Adultery గొలుసు కట్టు.... ఒకరి తర్వాత ఒకరు (EP 47 కలగాపులగం II on 3rd July)

[Sectorabcd]

EP  29    THE  PROLOGUE
 
వకుళ ఆశ్చర్యంగా “ఏమన్నావ్ వినపడలేదు” అంది…
“వినపడకున్నా పర్లేదు…..రేపు నీకే డైరెక్ట్ గా తెలుస్తుందిలే……ముందు, ఈ TOOL గురించి చెప్పు, ఇది ఎలా వచ్చింది మీకు….ఎలా వాడాలో చెప్పారా?” అని అడిగాడు ప్రభాకర్…
“నాకు అంతగా గుర్తు లేదు….నేను పెద్దమనిషి అయినప్పుడు పూజలో పెట్టారు దీన్ని…..అప్పుడు మా అమ్మ వాళ్ళు, రిలేటివ్స్ ఏదో మాట్లాడుకున్నారు….ఆ మాటలు కొన్ని గుర్తున్నాయి…….పెద్దమనిషి పూజ తర్వాత ఎప్పుడూ బయటికి తీసే సందర్భం రాలేదు, అవసరం కూడా రాలేదు” అంది వకుళ…
“నీకు గుర్తున్నవి చెప్పు” అన్నాడు ప్రభాకర్.
 
“ఇక్కడ చెప్పాలా…ఇలాగే నిలబడి” అని రెండు చేతులు ముందుకు అని, తన అందమైన పొత్తికడుపు ఉన్న బొడ్డును చూపిస్తూ, నవ్వుతూ అడిగింది వకుళ…..
“నిన్నెందుకు నిలబడనిస్తానే….ఇంత మంచి TOOL చూపించావ్….నిన్ను నెత్తిన పెట్టుకోనూ” అంటూ వకుళ మరో చేతికి TOOL ఇచ్చాడు….వకుళ ఒక చేతిలో TOOL, మరో చేతిలో కొవ్వొత్తి పట్టుకొని నిలబడింది నగ్నంగా………”ఇంత అందాన్ని మోసే అదృష్టం కూడా రావాలి” అంటూ, ప్రభాకర్ ఒక చేతిని వకుళ భుజంపై పెట్టి, మరో చేతిని ఆమె మోకాళ్ళ కింద పెట్టి పైకి లేపాడు, అందమైన బొమ్మను లేపినట్టు అవలీలగా లేపి “పద” అంటూ రూమ్ డోర్ వైపు నడిపించసాగాడు వకుళను ఎత్తుకొని…..
ప్రభాకర్ ఎడమ చేతికి, వకుళ నున్నని వీపు తగులుతుంది, వీపుకున్న కండ తగులుతుంది, ప్రౌఢకు అదే అందం అనుకున్నాడు ప్రభాకర్…..కుడి చేతిని మోకాళ్ళ కింద పెట్టి లేపటం వల్ల, వకుళ అతని చేతులపై అడ్డంగా పడుకొని ఉంది, అతన్నే చూస్తుంది…..ప్రభాకర్ కళ్ళ ముందు, వకుళ అందమైన తొడలు, గుంతలా కనిపిస్తున్న మొత్త, పొత్తికడుపు, ఉదరం…ఇంకొంచెం పైనా రెండు పూర్ణ కలశాలు కనపడుతున్నాయి…..వాటిని ముద్దు చేయకుండా ఉండటం కష్టంగా ఉంది ప్రభాకర్‌కి….”కళ్ళ ముందు పండ్ల బుట్ట, కానీ చేతులు ఖాళీగా లేవు……నరకం అంటే ఇదే….కళ్ళ ముందు అన్ని పరిచావు, కానీ వలుచుకుందామంటే వీల్లేదు” అన్నాడు……
”తమరే ఎత్తుకున్నారు… అనుభవించండి” అంది వకుళ……
ప్రభాకర్ ఎత్తుకొని రూమ్ బయటికి వచ్చాడు, ఒక్క క్షణం ఆగాడు, తలుపు వేయాలా అన్నట్టు చూశాడు వకుళను……”అవసరం లేదు…ఈ రాత్రి ఎవ్వరూ మెట్లు ఎక్కి రారు, ఆర్డర్ వేశా” అంది వకుళ…
 
 
ప్రభాకర్, అలాగే వకుళ బొమ్మను ఎత్తుకొని ముందుకు నడిచాడు…..కారిడార్ అంతా చుట్టూ ఉన్న చెట్ల చల్లని గాలి వస్తుంది……గాలి ఇద్దరికీ తగులుతుంది చల్లగా, వేగంగా…..కానీ ప్రభాకర్ చేతిలో ఉన్న వకుళకు ఏమీ తెలియటం లేదు, మరిచిపోయి తన్ను మొదటిసారి అంత ఎత్తుకున్న మగాడిని చూస్తుంది……ప్రభాకర్‌కు తగిలే గాలి అతన్ని చలింపజేస్తుంది, కానీ చిత్రంగా, అక్కడ వీస్తున్న గాలి, అతని మొత్త నుంచి మొలిచిన మొడ్డ దగ్గరకు చేరగానే, చుట్టూ whirlpool చేసినట్టు, మొడ్డ చుట్టూ తిరిగి అతని వృషణాల కింది నుంచి, అతని పిరుదుల మధ్యనున్న gap నుంచి వెనక్కు పోతుంది……ఆ గాలి చేస్తున్న FLUID Dynamics కు గిలి పెడుతుంది ప్రభాకర్‌కు…….అలాగే మొడ్డకు ఊపు వచ్చి, వకుళ కింద, పైకి కిందికి ఊగుతుంది, ఊగినప్పుడల్లా వకుళను టచ్  చేస్తుంది….
వకుళ “నడిచేటప్పుడు కూడా అల్లరి మానదా చిన్న ప్రభాకర్” అంటూ తన పెదాలతో, ప్రభాకర్ ఛాతీని  ముద్దు పెట్టుకొని, నోటికి దగ్గరగా ఉన్న ప్రభాకర్ ఛాతీ మొనను పట్టుకొని నాలుకతో రాపాడిస్తూ కొరికింది మెల్లగా….
“అబ్బా…..దయ్యం… ఏంటే అది” అన్నాడు తీయని బాధతో ప్రభాకర్…
“నన్ను చేసినప్పుడు…….సర్లే సారీ, ఎప్పుడూ ఇలాంటి రొమాంటిక్ వాక్ చేయలేదు, ఆవేశంలో గట్టిగా కొరికినట్టున్నా……ముడుపు చెల్లిస్తాలే” అంటూ చేతిలో పట్టుకున్న కొవ్వొత్తిని ఆర్పేసింది, పక్కకు వేసింది. అదే చేతిని ప్రభాకర్ మెడకు వేసి, మరో చేత్తో TOOL ను అలాగే పట్టుకొని, ప్రభాకర్ పెదాల దగ్గరకు వచ్చి తన పెదాలతో మూసేసింది…….అంతవరకు నడుస్తున్న ప్రభాకర్ ఆగిపోయాడు…….5 నిమిషాలు ముద్దు ఘాటుగా, లోతుగా సాగింది….విడిపోయి ఇద్దరూ ఆయాసపడసాగారు…….వారిద్దరూ వదులుతున్న ఉచ్ఛ్వాస నిశ్వాసాలు తప్ప ఆ కారిడార్‌లో ఏమీ వినిపించటం లేదు…….
“దారి” అన్నాడు ప్రభాకర్….
“నాకు తెలుసు…పద ముందుకు” అంటూ చెప్పసాగింది వకుళ……ప్రభాకర్ నడవసాగాడు…..వకుళ తన నోటికి అందిన అతని చేతిని, భుజాలను, మెడను, ముఖాన్ని, బుగ్గలను, కంఠాన్ని, చేతుల కండలను నాకుతూ దారి చెబుతుంది….ప్రభాకర్ నడుస్తున్నాడు…….
 
మరో 3 నిమిషాలు నడిచారు….నాకుతుంది, దారి చెబుతుంది…..నడుస్తున్నాడు……
మరో 4 నిమిషాలు నడిచారు….నాకుతుంది, దారి చెబుతుంది…..నడుస్తున్నాడు……
మరో 5 నిమిషాలు నడిచారు….నాకుతుంది, దారి చెబుతుంది…..నడుస్తున్నాడు……
మరో 4 నిమిషాలు నడిచారు….నాకుతుంది, దారి చెబుతుంది…..నడుస్తున్నాడు……

 వకుళ ప్రభాకర్‌ను అప్పటికే ముద్దులతో ముంచెత్తింది, కావలసిన చోట పెదాలతో పళ్ళతో కొరికింది…..మొత్తానికి ప్రభాకర్‌ను తినేసింది………వకుళ చిన్నగా నవ్వుతుంది………ప్రభాకర్‌కు అనుమానం వచ్చింది “మరి ఎక్కువ తిరుగుతున్నాము” అని “ఆటలాడుతున్నావా” అని అడిగాడు….
వకుళ నవ్వుతూ “మరి కరెక్ట్ దారి కావాలంటే ముద్దు కావాలి” అంటూ తన పింక్ కలర్ పెదాలను సున్నితంగా చుట్టి ముద్దుగా ముందుకు చేసింది….
అంత అందమైన ఎక్స్‌ప్రెషన్ చూడగానే, ప్రభాకర్‌కు కలిగిన అలసట విసుగు ఒక్క క్షణంలో తీరిపోయాయి…..వకుళను ఎడమ చేత్తో పైకి లేపి, ఆమె పెదాలను దగ్గరకు తీసుకొని, తన తలను వంచి వకుళ పెదాలను మూశాడు….మెల్లగా మొదలై, జుర్రుకోసాగాడు…..ఇద్దరూ మళ్ళీ ఆకలి కొన్న పక్షుల్లా ముద్దు పెట్టుకొని, విడిపడ్డారు……..
ప్రభాకర్ నిలబడి చుట్టూ చూశాడు, వకుళ దారి చెప్పటం మొదలెట్టిన ప్లేస్ లో ఉన్నారు….”ఎటు” అని అడిగాడు ప్రభాకర్…..వకుళ తన కాళ్ళకు తగులుతున్న తలుపును కాలితో నెట్టింది…..వాళ్ళ రూమ్ తెరుచుకుంది…….చూసి నవ్వుతూ, లోపలికి నడిచాడు ప్రభాకర్…….మంచం దగ్గరికి వెళ్లి, పూల చెండును మెల్లగా పెట్టినట్టు, వకుళను మెల్లగా మంచంపై పడుకోబెట్టి తాను కూడా పైకి చేరాడు…
మంచం పైకి వెళ్లిన వకుళ రెండు తలగడలు పెట్టుకొని కంఫర్టబుల్‌గా పందిరి మంచం హెడ్ రెస్ట్ కు ఆనుకొని పడుకుంది……ఆమె పక్కకు చేరాడు ప్రభాకర్…ఇద్దరికీ మధ్య TOOL ఉంది……ఇద్దరూ కళ్ళల్లో కళ్ళు పెట్టి చూసుకుంటున్నారు….ఇద్దరి కళ్ళలో తృప్తి ఉంది…..జీవితంలో తమకు ముఖ్యమైనది ఏదో, అది దొరికిన తర్వాత కలిగే ప్రశాంతత కనిపిస్తుంది వారి ముఖాల్లో…….
వకుళకు సంవత్సరాల నుంచి దూరమైన, పడక సుఖం దొరికింది….
ప్రభాకర్‌కు గత కొన్ని గంటలుగా వేధిస్తున్న సమస్యకు పరిష్కారం దొరికింది….
ఇద్దరూ ప్రేమగా దగ్గరకు చేరి ఒకరిని ఒకరు చుంబించుకున్నారు సున్నితంగా…..
 
 
విడిపోయాక అడిగాడు ప్రభాకర్ “ఇక చెప్పు, ఈ TOOL గురించి నీకు ఏమి తెలుసు”
వకుళ “నాకు అంత గుర్తు లేదు….గుర్తున్న కథ చెబుతా” అంటూ కొనసాగించింది, వినసాగాడు ప్రభాకర్…
 
“కొన్ని దశాబ్దాల క్రితం, మా ముత్తాత వాళ్ళు జమీందారులుగా ఉండేవారు…..వారి ఊరికి దగ్గరలో ఒక పెద్ద అడవి ఉండేది……..ఆ అడవిని పవిత్రంగా భావించేవారు అందరూ, ఎందుకంటే ఆ అడవి నుంచి మరో ఊరికి వెళ్ళటం అలాంటి దారులు ఉండేవి కావంటా……ఆ అడవే చివర అన్నంత పెద్దగా ఉండేదంట……అసలు అడవి అవతల ఏముందో తెలిసేది కాదంట ఎవ్వరికీ………అడవిలో ఎంతో మంది, మునులు, స్వాములు, మంత్రగాళ్ళు అందరూ ఉండేవారంటా….వాళ్ళంతా ఎంత జ్ఞానులంటే, వాళ్ళు అడవిలో ఉన్న జంతువులతో కలిసి బతికేవారు….వారి చుట్టూ ఏనుగులు ఉంటాయి, ఎలుగుబంట్లు ఉంటాయి, పులులు కూడా ఉంటాయంట…..కానీ అడవిలో అందరూ ఒక ఊర్లో బతికినట్టు అక్కడిక్కడే తిరుగుతుంటారంటా………ఆ అడవిలోకి ENLIGHTENMENT అయిన వాళ్లే వెళ్తారు అని చెప్పుకునే వాళ్ళు………….అదేంటో తెలిసేది కాదు…… పులి కి  కూడా అక్కడ మనిషిని చూడగానే, దగ్గరకు రావటమా, ఎటాక్ చేయటమా తెలుసుకుంటుందంటా……..అందుకే మామూలు మనుషులు వెళ్ళడానికి అడవిలోకి భయపడేవారు………
 
కానీ ఆ అడవి మధ్యలో, కొండల మధ్య ఒక అడవి దేవుడి గుడి ఉండేది….ఆ గుడిలో సంవత్సరానికి ఒక్కసారే పూజ చేస్తారు……ఆ పూజకు అడవిలో ఉన్నంత మంది సాధువులు కలిసి వస్తారు….3 రోజులు ఆగకుండా పూజ చేస్తారు… నోములు ఇస్తారు…ఆ 3 రోజులు అందరూ సాధువులు కదలకుండా కూర్చోని పూజ చేస్తారు…..ఆ పూజ చూడటానికి వేల మంది వస్తారు…..వారందరూ తినడానికి వెంట తెచ్చుకున్న సరుకులన్నీ ఒకచోట వేసి, రోజు వండుతూ అంతా వనభోజనాలు చేసుకున్నట్టు కలిసి ఉంటూ 3 రోజులు పూజ చేస్తారు……
 
ఒక సంవత్సరం కూడా అంతా గుమిగూడారు……అడవిలోని సాధువులు వచ్చి, అన్ని ఏర్పాట్లు బాగున్నాయని చూసుకొని, పూజ మొదలెట్టి దీపం వెలిగించారు, మంత్రాలు చదవటం స్టార్ట్ చేశారు, ఇక అక్కడి నుంచి వారు ఎవ్వరూ లేవకూడదు……….వేలల్లో వచ్చిన జనాలు, వండే వాళ్ళు వండుతున్నారు, తినే వాళ్ళు తింటున్నారు….దర్శనం చేసుకునే వాళ్ళు, ఇలా అంతా తమ పనుల్లో ఉన్నారు………..వాళ్ళలోనే 10 మంది కలిసి అన్ని సక్రమంగా జరుగుతున్నాయా అని చూసుకోసాగారు………కొంత సమయం బాగా గడిచింది, అంతలో అకస్మాత్తుగా వాతావరణం మారిపోయింది, నల్లని మేఘాలు, కుండపోతగా వర్షం ఎడతెరిపి లేకుండా పడుతూనే ఉంది, అదంతా 2 గంటల్లో నీళ్ళమయమైపోయింది…..అడవిలో ఉన్న చిన్న చిన్న సెలయేర్లు నదులు అయ్యాయి,…..అంతా చూస్తుండగానే గుడి చుట్టూ ఉన్న నాలుగు కొండల చుట్టూ నీళ్ళు ప్రవాహం వల్ల, సుడి లాగా తిరగసాగాయి…….ఆ నీటి వేగం చూసి అందరూ భయపడిపోయారు……అంతా గుడి దగ్గరికి వచ్చి గుడి ముందు వేలల్లో నిలబడి చూడసాగారు…….మంత్రాలు చదువుతున్న స్వాములు కదలకుండా పూజ చేస్తూ జరిగేదంతా చూస్తున్నారు………
 
అన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తున్న వాళ్ళు “కంగారు పడకండి….కొన్ని గంటల్లో వర్షం ఆగిపోతుంది….అడవి దేవుని దయవల్ల, నీళ్ళు గుడిని ఏమీ చేయలేవు….మనం గుడి ముందు ఉన్నాం, ఎంత నీళ్ళు వచ్చినా ఏమీ కాదు” అంటున్నారు…….అంతా ఎప్పుడు వర్షం ఆగుతుందా అని చూడసాగారు………ఉన్నట్టుండి, వర్షం పెరిగింది……..ఇప్పటిదాకా కొండల పక్కనుంచి మాత్రమే పోతున్న నీళ్ళు, అంతా చూస్తుండగా, రెండు కొండల మధ్య నుంచి మెల్లగా నీరు రాసాగింది….చూస్తుండగానే నీళ్ళు ఎక్కువవుతున్నాయి……అది చూసి జనాలలో ఆత్రం ఎక్కువయ్యింది….అంతా నీళ్ళలో కొట్టుకొని పోతారేమో అనుకొని, అంతా అరవసాగారు……..ఏర్పాట్లు చేస్తున్న 10 మంది కూడా ఏమీ అనలేకపోతున్నారు……..వారికి కూడా తెలుసు నీళ్ళు అలాగే పెరుగుతూపోతే తామంతా కొట్టుకొనిపోతామని…..
 
ఆ వస్తున్న నీటి వేగానికి దగ్గరకు వెళ్ళాలన్నా భయపడుతున్నారు……..అంతలో ఒక పెద్దాయన “రండ్రా అబ్బాయిలు, మనమే నీటి దగ్గరకు వెళ్దాం………మనం తెచ్చిన ఎడ్ల బండ్లన్నీ, బట్టలన్నీ నీటికి అడ్డంగా గోడలాగా పెడదాం” అంటూ ముందుకు కదిలాడు……అతనితో మరో పదిమంది వెళ్లి, ఎడ్లబండికి కట్టిన గొడ్లను విడిపించుకొని, గొడ్లను లోపలికి తెచ్చి, ఎడ్లబండ్లను, వాటిలో ఉన్న గడ్డి కట్టలను, తాము తెచ్చుకున్న పరుపులను, బట్టలను మూటలను, అడ్డంగా నిలబెట్టసాగారు……..ఎడ్ల బండ్లు నిలబడ్డాయి కాసేపు…..అది చూసి అంతా మగవాళ్ళు ధైర్యం చేసి, అందరూ ముందుకు వచ్చి తమ ఎడ్లబండ్లను కూడా అడ్డుపెట్టారు…………గొడ్లనన్నిటినీ గుడి ముందుకు తెచ్చారు…….4 / 5 వరుసలు ఎడ్ల బండ్లు ఉండటంతో నీళ్ళని లోపలికి రాలేకపోయాయి……….అందరూ “అమ్మయ్య” అనుకుంటుండగానే……
 
”అయ్యా…..అటు చూడండి, మనం తినడానికి నిల్వ ఉంచిన గిడ్డంగులు నీటి ప్రవాహం కింద ఉంది…….బస్తాలన్నీ కొట్టుకొనిపోతున్నాయి…. నోములు కొట్టుకొనిపోతున్నాయి” అని అరిచాడు…….…….అంతా అటు చూశారు…….అందరూ తెచ్చి పెట్టుకున్న ధాన్యాలన్నీ నీళ్ళల్లో కొట్టుకొనిపోయాయి………”అంతా శాంతంగా ఉండండి……..ముందు వర్షం తగ్గనియ్యండి” అన్నారు ఎవరో……మరి కొన్ని గంటలకు వర్షం తగ్గింది, మెల్లగా ఆగిపోయింది……..నదిలాగా వస్తున్న నీళ్ళు కూడా మరో పూటలో ఆగిపోయాయి…….అంతా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు…….
 
దేవుడు రక్షించాడు “అడవి దేవునికి జై”… “అడవి దేవునికి జై”… “అడవి దేవునికి జై”… “అడవి దేవునికి జై”… “అడవి దేవునికి జై”…అంటూ అడవంతా మార్మోగిపోయింది…….
 
అందరూ మెల్లగా తమ తమ చెట్ల కింద సర్దుకున్నారు….తమ తమ ఎడ్ల బండ్లను కట్టుకున్నారు……..మధ్యాహ్నం దాటింది, మధ్యాహ్నం కూడా ఎవరూ తినలేదు…..సాయంత్రం కావస్తుంది, అందరికీ ఆకలి వేయసాగింది……..పూజ నిర్ఘాతంగా జరుగుతుంది……స్వాములు లేవటం లేదు……..చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో తెలుస్తుంది, కానీ ఎవ్వరూ లేవటం లేదు….జరిగేది చూస్తున్నారు……..
 
అక్కడున్న వేల మందికి భోజనాలు లేవని ఆ నోటా ఈ నోటా అందరికీ తెలిసిపోయింది….అలా మా ముత్తాతకు తెలిసింది…..వెంటనే ముత్తాత 100 ఎడ్ల బండ్ల ధాన్యం, సరుకులు తీసుకొని అడవికి వెళ్ళాడు….దూరం నుంచి వస్తున్న ఎడ్ల బండ్లను చూసి అందరూ ఆశ్చర్యపడ్డారు……..ముత్తాత వారి దగ్గరికి వెళ్లి, కార్యక్రమం నిర్వహించే వాళ్ళను కలిసి, “అయ్యా…ఇవిగోండి ముందు ఈ 100 ఎడ్ల బండ్ల ధాన్యం వస్తువులు తీసుకొని, అందరికీ భోజనాలు వండండి” అన్నాడు…..అంతా కలిసి సరుకులు తీసుకొని వంటకాలు స్టార్ట్ చేశారు……..
కార్యక్రమం చేసే వాళ్ళు, ముత్తాత దగ్గరకు వచ్చి “జమీందారు గారు, మీరు సమయానికి వచ్చి సాయం చేశారు….కృతజ్ఞతలు” అన్నారు…
ముత్తాత “అయ్యో…మన ప్రాంతంలో ఆకలితో ఇంత మంది ఉన్నారంటే మనం ఎలా భోజనం చేయగలం” అన్నాడు..
వారు “అది తమ మంచితనం…..ఈ పూటకి గండం గడిచింది…..రేపు ఎవరు కాపాడతారో” అన్నారు…
ముత్తాత “అయ్యా…మీరు అలా అనకండి……..పూజ జరిగినన్ని రోజులు మీ అందరికీ వస్తువులు సమకూర్చే బాధ్యత నాది” అన్నాడు…
వారిలో ఒకరు “జమీందారు గారు, నేను మిమ్మల్ని ఎరుగుదును….కాబట్టి మీకు విషయం తెలియజేస్తున్నాను……..మరుసటి రెండు రోజులు ఇంకా ఎక్కువ జనాలు వస్తారు…….అందరికీ మీరే సమకూర్చాలంటే, నోములు  ఇవ్వాలంటే, క్షమించండి, మీ పొలాలు కూడా అమ్మవలసి వస్తుంది……మీ భండాగారం నిండుకుంటుంది….మీ ఐశ్వర్యం అంతా కరిగిపోగలదు……మిమ్మల్ని ముందే హెచ్చరిస్తున్నాను….మీరు ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకోవాలని, నా మనవి” అన్నాడు……
ముత్తాత, కొన్ని నిమిషాలు ఆలోచించి, “అయ్యా, తమరి సలహాకు కృతజ్ఞుణ్ణి….నాకు కూడా నా జమీందారీ తనం పోతుంది అంటే బాధగా ఉంటుంది, నాకు కూడా నా పిల్లల భవిష్యత్తు అగమ్యగోచరంగా ఉంటుందంటే బాధగా ఉంది…..కానీ, ఎన్ని వేల మంది ఆకలితో నేనుండే ప్రాంతంలో ఉన్నారంటే, నేను బతికి వృథా……కాబట్టి మీరు నా సరుకులను స్వీకరించి, అందరికీ ఏర్పాట్లు చేయండి……..ఆస్తిని అమ్మినా నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకుంటాను” అని 3 రోజులు నిద్రాహారాలు లేకుండా అందరికీ అన్నీ సమకూర్చాడు…….అందరూ పూజ అయ్యాక ఏర్పాట్లను మెచ్చుకొని నమస్కరించి వెళ్లిపోయారు…….
 
అంతా అయ్యాక జమీందార్ అయిన ముత్తాత ఇంటికి వచ్చాడు….ఇప్పుడు తనలో ఒక ఇల్లు, 5 ఎకరాల పొలం తప్ప ఏమీ లేవు….
ముత్తాత భార్యను చూసి “నేను చేసింది తప్పంటావా” అన్నాడు..
ఆమె “మీరు అలా చేయకుంటే ఎక్కువ బాధపడేవారు….మీరు అందరికీ ఏర్పాట్లు చేయకుంటే, మనకు ఆస్తి ఉండేదేమో, కానీ మీరు ఆ అపరాధ భావంతో ఇంకా బాధపడేవారు….మనకు ఉన్నదానితో మనం కష్టపడదాం, మనకు ఇంకా వయసుంది…ఇద్దరు పిల్లలను బాగా చూసుకుందాం” అంది…..ముత్తాత ఆనందపడ్డాడు….
 పూజ అయిన, 10 రోజులకు, మెల్లగా ముత్తాత, వాళ్ళ భార్య తమ పొలం దగ్గరికి వెళ్లి వ్యవసాయం గురించి ఆలోచించసాగారు……..ఎవరూ లేరు సహాయం చేయడానికి……ఇద్దరూ అక్కడ ఉన్న నీళ్ళ బావి దగ్గర కూర్చొని ఆలోచిస్తున్నారు…….అంతలో అక్కడికి ఒక అడవి మనిషి వచ్చాడు……..ముత్తాత వైపు, వాళ్ళ భార్య వైపు చూసి, “పెద్దాయనా, నిన్ను అడవికి తీసుకురమ్మన్నారు…ఇప్పుడే పద” అన్నాడు…అతను ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు…..
“అడవి నుంచి పిలుపు….నువ్వు ఇక్కడే ఉండు, నేను వెళ్లి వస్తా” అంటూ భార్యకు చెప్పి అతని వెంట అడవికి వెళ్ళాడు……..
 
అడవిలో లోపలికి వెళ్ళాక, ముత్తాతను ఒక గుహలోకి తీసుకెళ్ళాడు ఆ మనిషి….అక్కడ స్వాములు పాతిక మంది ఉన్నారు……..అంతా “రావయ్యా……నువ్వు పూజలో మేము చేయాల్సిన పని చేశావు……దానివల్ల నువ్వు సర్వం కోల్పోయినా వెనుకాడకుండా, అందరి కడుపు నింపావు…..చెప్పు నీకు ఏం కావాలి” అని అడిగారు…..
 
ముత్తాత “స్వాములు నాకు ఏమీ వద్దు…..నా పిల్లలు, నా వంశం అంతా సుఖంగా డబ్బుకు కొదువ లేకుండా బతికేట్టు ఆశీర్వాదం ఇవ్వండి” అన్నాడు….
స్వాములు “తథాస్తు….నీ తర్వాత తరాలన్నీ డబ్బు కోసం మాత్రం ఆరాటపడవు….ఇంకా ఏం కావాలో చెప్పు” అన్నారు….
ముత్తాత “అంతే స్వామి” అన్నాడు….
అంతా మౌనంగా ఉన్నారు…..
అందులో ఒక స్వామి ముందుకు వచ్చాడు, ముత్తాత ముందు నిలబడ్డాడు…..అందరూ వారిని చూడసాగారు……
 
స్వామి “అతను చేసిన సహకారానికి, అతను కోరినది ఇవ్వటం కాదు….కానీ అతని మనసులో ఉన్నది తెలుసుకొని ఇవ్వాలి” అంటూ, ముత్తాత తలపై చేయి వేసి, కళ్ళు మూసుకున్నాడు…..ధ్యానంలో ఉన్నాడు…కాసేపటికి చిరునవ్వు నవ్వాడు….కాసేపటికి వేదనగా ముఖం పెట్టాడు…..తర్వాత కళ్ళు తెరిచాడు…తర్వాత “నువ్వు మనసులో కోరుకుంటున్నది, నీకు ఇవ్వగలను….కానీ………ప్రతి దానికి మంచి చెడు ఉంటాయి….నువ్వు సిద్ధమా” అని అడిగాడు…
 
ముత్తాత “స్వామి, నాకు, నా వంశానికి ఏది మంచిది అని తలిస్తే అదే చేయండి….జరిగేది జరగక మానదు” అన్నాడు….
స్వామి “జరిగేది జరగక మానదు” అంటూ మరోసారి చేత్తో ఆశీర్వదించి, లోపలికి వెళ్ళాడు…………ఒక సంచితో వచ్చాడు………..ఆ సంచి ముత్తాత చేతికి ఇచ్చి, “నాయనా, ఇది తీసుకొని బయటికి వెళ్లి చూడు. నీ భార్యతో కలిసి నిర్ణయించుకో” అన్నాడు…..
ముత్తాత “స్వామి..మీ దయ” అంటూ బయటికి వచ్చాడు….ఆ అడవి మనిషి లేడు……తాను వచ్చిన దారి వెంట నడవసాగాడు……కొంత దూరం వచ్చాక, సంచిలో ఏముందో చూశాడు….అక్కడ కనపడింది ఈ TOOL బహుమతి……….దాన్ని పరిశీలనగా చూశాడు…..అకస్మాత్తుగా తన లోపల ఉన్న లంగోటా పెద్దది కాసాగింది, ఆయన శరీరంలో గాలి ఊదినట్టు అనిపించింది……….దాని వైపు చూసి, మెల్లగా అర్థం చేసుకున్నాడు…………’తన మనసు పొరల్లో కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం అణిగి ఉన్న కోరిక స్వామి తెలుసుకున్నారు’ అని సంతోషించి…..పొలం దగ్గరికి వెళ్ళాడు భార్య దగ్గరికి……..
ముత్తాత, ఆయన భార్యను పొలంలో బావి దగ్గర కలిశాడు….జరిగింది చెప్పాడు……మెల్లగా సంచిలో నుంచి బహుమతి తీసి చూపించాడు……….ఇద్దరూ నిశితంగా పరిశీలించారు, దాని ఉపయోగం ఇద్దరికీ తెలిసిపోయింది, ఇద్దరూ క్షణం నవ్వుకున్నారు……..
ముత్తాత సంతోషంగా ఉన్నాడు…….భార్య దీర్ఘాలోచనలో పడింది, ఆలోచించసాగింది…
 ”ఇప్పుడు కుటుంబం మళ్ళీ కోలుకోవాలంటే కొన్ని ఏళ్ళు పట్టొచ్చు….. నా బిడ్డలు కష్టపడొచ్చు…… వీటి అన్నిటి నుంచి బయటపడాలంటే ఒకటే మార్గం, ఆయన స్వామి ఇచ్చిన బహుమతిని వాడాలి…….దానివల్ల ఆయన, సంభోగంలో స్త్రీకి అంతులేని సుఖం ఇవ్వగలరు, ఆ స్త్రీ ఈయనకు దాసోహం అనక మానదు….. ఆ బహుమతిని నా పైన ఉపయోగించి లాభం లేదు…… ఒక మంచి ఐశ్వర్యం ఉన్న అమ్మాయిపై ఇది ప్రయోగిస్తే, ఆమెను పెళ్లి చేసుకుంటే, అప్పుడు ఆయనకు, నా పిల్లలకు మంచి స్థితి వస్తుంది…….. అది జరగాలంటే, నేను……………….” అనుకొని ముత్తాతను చూసింది…….
ముత్తాత సంతోషంలో ఉన్నాడు……..
భార్య, ముత్తాత దగ్గరకు వచ్చి, ఆయన చేతులు పట్టుకొని “మీరు నాకు మాట ఇవ్వండి….మన పిల్లలు పెద్దవాళ్ళయ్యేంతవరకు వారికి తోడుగా ఉండాలి…….ఈ బహుమానాన్ని ఉపయోగించుకొని మన పిల్లల భవిష్యత్తు మార్చాలి….పిల్లలను ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టకూడదు” అంటూ చేతిని ముద్దు పెట్టుకుంది…
ముత్తాత “ఏంటి…ఏదో ఏదో మాట్లాడుతున్నావ్…నాకు అర్థం కావటం లేదు” అన్నాడు…
భార్య “మీకు అర్థం అవుతుంది….మీరు నాకు ఇచ్చిన మాట మరవకూడదు, నా మీద ఒట్టు………సరే గుడిసెలో కొబ్బరి బొండం ఉంది, నాకు ఒకటి తీసుకురండి, తాగుతాను” అంది…
ముత్తాత లోపలికి పోయి, బొండం కొట్టి తీసుకొని వచ్చాడు……..అక్కడ ఎవరూ లేరు…….చుట్టూ చూశాడు…కంగారు పెరిగింది……..గుడిసె చుట్టూ చూశాడు, ఎవరూ లేరు……..కంగారుగా బావి వైపు చూశాడు, బావి గిలక తాడు, కదులుతున్నాయి….భయపడ్డాడు ముత్తాత…….కళ్ళు చేతులు వణకసాగాయి……..వణుకుతున్న కాళ్ళతో బావి దగ్గరికి వెళ్ళాడు…….చుట్టూ నిశ్శబ్దం………..గిలక కదులుతున్న శబ్దం ఒక్కటి వినిపిస్తుంది……..బావి దగ్గరకు వచ్చాడు…..నీళ్ళు కదులుతున్న శబ్దం……చేతులు వణుకుతుండగా, లోపలికి చూశాడు, లోపల తన భార్య కట్టుకున్న చీర తేలుతూ కనపడింది………….ఆయన మెదడు పనిచేయటం ఆగిపోయింది…….10 నిమిషాలు శిలలా నిలబడిపోయాడు………….అప్పుడే తగిలింది చేతికి బొగ్గు ముక్క…..అక్కడ చూశాడు…అక్కడ ఇలా రాసి ఉంది….
 
“మాట ఇచ్చారు………మన పిల్లలు స్థితిమంతులయ్యాకే మనం కలిసేది”
 
బావి పక్కన బురదలో కూర్చుండిపోయాడు ఆయన…….కళ్ళల్లో కోపం…..తన భార్య మీద….ఒక్క చుక్క కన్నీరు పెట్టదలుచుకోలేదు….కాని కన్నీరు కారిపోతుంది తన రెండు కళ్ళలోంచి, తనకు తెలియకుండానే …