Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( incest - cuckold)

[David2025]

ஆனால் தினேஷோ அவனது பதற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல், "இப்பதான் மச்சான் அவ சாப்பிடவே ஆரம்பிச்சிருக்கா... தொண்டையில இறங்கித் தண்ணி வர இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் எடுக்கும், நீங்க ஃப்ரீயா விடுங்க," என்று ஏதோ ஒரு இரட்டை அர்த்தத்தில்,  நக்கலோடு சொன்னான்.

தினேஷ் சொன்ன அந்தப் பதில் விவேக்கிற்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை. "என்ன இவன்... நம்ம  ஒன்னு சொன்னா, இவன் என்னவோ லூசுத்தனமா சம்பந்தமே இல்லாம எதையோ பேசிட்டு இருக்கான்? பழம் சாப்பிட்டா தண்ணி வர நேரம் எடுக்குமா?" என்று தனக்குள்ளேயே குழப்பத்துடன் நெற்றியைப் பிடித்துக் கொண்டான். 

விவேக் மேலும் ஏதோ கேட்க வாயைத் திறந்த அந்த விநாடியில், போனின் பின்னணியில் ரேகாவின் குரல் மீண்டும்   செல்லமான கோபத்துடன் கேட்டது. "டேய் தினேஷ்... ஏன்டா என்னை இப்படிப் போட்டுப் படுத்துற? கொஞ்சம் பொறுடா, நான் அவர்கிட்ட போன்ல பேசிட்டு வர்றேன்..." என்று அவள் தன் அண்ணனிடம் கெஞ்சுவது போன்ற அந்த  சத்தம் விவேக்கின் காதுகளில் விழுந்து அவனது சந்தேகத்தை இன்னும் பல மடங்கு அதிகமாக்கியது.

தினேஷின் குரல் போனில் தொடர்ந்து ஒலித்தது, "இருடி ரேகா... அதான் மச்சானே சொல்லிட்டாரே, உனக்குத் தண்ணி கொடுக்கச் சொல்லி! அதான், அந்தத் தண்ணி தானா வர்ற வரைக்கும் நல்லாச் சப்பு... ஆஆ..." என்று அவன்  குறும்புமாகப் பேச, பின்னணியில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உறிஞ்சும் சத்தம் விவேக்கின் காதுகளில் அப்பட்டமாக விழுந்தது.

விவேக்கிற்கு அந்தப் பேச்சு சுத்தமாகப் புரியவில்லை. "என்ன இது... எவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு  பேசிக்கிறாங்க? ஒரு பழம் சாப்பிட்டா தண்ணி வர இவ்வளவு நேரமா ஆகும்? ஒண்ணுமே புரியலையே!" என்று அவன் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி தனக்குள்ளேயே குழம்பினான். அதைத் தொடர்ந்து போனில், "அக்... அக்... அக்..." என்று தொண்டையில் ஏதோ அடைத்துக் கொண்டு திணறுவது போன்ற ஒரு விசித்திரமான சத்தம் இன்னும் பலமாகக் கேட்கத் தொடங்கியது.

 

அடுத்த சில விநாடிகளில், ரேகாவின் குரல் உச்சக்கட்ட மூச்சிரைப்புடன், "ஆஹ்... ஆஹ்... ம்ம்... ஆ... ஒ... வந்துருச்சு... ஆஆ..." என்று ஒரு  சுகத்துடனும் தளர்ச்சியுடனும் முனகி அடங்கியது. அவளது அந்தத் தொனி, பழம் சாப்பிட்டு முடித்த சுகமா இல்லை வேறு ஏதாவதா என்று புருஞ்சிக் முடியாமல் விவேக்கின்  மூளை ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது.

"என்ன சவுண்ட் இது... ஒரு மாதிரி விசித்திரமா இருக்கே?" என்று விவேக் தன் கண்களை உருட்டிக்கொண்டு, உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒரு தப்பான விஷயம் நடப்பதாக சந்தேகம் கொண்டு, "ரேகா... ரேகா... என்ன பண்றே அங்கே?" என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் கூப்பிட்டான். அவனது கொள்கை மனம் அங்கே ஏதோ ஒரு மர்மம் ஒளிந்திருப்பதை உணர்ந்து படபடத்தது.

ஆனால் மறுபடியும் அவளது அண்ணன் தினேஷின் குரல்தான் போனில் கேட்டது. "மச்சான்... இப்பதான் அவளுக்கு அந்தத் தண்ணியைக் கொடுத்திருக்கேன். அவளும் நல்லா  வரைக்கும் குடிச்சு முடிச்சிட்டா. இப்போ துடைச்சிட்டு வந்து உங்ககிட்ட பேசுவா, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க மச்சான்," என்று ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன் சொல்லிவிட்டுப் போனை ரேகாவிடம் நீட்டினான்.

விவேக் தீராத குழப்பத்துடன், "ம்ம்... சரி..." என்று சொல்லிவிட்டு, போனின் பின்னணிச் சத்தங்களை இன்னும் கூர்மையாகக் கவனிக்கத் தொடங்கினாள். அங்கே நடக்கும் விஷயங்கள் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சந்தேகம் ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

அப்போது போனை வாங்கிய ரேகா, தன் அண்ணனைப் பார்த்து, "டேய் நாயே! இப்படியா ஒருத்தியைப் போட்டுப் பாடா படுத்துவே..." என்று  சிணுங்கலுடனும், செல்லமாகக் கோபித்துக் கொள்வது போன்ற ஒரு குறும்புத் தொனியிலும் முணுமுணுத்தாள். அவளது அந்தத் தொனியில் இருந்த நெருக்கம் விவேக்கின் சந்தேக நெருப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக மூட்டியது.

"என்னடா நடக்குது அங்கே? இவ அண்ணன்கிட்ட பேசுற ஸ்டைலே ஒரு மாதிரியா இருக்கே!" என்று விவேக் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். அங்கே நடக்கும் உண்மையை உடனே தன் கண்ணால் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற வெறியில், போன் இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு, தன்  போனில் வாட்ஸ்அப்பை ஓபன் செய்து உடனடியாக அவளுக்கு வீடியோ கால் பண்ணினான்.

அவன் வீடியோ கால் செய்த முதல் ரிங் போனதுமே, மறுமுனையில் ரேகா சற்றும் தாமதிக்காமல் காலை அட்டெண்ட் செய்தாள். திரையில் தோன்றியவள், தன் உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த ஏதோ ஒரு பிசுபிசுப்பான திரவத்தைத் தன் கைகளால் அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அதோடு, முகத்திலிருந்து கீழே அவளது கழுத்து மற்றும் மார்புப் பகுதி வரை அப்பட்டமாக வழிந்து கொண்டிருந்த வேர்வையைத் தன் கைகளால் துடைத்துவிட்டு, "ஹாய் ஸ்வீட்டி!" என்று ஒரு அழகான  சிரிப்போடு அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

விவேக் திரையில் தெரிந்த அவளது தோற்றத்தைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தான். அவளது தலைமுடி கலைந்து, முகம் முழுக்க ஏதோ ஒரு உச்சக்கட்டக் களைப்பில் வேர்த்து விறுவிறுத்துக் கிடந்தது. "என்ன ரேகா இது... ஏன் முகம் முழுக்க இவ்வளவு வேர்த்து, தலைமுடி எல்லாம் இப்படி கலைஞ்சு போயிருக்கு? அங்கே ரூமுக்குள்ள ஏசி ஓடலையா?" என்று தன் சந்தேகக் கண்களால் அவளது உடம்பை உற்றுப் பார்த்துக் கேட்டான்.

ரேகா தன் நிலையைச் சமாளிப்பதற்காகப் பலமாகச் சிரித்தாள். "ஐயோ விவேக்... அது ஒன்னுமில்லடா! இங்க எங்க ஊர்ல இன்னைக்குக் கரண்ட் கட் ஆகிடுச்சு, பயங்கரமான வெக்கை. அதுபோக, இப்பதான் மாடிப் படிக்கட்டுல இருந்து வேகவேகமா ஓடி வந்தேனா, அதான் மூச்சு முட்டி இப்படி வேர்த்து முடி எல்லாம் கலைஞ்சு போயிருக்கு," என்று  விவேக்கை நம்ப வைக்க தன் அலாதியான  சிரிப்போடு மிக நைஸாகச் சமாளித்தாள்.

விவேக்  அதற்கு மேல் அவளைக் குடைந்து குழப்பிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. அவளது முகம் முழுக்க வழிந்த வேர்வையையும் கலைந்திருந்த தலைமுடியையும் பார்த்துவிட்டு, ஏதோ வெயிலின் தாகத்தால் அப்படி இருக்கிறாள் என்று நினைத்துக்கொண்டான். அவளது சந்தேகமான நிலையைத் தாண்டி, அவளிடம் எப்போதும் போலக் கொஞ்சம் சகஜமாகவும் ஜாலியாகவும் பேச அவன் முயற்சி செய்தான்.

ஆனால் ரேகாவிடம் எப்போதும் இருக்கும் அந்தப் பழைய துள்ளலும் உற்சாகமும் இப்போது துளியும் இல்லை. வழக்கமாக விவேக் போனில் ஒரு வார்த்தை பேசினாலே, அதற்குப் பதிலுக்குப் பத்து வார்த்தையாவது பேசி அவனைத் திணறடிப்பவள் அவள்தான். ஆனால் இப்போது அவனது கேள்விகளுக்குப் பதிலேதும் சொல்லாமல், ஏதோ ஒரு உச்சக்கட்டக் களைப்பில் சோர்வின் விளிம்பில் இருப்பது போல் அவளுக்குக் கண்கள் சொருகின.

அவளது அந்த அசாத்தியமான சோர்வைக் கவனித்த விவேக், "என்ன ரேகா, ரொம்ப டயர்டா இருக்க போல? முகம் எல்லாம் ஒரு மாதிரி கலைஞ்சு போயிருக்கு" என்று சற்றே கவலையான குரலில் அவளிடம் கேட்டான்.  

விவேக் கேட்டதும் ரேகா தன் வறண்ட உதடுகளை லேசாக நாக்கால் நனைத்துக் கொண்டு, "ஆமா விவேக்... உடம்பெல்லாம் ஒரே அசதியா, ஒரு மாதிரி தளர்ச்சியா இருக்கு. நீ வேணும்னா இன்னைக்கு ஈவினிங் ஃப்ரீயா இருக்கும்போது கால் பண்ணுறியா? நான் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்குறேன்" என்று    அவனிடம் கெஞ்சிக் கேட்டாள்.

அவள் அப்படிக் கேட்டதும் விவேக்கிற்கும் அதற்கு மேல் அவளைத் தொந்தரவு செய்ய மனமில்லை. "சரி ரேகா, நீ  நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க... நான் சாயங்காலம் ஆபீஸ் முடிஞ்சதும் கூப்பிடுறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, தன்  ஐபோனில் அந்த வீடியோ காலைத் துண்டித்தான். போனைத் துண்டித்தாலும், அவளது அந்த விசித்திரமான மூச்சிரைப்பும் சோர்வும் அவனது மனதில் ஏதோ ஒரு பெரிய புதிரை விதைத்துக்கொண்டே இருந்தது.

ரேகாவிடம் பேசி முடித்ததும் விவேக்கிற்குள் இருந்த அந்த விசித்திரமான மர்ம உணர்வு இன்னும் குறையவில்லை. "அங்கே என்னதான் நடக்குது? எதற்கும் அம்மாவுக்குக் கால் பண்ணிப் பேசலாம்" என்று தன் புதிய ஐபோனில் உடனே வைதேகியின் நம்பரை அழுத்தினான்.

மறுமுனையில் சில பெல்களுக்குப் பிறகு வைதேகி போனை எடுத்தாள். "சொல்லுடா விவேக்!" என்றாள்.

விவேக் சற்றே ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, "ஹலோ... ம்மா! என்ன பண்றீங்க அங்கே? சாப்பிட்டீங்களா?" என்று கேட்டான்.

"ம்ம்ம்... நான் சாப்டாச்சுடா. நீ சாப்டியா?"  

"இல்லம்மா, நான் இன்னும் சாப்பிடல," என்றான் விவேக்.

"மணி 1 ஆகுது, இன்னும் சாப்பிடாம அங்கே என்னடா பண்றே?" என்று வைதேகி செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டாள்.

"இப்பதான்மா சாப்பிடலாம்னு கேண்டீனுக்கு வந்தேன். அதான் அப்படியே உங்கிட்டயும் பேசி நிலவரத்தைக் கேட்கலாம்னு போன் பண்ணுனேன்," என்றான் விவேக்.

"சரி சரி, உனக்கு அங்கே ஏதாவது வேணும்னா தயங்காம எனக்கு ஒரு போன் பண்ணு, நான் உடனே கிளம்பி வர்றேன், சரியா?" என்று வைதேகி பாசத்தைக் கொட்டினாள்.

"சரிம்மா... அங்கே ரேகா வீட்டுல எல்லாரும் நம்ம கல்யாணத்தைப் பத்தி என்ன சொல்றாங்க?"  


வைதேகி லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "அவங்க என்ன சொல்லுவாங்க விவேக்... இப்பதான் அவங்க வீட்ல ஒரு  நல்ல காரியம், அனல் பறக்குற திருவிழா மாதிரி நடக்கப் போகுதுன்னு எல்லாரும் ரொம்பச் சந்தோஷமா, குதூகலமா இருக்காங்கடா," என்று   புன்னகையுடன் கூறினாள்.

"சரிம்மா... திவ்யா எங்கே? அவளைப் பக்கத்துல காணோம்?"  

"அவளா... அவ இப்போ ரேகா அண்ணன் தினேஷோட குட்டித் தம்பிகூடத் தனியா ரூம்ல ஜாலியா விளையாடிகிட்டு இருக்காடா," என்று வைதேகி மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் விவேக்கின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது, அவனது  மூளை வக்கிரமாக யோசிக்கத் தொடங்கியது. "என்னது! தினேஷோட குட்டித் தம்பியா...!!!" என்று அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.

மறுமுனையில் விவேக்கின் அதிர்ச்சியைப் புரிந்து கொண்ட வைதேகி கலகலவெனச் சிரித்தாள். "ஆமாடா விவேக், அவனோட அந்த ரெண்டு வயசுக்குரிய குட்டிப் பையன்  கூட்டிக்கிட்டு விளையாடிட்டு இருக்கா," என்றாள்.

அதைக் கேட்ட பிறகுதான் விவேக்கிற்கு மூச்சே வந்தது. ஒரு பலமான பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தியவன், "ஒஹ்ஹஹ்... அவனோட குழந்தையைச் சொன்னீங்களா ம்மா? நான் என்னவோ நினைச்சு பயந்துட்டேன்," என்றான்.

வைதேகி விடாமல் குறும்புடன், "ஏன்டா விவேக்... நீ  என்ன  நினைச்ச  ?"  

விவேக் தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, "அது... ஆஅ... ஆஹ்ஹ்... இல்லம்மா, இப்பதான் ரேகாவுக்குப் போன் பண்ணினேன். அப்போ தினேஷ் அவகூடத்தான் அங்கே இருந்தாரு. அதுக்குள்ள இங்க வந்துட்டாரான்னு யோசிச்சேன்," என்று வார்த்தைகளைத் தடுமாறவிட்டான்.

அதற்கு வைதேகி   சிரித்தாள். "அதான் கேக்குறியா! அங்கே ரேகாவைப் போட்டுப் பாடா படுத்துட்டு, இனி இங்க திவ்யாவை ஒரு வழி பண்ணாம  அவனோட அந்தக் குட்டித் தம்பி ஓய மாட்டான் போல... ஹா... ஹா..." என்று   சிரித்தாள்.

விவேக்கிற்குத் தன் அம்மாவின் பேச்சு எதார்த்தமாகத் தோன்றவில்லை. "ம்மா... அங்கே ஒன்னும் தப்பா நடக்கலையே? அந்தத் தினேஷ் நல்ல பையன் தானே ம்மா?"  

வைதேகி போனில் முனகியபடி, "டேய் விவேக்! அவன் ரொம்பத் தங்கமான தம்பிடா... ஆனா என்ன, அவனுக்கு   மூடு வந்துட்டா, இடம் பொருள் ஏதுன்னு பார்க்காம அப்படியே மேல ஏறி வண்டியை ஓட்டிருவான்டா!"  

"என்னது ம்மா சொல்றீங்க?" என்று விவேக் பதறினான்.

"அதான்டா... அவன் எப்போவுமே ரொம்ப ஜாலியான, கலகலப்பான மூடுல இருப்பான்டா, அதைத்தான் அப்படிச் சொல்ல வந்தேன்," என்று வைதேகி நைஸாகச் சமாளித்தாள். விவேக்கிற்குள், "என்ன இன்னைக்கு ரேகாவும், அவ அண்ணனும், இப்போ அம்மாவும் எல்லாரும் இப்படி ஒரு மாதிரிக் குதர்க்கமாவே பேசுறாங்க?" என்று சந்தேகம் வலுத்தது.

"சரி ம்மா... அதையெல்லாம் விடுங்க, அங்கே அத்தையும் மாமாவும் சௌக்கியமா இருக்காங்களா?" என்று விவேக் பேச்சை மாற்றினான்.

"அவங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்கடா. பக்கத்து ஊர்ல ஏதோ ஒரு ஃபங்க்ஷன் வீடுன்னு எல்லாரும் கிளம்பிப் போயிருக்காங்க," என்று வைதேகி சொல்லி முடிக்கும்போதே, மறுமுனையில் 'டக்... டக்...' என்று அவளது பெட்ரூம் கதவைத் தட்டும் சத்தம் விவேக்கின்  போன் வழியே துல்லியமாகக் கேட்டது.

விவேக் அலர்ட் ஆகி, "என்னம்மா... யாரோ வந்துட்டாங்க போல இருக்கு?" என்று கேட்டான்.

"இருடா விவேக், லைன்லயே இரு... கதவைத் தட்டுறது யாருன்னு நான் போய்ப் பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு வைதேகி நடக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அடுத்த சில விநாடிகளில், "அண்ணே... நீங்களா? வாங்க வாங்க உள்ள வாங்க..." என்று அங்கே வைதேகி அலாதியான குழைவோடு, தன் இடுப்பை நெளித்துப் பேசுவது விவேக்கின் காதுகளில் விழுந்தது.

"அம்மா... யாரும்மா அங்கே வந்திருக்கா?" என்று விவேக் ஆர்வத்துடன் கேட்க, வைதேகி அவனது கேள்விக்குப் பதில் பேசவில்லை. மாறாக அங்கே கதவு 'டப்...' என்று உள்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டு லாக் ஆகும் சத்தம் விவேக்கிற்குப்  கேட்டது.

கதவை லாக் செய்துவிட்டு, அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் ஏதோ  சிரித்துப் பேசிக்கொள்வது போன்ற மெல்லிய கிசுகிசுப்பான சத்தம் கேட்க, விவேக்கின் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அங்கே நடப்பதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து போனை காதில் வைத்த வைதேகி, "அப்புறம் விவேக்... வேற என்னடா விசேஷம் அங்கே?" என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டாள்.

"யாரும்மா அங்கே ரூமுக்குள்ள வந்திருக்காங்க? ஏன் கதவை லாக் பண்ணுனீங்க?" என்று விவேக் தன் சந்தேகத்தை நேரடியாகக் கேட்டான்.

"வேற யாருடா விவேக், நம்ம ஜெகதீஷ் அண்ணன்தான் உள்ள வந்திருக்காரு. நான் இப்பதான் குளிக்கலாம்னு வெறும் பாவாடையோடு பெட்ரூம்ல இருக்கும்போது, சோப்பு எடுத்துட்டுப் போக மறந்துட்டேனா... அதான் அவரே    சோப்பை எடுத்துக்கிட்டு நேரா உள்ள வந்திருக்காரு," என்று வைதேகி  வெட்கம் பொங்கக் கூறினாள்.

[b][/b]

"ஓஹோ..."  

"சரிடா விவேக்... நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன். இன்னும் குளிக்காம வெறும் பாவாடையோடுதான் வீடு முழுக்கச் சுத்திட்டு இருக்கேன். குளிச்சு முடிச்சுட்டு ஜெகதீஷ் அண்ணனோட பக்கத்துல இருக்குற அம்மன் கோவிலுக்குப் போகணும்னு சொன்னாங்க," என்று வைதேகி அவசரமாகப் போனை வைக்க முயன்றாள்.



விவேக் தன்   போன் திரையை உற்றுப் பார்த்தபடி, "எல்லாமே சரியாய் இருந்தாலும் நம்ம மனசு ஏன் ஏதோ தப்பு நடக்குற மாதிரியே உள்ளுக்குள் அடிக்குது?" என்று தனக்குள்ளேயே குழம்பினான். வைதேகி போனைத் துண்டித்ததாக நினைத்தாலும், உண்மையில் அவசரத்திலோ அல்லது கை பதற்றத்திலோ கால் இன்னும் கட் ஆகாமல் லைன் அப்படியேதான் இருந்தது.

அடுத்த சில நொடிகளில், போனின் மறுமுனையில் இருந்து வந்த அந்த உரையாடல்கள் விவேக்கின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றுவது போல விழத் தொடங்கின. "அண்ணே, இருங்க! அதுக்குள்ள ஆரம்பிச்சீராதீங்க!" என்று வைதேகியின் குழைவான குரல் கேட்க, விவேக்கின் உடல் சட்டென்று விறைத்தது.

"ஆஆ... அண்ணே! அங்க எல்லாம் கையை வச்சிக்கிட்டு... ச்சி!" என்று வைதேகி சிணுங்க, "நல்ல பெருசா வச்சிருக்கியேடி... பட்... ஆஆ..." என்று ஜெகதீஷின் கணத்த குரல் அப்பட்டமாகக் கேட்டது. "என்னது? பெருசா வச்சிருக்காங்களா?" என்று விவேக்கின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொள்ள, அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

"அண்ணே! அவுக்காதிங்க! அப்படி மேலோட்டமா அமுக்குங்க!" என்று வைதேகி பதற, "என்னது? மேலோட்டமா அமுக்கணுமா?" என்று விவேக் மீண்டும் பதறிப் போனான். அங்கே பூட்டிய அறைக்குள் அவனது சொந்த அம்மாவை ஜெகதீஷ் ஏதோ செய்கிறான் என்பது மட்டும் அவனுக்கு  புரிந்தது.

 வைதேகி தொடர்ந்தாள், "நேத்து இப்படித்தான் உங்க மகன் தினேஷ்! குளிக்கவே விடல... ஒரே இம்சை!" என்றாள். "என்னது? குளிக்க விடலையா? அம்மாவை குளிக்க விடாம அப்படி அந்த தினேஷ் என்ன பண்ணிருப்பான்?" என்று விவேக் ஆத்திரத்திலும் பயத்திலும் அங்கும் இங்கும் நடக்க ஆரம்பித்தான். தன்  போனை காதோடு இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, "ஹலோ... ஹலோ!" என்று கத்தினான்.

ஆனால் அவனது கத்தல் மறுமுனையில் கேட்கவில்லை. வைதேகி மீண்டும், "ஐயோ... ச்சி! அதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டீங்களா? உலக்கை மாதிரி பெருசா வச்சிருக்கீங்க! எப்படித்தான் இதை வாங்கிக்க போறேன்னு தெரியல!  " என்று மூச்சிரைக்கக் கெஞ்சினாள். 

"என்னது? பெருசா இருக்கா? எதைப்பற்றி பேசிக்கிறாங்கன்னு தெரியலையே!" என்று விவேக் பதற்றத்தில் வேர்த்து விறுவிறுக்க, "ஹலோ... கேக்குதா?" என்று அலறினான்.

அங்கே அவனது அலறலுக்குப் பதில் வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, "சளக்... சளக்... ஆஆ..." என்ற ஒரு விசித்திரமான, ஈரப்பதம் நிறைந்த சத்தம் மட்டும் விவேக்கின் காதுகளில் துல்லியமாகக் கேட்டது. விவேக் கவலையோடும் நடுக்கத்தோடும் போனை அமுக்கியபடி காத்திருந்தான்.

"விடுங்க அண்ணே! நேரம் கெட்ட நேரத்துல! அங்க போய் வாய் வச்சுக்கிட்டு?" என்று வைதேகி பொறுக்க முடியாதவளாகக் கெஞ்ச, "கொஞ்ச நேரம்டி... பாவாடையை தூக்கிப் பிடி... ஆஆ... அப்படித்தான்!" என்று ஜெகதீஷ்  குழைவாக சொல்ல . "என்னடா நடக்குது அங்கே? எங்க அம்மாவை என்ன பண்ணுறீங்க? இங்க ஒருத்தன் லைன்ல இருக்கேன்டா!" என்று விவேக்கின் உள்ளுக்குள் கர்ஜித்தான் 

அடுத்த சில விநாடிகளில், அந்த அறையிலிருந்து வந்த சத்தங்கள் விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தக் கட்டுப்பாட்டையும் உடைத்தன. "ஆஆஆ... ஆஆ... !" என்று வைதேகியின் உச்சக்கட்ட முனகல் சத்தம் எழ, அதைத் தொடர்ந்து "டப்... டப்... டப்... டப்... டப்..." என்று ஏதோ ஒரு சதைப்பிடிப்பான பொருள் சுவற்றிலோ அல்லது உடம்பிலோ பலமாக மோதுவது போன்ற வேகம் கூடி ஒலித்தது.

ஆஆஆ... ஆஆ... !"

டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....!!!

 

ஆஆஆ...ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ......!!

அம்மாஆஆ ..ஆஆஆ.....ஆஆஆ...ஹாஆஆஆ ..டப் ....டப் ....டப் ....டப் .......டப் ....டப் ....ஆஆஆ ..ஹலாங்க்க்க் 

ஆஆஆஆ ம்ம்ம்ம்ம்ம் ....ஆஆஆ .........டப் ....டப் ....டப் ....ஆஆஆ ....டப் ....டப் ....டப் ....



"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... டப்... டப்... டப்..." என்று சத்தம் வர, வைதேகி தன் சுயநினைவை இழந்தவள் போல, "அம்மாஆஆ... ஆஆஆ... ஆஆஆ... ஹாஆஆஆ... டப்... டப்..." என்று அலறினாள். அம்மாவின் அந்த முனகல் சத்தமும், கூடவே வந்த அந்த வேகமான சத்தமும் விவேக்கின் மனதை ஒரே கலக்கத்தில் ஆழ்த்த,  

"ஆஆஆ... ம்ம்ம்ம்ம்ம்... ஆஆஆ... டப்... டப்..." என்று அந்த வக்கிரமான வேகம் உச்சத்தை எட்ட, "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஆ..." என்று ஜெகதீஷ் தன் மிருகத்தனமான குரலில் உருமிக் கொண்டே முனகினான். விவேக்கின் கைகள் நடுங்க, அவனது மூளை முற்றிலும் ஸ்தம்பித்து நின்றது.

அதன் பிறகு சில நிமிடங்கள் அங்கே ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. பின்னர், "சரி... சரி... குளிச்சிட்டு வா! கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்!" என்று ஜெகதீஷ் மூச்சிரைக்கச் சொல்ல, மறுபடியும் அங்கே பெட்ரூம் கதவு திறந்து மூடும் சத்தம் விவேக்கிற்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.

சில விநாடிகளில் வைதேகி போனை மீண்டும் காதில் வைத்து, "ஹலோ... விவேக்!" என்று எதுவுமே நடக்காதது போல சாதாரணமாகப் பேச ஆரம்பித்தாள். விவேக் தன் ஆத்திரத்தையும் அதிர்ச்சியையும் அடக்கிக் கொண்டு, "ம்மா... அங்க என்னம்மா நடக்குது?" என்று வெறி பிடித்தவன் போலக் கேட்டான்.

வைதேகி உடனே தன் அலாதியான  சிரிப்புடன், "டேய்! நீ காலை கட் பண்ணிட்டேன்னு நினைச்சு நான் பாட்டுக்கு பேசாம இருந்துட்டேன்டா! அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்... ஜெகதீஷ் அண்ணே இப்பதான் ஆத்துல இருந்து நல்ல பெரிய ஜிலேபி மீன் வாங்கிட்டு வந்துட்டாரு! அதான் அதை அங்கே  வச்சு கொஞ்சம் கழுவித் தரச் சொல்லிச்சு!" என்று    சமாளித்தாள்.

அதுவரை பதற்றத்திலும்  வெறியிலும் துடிதுடித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கின் கொள்கை மூளைக்கு, அவள் சொன்ன அந்த 'மீன் கழுவும்' விளக்கம் ஒரு நிமிடம் நிம்மதியைத் தந்தது போல இருந்தது. அவனது மனம் பூவனம் போல் அமைதியடைவது போல நடித்தாலும், அவனது உள்மனம் அதை நம்ப மறுத்தது.

"டேய் விவேக்! கை எல்லாம் ஒரே மீன் கரையா இருக்குடா! போய்க் குளிச்சிட்டு வந்தாதான் சரியா இருக்கும்! நான் அப்புறமா பேசுறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு வைதேகி இந்த முறை போனை முழுமையாகத் துண்டித்தாள்.

விவேக் தன்  போனைத் டேபிளில் வைத்துவிட்டு, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினான். அவனது  மூளை அங்கே நடந்த  மீண்டும் மீண்டும் அசைபோட்டது. "இல்லை... எனக்கு என்னமோ அந்த வீட்ல நடக்குற ஏதோ ஒரு பெரிய  விஷயத்தை நம்மகிட்ட இருந்து எல்லாரும் திட்டமிட்டு மறைக்குற மாதிரி இருக்கு. இவங்க பேசுற   பேச்சும், அந்த சத்தங்களும் சாதாரண மீன் கழுவுற சத்தம் மாதிரி இல்ல! இது சரிப்பட்டு வராது, நாளைக்கே நாம நேரா அங்கே கன்னியாகுமரிக்குக் கிளம்பிப் போய், அங்கே என்னதான் நடக்குதுன்னு நம்ம கண்ணாலேயே பார்த்துடலாம்!" என்று விவேக் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியை இறுக்கமாகத் துடைத்தபடி,  ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

To be Continued ..