நான் அம்மாவுடன் மாடியில் இருந்து கீழே இறங்கினேன். இரவின் குளிர்ந்த காற்று இன்னும் என் உடலில் படிந்திருந்தது. அம்மா நேராக சமையலறைக்குச் சென்றார். “ராஜா, நீ ஹாலில் உக்காந்து டிவி பாரு. நான் கொஞ்சம் சுத்தம் பண்ணிட்டு வரேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனார். நான் ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்து டிவியை ஆன் செய்தேன். ஆனால் மனம் முழுக்க அம்மாவின் மீதே இருந்தது.
டிவியில் ஏதோ ஒரு பழைய படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் என் கண்கள் திரையில் இல்லை. மதியம் பெட்ரூமில் அம்மாவின் அடி வயிற்றைத் தொட்டபோது, மாடியில் அவரை அணைத்தபோது ஏற்பட்ட உணர்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. அப்போது அம்மாவுடன் அக்கா கண்மணியைப் பற்றி பேசியது நினைவுக்கு வந்தது. நான் வாய் தவறி அக்காவைப் பற்றி அதிகமாகப் பேசிவிட்டேன். அக்காவும் அம்மாவும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருப்பதாகச் சொன்னேன். அந்த உடல் வாகு, சிரிப்பு, பாசம் — எல்லாம் ஒத்திருப்பதாகச் சொன்னது அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் பிடிக்கவில்லை.
அம்மா செல்லமாக என்னைக் கண்டித்தது நினைவில் வந்தது. “அக்கா ரொம்ப கோவக்காரி. அவகிட்ட அதிகம் பேசாதே ராஜா,” என்று சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அக்கா கண்மணி என்னிடம் ரொம்ப பாசம் காட்டுவாள். வாரத்துக்கு ஒரு முறையாவது போன் பண்ணி “ராஜா, எப்போ வருவே? வீட்டுக்கு வா,” என்று அழைப்பாள். நான் பெரும்பாலும் போக மாட்டேன். அம்மா மட்டும் தான் அடிக்கடி போவார். ஆனால் இன்று மதிய உரையாடலுக்குப் பிறகு, அக்காவைப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அக்காவின் மாமியார் நினைவுக்கு வந்தார்.
அக்காவின் மாமியார் — பெயர் ஈஸ்வரி — வயது 65. அம்மாவை விட கொஞ்சம் பெரியவர். நிறம் கொஞ்சம் கம்மி, ஆனால் உடல் அம்மாவைப் போலவே குண்டாக, செழிப்பாக இருக்கும். தலை முழுக்க நரைத்த கூந்தல், பெரிய முக்குத்தி, கனமான தங்கச் சங்கிலி — எல்லாம் அவரை பாரம்பரிய பெரிய குடும்பப் பெண்ணாகக் காட்டும். அவர்கள் குடும்பம் நல்ல வசதியானது. அதனால் உடல் கும்முன்னு, மென்மையாக இருக்கும். அவரைப் பார்க்கும்போது “எப்படி சமாளிப்பது?” என்று நினைத்தேன். ஏதாவது சொல்லி சமாளித்துவிடலாம் என்று தோன்றியது.
நான் அக்காவுக்கு மொபைலில் “We reached home safely. Good Night akka ?” என்று மெசேஜ் அனுப்பினேன். அக்கா உடனே பார்க்கவில்லை. நானும் போனை வைத்துவிட்டு டிவியைப் பார்க்க முயற்சித்தேன். ஆனால் மனம் அலைபாய்ந்தது.
சிறிது நேரத்தில் அம்மா சமையலறை வேலையை முடித்துவிட்டு வந்தார். அவர் புடவையின் முந்தானையை எடுத்து கைகளைத் துடைத்தபடி என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார். அந்த முந்தானை அம்மாவின் மார்பின் மேல் பகுதியை இறுக்கமாக அழுத்தியது. அவரது இடுப்பு எனக்கு அருகில் இருந்தது. நான் தவிர்க்க முடியாமல் அந்த அடி வயிற்றின் மென்மையான வளைவைப் பார்த்தேன்.
அம்மா சோபாவில் சாய்ந்தபடி, “ராஜா, இன்னிக்கு அண்ணி முகம் சரியில்லை. ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிற மாதிரி தெரிந்தது. அண்ணன் கிட்டயும் ஏதோ இருக்கு. நீ தான் அண்ணி கூட நல்லா பேசுவியே… நாளைக்கு அண்ணன் வீட்டுக்கு போய், அண்ணி கிட்ட ரகசியமா கேட்டுட்டு வா,” என்றார்.
நான் “சரி அம்மா. நான் பேசிப் பார்க்கிறேன்,” என்றேன். அம்மா என் தொடையில் கை வைத்து மெதுவாக அழுத்தினார். அந்தத் தொடுதல் எனக்குள் மீண்டும் பழைய உணர்வுகளை எழுப்பியது.
பிறகு அம்மாவின் குரல் கண்டிப்பாக மாறியது. “ஆனா ராஜா… சும்மா அம்மாகிட்ட எப்போவும் அக்கா பத்தி அந்த மாதிரி அதிகமா பேசாதே. புரியுதா? எல்லாம் ரகசியமா இருக்க வேண்டிய விஷயம். அக்கா கிட்டயும், அண்ணன் வீட்டிலயும், வெளியிலயும் நம்ம உறவு பத்தி யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. நீ பேசும்போது கவனமா இரு,” என்று உறுதியாகச் சொன்னார்.
நான் அம்மாவின் கண்களைப் பார்த்தேன். அந்தக் கண்டிப்பான பார்வையில் கூட ஒரு ரகசிய ஆசை மறைந்திருந்தது. “சரி அம்மா… நான் கவனமா இருப்பேன்,” என்றேன். ஆனால் என் மனதில் அக்காவின் நினைவும், அம்மாவின் உடலும், அண்ணி லதாவின் முகமும் கலந்து சுழன்றன.
அம்மா என் தோளில் தலை சாய்த்தார். “இன்னிக்கு முழுக்க நல்லா இருந்துச்சு ராஜா. கோவில், உறவினர் வீடுகள், மாடியில் நீயும் நானும்…” என்று மெதுவாகச் சொன்னார். அவர் புடவை முந்தானை இன்னும் அவரது மார்பில் இறுக்கமாக இருந்தது. நான் தவிர்க்க முடியாமல் அந்தப் பகுதியைப் பார்த்தேன். அம்மாவின் சுவாசம் சற்று அடர்த்தியாக இருந்தது.
நான் அம்மாவின் கையைப் பிடித்து, “அம்மா… அக்கா உங்களை ரொம்ப ஒத்து இருக்கிறதால தான் நான் அப்படிப் பேசினேன். ஆனா உங்களோட மென்மை, உங்களோட வாசனை, உங்களோட அடி வயிறு — இது எல்லாம் வேற லெவல்,” என்று கிசுகிசுத்தேன். அம்மா என் காதைக் கடித்தார். “பொல்லாதவன். வெளியில் கண்டிப்பா இருப்பேன். உனக்கு மட்டும் இப்படி பேச விடுறேன்னு” என்று சிரித்தார்.
ஹாலில் டிவி ஒலி மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் எங்கள் உலகம் வேறு. அம்மா என்னை நெருக்கமாக இழுத்தார். அவரது புடவை முந்தானை என் கையில் பட்டது. நான் அதை மெதுவாகப் பிடித்து, அம்மாவின் இடுப்பைத் தொட்டேன். அந்த அடி வயிற்றின் மென்மை என் உள்ளங்கையில் பதிந்தது. அம்மா மெல்லிய முனகலுடன் என் தொடையை அழுத்தினார்.
“ராஜா… நாளைக்கு அண்ணன் வீட்டுக்கு போனப்போ, அண்ணி லதாவை கவனமா பாரு. அவ முகம் சரியில்லை. ஏதோ பிரச்சனை இருக்கு. நீ நல்லா பேசி விசாரி,” என்று அம்மா மீண்டும் சொன்னார். நான் “ஆமா அம்மா. நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்றேன்.
அம்மா என் முகத்தைத் தொட்டு, “ஆனா நம்ம விஷயம் ரொம்ப ரகசியமா வைக்கணும். அக்கா கண்மணி கிட்டயும், அவங்க மாமியார் ஈஸ்வரி கிட்டயும், யார்கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை கூட வரக்கூடாது. புரியுதா?” என்று மீண்டும் கண்டிப்புடன் சொன்னார். அந்தக் கண்டிப்பில் கூட ஒரு பெண்மையான ஆசை இருந்தது.
நான் அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்தேன். “புரியுது அம்மா. இது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் மட்டும்,” என்றேன். என் கைகள் அம்மாவின் அடி வயிற்றை மெதுவாக வருடின. அந்தத் தழும்புகள், மென்மை, வெப்பம் — எல்லாம் என்னை மீண்டும் இழுத்தன. அம்மா என் மார்பில் முகம் புதைத்தார். ஹாலில் டிவி ஒலி மட்டும் இருந்தது. வெளியில் கிராமத்து இரவு அமைதியாக இருந்தது.
இப்படியே நாங்கள் நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருந்தோம். அம்மாவின் உடல் வெப்பம், அவரது புடவை மணம், மதியம் மற்றும் மாடியில் நடந்த நினைவுகள் — எல்லாம் கலந்து ஒரு இனிமையான பதற்றத்தை உருவாக்கின. அக்கா கண்மணியின் நினைவு, அண்ணி லதாவின் முகம், அக்காவின் மாமியார் ஈஸ்வரியின் பெரிய உடல் — எல்லாம் என் மனதில் சுழன்றாலும், என் கைகள் அம்மாவின் மீதே இருந்தன.
அம்மா மெதுவாக எழுந்து, “வா ராஜா… படுக்கப் போகலாம்,” என்றார். அவர் எழும்பும்போது புடவை முந்தானை மீண்டும் அவரது உடலை இறுக்கியது. நான் அம்மாவின் பின்னால் நடந்தேன். பெட்ரூமுக்குள் நுழைந்ததும் அம்மா கதவைச் சாத்தினார். அந்தச் சாத்தும் சத்தத்தில் ஒரு ரகசிய உறுதிப்பாடு இருந்தது.
அன்றிரவு முழுக்க எங்கள் உரையாடல்கள், தொடுதல்கள், மற்றும் எதிர்காலத் திட்டங்கள் — அக்கா வீடு, அண்ணன் வீடு, நம்முடைய ரகசிய உறவு — எல்லாம் கலந்து தொடர்ந்தன. குன்றத்தூர் கிராமத்தின் அமைதியான இரவில், தாய் மகன் உறவின் ஆழமான ஆசை இன்னும் வலுப்பெற்றுக்கொண்டிருந்தது.
டிவியில் ஏதோ ஒரு பழைய படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் என் கண்கள் திரையில் இல்லை. மதியம் பெட்ரூமில் அம்மாவின் அடி வயிற்றைத் தொட்டபோது, மாடியில் அவரை அணைத்தபோது ஏற்பட்ட உணர்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. அப்போது அம்மாவுடன் அக்கா கண்மணியைப் பற்றி பேசியது நினைவுக்கு வந்தது. நான் வாய் தவறி அக்காவைப் பற்றி அதிகமாகப் பேசிவிட்டேன். அக்காவும் அம்மாவும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருப்பதாகச் சொன்னேன். அந்த உடல் வாகு, சிரிப்பு, பாசம் — எல்லாம் ஒத்திருப்பதாகச் சொன்னது அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் பிடிக்கவில்லை.
அம்மா செல்லமாக என்னைக் கண்டித்தது நினைவில் வந்தது. “அக்கா ரொம்ப கோவக்காரி. அவகிட்ட அதிகம் பேசாதே ராஜா,” என்று சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அக்கா கண்மணி என்னிடம் ரொம்ப பாசம் காட்டுவாள். வாரத்துக்கு ஒரு முறையாவது போன் பண்ணி “ராஜா, எப்போ வருவே? வீட்டுக்கு வா,” என்று அழைப்பாள். நான் பெரும்பாலும் போக மாட்டேன். அம்மா மட்டும் தான் அடிக்கடி போவார். ஆனால் இன்று மதிய உரையாடலுக்குப் பிறகு, அக்காவைப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அக்காவின் மாமியார் நினைவுக்கு வந்தார்.
அக்காவின் மாமியார் — பெயர் ஈஸ்வரி — வயது 65. அம்மாவை விட கொஞ்சம் பெரியவர். நிறம் கொஞ்சம் கம்மி, ஆனால் உடல் அம்மாவைப் போலவே குண்டாக, செழிப்பாக இருக்கும். தலை முழுக்க நரைத்த கூந்தல், பெரிய முக்குத்தி, கனமான தங்கச் சங்கிலி — எல்லாம் அவரை பாரம்பரிய பெரிய குடும்பப் பெண்ணாகக் காட்டும். அவர்கள் குடும்பம் நல்ல வசதியானது. அதனால் உடல் கும்முன்னு, மென்மையாக இருக்கும். அவரைப் பார்க்கும்போது “எப்படி சமாளிப்பது?” என்று நினைத்தேன். ஏதாவது சொல்லி சமாளித்துவிடலாம் என்று தோன்றியது.
நான் அக்காவுக்கு மொபைலில் “We reached home safely. Good Night akka ?” என்று மெசேஜ் அனுப்பினேன். அக்கா உடனே பார்க்கவில்லை. நானும் போனை வைத்துவிட்டு டிவியைப் பார்க்க முயற்சித்தேன். ஆனால் மனம் அலைபாய்ந்தது.
சிறிது நேரத்தில் அம்மா சமையலறை வேலையை முடித்துவிட்டு வந்தார். அவர் புடவையின் முந்தானையை எடுத்து கைகளைத் துடைத்தபடி என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார். அந்த முந்தானை அம்மாவின் மார்பின் மேல் பகுதியை இறுக்கமாக அழுத்தியது. அவரது இடுப்பு எனக்கு அருகில் இருந்தது. நான் தவிர்க்க முடியாமல் அந்த அடி வயிற்றின் மென்மையான வளைவைப் பார்த்தேன்.
அம்மா சோபாவில் சாய்ந்தபடி, “ராஜா, இன்னிக்கு அண்ணி முகம் சரியில்லை. ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிற மாதிரி தெரிந்தது. அண்ணன் கிட்டயும் ஏதோ இருக்கு. நீ தான் அண்ணி கூட நல்லா பேசுவியே… நாளைக்கு அண்ணன் வீட்டுக்கு போய், அண்ணி கிட்ட ரகசியமா கேட்டுட்டு வா,” என்றார்.
நான் “சரி அம்மா. நான் பேசிப் பார்க்கிறேன்,” என்றேன். அம்மா என் தொடையில் கை வைத்து மெதுவாக அழுத்தினார். அந்தத் தொடுதல் எனக்குள் மீண்டும் பழைய உணர்வுகளை எழுப்பியது.
பிறகு அம்மாவின் குரல் கண்டிப்பாக மாறியது. “ஆனா ராஜா… சும்மா அம்மாகிட்ட எப்போவும் அக்கா பத்தி அந்த மாதிரி அதிகமா பேசாதே. புரியுதா? எல்லாம் ரகசியமா இருக்க வேண்டிய விஷயம். அக்கா கிட்டயும், அண்ணன் வீட்டிலயும், வெளியிலயும் நம்ம உறவு பத்தி யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. நீ பேசும்போது கவனமா இரு,” என்று உறுதியாகச் சொன்னார்.
நான் அம்மாவின் கண்களைப் பார்த்தேன். அந்தக் கண்டிப்பான பார்வையில் கூட ஒரு ரகசிய ஆசை மறைந்திருந்தது. “சரி அம்மா… நான் கவனமா இருப்பேன்,” என்றேன். ஆனால் என் மனதில் அக்காவின் நினைவும், அம்மாவின் உடலும், அண்ணி லதாவின் முகமும் கலந்து சுழன்றன.
அம்மா என் தோளில் தலை சாய்த்தார். “இன்னிக்கு முழுக்க நல்லா இருந்துச்சு ராஜா. கோவில், உறவினர் வீடுகள், மாடியில் நீயும் நானும்…” என்று மெதுவாகச் சொன்னார். அவர் புடவை முந்தானை இன்னும் அவரது மார்பில் இறுக்கமாக இருந்தது. நான் தவிர்க்க முடியாமல் அந்தப் பகுதியைப் பார்த்தேன். அம்மாவின் சுவாசம் சற்று அடர்த்தியாக இருந்தது.
நான் அம்மாவின் கையைப் பிடித்து, “அம்மா… அக்கா உங்களை ரொம்ப ஒத்து இருக்கிறதால தான் நான் அப்படிப் பேசினேன். ஆனா உங்களோட மென்மை, உங்களோட வாசனை, உங்களோட அடி வயிறு — இது எல்லாம் வேற லெவல்,” என்று கிசுகிசுத்தேன். அம்மா என் காதைக் கடித்தார். “பொல்லாதவன். வெளியில் கண்டிப்பா இருப்பேன். உனக்கு மட்டும் இப்படி பேச விடுறேன்னு” என்று சிரித்தார்.
ஹாலில் டிவி ஒலி மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் எங்கள் உலகம் வேறு. அம்மா என்னை நெருக்கமாக இழுத்தார். அவரது புடவை முந்தானை என் கையில் பட்டது. நான் அதை மெதுவாகப் பிடித்து, அம்மாவின் இடுப்பைத் தொட்டேன். அந்த அடி வயிற்றின் மென்மை என் உள்ளங்கையில் பதிந்தது. அம்மா மெல்லிய முனகலுடன் என் தொடையை அழுத்தினார்.
“ராஜா… நாளைக்கு அண்ணன் வீட்டுக்கு போனப்போ, அண்ணி லதாவை கவனமா பாரு. அவ முகம் சரியில்லை. ஏதோ பிரச்சனை இருக்கு. நீ நல்லா பேசி விசாரி,” என்று அம்மா மீண்டும் சொன்னார். நான் “ஆமா அம்மா. நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்றேன்.
அம்மா என் முகத்தைத் தொட்டு, “ஆனா நம்ம விஷயம் ரொம்ப ரகசியமா வைக்கணும். அக்கா கண்மணி கிட்டயும், அவங்க மாமியார் ஈஸ்வரி கிட்டயும், யார்கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை கூட வரக்கூடாது. புரியுதா?” என்று மீண்டும் கண்டிப்புடன் சொன்னார். அந்தக் கண்டிப்பில் கூட ஒரு பெண்மையான ஆசை இருந்தது.
நான் அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்தேன். “புரியுது அம்மா. இது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் மட்டும்,” என்றேன். என் கைகள் அம்மாவின் அடி வயிற்றை மெதுவாக வருடின. அந்தத் தழும்புகள், மென்மை, வெப்பம் — எல்லாம் என்னை மீண்டும் இழுத்தன. அம்மா என் மார்பில் முகம் புதைத்தார். ஹாலில் டிவி ஒலி மட்டும் இருந்தது. வெளியில் கிராமத்து இரவு அமைதியாக இருந்தது.
இப்படியே நாங்கள் நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருந்தோம். அம்மாவின் உடல் வெப்பம், அவரது புடவை மணம், மதியம் மற்றும் மாடியில் நடந்த நினைவுகள் — எல்லாம் கலந்து ஒரு இனிமையான பதற்றத்தை உருவாக்கின. அக்கா கண்மணியின் நினைவு, அண்ணி லதாவின் முகம், அக்காவின் மாமியார் ஈஸ்வரியின் பெரிய உடல் — எல்லாம் என் மனதில் சுழன்றாலும், என் கைகள் அம்மாவின் மீதே இருந்தன.
அம்மா மெதுவாக எழுந்து, “வா ராஜா… படுக்கப் போகலாம்,” என்றார். அவர் எழும்பும்போது புடவை முந்தானை மீண்டும் அவரது உடலை இறுக்கியது. நான் அம்மாவின் பின்னால் நடந்தேன். பெட்ரூமுக்குள் நுழைந்ததும் அம்மா கதவைச் சாத்தினார். அந்தச் சாத்தும் சத்தத்தில் ஒரு ரகசிய உறுதிப்பாடு இருந்தது.
அன்றிரவு முழுக்க எங்கள் உரையாடல்கள், தொடுதல்கள், மற்றும் எதிர்காலத் திட்டங்கள் — அக்கா வீடு, அண்ணன் வீடு, நம்முடைய ரகசிய உறவு — எல்லாம் கலந்து தொடர்ந்தன. குன்றத்தூர் கிராமத்தின் அமைதியான இரவில், தாய் மகன் உறவின் ஆழமான ஆசை இன்னும் வலுப்பெற்றுக்கொண்டிருந்தது.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)