அண்ணன் வீட்டில் மதிய உணவு முடிந்த பிறகு, அண்ணி லதா எங்களுக்கு டீ கொடுத்துவிட்டு, “சமையலறையில் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு” என்று சொல்லி உள்ளே போனார். நேரம் போகப் போக அவர் வெளியே வரவே இல்லை. அம்மாவும் மாலதி மாமியும் ஹாலில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். நான் கொஞ்ச நேரம் டிவி பார்த்தபடி இருந்தேன். ஆனால் மனம் அமைதியில்லாமல் இருந்தது.
லதா அண்ணி திரும்பி வராததால், நான் மெதுவாக எழுந்து சமையலறைக்குப் போனேன். கதவைத் திறந்தபோது, லதா அடுப்பருகில் நின்றபடி ஏதோ பாத்திரத்தை தேய்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் வாடியிருந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தன. சேலை முந்தானை சற்று நழுவியிருந்தது. அந்த நிலையில் அவரது மார்பின் மேல் பகுதி மற்றும் ஆழமான வெட்டு தெரிந்தது.
“அண்ணி…” என்று மெதுவாக அழைத்தேன்.
லதா திடுக்கிட்டு திரும்பினார். என்னைப் பார்த்ததும் கஷ்டப்பட்டு ஒரு புன்னகை செய்தார். “ராஜா… வா. என்ன வேணும்?” என்றார். அவரது குரல் சற்று உடைந்திருந்தது.
நான் உள்ளே நுழைந்து, “ஒண்ணுமில்லை. நீங்க ரொம்ப நேரமா உள்ளே இருக்கீங்க. உதவி வேணுமா?” என்று கேட்டேன்.
அதற்குப் பிறகு எங்கள் பேச்சு மெதுவாகத் தொடங்கியது. முதலில் சாதாரண விஷயங்கள் — குழந்தைகள் படிப்பு, வீட்டு வேலை ஆனால் பேச்சு போகப் போக லதாவின் முகம் இன்னும் வாடியது. நான் மெதுவாக அவரது மனநிலையைப் பற்றி கேட்டேன்.
“அண்ணி… உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா? முகம் சரியில்லை,” என்றேன்.
லதா சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. “ராஜா… நீயும் அம்மாவும் வந்ததால தான் இன்னும் தாங்கிக்கிட்டு இருக்கேன். இல்லைன்னா…” என்று தொடங்கினார்.
அடுத்த ஒரு மணி நேரம் முழுக்க லதா தன் மனதில் இருந்ததை கொட்டினார். அண்ணன் கண்ணன் முன்பு பெங்களூரில் வேலை பார்த்தபோது மாதத்துக்கு ஒரு முறை கூட வரமாட்டான். இப்போது சென்னைக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்த பிறகும் நிலைமை மாறவில்லை. “வேலை பிரச்சனை, மீட்டிங், டீம்” என்று சொல்லி இரவு நேரமாக வந்து, சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்கிவிடுவான். உடல் உறவு என்பது மிக அரிது. சில மாதங்களுக்கு ஒரு முறை கூட இல்லை.
“அவன் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை ராஜா. நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்னு தெரியல. ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் பிரச்சனை இருந்துச்சு. ஆனா இப்போ அது girl friend இருக்கும்னு சந்தேகம் வருது,” என்று லதா கண்ணீருடன் சொன்னார்.
நான் அவருக்கு சமாதானம் சொன்னேன். “அண்ணன் நல்லவன். ஆனா வேலை அழுத்தம் அதிகமா இருக்கும். நான் அவன்கிட்ட பேசி பார்க்கிறேன். எதாவது பிரச்சனை இருந்தா உங்களுக்கு தெரியும். நீங்க தயங்காம எனக்கோ அம்மாவுக்கோ போன் பண்ணுங்க. அம்மா உங்களை ரொம்ப பாசமா பார்க்கிறாங்க. உங்களை ஒரு பொண்ணு மாதிரி நினைக்கிறாங்க. எந்த பிரச்சனையா இருந்தாலும் சொல்லுங்க,” என்று ஆறுதல் சொன்னேன்.
லதா என் கையைப் பிடித்து, “நீ இருக்கிறதால தான் இன்னும் தைரியமா இருக்கு ராஜா,” என்றார். அவர் பேசும்போது அவரது மார்பு மெல்லியதாக அசைந்தது. சேலை முந்தானை சற்று நழுவியிருந்தது. அவரது வெள்ளை தோல், மெல்லிய அடி வயிறு, இறுக்கமான இடுப்பு — இவை எல்லாம் என் பார்வையை இழுத்தன.
நான் உள்ளுக்குள் தவித்தேன். அம்மாவுக்கு கொடுத்த சத்தியம் “நீ எனக்கு மட்டும்” என்று சொன்ன வார்த்தைகள் என் மனதில் ஒலித்தன. ஆனால் லதாவின் இளமையான, இறுக்கமான உடல் என்னை ஈர்த்தது. அவரது மார்பகங்கள் சேலைக்குள் இறுக்கமாகத் தெரிந்தன. அடி வயிறு மிக மெல்லியதாக இருந்தது. இரண்டு பிரசவங்களுக்குப் பிறகும் அந்த உடல் இன்னும் இளமையாக இருந்தது.
பிறகு மாலதி மாமி சமையலறைக்கு வந்தார். அவர் புடவையில் இருந்த அந்த செழிப்பான உடல் என்னை மீண்டும் இழுத்தது. அவரது பெரிய மார்பகங்கள், மென்மையான அடி வயிறு, அகண்ட இடுப்பு — அம்மாவை நினைவூட்டியது. ஆனால் வெள்ளை நிறத்தில், இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்ச்சியுடன்.
நான் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், என் மனம் அவர்களின் உடல்களைப் பார்த்து, அம்மாவின் உடலுடன் ஒப்பிட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இந்த மறைமுகமான காம உணர்வு, அம்மாவுக்கு கொடுத்த வாக்கை மீறும் உணர்வு — இவை என்னை உள்ளுக்குள் எரித்தன.
சுமார் இரண்டு மணி நேரம் லதாவுடன் பேசிய பிறகு, நாங்கள் வெளியே வந்தோம். அம்மாவும் மாலதி மாமியும் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். நான் அம்மாவிடம் “போகலாம்” என்றேன். அம்மா தலையாட்டினார்.
ஆட்டோவில் வீடு திரும்பும் வழியில், நான் அண்ணி சொன்ன அனைத்தையும் அம்மாவிடம் விவரித்தேன். அம்மா கவலையுடன் கேட்டார். பிறகு என்னைப் பார்த்து செல்லமாகக் கடிந்துகொண்டார்:
“அந்த மாலதி கிழவி உன்னை ரொம்ப நேரம் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்னு தெரியும். அவ கண்ணு உன் மேலயே இருந்துச்சு. நீயும் அவங்க உடம்பை பார்த்துக்கிட்டு இருந்த,” என்று சிரித்தபடி சொன்னார்.
நான் “அம்மா…” என்று தலையைக் குனிந்தேன். அம்மா என் தொடையை அழுத்தினார். “பொறாமை வருது ராஜா. ஆனா நீ எனக்கு மட்டும் தான். மறக்காதே,” என்றார்.
வீடு திரும்பும் வழியில் அம்மாவின் கை என் தொடையில் இருந்தது. என் மனம் இன்னும் லதாவின் இளமையான உடலையும், மாலதி மாமியின் செழிப்பான உடலையும், அம்மாவின் மென்மையான உடலையும் ஒப்பிட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இந்த மறைமுகமான பதற்றம் என்னை இன்னும் ஆழமாக அம்மாவுடன் இணைத்தது.
தொடரும்......
லதா அண்ணி திரும்பி வராததால், நான் மெதுவாக எழுந்து சமையலறைக்குப் போனேன். கதவைத் திறந்தபோது, லதா அடுப்பருகில் நின்றபடி ஏதோ பாத்திரத்தை தேய்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் வாடியிருந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தன. சேலை முந்தானை சற்று நழுவியிருந்தது. அந்த நிலையில் அவரது மார்பின் மேல் பகுதி மற்றும் ஆழமான வெட்டு தெரிந்தது.
“அண்ணி…” என்று மெதுவாக அழைத்தேன்.
லதா திடுக்கிட்டு திரும்பினார். என்னைப் பார்த்ததும் கஷ்டப்பட்டு ஒரு புன்னகை செய்தார். “ராஜா… வா. என்ன வேணும்?” என்றார். அவரது குரல் சற்று உடைந்திருந்தது.
நான் உள்ளே நுழைந்து, “ஒண்ணுமில்லை. நீங்க ரொம்ப நேரமா உள்ளே இருக்கீங்க. உதவி வேணுமா?” என்று கேட்டேன்.
அதற்குப் பிறகு எங்கள் பேச்சு மெதுவாகத் தொடங்கியது. முதலில் சாதாரண விஷயங்கள் — குழந்தைகள் படிப்பு, வீட்டு வேலை ஆனால் பேச்சு போகப் போக லதாவின் முகம் இன்னும் வாடியது. நான் மெதுவாக அவரது மனநிலையைப் பற்றி கேட்டேன்.
“அண்ணி… உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா? முகம் சரியில்லை,” என்றேன்.
லதா சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. “ராஜா… நீயும் அம்மாவும் வந்ததால தான் இன்னும் தாங்கிக்கிட்டு இருக்கேன். இல்லைன்னா…” என்று தொடங்கினார்.
அடுத்த ஒரு மணி நேரம் முழுக்க லதா தன் மனதில் இருந்ததை கொட்டினார். அண்ணன் கண்ணன் முன்பு பெங்களூரில் வேலை பார்த்தபோது மாதத்துக்கு ஒரு முறை கூட வரமாட்டான். இப்போது சென்னைக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்த பிறகும் நிலைமை மாறவில்லை. “வேலை பிரச்சனை, மீட்டிங், டீம்” என்று சொல்லி இரவு நேரமாக வந்து, சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்கிவிடுவான். உடல் உறவு என்பது மிக அரிது. சில மாதங்களுக்கு ஒரு முறை கூட இல்லை.
“அவன் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை ராஜா. நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்னு தெரியல. ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் பிரச்சனை இருந்துச்சு. ஆனா இப்போ அது girl friend இருக்கும்னு சந்தேகம் வருது,” என்று லதா கண்ணீருடன் சொன்னார்.
நான் அவருக்கு சமாதானம் சொன்னேன். “அண்ணன் நல்லவன். ஆனா வேலை அழுத்தம் அதிகமா இருக்கும். நான் அவன்கிட்ட பேசி பார்க்கிறேன். எதாவது பிரச்சனை இருந்தா உங்களுக்கு தெரியும். நீங்க தயங்காம எனக்கோ அம்மாவுக்கோ போன் பண்ணுங்க. அம்மா உங்களை ரொம்ப பாசமா பார்க்கிறாங்க. உங்களை ஒரு பொண்ணு மாதிரி நினைக்கிறாங்க. எந்த பிரச்சனையா இருந்தாலும் சொல்லுங்க,” என்று ஆறுதல் சொன்னேன்.
லதா என் கையைப் பிடித்து, “நீ இருக்கிறதால தான் இன்னும் தைரியமா இருக்கு ராஜா,” என்றார். அவர் பேசும்போது அவரது மார்பு மெல்லியதாக அசைந்தது. சேலை முந்தானை சற்று நழுவியிருந்தது. அவரது வெள்ளை தோல், மெல்லிய அடி வயிறு, இறுக்கமான இடுப்பு — இவை எல்லாம் என் பார்வையை இழுத்தன.
நான் உள்ளுக்குள் தவித்தேன். அம்மாவுக்கு கொடுத்த சத்தியம் “நீ எனக்கு மட்டும்” என்று சொன்ன வார்த்தைகள் என் மனதில் ஒலித்தன. ஆனால் லதாவின் இளமையான, இறுக்கமான உடல் என்னை ஈர்த்தது. அவரது மார்பகங்கள் சேலைக்குள் இறுக்கமாகத் தெரிந்தன. அடி வயிறு மிக மெல்லியதாக இருந்தது. இரண்டு பிரசவங்களுக்குப் பிறகும் அந்த உடல் இன்னும் இளமையாக இருந்தது.
பிறகு மாலதி மாமி சமையலறைக்கு வந்தார். அவர் புடவையில் இருந்த அந்த செழிப்பான உடல் என்னை மீண்டும் இழுத்தது. அவரது பெரிய மார்பகங்கள், மென்மையான அடி வயிறு, அகண்ட இடுப்பு — அம்மாவை நினைவூட்டியது. ஆனால் வெள்ளை நிறத்தில், இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்ச்சியுடன்.
நான் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், என் மனம் அவர்களின் உடல்களைப் பார்த்து, அம்மாவின் உடலுடன் ஒப்பிட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இந்த மறைமுகமான காம உணர்வு, அம்மாவுக்கு கொடுத்த வாக்கை மீறும் உணர்வு — இவை என்னை உள்ளுக்குள் எரித்தன.
சுமார் இரண்டு மணி நேரம் லதாவுடன் பேசிய பிறகு, நாங்கள் வெளியே வந்தோம். அம்மாவும் மாலதி மாமியும் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். நான் அம்மாவிடம் “போகலாம்” என்றேன். அம்மா தலையாட்டினார்.
ஆட்டோவில் வீடு திரும்பும் வழியில், நான் அண்ணி சொன்ன அனைத்தையும் அம்மாவிடம் விவரித்தேன். அம்மா கவலையுடன் கேட்டார். பிறகு என்னைப் பார்த்து செல்லமாகக் கடிந்துகொண்டார்:
“அந்த மாலதி கிழவி உன்னை ரொம்ப நேரம் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்னு தெரியும். அவ கண்ணு உன் மேலயே இருந்துச்சு. நீயும் அவங்க உடம்பை பார்த்துக்கிட்டு இருந்த,” என்று சிரித்தபடி சொன்னார்.
நான் “அம்மா…” என்று தலையைக் குனிந்தேன். அம்மா என் தொடையை அழுத்தினார். “பொறாமை வருது ராஜா. ஆனா நீ எனக்கு மட்டும் தான். மறக்காதே,” என்றார்.
வீடு திரும்பும் வழியில் அம்மாவின் கை என் தொடையில் இருந்தது. என் மனம் இன்னும் லதாவின் இளமையான உடலையும், மாலதி மாமியின் செழிப்பான உடலையும், அம்மாவின் மென்மையான உடலையும் ஒப்பிட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இந்த மறைமுகமான பதற்றம் என்னை இன்னும் ஆழமாக அம்மாவுடன் இணைத்தது.
தொடரும்......


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)