நான் அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்தபடியே, அவரை மெதுவாக பெட்ரூமின் பெரிய கட்டிலை நோக்கி நடத்திச் சென்றேன். அம்மா எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் என்னுடன் வந்தார். நாங்கள் இருவரும் கட்டிலில் ஏறி, ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகப் படுத்தோம். அம்மாவின் புடவை சற்று சுருண்டிருந்தது. நான் அவரைப் பக்கவாட்டில் திருப்பி, பின்னாலிருந்து மீண்டும் அணைத்தேன். என் ஒரு கை அம்மாவின் அடி வயிற்றின் மீது இருந்தது. என் உள்ளங்கை அந்த மென்மையான, தழும்புகள் நிறைந்த பகுதியை மெதுவாக வருடியது.
அம்மா என் மார்பில் சாய்ந்தபடி, மெல்லிய குரலில் சொன்னார், “ராஜா… இப்படி நெருக்கமா இருக்கும்போது உனக்கு என்னென்ன எல்லாம் தோணுது?”
நான் அம்மாவின் காதோரமாக முத்தமிட்டபடி, “அம்மா… உங்க உடம்பு முழுக்க எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா இந்த அடி வயிறு தான்… ரொம்ப ஸ்பெஷலா இருக்கு. மென்மையா, சூடா, தழும்புகளோட… இது எப்படி இப்படி ஆச்சுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். கொஞ்சம் விவரமா சொல்லுங்க அம்மா,” என்றேன்.
அம்மா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு என் கையை தன் அடி வயிற்றின் மீது இறுக்கமாக அழுத்தி வைத்துக்கொண்டு, மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.
“கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி என் வயிறு எப்படி இருந்துச்சுன்னு தெரியுமா ராஜா?” என்று கேட்ட அம்மா, என் கையை மெதுவாகத் தடவியபடி தொடர்ந்தார். “அப்போ நான் ரொம்ப இளமையா, இறுக்கமா இருந்தேன். என் வயிறு ஒரு தட்டு போல பிளாட் ஆ இருந்துச்சு. அடி வயிறு கூட சுத்தமா, மென்மையா, எந்த தழும்பும் இல்லாம, இறுக்கமா இருந்துச்சு. சேலை கட்டினா இடுப்பு எல்லாம் தெரியும். உன் அப்பா என்னைப் பார்த்து ‘உன் வயிறு ரொம்ப அழகா இருக்கு’ன்னு சொல்வார். அந்தக் காலத்தில் எனக்கே என் உடம்பு மேல ரொம்ப பெருமை.”
நான் அம்மாவின் அடி வயிற்றை மெதுவாக மசாஜ் செய்தபடி, “பிறகு முதல் பிரசவத்துக்கு பிறகு என்ன ஆச்சு அம்மா?” என்று கேட்டேன்.
அம்மா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். “முதல் பிரசவம் தான் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. ஒன்பது மாதம் வயிறு ரொம்ப பெரிசா வளர்ந்துச்சு. தோல் இழுத்து இழுத்து நீண்டுச்சு. பிரசவத்துக்கு பிறகு வயிறு கொஞ்சம் தளர்ஞ்சு போச்சு. அடி வயிற்ல முதல் தழும்பு தெரிய ஆரம்பிச்சுச்சு. இங்கே… இந்தப் பக்கம்,” என்று என் விரலை ஒரு நீண்ட தழும்பின் மீது வைத்தார். “அந்த தழும்பு இன்னும் கொஞ்சம் இளமையா இருந்துச்சு. ஆனா தொடும்போது மென்மையா இருந்துச்சு. நான் அப்போ ரொம்ப வருத்தப்பட்டேன். ‘என் வயிறு இப்படி ஆயிடுச்சே’ன்னு. உன் அப்பா ஆறுதல் சொல்வார். ஆனா உண்மையிலேயே அடி வயிறு கொஞ்சம் சுருங்கி, மடிப்பு விழ ஆரம்பிச்சுச்சு. தொப்புள் கொஞ்சம் கீழே இறங்கிய மாதிரி தெரியும்.”
நான் அந்த தழும்பை மெதுவாக வருடியபடி, “அப்போ அம்மா உங்களுக்கு வருத்தமா இருந்துச்சா?” என்று கேட்டேன்.
“ஆமா ராஜா… ஆரம்பத்தில் ரொம்ப வருத்தம். ஆனா பிறகு புரிஞ்சுச்சு. இது ஒரு தாய்க்கு வரும் அடையாளம்னு. முதல் பிரசவத்துக்கு பிறகு என் அடி வயிறு முன்னாடி இருந்த இறுக்கத்தை இழந்துச்சு. ஆனா மென்மை அதிகமாச்சு. தொடும்போது இப்போ மாதிரி உன் கைக்கு நல்லா பதியும்,” என்று சொல்லி அம்மா என் கையை இன்னும் அழுத்தமாக அந்தப் பகுதியில் வைத்தார்.
நான் அம்மாவின் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி, “இரண்டாவது பிரசவம்?” என்று கேட்டேன்.
அம்மா சிரித்தபடி தொடர்ந்தார், “இரண்டாவது பிரசவம் கொஞ்சம் எளிதா இருந்துச்சு. ஆனா வயிறு இன்னும் பெரிசா வளர்ந்துச்சு. ஏன்னா உன் அக்கா ரொம்ப பெரிய பேபி. ஒன்பது மாதமும் வயிறு தொங்கின மாதிரி இருந்துச்சு. பிரசவத்துக்கு பிறகு அடி வயிறு இன்னும் தளர்ஞ்சு போச்சு. புதிய தழும்புகள் வந்துச்சு. இங்கே பாரு…” என்று என் விரலை வேறொரு தழும்பின் மீது நகர்த்தினார். “இது இரண்டாவது பிரசவத்துல வந்தது. கொஞ்சம் அகலமா, கொடு கொடுன்னு இருக்கு. அப்போ அடி வயிறு முழுக்க சுருக்கங்கள் அதிகமாச்சு. தோல் இன்னும் மெல்லியதா, மென்மையா மாறுச்சு. தொடும்போது சூடு அதிகமா இருக்கும். வியர்வை வரும். நீ இப்போ தொட்ட மாதிரி…”
நான் அந்தப் பகுதியை முழு உள்ளங்கையாலும் பிடித்து மசாஜ் செய்தபடி, “அம்மா… இப்போ சொல்லுங்க, மூன்றாவது பிரசவம் எப்படி இருந்துச்சு?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.
அம்மா என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து, என் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். “மூன்றாவது பிரசவம் தான் உன்னைப் பெத்தது ராஜா. அப்போ நான் கொஞ்சம் வயசான பிறகு பெத்தேன். வயிறு இன்னும் ரொம்ப வீங்குச்சு. தோல் முழு இறுக்கத்தையும் இழந்துச்சு. பிரசவத்துக்கு பிறகு அடி வயிறு பெரிசா தொங்கின மாதிரி ஆயிடுச்சு. நிறைய தழும்புகள் வந்துச்சு. இந்தப் பெரிய தழும்பு பாரு… இது உன்னைப் பெத்தப்போ வந்தது,” என்று சொல்லி என் விரலை ஒரு பெரிய, நீளமான தழும்பின் மீது வைத்தார்.
“அந்த நேரத்தில் என் அடி வயிறு முழுக்க மடிப்புகளும், சுருக்கங்களும் நிறைஞ்சு போச்சு. தொப்புள் சற்று உள்ளே போன மாதிரி ஆயிடுச்சு. ஆனா இந்த மென்மை வந்துச்சு ராஜா. முன்னாடி இருந்த இறுக்கம் போய், இப்போ இந்த பட்டு மாதிரி மென்மை வந்துச்சு. தொடும்போது உன் கைக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கும்னு தெரியும். சில நேரம் எனக்கே இந்த அடி வயிறைத் தொட்டு பார்ப்பேன். ‘என் உடம்பு இப்படி மாறிடுச்சே’ன்னு நினைப்பேன். ஆனா நீ இப்படி தொட்டு, மசாஜ் பண்ணி, முத்தம் கொடுக்கும்போது… எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு.”
நான் அம்மாவின் அடி வயிற்றை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தி மசாஜ் செய்தபடி, “அம்மா… இந்த தழும்புகள் எல்லாம் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். இது உங்க தியாகத்தை நினைவூட்டுது. மூணு பிள்ளைகளைப் பெத்து வளர்த்த உங்க உடம்பு… இந்த மென்மை, இந்த வாசனை, இந்த சுருங்கிய அமைப்பு — எல்லாம் என்னை பைத்தியமாக்குது. கொஞ்சம் இன்னும் விவரமா சொல்லுங்க அம்மா. ஒவ்வொரு பிரசவத்துக்கும் பிறகு உங்க உணர்வு என்னவா இருந்துச்சு?”
அம்மா என் கையைப் பிடித்து, தன் அடி வயிற்றின் மீது வட்டமாக நகர்த்தியபடி பேசினார். “முதல் பிரசவத்துக்குப் பிறகு நான் ரொம்ப இன்சிக்யூரா இருந்தேன். கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது வயிறு தொங்கின மாதிரி தெரியும். அடி வயிற்ல தழும்பு இருக்கும்போது சேலை கட்டினா கூட தெரியும். உன் அப்பா தான் என்னை தைரியப்படுத்தினார். ‘இது உன் அழகு’ன்னு சொல்வார். இரண்டாவது பிரசவத்துக்கு பிறகு கொஞ்சம் பழகிட்டேன். ஆனா மூணாவது உன்னைப் பெத்தப்போ… அப்போ தான் முழு மாற்றம் வந்துச்சு. வயிறு இப்போ மாதிரி முழு தளர்ச்சியா ஆயிடுச்சு. அடி வயிறு கனமா, மென்மையா, சூடா இருக்கும். நீ இப்போ தொடுற மாதிரி தொட்டா… உள்ளுக்குள் ஒரு இனிமை தெரியும்.”
நான் அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்து, “அம்மா… உங்களுக்கு இப்போ வருத்தமா இல்லை?” என்று கேட்டேன்.
அம்மா சிரித்தார். “இப்போ வருத்தமே இல்லை ராஜா. ஏன்னா நீ இப்படி என் அடி வயிறை விரும்பி தொட்டு, மசாஜ் பண்ணி, முத்தம் கொடுக்கும்போது… இந்த தழும்புகள் எல்லாம் அழகா தெரியுது. உன் கைகள் இங்கே இருக்கும்போது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. இந்த அடி வயிறு உனக்கு சொந்தம்னு தோணுது.”
இப்படியே நாங்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். நான் அம்மாவின் அடி வயிற்றை விட்டு விலகாமல் தொட்டு, தடவி, மசாஜ் செய்தபடியே கேள்விகள் கேட்டேன். அம்மாவும் ஒவ்வொரு பிரசவத்தின் வலி, மாற்றங்கள், உணர்வுகள், உடல் எப்படி மாறியது என்பதை விரிவாக, உணர்ச்சிபூர்வமாகச் சொன்னார். ஒவ்வொரு தழும்புக்கும் ஒரு கதை இருந்தது. ஒவ்வொரு மடிப்புக்கும் ஒரு நினைவு இருந்தது.
அம்மா என் காதில் மெதுவாகச் சொன்னார், “ராஜா… மூணு பிரசவத்துக்குப் பிறகு என் உடம்பு இப்படி ஆயிடுச்சு. ஆனா இப்போ நீ இருக்கும்போது இந்த உடம்பு முழுக்க உயிர் பெத்த மாதிரி இருக்கு. இந்த அடி வயிறை இன்னும் நல்லா தொடு… மசாஜ் பண்ணு…”
நான் அம்மாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டபடி, என் கைகளை அவரது அடி வயிறு முழுக்க நகர்த்தினேன். அந்த மென்மையான தோல், சுருங்கிய அமைப்பு, தழும்புகளின் உயரம், வெப்பம், வாசனை — எல்லாம் என்னை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. அம்மாவும் என்னை இறுக்கமாக அணைத்தபடி, தொடர்ந்து பேசினார். எங்கள் உரையாடல், தொடுதல், முத்தங்கள் — எல்லாம் ஒன்றோடொன்று கலந்து நீண்ட நேரம் தொடர்ந்தது.
அம்மா என் மார்பில் சாய்ந்தபடி, மெல்லிய குரலில் சொன்னார், “ராஜா… இப்படி நெருக்கமா இருக்கும்போது உனக்கு என்னென்ன எல்லாம் தோணுது?”
நான் அம்மாவின் காதோரமாக முத்தமிட்டபடி, “அம்மா… உங்க உடம்பு முழுக்க எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா இந்த அடி வயிறு தான்… ரொம்ப ஸ்பெஷலா இருக்கு. மென்மையா, சூடா, தழும்புகளோட… இது எப்படி இப்படி ஆச்சுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். கொஞ்சம் விவரமா சொல்லுங்க அம்மா,” என்றேன்.
அம்மா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு என் கையை தன் அடி வயிற்றின் மீது இறுக்கமாக அழுத்தி வைத்துக்கொண்டு, மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.
“கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி என் வயிறு எப்படி இருந்துச்சுன்னு தெரியுமா ராஜா?” என்று கேட்ட அம்மா, என் கையை மெதுவாகத் தடவியபடி தொடர்ந்தார். “அப்போ நான் ரொம்ப இளமையா, இறுக்கமா இருந்தேன். என் வயிறு ஒரு தட்டு போல பிளாட் ஆ இருந்துச்சு. அடி வயிறு கூட சுத்தமா, மென்மையா, எந்த தழும்பும் இல்லாம, இறுக்கமா இருந்துச்சு. சேலை கட்டினா இடுப்பு எல்லாம் தெரியும். உன் அப்பா என்னைப் பார்த்து ‘உன் வயிறு ரொம்ப அழகா இருக்கு’ன்னு சொல்வார். அந்தக் காலத்தில் எனக்கே என் உடம்பு மேல ரொம்ப பெருமை.”
நான் அம்மாவின் அடி வயிற்றை மெதுவாக மசாஜ் செய்தபடி, “பிறகு முதல் பிரசவத்துக்கு பிறகு என்ன ஆச்சு அம்மா?” என்று கேட்டேன்.
அம்மா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். “முதல் பிரசவம் தான் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. ஒன்பது மாதம் வயிறு ரொம்ப பெரிசா வளர்ந்துச்சு. தோல் இழுத்து இழுத்து நீண்டுச்சு. பிரசவத்துக்கு பிறகு வயிறு கொஞ்சம் தளர்ஞ்சு போச்சு. அடி வயிற்ல முதல் தழும்பு தெரிய ஆரம்பிச்சுச்சு. இங்கே… இந்தப் பக்கம்,” என்று என் விரலை ஒரு நீண்ட தழும்பின் மீது வைத்தார். “அந்த தழும்பு இன்னும் கொஞ்சம் இளமையா இருந்துச்சு. ஆனா தொடும்போது மென்மையா இருந்துச்சு. நான் அப்போ ரொம்ப வருத்தப்பட்டேன். ‘என் வயிறு இப்படி ஆயிடுச்சே’ன்னு. உன் அப்பா ஆறுதல் சொல்வார். ஆனா உண்மையிலேயே அடி வயிறு கொஞ்சம் சுருங்கி, மடிப்பு விழ ஆரம்பிச்சுச்சு. தொப்புள் கொஞ்சம் கீழே இறங்கிய மாதிரி தெரியும்.”
நான் அந்த தழும்பை மெதுவாக வருடியபடி, “அப்போ அம்மா உங்களுக்கு வருத்தமா இருந்துச்சா?” என்று கேட்டேன்.
“ஆமா ராஜா… ஆரம்பத்தில் ரொம்ப வருத்தம். ஆனா பிறகு புரிஞ்சுச்சு. இது ஒரு தாய்க்கு வரும் அடையாளம்னு. முதல் பிரசவத்துக்கு பிறகு என் அடி வயிறு முன்னாடி இருந்த இறுக்கத்தை இழந்துச்சு. ஆனா மென்மை அதிகமாச்சு. தொடும்போது இப்போ மாதிரி உன் கைக்கு நல்லா பதியும்,” என்று சொல்லி அம்மா என் கையை இன்னும் அழுத்தமாக அந்தப் பகுதியில் வைத்தார்.
நான் அம்மாவின் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி, “இரண்டாவது பிரசவம்?” என்று கேட்டேன்.
அம்மா சிரித்தபடி தொடர்ந்தார், “இரண்டாவது பிரசவம் கொஞ்சம் எளிதா இருந்துச்சு. ஆனா வயிறு இன்னும் பெரிசா வளர்ந்துச்சு. ஏன்னா உன் அக்கா ரொம்ப பெரிய பேபி. ஒன்பது மாதமும் வயிறு தொங்கின மாதிரி இருந்துச்சு. பிரசவத்துக்கு பிறகு அடி வயிறு இன்னும் தளர்ஞ்சு போச்சு. புதிய தழும்புகள் வந்துச்சு. இங்கே பாரு…” என்று என் விரலை வேறொரு தழும்பின் மீது நகர்த்தினார். “இது இரண்டாவது பிரசவத்துல வந்தது. கொஞ்சம் அகலமா, கொடு கொடுன்னு இருக்கு. அப்போ அடி வயிறு முழுக்க சுருக்கங்கள் அதிகமாச்சு. தோல் இன்னும் மெல்லியதா, மென்மையா மாறுச்சு. தொடும்போது சூடு அதிகமா இருக்கும். வியர்வை வரும். நீ இப்போ தொட்ட மாதிரி…”
நான் அந்தப் பகுதியை முழு உள்ளங்கையாலும் பிடித்து மசாஜ் செய்தபடி, “அம்மா… இப்போ சொல்லுங்க, மூன்றாவது பிரசவம் எப்படி இருந்துச்சு?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.
அம்மா என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து, என் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். “மூன்றாவது பிரசவம் தான் உன்னைப் பெத்தது ராஜா. அப்போ நான் கொஞ்சம் வயசான பிறகு பெத்தேன். வயிறு இன்னும் ரொம்ப வீங்குச்சு. தோல் முழு இறுக்கத்தையும் இழந்துச்சு. பிரசவத்துக்கு பிறகு அடி வயிறு பெரிசா தொங்கின மாதிரி ஆயிடுச்சு. நிறைய தழும்புகள் வந்துச்சு. இந்தப் பெரிய தழும்பு பாரு… இது உன்னைப் பெத்தப்போ வந்தது,” என்று சொல்லி என் விரலை ஒரு பெரிய, நீளமான தழும்பின் மீது வைத்தார்.
“அந்த நேரத்தில் என் அடி வயிறு முழுக்க மடிப்புகளும், சுருக்கங்களும் நிறைஞ்சு போச்சு. தொப்புள் சற்று உள்ளே போன மாதிரி ஆயிடுச்சு. ஆனா இந்த மென்மை வந்துச்சு ராஜா. முன்னாடி இருந்த இறுக்கம் போய், இப்போ இந்த பட்டு மாதிரி மென்மை வந்துச்சு. தொடும்போது உன் கைக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கும்னு தெரியும். சில நேரம் எனக்கே இந்த அடி வயிறைத் தொட்டு பார்ப்பேன். ‘என் உடம்பு இப்படி மாறிடுச்சே’ன்னு நினைப்பேன். ஆனா நீ இப்படி தொட்டு, மசாஜ் பண்ணி, முத்தம் கொடுக்கும்போது… எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு.”
நான் அம்மாவின் அடி வயிற்றை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தி மசாஜ் செய்தபடி, “அம்மா… இந்த தழும்புகள் எல்லாம் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். இது உங்க தியாகத்தை நினைவூட்டுது. மூணு பிள்ளைகளைப் பெத்து வளர்த்த உங்க உடம்பு… இந்த மென்மை, இந்த வாசனை, இந்த சுருங்கிய அமைப்பு — எல்லாம் என்னை பைத்தியமாக்குது. கொஞ்சம் இன்னும் விவரமா சொல்லுங்க அம்மா. ஒவ்வொரு பிரசவத்துக்கும் பிறகு உங்க உணர்வு என்னவா இருந்துச்சு?”
அம்மா என் கையைப் பிடித்து, தன் அடி வயிற்றின் மீது வட்டமாக நகர்த்தியபடி பேசினார். “முதல் பிரசவத்துக்குப் பிறகு நான் ரொம்ப இன்சிக்யூரா இருந்தேன். கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது வயிறு தொங்கின மாதிரி தெரியும். அடி வயிற்ல தழும்பு இருக்கும்போது சேலை கட்டினா கூட தெரியும். உன் அப்பா தான் என்னை தைரியப்படுத்தினார். ‘இது உன் அழகு’ன்னு சொல்வார். இரண்டாவது பிரசவத்துக்கு பிறகு கொஞ்சம் பழகிட்டேன். ஆனா மூணாவது உன்னைப் பெத்தப்போ… அப்போ தான் முழு மாற்றம் வந்துச்சு. வயிறு இப்போ மாதிரி முழு தளர்ச்சியா ஆயிடுச்சு. அடி வயிறு கனமா, மென்மையா, சூடா இருக்கும். நீ இப்போ தொடுற மாதிரி தொட்டா… உள்ளுக்குள் ஒரு இனிமை தெரியும்.”
நான் அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்து, “அம்மா… உங்களுக்கு இப்போ வருத்தமா இல்லை?” என்று கேட்டேன்.
அம்மா சிரித்தார். “இப்போ வருத்தமே இல்லை ராஜா. ஏன்னா நீ இப்படி என் அடி வயிறை விரும்பி தொட்டு, மசாஜ் பண்ணி, முத்தம் கொடுக்கும்போது… இந்த தழும்புகள் எல்லாம் அழகா தெரியுது. உன் கைகள் இங்கே இருக்கும்போது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. இந்த அடி வயிறு உனக்கு சொந்தம்னு தோணுது.”
இப்படியே நாங்கள் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். நான் அம்மாவின் அடி வயிற்றை விட்டு விலகாமல் தொட்டு, தடவி, மசாஜ் செய்தபடியே கேள்விகள் கேட்டேன். அம்மாவும் ஒவ்வொரு பிரசவத்தின் வலி, மாற்றங்கள், உணர்வுகள், உடல் எப்படி மாறியது என்பதை விரிவாக, உணர்ச்சிபூர்வமாகச் சொன்னார். ஒவ்வொரு தழும்புக்கும் ஒரு கதை இருந்தது. ஒவ்வொரு மடிப்புக்கும் ஒரு நினைவு இருந்தது.
அம்மா என் காதில் மெதுவாகச் சொன்னார், “ராஜா… மூணு பிரசவத்துக்குப் பிறகு என் உடம்பு இப்படி ஆயிடுச்சு. ஆனா இப்போ நீ இருக்கும்போது இந்த உடம்பு முழுக்க உயிர் பெத்த மாதிரி இருக்கு. இந்த அடி வயிறை இன்னும் நல்லா தொடு… மசாஜ் பண்ணு…”
நான் அம்மாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டபடி, என் கைகளை அவரது அடி வயிறு முழுக்க நகர்த்தினேன். அந்த மென்மையான தோல், சுருங்கிய அமைப்பு, தழும்புகளின் உயரம், வெப்பம், வாசனை — எல்லாம் என்னை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. அம்மாவும் என்னை இறுக்கமாக அணைத்தபடி, தொடர்ந்து பேசினார். எங்கள் உரையாடல், தொடுதல், முத்தங்கள் — எல்லாம் ஒன்றோடொன்று கலந்து நீண்ட நேரம் தொடர்ந்தது.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)