் பத்தியா... இல்ல இவங்களோட இந்த முன்னழகைப் பத்தியான்னு தெரியலையே!" என்று உள்ளுக்குள் பயங்கரமாகக் குழம்பி, முகம் சிவக்க விழித்தான்.

"என்ன மாப்பிள்ளை... பதிலே சொல்லாம இப்படி அமைதியா இருக்கீங்க? நான் கேட்டதுக்கு இன்னும் பதில் வரல, பிடிச்சிருக்கா இல்லையா?" என்று சகுந்தலா அவனது தோளைத் தன் செழுமையான கைகளால் தொட்டு வருடியபடி, இன்னும் கொஞ்சம் அவனது முகத்திற்கு நெருக்கமாகக் குனிந்தாள்.

அவளது உடம்பிலிருந்து வீசிய அந்த மல்லிகைப் பூ வாசனை அவனது கொள்கை மூளையைக் குடைய, விவேக் 'சரி' என்று சொல்வதா அல்லது 'இல்லை' என்று சொல்வதா என்று தெரியாமல், குழப்பத்தின் உச்சத்தில் தன் தலையை வட்டமாக ஆட்டி வைத்தான்.

அவன் முழிப்பதைப் பார்த்த சகுந்தலா, "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று மிகச் சிணுங்கலாக, காமம் ததும்பும் குரலில் உரக்கச் சிரித்தாள். பின் தன் விரல்களால் விவேக்கின் கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளி, "இதுக்கே இப்படி மிரண்டு போய்ட்டீங்களே மாப்பிள்ளை! இன்னும் இந்த வீட்டுல நீங்க பார்க்க வேண்டியது, அனுபவிக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு" என்றாள் கிசுகிசுப்பாக .

அவள் பேசிய அந்த டபுள் மீனிங் பேச்சு விவேக்கிற்குப் பெரும் புதிராக இருந்தது. அவனது நெற்றி நரம்புகள் புடைக்க, "என்ன அத்தை... என்ன சொல்ல வர்றீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலையே அத்தை..." என்று தன் அப்பாவித்தனமான பார்வையை அவளது முகத்தின் மீது திருப்பினான்.

சகுந்தலா உடனே தன் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, "அட நான் சாப்பாட்டைப் பத்திக் கேட்டேன் மாப்பிள்ளை... சாப்பாடு உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்டேன்" என்று சொன்னபடியே, தன் சரிந்த முந்தானையை லேசாக இழுத்துத் தன் மார்புப் பிளவை அரைகுறையாக மூடினாள்.

"அட பாவி... அப்போ இவ்வளவு நேரம் இவங்க சாப்பாட்டைப் பற்றித்தான் பேசினீங்களா? நான் என்னென்னவோ நினைச்சுட்டேனே!" என்று விவேக் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டு, ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன், "ஆ... சாப்பாடு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு அத்தை, பிரமாதமா இருக்கு" என்று வேகமாகத் தன் மண்டையை ஆட்டினான்.

"அதைத்தான் நானும் சொன்னேன் மாப்பிள்ளை... இன்னும் இந்த வீட்டுல நீங்க பார்க்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு. அதுக்கு முன்னாடி, நீங்க இவ்வளவு தூரம் பஸ்ஸுல வந்த களைப்புல இருப்பீங்க. நேரா மேல போங்க, மாடியில இருக்குற அந்த இரண்டாவது ரூம்தான் நம்ம ரேகாவோட ரூம். அங்கே போய் நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க" என்றாள் சகுந்தலா.

"ரேகாவும் அவங்க எல்லாரும் தோட்டத்துல இருந்து வந்ததும் நாம  உட்கார்ந்து பேசலாம்," என்று சகுந்தலா தன் அழகிய முகத்தில் புன்னகை மாறாமல் அவனுக்கு வழிகாட்டினாள். விவேக் தன் நாற்காலியிலிருந்து மெல்ல எழுந்தான். "சரி அத்தை... நான் அப்போ மேல போய் ரெஸ்ட் எடுக்குறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு மாடிப் படிகளை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

படிமட்டங்களில் கால் வைத்து விவேக் மெதுவாக மேலே ஏறினான். மாடிப் படிகளில் ஏறிச் செல்லும்போதே, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் உற்றுப் பார்த்து அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளை முற்றிலும் பிரமித்துப்போய் நின்றது. சுவர்களில் தொங்கிய விலைமதிப்பற்ற ஓவியங்கள், தேக்கு மரக் கைப்பிடிகள், கூரையில் தொங்கிய நவரத்தின விளக்குகள் என ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செதுக்கியிருந்தது அவனுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அப்படியே சகுந்தலா சொன்ன அந்த மாடியின் இரண்டாவது அறைக்கு நேராகச் சென்று, அதன் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். அது ரேகாவின் சொந்தத் தனிப்பறை. உள்ளே நுழைந்த விவேக்கிற்கு அங்கே ஒரு மாபெரும் ஆச்சரியம் காத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த அறையின் மையச் சுவரில், அவனும் ரேகாவும் சென்னையில் ஒருமுறை சேர்ந்து எடுத்த ஒரு அழகான செல்ஃபி புகைப்படம், மிகப் பெரிய அளவில் ஃபிரேம் செய்யப்பட்டு கம்பீரமாக மாட்டப்பட்டிருந்தது.



அந்த ஒரு புகைப்படமே, ரேகா தன் மேல் வைத்திருக்கும் அந்த அலாதியான, எல்லையற்ற காதலை அவனுக்கு அணுவணுவாக உணர்த்தியது. "நம்மளைப் பிரிய மனசில்லாமத்தான் தன் பெட்ரூம் முழுக்க நம்ம முகத்தையே வச்சிருக்கா பாரு" என்று நினைத்தவனுக்குள் காதலின் ஈர்ப்பு இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்தது. அந்த அறையின் நடுவே வெல்வெட் துணியால் தைக்கப்பட்ட பளபளக்கும்  கட்டில் இருந்தது.

தன் தோளில் இருந்த டிராவல் பையை மெதுவாக எடுத்து ஓரமாக வைத்தவன், அந்த வெல்வெட் மெத்தையின் மீது மெல்ல அமர்ந்தான். அவன் அமர்ந்த அடுத்த கணமே, அந்தப் பஞ்சு மெத்தை அவனது உடம்பை அப்படியே உள்ளே இழுத்துக் கொண்டது. அவனது சென்னை வீட்டின் சாதாரண மெத்தையை விட, அது அத்தனை சொகுசாகவும், ராஜபோகமாகவும் இருந்ததில் விவேக்கின் உடம்பில் இருந்த அத்தனை அசதிகளும் பறந்து போயின.

கட்டிலில் தன் கால்களை நீட்டி, தலைக்கு ஒரு குஷனை முட்டுக் கொடுத்து மெல்லப் படுத்தான். அவன் பஸ் ஸ்டாப்பில் வந்து இறங்கிய முதல் நிமிடம் முதல், இப்போது ரேகாவின் அறைக்குள் படுத்திருப்பது வரை நடந்த ஒவ்வொரு விஷயத்தையும்  கண்களை மூடி யோசித்துப் பார்த்தான்.

டிரைவர் கொடுத்த சல்யூட், அந்தப் பென்ஸ் காரின் சொகுசு, வாசலில் வேலைக்காரர்கள் காட்டிய பணிவு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மாமியார் சகுந்தலா பட்டுப்புடவையோடு வந்து காட்டிய அந்தத் தாய்மையான பாசம் என அனைத்தும் அவனது மனதை மாற்றியிருந்தது. இந்த ரேகா குடும்பத்தின் மேல் அவனுக்குள் ஒரு அலாதியான, மாறாத நன்மதிப்பும் பெருமதிப்பும் தானாகவே வந்து குடியேறியது.

"நாம தான் சென்னைல உட்கார்ந்துட்டு  , தப்பா யோசிச்சு எல்லாரையும் சந்தேகப்பட்டுட்டோம். அவங்க எவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரங்களா இருந்தாலும் நம்ம குடும்பத்தை எவ்வளவு கௌரவமா நடத்துறாங்க!" என்று தன் பழைய கொள்கைக் கோபங்களை நினைத்துத் தனக்குள்ளேயே வெட்கப்பட்டான்.

பின்னர், வண்டியில் பல மணி நேரம் பயணம் செய்த களைப்பும், சகுந்தலா அள்ளி அள்ளிப் பரிமாறிய அந்தச் சிக்கன் வறுவல் மற்றும் பிரியாணியின் உண்ட மயக்கமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து விவேக்கின் உடம்பை முடக்கின. மெத்தையின் கதகதப்பில் அவனது கண்கள் அப்படியே பாரமாகிக் கனக்கத் தொடங்கின. அடிக்கடி இமைகள் தானாகவே மூடிக் கொண்டன.

  

"எல்லாரும் தோட்டத்துல இருந்து வர்றதுக்கு இன்னும் எப்படியும் ரெண்டு மணி நேரம் ஆகும். ஒரு பத்து நிமிஷம் அப்படியே கண்ணை மூடிப் படுத்தா உடம்புக்குச் சரியா இருக்கும்..." என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால், அவனுக்கே தெரியாமல் ஒரு  ஆழ்ந்த உறக்கம் அவனது ஒட்டுமொத்த சுயநினைவையும் கவ்விக்கொண்டது.

கொள்கைச் சிங்கமான விவேக் அங்கே எந்தவொரு கவலையும் இன்றி நிம்மதியாகக் கண்மூடி உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால், அவன் இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அங்கே கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது, அவனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான, வக்கிரமான அதிர்ச்சிகளை அவனது கொள்கை மூளையால் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப் போகிறது? அவனது அம்மாவும் தங்கையும் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த அந்தரங்க லீலைகளை அவன் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறான்? காண்போம் அடுத்த பதிவில்!

---

 நண்பர்களே, கதையின் இந்தப் பகுதி உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் ஒரு லைக்  போடுங்க நண்பா! போன பதிவில் வெறும் 3 லைக் தான் வந்திருக்கு. அதனால இந்தத் தொடர் கதை உங்களுக்குப் பிடிக்கலையோன்னு எனக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு சின்ன சந்தேகம்  வருது. தொடர்ந்து நான் விறுவிறுப்பாக எழுத உங்களோட ஆதரவு எனக்கு ரொம்ப முக்கியம். கமெண்ட் செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, கதையைப் படிக்கும் ஒவ்வொரு நண்பரும் ஒரு லைக்கையாவது தட்டிவிட்டுச் செல்லுங்கள்! நன்றி! 

To be Continued ...

Pic Credit - Dheena Sir,