Incest இரவின் அணைப்பு

[krish86grama]

நான் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு, நேற்று இரவில் நடந்த அனைத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மாவின் உடல் வாசனை இன்னும் என் மூக்கை விட்டு அகலவில்லை. அதிலும் குறிப்பாக அம்மாவின் அடி வயிற்றில் இருந்து வந்த அந்த கனமான, கசப்பான, தீவிரமான வாசனை என்னை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. அது எனக்கு முற்றிலும் புதியதாகவும், உடலை உலுக்கும் வகையிலும் இருந்தது.

அந்த அடி வயிறு முழுவதும் பல ஆண்டுகளின் தழும்புகளால் நிறைந்திருந்தது. கொடு கொடுவென்று உயர்ந்து தெரிந்த அந்த தழும்புகள், மூன்று குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த அம்மாவின் உடலின் சாட்சியாக இருந்தன. என் உதடுகள் அங்கு பதிந்தபோது, வயிற்றின் மேல் பகுதியை விட அந்த அடி வயிறு மிகவும் மென்மையாகவும், சூடாகவும் இருந்தது. சுருங்கிப் போன தோல், அதன் மென்மையான அமைப்பு, அதிகமான வெப்பம் மற்றும் வாசனை — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து என்னுள் ஏதோ ஒரு பெரிய குழப்பத்தையும், தூண்டுதலையும் ஏற்படுத்தின.

படுக்கையறையில் இறுதியாக அம்மா வெளியேறிய பிறகு, எனக்குள் பயமும், தயக்கமும் எழுந்தது. வெளியுலகில் அம்மா மிகவும் கண்டிப்பான, சாதாரண குடும்பத் தலைவியாகவே தெரிவார். அப்படிப்பட்ட அம்மாவிடம் இந்த விஷயங்களைப் பற்றி எப்படிக் கேட்பது என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் ஒரு யோசனை தோன்றியது — அம்மா குளிக்கும் போது “முதுகைத் தேய்த்து விடவா அம்மா?” என்று கேட்டால், கொஞ்சம் நெருங்கி பேசும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் என்று.

அப்போது அம்மாவின் அதிகாரமான குரல் கேட்டது. “ராஜா! காபி ரெடி ஆச்சு. எழுந்து பல் துலக்கிட்டு வா!”

நான் உடனே எழுந்து, வேகமாகப் பல் துலக்கி முடித்து சமையலறைக்கு வந்தேன். அம்மா ஏற்கனவே இரண்டு தம்ளர்களில் காபியை ஊற்றியபடி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

நானும் அம்மாவும் அமைதியாக காபி குடித்தோம். அம்மா நைட்  இருந்தே அதே புடவை தான் உடுத்தியிருந்தார். அதன் மெல்லிய துணி அம்மாவின் உடலை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தது. அவரது இடுப்பும், வயிறும் நன்றாகத் தெரிந்தன. மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்ற பிறகும் அம்மாவின் இடுப்பு இன்னும் அகண்டும், மென்மையும் கொண்டதாகவே இருந்தது. என் கண்கள் தானாக அங்கேயே நிலைத்தன. அம்மாவின் வயிற்றின் மேல் பகுதியும், இடுப்பின் வளைவும் என்னை விட்டு விலக மறுத்தன.
அம்மாவும் என் பார்வையை கவனித்துவிட்டார். அவர் என்னை ஒரு பார்வை பார்த்தார். 

எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் — அம்மா இப்போது ஏதாவது கேட்கப் போகிறார் என்று. என் மனசு படபடத்தது.
அம்மா காபியை முடித்ததும், தம்ளரை கழுவிக்கொண்டே சாதாரணமாகக் கேட்டார்: “டிபன் என்ன பண்ணலாம்? இட்டலியா? அல்லது வேற எதாவது?”

அதே நேரத்தில் நான் காபியை மெதுவாகக் குடித்தபடி, அம்மாவின் பின்பக்கத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மாவின் அகண்டு விரிந்த, பெரிய சுளகு குண்டி அந்த புடவைக்குள் நன்றாகத் தெரிந்தது. அதற்கு மேலே முதுகுப் பகுதியில் சற்று தொங்கும் சதை, லூசாக இருந்த ஜாக்கெட், மற்றும் நேற்று இரவு நடந்த கூத்துகளால் கலைந்து, சற்று அவிழ்ந்து கிடந்த அம்மாவின் குந்தல் — இவை அனைத்தும் என் பார்வையை முழுவதுமாக இழுத்துக்கொண்டன.

நான் ஒன்றும் பதில் சொல்லாமல், அந்தக் காட்சியையே ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
சில நொடிகளில் அம்மா திடீரென்று அதட்டினார்: “என்னடா பார்த்துக்கிட்டு இருக்க?!”

நான் பயந்து போய் உடனடியாக, “அம்மா… இட்டலி பண்ணுங்க…” என்று திக்குமுக்காடி சொல்லிவிட்டு, காபி தம்ளரை வேகமாக வைத்துவிட்டு ஹாலுக்குள் ஓடினேன்.


உட்கார்ந்ததும் எனக்குள் ஒரு எண்ணம் ஓடியது. மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்று, வளர்த்து, இரண்டு பேருக்கு கல்யாணம் செய்து, பேரன் பேத்திகளைப் பார்க்கும் அளவுக்கு வந்த ஒரு பெண்ணுக்கு, தன் பின்னால் இருப்பவன் என்ன பார்க்கிறான், என்ன நினைக்கிறான், என்ன செய்ய நினைக்கிறான் என்பதை உணரும் இன்ஸ்டிங்க்ட் நிச்சயம் இருக்கும். அதுவும் அம்மாவுக்கு அது மிக அதிகம்.

எனக்குத் தெரியும் — அம்மா எனக்கு முழுவதுமாக அடங்கும் இடங்கள் இரண்டுதான். ஒன்று பெட்ரூம். இன்னொன்று பாத்ரூம். மற்ற எல்லா இடங்களிலும் அம்மா ரொம்பவே கண்டிப்பானவர்தான்.
ஆனாலும் நேற்று இரவின் நினைவுகளும், இப்போது பார்த்த அம்மாவின் உடலும் என்னை அமைதியிழக்கச் செய்துகொண்டிருந்தன.

தொடரும்.....