Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[harry9944]

ஐயா ராசா கதை எழுதுபவரை விட உன்னோட கருத்து தான் டெய்லி இங்க வந்துட்டு இருக்கு அதை ரெண்டு லைனா இருந்தா பரவாயில்லை ஆனால் டெய்லி அரை பக்கத்துக்கு நீ மட்டுமே ரிப்ளை பண்ணிட்டு இருக்க இங்க வர்றவன் எல்லாம் ஸ்ட்ரெஸ்ஸை குறைக்கறதுக்காக இங்க வந்து கதையை படிக்க வாறாங்க இதுல உன்னோட ரிப்ளை வேற , சரி ஏதோ புது அப்டேட் வந்து இருக்கு அப்படின்னு நம்பி வந்தா இங்க வந்து பார்த்தா அரைப்பக்கம் உன்னோட கமெண்ட் மட்டும் ரிப்ளை இருக்குது  ஐயா ராசா தயவு செய்து புரிஞ்சுக்கோ இதுக்கு மேலும் மென்மையாக சொல்ல முடியாது  

"அவள் இதயத்தின் மொழி "
“காதல் இருக்கிற இடத்தில் பசி இருக்காது; ஆனால் புரிதல் இல்லாத இடத்தில் மனம் அமைதியையே தேடி அலையும்…” என்ற பழமொழி போல, மனித உறவுகளின் மிக மெதுவான சிதைவுகளில் இருந்து இந்தக் கதை துவங்குகிறது. “விட்டால் பிடிக்கும்; பிடித்தால் விலகும்…” என்ற வாழ்க்கையின் முரண்பாடு போல, உணர்வுகள் இங்கு நேர்கோட்டில் நகர்வதில்லை… அவை மெதுவாக உடைந்து… உள்ளுக்குள் சிதறுகின்றன.


"பவித்ரா"…
ஒரு பெயர் அல்ல… ஒரு மௌனம்.
வெளியில் சிரிப்பு… ஆனால் உள்ளுக்குள் யாருக்கும் கேட்காத ஒரு அழுகை.
திருமண வாழ்க்கை என்ற கட்டமைப்புக்குள், அவள் எதிர்பார்த்த வெப்பம் மெதுவாக குளிராக மாறுகிறது.
“அரிசி காய்ந்தால் கஞ்சி கெடும்…” என்பதுபோல, கவனிக்கப்படாத உறவுகள் சத்தமின்றி கரைந்துபோகின்றன.


"கார்த்திக்"…
வேலை என்ற உலகத்தில் தொலைந்த ஒரு மனிதன்.
அவனுடைய நாட்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன…
ஆனால் அவனுக்கும் அவளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி மட்டும் நிற்கிறது.
“கண்ணுக்கு தெரியாத பிணைப்பு தான் உண்மையான உறவு” என்றாலும்… பேசப்படாத பிணைப்பு சில நேரங்களில் உயிரற்ற நிழலாக மாறிவிடுகிறது.


"பிரகாஷ்"....
ஒரு வாட்ச்மேன்… ஆனால் வெறும் வேலை அல்ல… ஒரு அமைதியின் உருவம்.
அவன் அதிகம் பேசுவதில்லை… ஆனால் அவன் மௌனம் புரிந்துகொள்கிறது.
“அமைதியாக இருப்பவன் பலவீனன் அல்ல” என்பதுபோல, அவனுடைய அமைதி ஒரு பாதுகாப்பாக மாறுகிறது.
பவித்ராவின் வாழ்க்கையில் அவன் ஒரு நிழலாக நுழைகிறான்…
ஆனால் அந்த நிழல் பயமல்ல… ஒரு ஆறுதல்.
“நல்ல மனம் இருந்தால் நெருக்கம் தானாக வரும்” என்பதுபோல, அவன் இருப்பு அவளுக்கு சொல்லப்படாத ஒரு ஆதரவாக மாறுகிறது.


"ராஜ்"…
முன்னாள் மேலாண்மை உலகில் இருந்த ஒரு மனிதன்.
அனுபவம் நிறைந்தவன்… பார்வை நேரானது… வார்த்தைகள் கூர்மையானவை.
“அனுபவம் அதிகமானால் அமைதி குறையும்” என்பதுபோல, அவனுடைய பேச்சில் எப்போதும் ஒரு அதிகார உணர்வு இருக்கும்.
பவித்ராவின் உலகில் அவன் நுழைவது ஒரு சவாலாகவே தோன்றுகிறது.
அவன் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறான்… ஆனால் அவனுடைய புரிதல் சில நேரங்களில் அதிக அழுத்தமாக மாறுகிறது.
“அதிகம் பிடிக்க நினைத்தால் சில விஷயங்கள் விலகும்” என்பதுபோல, அவனுடைய இருப்பு கேள்விகளையும் குழப்பங்களையும் உருவாக்குகிறது.

“கண்டு, கேட்டு, உண்டு, உயிர்த்து, உற்று, அறியும் ஐம்புலனும் ஒண் தொடி கண்ணே உள.”
இந்தக் குறள் சொல்வது போல…
ஒரே ஒரு முகம்… ஒரே ஒரு உணர்வு…
முழு மனதையும் கைப்பற்றும் போது…
பெண் தன்னையே மெதுவாக இழக்கத் தொடங்குகிறாள்.


இன்றைய நிலை…
ஒரு கதை நிற்கிறது.
ஒரு மனம் காத்திருக்கிறது.
ஆனால் ஆயிரம் வாசகர்களின் இதயங்கள் அமைதியாக துடிக்கின்றன.

“காத்திருப்பது ஒரு கலை அல்ல… சில நேரங்களில் அது ஒரு வலி.”
கதாசிரியரின் வாழ்க்கை நமக்குத் தெரியாது…
அமைதி ஒரு காரணமா… சுமையா… அல்லது இடைவெளியா… எதுவும் தெரியாது.
ஆனால் சில மௌனங்கள் காரணம் இல்லாமல் வருவதில்லை.
ஆனால் அந்த மௌனத்தின் நடுவில் கூட…
ஒரு சிறிய வார்த்தை…
ஒரு சிறிய அப்டேட்…
ஆயிரம் இதயங்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கக்கூடியது.
யாழினி ராம் அவர்களுக்கு வாசகர்களின் அன்பான வேண்டுகோள் ஒன்றே…

“ஒரு வரி போதும்… நாங்கள் காத்திருப்பை மறந்து விடுவோம்.”
நாங்கள் வெறுமனே வாசிப்பவர்கள் அல்ல…
இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு மௌனத்திலும் வாழ்பவர்கள்.
“அவள் இதயத்தின் மொழி”
ஒரு கதை அல்ல…
முடியாத ஒரு உணர்வு…
மற்றும் தொடரும் ஒரு இதய வலி…