Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( incest - cuckold)

[David2025]

மறுநாள் விவேக் அதிகாலையிலேயே படுக்கையை விட்டு எழுந்தான். இரவு முழுவதும் அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை; அவனது  மூளை முழுக்க அந்த 'மீன் கழுவும்' சத்தமும், அம்மாவின் விசித்திரமான முனகல்களும் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தன. "இதுக்கு மேல இங்க சும்மா இருக்கக் கூடாது" என்று முடிவெடுத்தவன், அன்றைய தினமே முதல் பஸ்ஸைப் பிடித்து ரேகாவின் சொந்த ஊரான கன்னியாகுமரிக்கு நேராகச் சென்றுவிட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தான்.

அவன் அவசர அவசரமாகத் தன் அறைக்குள் சென்று துணிகளைப் பையில் திணித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துக் கவுரி சித்தி பதற்றத்துடன் அங்கே வந்தாள். "டேய் விவேக்! அடுத்த வாரம்தானேடா நீ அங்கே போறதாப் பிளான் பண்ணியிருந்தே? இப்போ என்னடான்னா விடிஞ்சும் விடியாததுமா பெட்டியைக் கட்டிக்கிட்டு இருக்கே, என்னாச்சு உனக்கு?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.



விவேக் தன் பைக்குள் ஃபார்மல் ஷர்ட்களை அமுக்கித் திணித்தபடி, "ஆமா சித்தி... எனக்கு என்னமோ அங்கே கன்னியாகுமரியில ஏதோ விசித்திரமா, தப்பா நடக்குற மாதிரி தோணுது. நேத்துல இருந்து ரேகா, தினேஷ், ஏன் எங்க அம்மா கூடப் போன்ல ரொம்பக் குதர்க்கமா  பேசுறாங்க. அதான் நேரடியா அங்கே போய் என்ன எதுன்னு என் கண்ணாலயே பார்த்துட்டு வரலாம்னு இருக்கேன்," என்று தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி கறாராகச் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் கவுரி சித்திக்கு நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. "டேய் விவேக்,  . ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்பதான்டா உனக்கு  ஒரு நல்ல வரன் அமைஞ்சிருக்கு. நீ பாட்டுக்கு அங்கே போய் உன்னோட அந்தச் சுடுமூஞ்சியை வச்சுக்கிட்டு அவங்ககிட்ட எதாவது மல்லு கட்டிக்கிட்டு இருக்காதேடா... கொஞ்சம் பொறுமையா இரு," என்று அவனுக்குப் பாசத்தோடு அட்வைஸ் பண்ணினாள்.

ஆனால் விவேக் சித்தியின் பேச்சை ஏற்கும் மனநிலையில் இல்லை. பேக் செய்து முடித்த அந்தப் பெரிய பையைத் தன் தோளில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டான். சித்தியை நேராக ஏறிட்டுப் பார்த்தவன், "இல்லை சித்தி... எனக்குன்னு சில கொள்கை, கோட்பாடுகள் எல்லாம் இருக்கு. என்னால மத்தவங்களை மாதிரி ஏனோதானோன்னு அநீதியைப் பார்த்துட்டுச் சும்மா இருக்க முடியாது. அங்கே போயி எனக்கு எதாவது தப்பா பட்டுச்சுன்னா, இந்த   இந்த ரேகாவும் வேண்டாம்...அவங்க குடும்பமும் வேண்டாம் .. கல்யாணப் பேச்சை இதோட மறந்துற வேண்டியதுதான்!" என்று தீர்க்கமாகச் சொன்னான்.

தன் கொள்கைச் சிங்க முகத்தை விறைப்பாக வைத்துக் கொண்டு, "நான் போயிட்டு வர்றேன் சித்தி" என்று பட்டெனச் சொல்லிவிட்டு, கவுரி சித்தி மேற்கொண்டு எதுவும் பேசுவதற்குள் வாசற்படியைத் தாண்டி விறுவிறுவெனக் கிளம்பினான். அவனது இந்தத் திடீர் ஆக்ரோஷமான புறப்பாடு சித்திக்கு உள்ளுக்குள் பெரும் பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவன் பஸ் ஸ்டாண்ட் நோக்கிப் போவதையே ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கவுரி சித்தி . "ஐயோ! அந்தக் குடும்பமே   ஒரு திசையில போயிட்டு இருக்கு... இவன் என்னடான்னா இங்கே தனியா நின்னு கொள்கை, கொய்யாக்கான்னு பெரிய உத்தமன் மாதிரி பேசிட்டு இருக்கான்! இவன் அங்கே போனா எல்லாமே அம்பலாகிடுமே!" என்று பதறினாள்.

நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்தவள், உடனடியாக ஹாலில் கிடந்த தன் மொபைல் போனை எடுத்து, கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் தன் அக்கா வைதேகியின் நம்பருக்கு அவசர அவசரமாகக் கால் பண்ணினாள். போன் ரிங் ஆகத் தொடங்கியதும், "அக்கா போனை எடுடி... சீக்கிரம் எடு!" என்று நகத்தைக் கடித்தபடி வேண்டிக் கொண்டாள்.

மறுமுனையில் சில பெல்களுக்குப் பிறகு வைதேகி போனை எடுத்தாள். ஆனால், எடுத்த உடனே அவளது குரல் மிகவும் பலவீனமாகவும், மூச்சிரைப்புடனும் வெளிவந்தது. "ஹலோ... கௌரி... சொல்லுடி..." என்று இழுத்தாள்.

"அக்கா!  ... நம்ம விவேக் இப்பதான் இங்க இருந்து பையைத் தூக்கிக்கிட்டு நேரா கன்னியாகுமரிக்கு பஸ் பிடிச்சு வந்துட்டு இருக்கான்டி!" என்று கவுரி சித்தி விஷயத்தை அப்பட்டமாக உடைத்தாள்.

அக்கா வைதேகிக்கு அந்தப் பேச்சைக் கேட்டதும் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "ஐயோ! என்னடி சொல்லுறே... அவன் அதுக்குள்ள கிளம்பிட்டானா?" என்று பதறியவள், சட்டென்று, "ஐயோ... சும்மா விடுங்க அண்ணே... ஆஆ... எ ஸ்ஸ்..." என்று போனில் யாரிடமோ முனகும் சத்தம் பலமாகக் கேட்டது.



போனின் இந்தப்பக்கம் இருந்த கவுரி சித்திக்கு அந்தச் சத்தம் கேட்டு முகம் சுளித்தது. "என்னடி  அது? அங்கே பின்னால   சத்தம் கேக்குது?" என்று சற்றே நக்கலும் கிண்டலும் கலந்த குரலில் கேட்டாள்.

வைதேகி போனை காதோடு அமுக்கியபடி, "அது... நம்ம ஜெகதீஷ் அண்ணன்டி... இப்போ என் மேல படுத்திருக்காரு... ஆ... ஆ... அவரோட அந்த உலக்கை இப்போ உள்ள..." என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவளுக்கு மூச்சு முட்டியது.

அக்கா சொன்ன  கேட்டு கவுரி சித்தி தன் நெற்றியைத் தடவிக்கொண்டாள். "இங்க பாருக்கா! அவர் உன் மேல படுத்திருக்காரோ, இல்ல கீழ படுத்திருக்காரோ... எனக்கு அதைப்பத்திக் கவலையில்லை. ஆனா அங்கே விவேக் வர்ற வேகத்தைப் பார்த்தா, அவன் ஏதோ ஒரு பெரிய முடிவோடுதான் வர்றான். அவன் அங்கே வந்து ஒரு மூணு நாள்தான் உங்க கூட இருப்பான்... அதுவரைக்கும் அந்தப்  வீட்டு வக்கிர புத்தியை எல்லாம் கொஞ்சம் மூடி வச்சுட்டு, அடக்கம் ஒடுக்கமா இருங்கடி!" என்று எச்சரித்தாள்.

ஆனால், மறுமுனையில் கவுரி சித்தியின் எச்சரிக்கையைத் தேவதாசி மூடில் இருந்த வைதேகியால் காது கொடுத்துக் கேட்க முடியவில்லை. அதற்குள் அங்கே ஜெகதீஷ் தன் வேட்டையைத் தீவிரமாக்க, "ஆஆஆ..... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ... ஆஆஆ..." என்று வைதேகியின் வாயிலிருந்து உச்சக்கட்டக் காம அலறல் சத்தம் மட்டுமே வெளிவந்தது.

வைதேகியால் அதற்கு மேல் தன் தங்கையிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பதில் பேச முடியவில்லை. இன்பத்தின் விளிம்பில் அவளது கைகள் நடுங்க, அவளது கை தவறிப் போன் தானாகவே துண்டிக்கப்பட்டு 'டூத்... டூத்...' என்று சத்தம் வந்தது.

இங்கே சென்னையில் இருந்த கவுரி சித்தி, போன் கட் ஆனதும் தன் மொபைலை எடுத்துத் தன் நெற்றியிலேயே பலமாக அடித்துக் கொண்டாள். "ஐயோ! பெத்த மகனே அங்கே உக்கிரமா வர்றான்... இவ என்னடான்னா அங்கே புருஷன், சம்பந்தின்னு பார்க்காம இப்படித் தையாத் தக்கான்னு ஆட்டம் போடுறாளே!" என்று கவலையோடு முணுமுணுத்தாள்.

  

"விவேக் மட்டும் அங்கே போய் அம்மா  ரேகா குடும்பத்தோட  லீலைகளையும் நேர்ல பார்த்துட்டான்னா... அப்புறம் அந்தப் பண்ணை வீடே சுடுகாடா மாறிடுமே! அவன் அங்கே போய் என்னென்ன அசிங்கங்களைப் பார்க்கப் போறானோ, என்ன பண்ணப் போறானோ தெரியலையே!" என்று தீராத பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் கவுரி சித்தி ஹாலுக்குள் அங்கும் இங்கும் உலா வரத் தொடங்கினாள். விவேக்கை ஏற்றிச் சென்ற பஸ்ஸோ, அவனது கொள்கைகளையும் சுமந்து கொண்டு கன்னியாகுமரியை நோக்கி அதிவேகமாகப் பறந்து கொண்டிருந்தது.

சென்னையிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த நீண்ட தூரப் பேருந்து, கன்னியாகுமரி பேருந்து நிலையத்தை வந்தடைந்தபோது மாலை 5 மணி ஆகியிருந்தது. பேருந்தை விட்டு கீழே இறங்கிய விவேக், தன்   கண்ணாடியைத் துடைத்து மாட்டிக்கொண்டு சுற்றிலும் பார்த்தான். அந்த ஊரின் குளிர்ந்த, தூய்மையான காற்றும், சற்றுத் தொலைவில் தெரிந்த கடலின் வாசனையும், சுற்றிலும் பசுமையாகக் காட்சியளித்த மரங்களும் அவனது மனதிற்குள் ஒரு கணநேர அமைதியைத் தந்தன. இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அந்தச் சூழல் அத்தனை அழகாக இருந்தாலும், அவனது கொள்கை மூளை அதை இப்போது ரசிக்கும் நிலையில் இல்லை. அங்கே தன் குடும்பத்திற்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியும் ஆவலில், உடனடியாகத் தன்  ஐபோனை எடுத்து ரேகாவுக்குக் கால் செய்தான்.

போன் செய்த முதல் ரிங்கிலேயே ரேகா எடுத்துவிட்டாள். "ஹலோ விவேக்! வந்துட்டியாடா?" என்று அவளது மார்த்தாண்டத்துத் தமிழ் அவனைக் குளிர வைத்தது. "ஆமா ரேகா, இப்பதான் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல வந்து இறங்குனேன்," என்றான் விவேக்  . "ஓகே ஸ்வீட்டி, நான் உனக்கு இப்போ ஒரு நம்பர் வாட்ஸ்அப் பண்றேன். அது எங்களோட காரோட டிரைவர் நம்பர் தான். உன்னைக் கூட்டிட்டு வர்றதுக்காக அவர் ஏற்கனவே அங்கேதான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு," என்று சொல்லிவிட்டுப் போனை வைத்தாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் கொடுத்த அந்த நம்பருக்கு விவேக் டயல் செய்ய, மறுமுனையில் பேசியவர் தான் இருக்கும் இடத்தை விவரித்தார். அடுத்த சில நிமிடங்களில்,  வெள்ளை நிறச் சட்டையும் பேண்ட்டும் அணிந்த ஒரு நடுத்தர வயது டிரைவர் விவேக்கை நோக்கி வந்தார். விவேக்கின் முகத்தைப் பார்த்ததும், ஏதோ ஒரு நாட்டின் ராணுவத் தளபதிக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையைப் போல, சட்டென்று தன் கையை நெற்றியில் வச்சு ஒரு கம்பீரமான சல்யூட் அடித்தார்.



எதிர்பாராத அந்தச் சல்யூட்டைப் பார்த்ததும் விவேக்கிற்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு பிறந்தது. "என்ன அண்ணே... சல்யூட் எல்லாம் அதிரடியா இருக்கு?" என்று அவன் லேசாகப் புன்னகைத்தபடி கேட்க,  
. "வாங்க சார், பேகைக் கொடுங்க," என்று பணிவாகக் கேட்ட டிரைவர், அவனிடமிருந்த பெரிய பையைத் தாங்கிப் பிடித்து வாங்கிக் கொண்டார். ஏதோ ஒரு நாட்டின் பெரிய அதிகாரிக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையைப் போல விவேக்கை மிகக் கவனமாகப் பார்க்கிங் ஏரியாவை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

அங்கே பேருந்து நிலையத்தின் பார்க்கிங் பகுதியில் ஏகப்பட்ட கார்கள் வரிசையாக நின்றுகொண்டிருக்க, அவற்றுக்கு நடுவே ஒரு சொகுசான, ஆடம்பரமான கறுப்பு நிற பென்ஸ் கார் தனித்து நின்று பளபளத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த காரின் பிரம்மாண்டத்தைக் கண்டு, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த சில உள்ளூர் வாலிபர்கள் அதன் முன்னால் நின்று ஆசையோடு செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். லட்சங்களில் சம்பாதிக்கும் ஐடி ஊழியனாக இருந்தாலும், விவேக்கிற்கே அந்த காரைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பு ஏற்பட்டது.

டிரைவர் கார் அருகில் சென்றதும், செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருந்த வாலிபர்களைப் பார்த்து, "தம்பிகளா... கொஞ்சம் நகருங்க,  சார் வந்துட்டாரு!" என்று சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தார். அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் அங்கே நின்ற இளசுகள் எல்லாம், ஏதோ ஒரு பெரிய விஐபி வந்துவிட்டதைப் போல விவேக்கை ஒரு விதமான பிரமிப்போடும், பொறாமையோடும் உற்றுப் பார்த்தனர். விவேக் தன் ஃபார்மல் உடையில் விறைப்பாக நின்று அவர்களின் பார்வைகளை எதிர்கொண்டான்.

டிரைவர் காரின் பின் பக்கப் Boot  திறந்து லக்கேஜை உள்ளே  வைத்தார். விவேக் தானாகவே காரின் கதவைத் திறக்க முயல, "சார், இருங்க இருங்க... நானே திறக்கிறேன்!" என்று பதறியபடி ஓடிவந்து, அவனுக்காகப் பின் இருக்கையின் கதவை அகலமாகத் திறந்துவிட்டு, "உட்காருங்க சார்!" என்றார். ஒரு சாதாரண டிரைவரின் இந்த அளவுகடந்த உபசரிப்பே விவேக்கைத் திக்குமுக்காட வைத்தது.

பின் இருக்கையில் அமர்ந்த விவேக், காரின் உட்புற வடிவமைப்பைப் பார்த்து உண்மையாலுமே வாயடைத்துப் போனான். "நம்மள மாதிரி மிடில் கிளாஸ் ஆளுங்களுக்கு இப்படி ஒரு பென்ஸ் காரை வெளியில இருந்து தொட்டுப் பார்க்கிறதே பெரிய விஷயம், ஆனா இன்னைக்கு நாம இதோட பின் சீட்ல உட்கார்ந்திருக்கோம்!" என்று நினைத்தவன், தன் கைகளால் அந்த லெதர் சீட்டை மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தான். 

  

அப்பா... பஞ்சு மாதிரி எவ்வளவு சொகுசாக இருக்கிறது என்று வியந்தபடி, சீட்டில் நன்றாகப் பின்னோக்கிச் சாய்ந்து கொண்டான். அது ஏதோ ஒரு ஆடம்பரமான மசாஜ் சேரில் அமர்ந்ததைப் போன்ற சுகத்தைத் தர, கார் மிதமான வேகத்தில் புறப்பட்டது.

காரின் உள்ளே ஏசி மிக மிதமாக, குளுமையாக ஓடிக்கொண்டிருக்க, விவேக் ஜன்னல் வழியாக வெளியுலகத்தை வேடிக்கை பார்த்தபடிச் சென்றான். அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் புலனாய்வு மூளை மீண்டும் வேலை செய்யத் தொடங்கியது. மெதுவாக ஓட்டுநரிடம் பேச்சு கொடுக்க நினைத்தவன், "அண்ணே... இங்க ரேகா குடும்பத்தைப் பத்தி எல்லாரும் எப்படிப் பேசுவாங்க? அவங்க எப்பேர்ப்பட்டவங்க?" என்று தன் கேள்வியை முடிப்பதற்குள் டிரைவர் முந்திக்கொண்டார்.

"என்ன சார் இப்படி எடக்கு மடக்கா கேட்டுட்டீங்க? எங்க சின்ன மேடம் ரேகா ரொம்பத் தங்கமானவங்க சார்! அவங்க குடும்பமே இந்த ஊர்ல பெரிய   குடும்பம். அதிலயும் எங்க பெரிய ஐயா ஜெகதீஷ் இருக்காரே... அவர்தான் சார் எங்களுக்கு எல்லாமே! அவர் இல்லைன்னா இந்த ஊர்ல எத்தனையோ குடும்பம் நடுத்தெருவுல நின்றிருக்கும் சார்," என்று தன் முதலாளியைப் பற்றிப் புகழ்ந்து தள்ளினார்.

விவேக் அதைக் கேட்டு மனதிற்குள், "அடடா... இவன் என்ன இவ்வளவு விசுவாசமா பேசுறான்? ஒருவேளை முதலாளி வீட்டு ஆளுங்ககிட்ட ஓவராப் புகழ்ந்து பேசணும்னு இவனுக்கு ஏதும் கட்டளையோ? ரொம்ப ஓவராப் புகழ்ற மாதிரி இருக்கே!" என்று நினைத்துக் கொண்டு, அவனது பேச்சைத் தாண்டி ஜன்னல் வழியே மீண்டும் வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினான். கார் பிரதான சாலையிலிருந்து பிரிந்து, ஒரு தனிப்பட்ட விசித்திரமான விஐபி சாலையை நோக்கித் திரும்பியது.

கார் தூரத்தில் தெரிந்த ஒரு மாபெரும் பங்களாவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது. அந்தப் பங்களாவின் உயரத்தையும், அதன் சுற்றளவையும் காரில் இருந்தபடியே பார்த்த விவேக், "என்னடா இது... இவ்வளவு பெரிய பங்களாவா இருக்கு? நிச்சயமாக இது எதோ பெரிய சினிமா ஸ்டார் இல்லன்னா பெரிய அரசியல்வாதியோட வீடாத்தான் இருக்கணும்!" என்று நினைத்து, தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடி வழியே அந்தப் பங்களாவை வெறித்துப் பார்த்தான்.

ஆனால் கார் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களாவின் பிரதான வாயிலுக்கு நேரே வந்து, மெதுவாக நின்றது. டிரைவர் வண்டியை நிறுத்திவிட்டுத் திரும்பி, "சார்... இதான் சின்ன மேடத்தோட வீடு, நாம வந்துட்டோம்!" என்றார். அவர் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குத் தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. "என்னது... இது ரேகாவோட வீடா?" என்று திகைத்துப் போனான்.

காரின் வெளியே, கருப்பு உடையும் துப்பாக்கியும் ஏந்திய இரண்டு செக்யூரிட்டி ஆபீசர்கள் நின்றிருந்தனர். காரின் பின் இருக்கையில் விவேக் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டதும், அவர்களும் விறைப்பாக நின்று ஒரு கம்பீரமான சல்யூட் அடித்துவிட்டு, அந்த மாபெரும் இரும்பு கேட்டைத் திறந்துவிட்டனர். கார் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தது.



கேட்டிற்குள் நுழைந்ததும் விவேக் உண்மையாலுமே பிரமிப்பின் உச்சத்துக்கே சென்றான். சினிமாப் படங்களில் கூட இப்படி ஒரு பிரம்மாண்டமான,  வீட்டைத் தான் பார்த்திருப்போமா என்பது அவனுக்குச் சந்தேகமாக இருந்தது. வீட்டின் முற்றம் முழுவதும் பளிங்குக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டு, சுற்றிலும் அழகான நீரூற்றுகளும், விலை உயர்ந்த வெளிநாட்டுச் செடிகளும் காட்சியளித்தன.

கார் அந்த மாளிகையின் பிரதான வாசலில் வந்து நின்றது. விவேக் அவசரமாகக் காரின் கதவைத் திறக்க முற்படும் முன்னே, அங்கிருந்த ஒரு வேலைக்காரன் ஓடிவந்து காரின் கதவை மிக மரியாதையோடு திறந்துவிட்டான். "ஐயா... வாங்க!   என்று பணிவாகக் கூறி கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றான். அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் ஒவ்வொரு உபசரிப்பும், அவர்களின் ஆடம்பரமும் விவேக்கின் கொள்கை மூளையை ஒரு நிமிடம் முற்றிலும் ஸ்தம்பிக்க வைத்து, அவனைப் பெரும் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியது.

பெரிய தேக்குமரக் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு விவேக் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். உள்ளே நுழைந்ததும் அவனது குடும்பத்தினரும் ரேகாவின் குடும்பத்தாரும் வாசலிலேயே நின்று தன்னை ஆவலோடு வரவேற்பார்கள் என்றுதான் அவன் எதிர்பார்த்தான். ஆனால், அவனது எதிர்பார்ப்பிற்கு மாறாக அந்த மாபெரும் ஆடம்பர மாளிகை  முற்றிலும் அமைதியாக, வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

அவன் குழப்பத்தோடு சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், அங்கிருந்த பூஜா அறையின் பெரிய தேக்குமரக் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒரு பெண்மணி மங்கலகரமான தோற்றத்தோடு வெளியே வந்தாள். அவள் வேறு யாரும் இல்லை, ரேகாவின் அம்மா சகுந்தலாதான். அவளைப் பார்த்த அடுத்த கணமே விவேக் அப்படியே பேச்சற்று, பிரமித்துப்போய் நின்றான்.

அவனது   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் அவளை நம்ப முடியாமல் உற்றுப் பார்த்தன. சில நாட்களுக்கு முன்னால் வாட்ஸ்அப் குழுவில், உள்ளாடை ஏதுமின்றி வெறும் கறுப்பு நிற நெட் வலை ஆடையில் முழு அம்மணக் கோலமாக நின்று தன்னைச் சுண்ணியை உருவ வைத்த வக்கிரப் பெண் இவள்தானா என்று அவனுக்குப் பெரும் புதிராக இருந்தது.

அன்று பார்த்த அந்த ஆபாசக் கோலத்திற்குச் சம்பந்தமே இல்லாதது போல, இன்று அவள் ஒரு பாரம்பரியமான பட்டுப்புடவையை உடம்பில் மிக நேர்த்தியாகக் கட்டியிருந்தாள். தலை நிறைய நறுமணம் வீசும் மல்லிகைப் பூவையும், நெற்றியில் மங்கலகரமான குங்குமம் மற்றும் சந்தனப் பொட்டையும் சூடியிருந்தாள். அவளது தோற்றம் பார்த்த உடனே அப்படியே கையெடுத்துக் கும்பிடும் அளவுக்கு அந்த மாளிகையின் மகாலட்சுமி போல அத்தனை பொலிவோடு இருந்தது.

  

வாசலில் நின்ற விவேக்கைப் பார்த்ததும், "வாங்க மாப்பிள்ளை!" என்று அன்பு உருகும் குரலில் கூவியபடி சகுந்தலா அவனை நோக்கி ஓடி வந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு தாய்க்குரிய பாசமும் குதூகலமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. விவேக்கின் அருகில் வந்தவள், சற்றும் யோசிக்காமல் தன் செழுமையான கைகளால் அவனது இரு கன்னங்களையும் தொட்டு மென்மையாக வருடினாள்.

"நல்லா இருக்கீங்களா மாப்பிள்ளை? நீங்க சென்னைல இருந்து கிளம்பி இங்க வர்றீங்கன்ற விஷயத்தை ரேகா இன்னைக்குக் காலையிலதான் என்கிட்ட சொன்னா. உங்களை இந்த வீட்டுல நேர்ல பார்த்ததுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா!" என்று தன் மனம் நிறையப் பொங்கிய சிரிப்புடன் அவனுக்குப் பாசமாக உபசாரம் செய்தாள்.