వల్లీ

[venkujkc1984]

ఆమె బయటకు వచ్చింది.


నేను హాలులో ఒంటరిగా ఆత్రుతగా వేచి ఉన్నాను. ఆమెను చూసి నా నోరెళ్లబెట్టాను. ఆ కొత్త సిల్క్ చీర ఆమె శరీరానికి అచ్చంగా అమరి, ఆమెను కుందనపు బొమ్మలా చేసింది. లోతైన మెరూన్ రంగు ఆమె చర్మాన్ని మెరిపిస్తోంది. బంగారు రంగు పైట ఆమె ఎడమ భుజం మీద అందంగా మెరుస్తూ, ఆ మెరుపులు అది దాచిన ఆమె పయ్యెదలేదేనేమో అనేలా వయ్యారాలు పోతోంది. చీర అంచు ఆమె నడుము కిందికి లోతుగా ఉండి, ఆమె లోతైన నాభిని అందంగా హైలైట్ చేస్తోంది. 

నా గొంతులో మాట రాలేదు. ఆశ్చర్యంతో, నా మనసులోని మాటలు అజాగ్రత్తగా నా పెదవుల మీదకు వచ్చాయి: “అత్తా… వావ్! నువ్వు... నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావ్! ఈ చీరలో నిజంగా దేవతలా ఉన్నావు. నీ ఈ అందాన్ని చూసి... ఎవరైనా పడిపోవాల్సిందే.”

ఆ మాటలు వినగానే అత్త అడుగులు ఆగిపోయాయి. నిమిషాల్లో ఆమె చెక్కిళ్ళు గులాబీ రంగులోకి మారి వేడెక్కాయి. ఆమె నా వైపు ఒక క్షణం గందరగోళంగా చూసి, వెంటనే తన పైటను గట్టిగా పట్టుకుని, భుజం మీదకి లాక్కుంది. ఆమె ఛాతీ వేగంగా ఊగుతోంది, ఆమె హృదయం బలంగా కొట్టుకుంటున్న శబ్దం ఆ నిశ్శబ్ద గదిలో నాకు వినిపించినట్టే అనిపించింది. నేను ఇలా మాట్లాడటం ఆమెకు ఖచ్చితంగా కొత్త. ఎప్పుడూ గౌరవంగా మాట్లాడే నేను, ఇలా ప్రశంసించడం ఆమె మనసులో ఒక వింతైన, 
చెప్పలేని గందరగోళాన్ని సృష్టించింది.

ఆమె నెమ్మదిగా, వణుకుతున్న గొంతుతో, “రవీ… దయచేసి అలా మాట్లాడకు. ప్లీజ్,” అని చెప్పి, నా కళ్లలోకి చూడకుండా అక్కడి నుండి తప్పించుకుని వెళ్లిపోవడానికి ప్రయత్నించింది.
కానీ నేను ఆమె చేతిని మెల్లగా పట్టుకుని, “అత్తా… ఇది నిజం. నువ్వు ఇప్పుడు ఎంత అందంగా ఉన్నావో నాకు చూపించాలనిపిస్తోంది. నన్ను నమ్ము… ఒక్కసారి అద్దం దగ్గరకు రా. నేను చూపిస్తాను” అని మృదువుగా అన్నాను.

ఆమె కొద్దిగా ఆగి, నా వైపు చూసింది. నేను ఆమెను నెమ్మదిగా అద్దం దగ్గరకు తీసుకెళ్లాను. ఆమె అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకుంది. నేను ఆమె వెనుక నిలబడి, మెల్లగా అన్నాను.

“చూడు అత్త… ఈ చీరలో నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో. నీ శరీరం యొక్క సౌందర్యం… ఇంత సున్నితంగా, సమతుల్యంగా కనిపిస్తోంది. నీ నడుము వంపులు ఎంత సుందరంగా ఉన్నాయో… ఈ చీర నీకు పర్ఫెక్ట్‌గా సూట్ అయింది.”

ఆమె అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటూ ఉండగా, ఆమె రూపం నాకు చాలా అందంగా అనిపించింది. ఆ క్షణంలో ఆమె అందం నన్ను ఒక్కసారిగా ఆకర్షించింది. నేను మెల్లగా ఆమె అందాన్ని వర్ణిస్తూ ఉండగానే, నా చేతులు అనుకోకుండా ఆమె నడుము మీద వేసాను. ఆమె శరీరం యొక్క సౌందర్యం నన్ను అలా చేయించింది.

అత్త ముఖం ఎర్రబడి, కళ్లు క్రిందికి వాలాయి. “రవీ… ఇది… ఇలా మాట్లాడకు, ఇలా తాకకు” అని సహజంగా, సున్నితంగా నిరాకరించింది. ఆమె పల్లును గట్టిగా పట్టుకుని, నా చేతుల నుంచి తప్పించుకుంది. కానీ ఆమె కళ్లలో ఏదో వింత భావన ఉంది. ఆమె త్వరగా గదిలోకి వెళ్లి, తలుపు వేసుకుంది. 
నేను అక్కడే నిలబడి ఉండగా, ఆమె శరీరం నా వేళ్లను తాకిన ఆ క్షణం ఇంకా నా చేతుల్లో మిగిలి ఉంది.

కొద్దిసేపటికి, బెడ్ రూమ్ తలుపు మళ్లీ నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది. అత్త బయటకు వచ్చింది. ఆ మెరూన్ సిల్క్ చీర ఇప్పుడు లేదు. దానికి బదులుగా, ఆమె తన రోజువారీ సాధారణ చీరను కట్టుకుని ఉంది. ఆమె కళ్లు నా వైపు చూడలేక, నేల వైపే వాల్చి ఉన్నాయి. గదిలోని ఆ ఉద్వేగభరితమైన నిశ్శబ్దాన్ని భంగం కలిగించాలన్న ఉద్దేశ్యంతోనేమో, ఆమె సాధారణ స్వరంలో, కానీ కొంచెం వణుకుతో అన్నది:
"రవీ... నువ్వు హాలులో కూర్చో. నేను ఇప్పుడు టీ తెస్తాను."

ఆ మాట అంటూనే, ఆమె త్వరత్వరగా కిచెన్ వైపు అడుగులు వేసింది. నేను మాట్లాడకుండా, ఆమె వెనుకే చూస్తూ హాలులో ఉన్న సోఫా దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నాను. నా కళ్లు మాత్రం ఆమె వెనుక భాగం మీదే స్థిరంగా ఉన్నాయి.

అత్త ఆ ఇబ్బంది క్షణం తొలగి పోయిందని ఊపిరి పీల్చుకుంటూ, చిన్నగా నవ్వి, కిచెన్ వైపు అడుగులు వేసింది. కానీ ఆమె కొన్ని అడుగులు ముందుకు వేయగానే... ఊహించని విధంగా ఆమె వెనుక ఉన్న డైనింగ్ టేబుల్ చైర్ మూలకి ఆమె చీర పైట చిక్కుకుపోయింది. ఆమె ముందుకు సాగడానికి ప్రయత్నించగా, పైట మరింత బిగుసుకుంది. తన పైటని లాగుతున్నట్టు ఆమెకి అనిపించింది. 

ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. ఆ లాగడం, ఆ బిగుసుకున్న స్పర్శ చూడగానే, ఆమె మనసులో ఒక్క క్షణం అంతా నేనే చేస్తున్నానని భ్రమ పడినట్లుంది.  ఆమె తిరగకుండానే, గొంతులో ఒక చిన్న వణుకుతో “రవీ! ఏం చేస్తున్నావు? వదిలేయ్... ఇది సరిగ్గా లేదు!”

నా ముఖం మీద ఒక చిలిపి చిరునవ్వు వ్యాపించింది. ఆమె ప్రతిస్పందన చూసి ఆనందిస్తూ, ఉద్దేశపూర్వకంగానే ఆమెను టీజ్ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను నటిస్తూ, గొంతులో ఒక వింతైన, తీవ్రమైన ఆవేశంతో: “అవును అత్తా... లాగుతున్నాను. నీ చీర చూస్తుంటే, ఈ పైట ఇలాగే ఉంటే ఎలా? కొంచెం కిందకు జరిపితే నేను చెప్పినవన్నీ ఇంకా అందంగా, కనిపిస్తాయి కదా... మరి లాగెయ్యనా?”

అత్త షాక్ అయింది. ఆమె తిరగకుండానే మరోసారి లాగినట్లు అనిపించింది (చైర్ వల్ల). ఆమె స్వరం కొంచెం ఎక్కువైంది, గొంతులో భయం మరియు కోపం కలిసి: “రవీ! పైట లాగడం మాను! ఇది జోక్ కాదు... వదిలేయ్! లేదంటే మామయ్యకి చెప్తాను!”

నేను నవ్వును అదుపులో పెట్టుకుని, ఇంకా గొంతు తగ్గించి, ఆమె కి వినిపించేలా: “చెప్పేయి అత్తా... కానీ ఈ చీర నీ నడుము మీద నుండి జారిపోతుంటే, నా చేతులు ఆగడం లేదు. నువ్వు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూడు, నేను ఎలా లాగుతున్నానో...”

అత్త చివరకు కోపంగా, సిగ్గుతో వెనక్కి తిరిగి చూసింది. నేను ఇంకా అదే స్థానంలో కూర్చుని, రెండు చేతులను పైకెత్తి పూర్తిగా నిర్దోషిగా నవ్వుతున్నాను. ఆమె కళ్లు వెనుక ఉన్న చైర్ మూల మీద పడి పైట చివర డిజైన్ మూలకి గట్టిగా ఇరుక్కుపోయి ఉంది.

అత్త ముఖం ఎర్రబడిపోయింది. ఆమె త్వరగా పైట విప్పుకుంటూ చీర కొంగు ఛైర్ నుంచి తప్పించి, సిగ్గుతో: “అయ్యో... అది చైర్... నేను... నువ్వే అనుకున్నాను...”

నేను నవ్వు ఆపుకోలేకపోయాను.  “అత్తా... అత్తా... కోప్పడకు! నేను నిర్దోషిని! కానీ... నువ్వు నన్ను అనుకున్న తీరు చూస్తే, నిజంగా లాగాలనిపించేలా ఉంది!”

అత్త సిగ్గుతో ముఖం కప్పుకుని “నేను... కిచెన్‌లో ఉంటాను!” అని ఆమె వణుకుతూ త్వరగా కిచెన్ వైపు వెళ్లింది.
నేను నవ్వుతూ ఆమె వెంటే వెళ్లి కిచెన్ డోర్ ఫ్రేమ్‌కి ఆనుకుని నిలబడి  “అత్తా... వెయిట్! నువ్వు నన్ను తప్పుగా అనుకున్నావు కదా... కనీసం సారీ చెప్పాలి కదా?” అన్నాను. 

అత్త సామాన్లు సర్దుతూ, కళ్లు క్రిందికి వాల్చి: “రవీ... నేను... తప్పుగా అనుకున్నాను... నువ్వు ఇవాళ అలా మాట్లాడావు కాబట్టి... సారీ...”

నేనే మరింత దగ్గరగా వచ్చి,  “అంటే... నువ్వు అందంగా ఉన్నావు అని చెప్తే నన్ను చీర లాగే వాడిని అనుకున్నావా అత్తా?” అన్నాను. 

అత్త సిగ్గుతో తల వంచుకుని, చిన్నగా నవ్వింది: “లేదు... కానీ... అనిపించింది...”

నేను చిరునవ్వుతో: “అయ్యో... అత్తా... నువ్వు నన్ను గాయపరిచావు! నేను మ్యాగజైన్ చదువుతూ కూర్చున్నాను... నువ్వు నన్ను చీర లాగేవాడిని అన్నావు!”

అత్త చివరకు నవ్వేసి, నా చేయి మీద తేలికగా కొట్టింది: “రవీ... సరేలే ఇంక వదిలెయ్!” అని నవ్వుతూ తల వంచుకుంది. 

ఆమె గుండె ఇంకా కొంచెం వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నేను నవ్వుతూ వెనక్కి వెళ్తూ: “అత్తా... ఈసారి నేను నిర్దోషి! కానీ... నెక్స్ట్ టైం నిజంగా లాగాలని అనిపిస్తే... ఏం చేస్తానో చెప్పను...” అంటూ మెల్లిగా వెనుతిరిగాను. 

నా మనసులో ఆ విజయోనత్సాహం మరియు ఆశతో, నేను అక్కడి నుండి నా గది వైపు నడిచాను. వెనుకకు తిరిగి ఒక్కసారి చూశాను. అత్త సిగ్గుతో కిచెన్ కౌంటర్‌కి ఆనుకుని నిలబడి ఉంది. ఆమె ముఖం ఇంకా గులాబీ రంగులో ఉంది, కానీ ఆమె పెదవుల మీద ఆ చిన్న చిరునవ్వు మాత్రం మాయం కాలేదు. 

సాయంత్రం గడిచిపోయింది. బయట వర్షం ఇంకా ఆగకుండా కురుస్తూనే ఉంది. మా మధ్య జరిగిన ఆ సంఘటన గురించి ఇద్దరం మాట్లాడుకోలేదు, కానీ ఆ మాటల్లేని ఉద్వేగం గది గోడల మధ్య ఇంకా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంది.

రాత్రి భోజన సమయం వచ్చింది. మావయ్య ఆ రోజు ఊరికి వెళ్లాడు కాబట్టి, డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర మేము ఇద్దరమే ఎదురెదురుగా కూర్చున్నాము.

అత్త నా ప్లేట్‌లో అన్నం, కూర వడ్డిస్తోంది. ఆమె చేతులు కొంచెం వణుకుతున్నట్టు నాకు అనిపించింది. ప్రతిసారీ ఆమె నా వైపు చూసినప్పుడు, ఆమె కళ్లు వెంటనే కిందకు వాలిపోయేవి.
నేను ఆమెను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. ఆమె తినే తీరు, ఆమె చేతుల సున్నితమైన కదలికలు, ఆమె మెడ వంపు... ఇవన్నీ నా మనసులో ఆ రోజు ఉదయం నుండి జరిగిన ప్రతి దృశ్యాన్ని (ట్రయల్ రూమ్, టెర్రస్, అద్దం ముందు) మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేస్తున్నాయి. నా గొంతులో అన్నం దిగడం కష్టంగా ఉంది, ఎందుకంటే నా దృష్టి మొత్తం ఆమె మీదే స్థిరంగా ఉంది.

భోజనం దాదాపు అయిపోయాక, ఆమె నా ఖాళీ ప్లేట్ తీసుకోవడానికి ముందుకు వంగింది. ఆ క్షణంలో, ఆమె చీర పైట కొద్దిగా జారి, ఆమె గుండ్రని భుజం, మెడ భాగం నా కళ్ల ముందు పడింది. ఆమె వెంటనే దాన్ని గమనించి, సిగ్గుతో త్వరగా సరిచేసుకుంది. కానీ ఆ ఒక్క క్షణం నా ఊపిరిని ఆపేసింది.
ఆమె నా వైపు చూసి, “ఇంకా ఏమైనా కావాలా రవి?” అని అడిగింది. 

“వద్దు అత్తా,” అని నేను వడి వడిగా లేచి నా గది వైపు నడిచాను. 
అత్త నా వెనుకే చూస్తూ నిలబడి ఉంది. నేను గది లోపలికి చేరుకుని తలుపు మూయడానికి చేయి పెట్టాను. అంతలోనే, ఆ ఒక్క క్షణం, మా కళ్లు కలిశాయి.

రవి కళ్లలో ఉన్న ఆ తీవ్రమైన, మౌనమైన ఆకాంక్ష వల్లీని ఒక్కసారిగా కదిలించేసింది. నేను తలుపు మూసే శబ్దం 'క్లిక్' మని వినిపించింది. ఆ చిన్న శబ్దం అత్త చెవుల్లో ఒక పెద్ద గంటలా మోగింది.

ఆమెకు స్పష్టంగా అర్థమైంది, ఈ తలుపు మూసుకోవడం అంటే ఈ రోజు కథ ముగింపు కాదని. ఇది కేవలం ఒక విరామం మాత్రమేనని. ఆమె అనుభవం ద్వారా రవి మనసులో మండుతున్న ఆ కోరికల అగ్ని ఇంకా చల్లారలేదని అతని కళ్లలో కనిపెట్టింది. 
"అతను ఇప్పుడు గదిలో ఏం చేస్తాడో?" అనే ప్రశ్న ఆమె మనసులో మెదిలింది.


గదిలో. 
బయట వర్షం ఇంకా ఆగకుండా కురుస్తోంది. బయటి వర్షపు శబ్దం గదిని నింపేస్తోంది. నేను పాత మడత మంచం మీద పడుకున్నాను. మధ్యలో చిన్న రంధ్రం ఉన్న ఆ మంచం నెమ్మదిగా కిర్రుక్కుమని మోగింది. కళ్లు మూసుకున్నా నిద్ర రాలేదు. నా శరీరం మొత్తం వేడెక్కిపోయింది. పక్కకి తిరిగినప్పుడు మంచం మళ్లీ నెమ్మదిగా మోగింది.

నా మనసు ఆ రోజు జరిగిన ప్రతి క్షణాన్ని తిరిగి తిరిగి చూపిస్తోంది.
మొదట వల్లి తడిసిన రూపం… టెర్రస్ మీద వర్షంలో ఆమె చీర శరీరానికి గట్టిగా అంటుకుపోయి, ఆమె వక్షోజాలు బ్లౌజ్ గుండా గుండ్రంగా, దృఢంగా ఉబ్బి మెరుస్తున్నాయి. లోతైన నాభి పూర్తిగా బయటపడి, వర్షపు నీళ్లు ఆమె నడుము మీద కారుతున్నాయి. నేను టవల్‌ అత్తకు అందిస్తుండగా… నా వేళ్లు ఆమె మెత్తని నడుము చర్మం మీద జారిన ఆ స్పర్శ… ఆమె శరీరం వణికినప్పుడు ఆమె వక్షోజాలు ఎగురుతున్నాయి. ఆమె చెవి వద్ద “అత్త… నువ్వు ఇంత అందంగా తడిసి…” అని అన్నప్పుడు ఆమె సిగ్గుతో తల వంచుకున్న ఆ క్షణం నా మనసులో మళ్లీ మళ్లీ తిరుగుతోంది.

తర్వాత… కొత్త మెరూన్ చీరలో వల్లి గది నుంచి బయటకు వచ్చిన దృశ్యం. ఆ చీర ఆమె శరీరానికి అచ్చంగా అమరి, ఆమె నడుము లోతైన వంపు, నాభి గుండ్రని ఆకారం… అద్దం ముందు ఆమె నిలబడి ఉన్నప్పుడు నేను ఆమె వెనక నిలబడి, నా వేళ్లు ఆమె నడుము దగ్గర, నాభి చుట్టూ తిరిగినప్పుడు ఆమె శరీరం వణికింది. ఆమె “రవీ… ఆ… అక్కడ తాకకు…” అని వణుకుతూ అన్న మాటలు… ఆమె “రవీ… ఇలా మాట్లాడకు.” అని నిరాకరించినా, ఆ దృశ్యం నా మనసు నుండి పోవడం లేదు.

నా శరీరం మరింత వేడెక్కింది. నా గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది. “ఇది తప్పు… ఆమె నా అత్త…  కానీ… ఆమె అందం… ఆమె శరీరం… నాకు ఇంక ఆగలేదు…” అని నా మనసు ఒక వైపు అనుకుంటూ, మరో వైపు ఆమె తడిసిన రూపం, కొత్త చీరలో ఆమె నడుము, నాభి, వక్షోజాలు — అన్నీ నన్ను లాగుతున్నాయి.

నేను మెల్లగా నా చేతిని కిందికి జార్చాను. నా శరీరం ఇప్పటికే గట్టిగా మారిపోయింది. కళ్లు మూసుకుని, అత్త ఆ అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్న దృశ్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, నా చేతిని నెమ్మదిగా కదిలించసాగాను. నా వేళ్లు గట్టిగా చుట్టుకుని, నెమ్మదిగా పైకి కిందికి కదిలాయి. మడత మంచం మధ్యలో ఉన్న రంధ్రం దగ్గర నా శరీరాన్ని కొంచెం వంచి, చేతిని మరింత సౌకర్యంగా కదిలించాను. మంచం నెమ్మదిగా కిర్రుక్కుమని మోగింది.

నా చేయి వేగం పెరిగింది. నేను గుసగుసగా “అత్తా… నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావ్… నీ నడుము… నీ సళ్ళు… నీ నాభి…” అని అనుకుంటూ, ఆమె కొత్త చీరలో ఉన్న రూపాన్ని, వర్షంలో తడిసిన ఆమె శరీరాన్ని, అద్దం ముందు ఆమె వణుకును ఒక్కొక్కటిగా ఆస్వాదిస్తూ… నా శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. నేను గట్టిగా దృఢంగా అయి, వేడి విడుదలతో మడత మంచం మధ్యలో ఉన్న రంధ్రం దగ్గర తడిసిపోయాను. “అత్తా…” అని నెమ్మదిగా మూలుగుతూ, ఆమె పేరు నా పెదవుల మీద ఉంచుకుని, ఆ రాత్రి జరిగిన ప్రతి క్షణాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ నా కోరికను పూర్తిగా తీర్చుకున్నాను.

నా శ్వాస బలంగా పడింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. కళ్లు తెరిచి పైకి చూశాను. వర్షం ఇంకా కురుస్తోంది. ఒక్క క్షణం అపరాధ భావన వచ్చింది — “ఇది తప్పు… ఆమె నా అత్త…” అని. కానీ ఆమె అందం, ఆమె శరీరం, ఆమె వణుకు — అన్నీ నా మనసులో ఇంకా లోతుగా పాతుకుపోయాయి. ఆ రాత్రి నేను మళ్లీ మళ్లీ ఆమె రూపాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, ఆమె పేరు పిలుస్తూ, నా కోరికను మరోసారి తీర్చుకున్నాను.


అత్త ఆ రాత్రి నా జీవితంలో ఇంకా లోతుగా, బలంగా నిండిపోయింది.