[mandothari]

முதல் ஓழ் - விதவையிடம் கன்னி கழித்த ரங்கராஜன் :

ரயில் சென்னையை சென்று அடைந்தது

ரங்கராஜன் சென்னைக்கு வந்ததே அவன் நெருங்கிய நண்பன் மாதவனை நம்பிதான்

மாதவனும் ரங்கராஜனும் பால்ய சிநேகிதர்கள்

பள்ளி பருவத்தில் இருந்தே இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள்

மாதவன் குடும்பத்தார் வேலை காரணமாக பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பட்டணம் வந்து செட்டில் ஆகி விட்டார்கள்

இப்போது நம்ம ரங்கராஜன் மாதவன் வீட்டுக்கு தான் போய் கொண்டு இருக்கிறான்

அட வாடா ரங்கா என்று மாதவன் ஓடி சென்று அவனை வரவேற்றான்

மாதவனுக்கு ஒரு அம்மா ஒரு அக்கா

இரண்டு பேருமே இப்போது விதவைகள்

அம்மா ஜானகி வெள்ளை புடவையில் விதவை கோலத்தில் இருந்தாள்

அக்கா தேவகி வெள்ளை புடவையில் விதவை கோலத்தில் இருந்தாள்

நம்ம ரங்காம்மா என்று மாதவன் ரங்கராஜனை தன் அம்மாவுக்கும் அக்காவுக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தான் மாதவன்

அட ரங்காவா ? எப்படி நெடுநெடுன்னு வளர்ந்து இருக்க

அடையாளமே தெரியலப்பா சின்ன வயசுல பார்த்தது பெரிய ஆம்பள மாதிரி வளர்ந்துட்ட என்று ஜானகி அம்மா அவனை சின்னதாய் கட்டி அனைத்து அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்

விதவை அக்கா தூரத்தில் இருந்து ரங்கராஜனை பார்த்து ஒரு மெல்லிய புன்னகை சிந்தினாள்

ரங்கராஜன் சென்னை வந்த விஷயத்தை சொன்னான்

எல்லாம் உன் விருப்பம் ரங்கா ஆனா இப்படி உன் அம்மா அப்பா குடும்பத்தை விட்டு ஓடி வந்தது தப்புதான் என்று ஜானகி அம்மா உரிமையுடன் அட்வைஸ் பன்னாள்

அம்மா அவனை ஏன் கோவிச்சிக்கிற ? அவன் ஒரு லட்சியத்தோடு சென்னை வந்து இருக்கான்

அவன் லட்சியம் நிறைவேறும் வரை அவன் நம்ம வீட்லயே தங்கட்டும் என்றான் மாதவன்

மாதவன் ஒரு டிராவல்ஸ் ஏஜென்சியில் டிரைவராக வேலை செய்கிறான்

தேவகி அக்கா தன் புருஷனை இழந்தவள்

வீட்டிலேயே இருந்தபடி துணி தைக்கும் ஆர்டர் எடுத்து தைக்கும் டைலர் வேலை செய்பவள்

ரங்கராஜன் மாதவன் வீட்டில் எந்த சங்கோஜம் இன்றி தங்கினான்

மாதவன் பெரும்பாலும் இரவு சவாரிக்கு வெளியூர் சென்று விடுவான்

அப்படி வெளியூர் போனால் திரும்பி வர 2-3 நாட்கள் ஆகி விடும்

ஒரு நாள் இரவு பக்கத்துக்கு கோயிலில் சிவராத்திரி பூஜை நடந்தது

ரங்கா கோயிலுக்கு வரியாப்பா ? என்று ஜானகி அம்மா கூப்பிட்டாள்

எனக்கு கோயில் சாமிகிட்ட எல்லாம் அவ்ளோ நம்பிக்கை இல்லம்மா நீங்களும் தேவகி அக்காவும் போயிட்டு வாங்க என்றான்

மாதவனுக்கு தேவகி அக்கா எப்படியோ அப்படியே ரங்கராஜனும் அவளை சின்ன வயதில் இருந்தே அக்கா என்றே அழைப்பான்

சரிப்பா என்றாள் ஜானகி அம்மா

நீ வாடி போகலாம் என்றாள்

அம்மா எனக்கு வயித்து வலிக்குது நான் வரல நீ போயிட்டு வா என்றாள் தேவகி அக்கா

தேவகிக்கு அப்போ அப்போ சின்னதாய் வயிறு வலி வரும்

அவளால் ரொம்ப நேரம் கோயிலில் வந்து உக்கார முடியாது என்று ஜானகி அம்மாவுக்கு தெரியும்

சரிடி ரெண்டு பேரும் பத்திரமா கதவை சாத்திட்டு படுத்துக்கங்க நான் போயிட்டு காலைல வந்துடுவேன் என்று சொல்லி விட்டு கிளம்பினாள் ஜானகி அம்மா

தொடரும் 2