Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

"அவள் இதயத்தின் மொழி"
லிஃப்ட் கதவு மூடிக்கொண்ட நொடி
உலகமே வெளியே நின்று விட்டது போல…
உள்ளே மட்டும் ஒரு மூச்சின் சத்தம்
ஒரு பார்வையின் வெப்பம்
மற்றும் சொல்லப்படாத இரகசியத்தின் அழுத்தம்.
“டிங்…” என்ற ஒலி கூட
அந்த நொடியில் ஒரு எச்சரிக்கையா இல்ல…
ஒரு சிரிப்பா இருந்தது போல.
“மறைத்த தீயில் வாசனை அதிகம்”
என்று ஒரு பழமொழி இருந்தால்
அது அந்த லிஃப்டுக்குள்ளே நடந்து கொண்டிருந்தது.
கண்ணாடி ஒரு சாட்சி மாதிரி நின்றது
ஆனா அது சாட்சி மட்டும் இல்லை…
அது இருவரின் மனதையும் பிரதிபலிக்கும்
ஒரு மௌனக் கத்தி போல இருந்தது.
அவன் நிதானம் ஒரு முகமூடி
அதுக்குள்ள ஒரு சூடு
அது ஒவ்வொரு நொடியும் வெளியே வர முயற்சிக்குது போல…
அவள் அமைதி போல நடிக்கிறாள்
ஆனா உள்ளுக்குள்
ஒரு இடைவெளி கூட இல்லாத நெருக்கம்
மெதுவா சுவாசிக்குது.
ஒரு பழமொழி சொன்னால்
“கண் பேசும் மொழிக்கு வார்த்தை தேவை இல்லை”
அது இங்க உயிரோடு இருந்தது.
அந்த லிஃப்டின் சிறிய சுவர்களுக்குள்
இரண்டு பேர் மட்டும் இல்ல…
இரண்டு கட்டுப்பாடுகள் மோதிக்கொண்டு இருந்தது.
ஒரு பக்கம் நிற்கும் நியாயம்
மற்ற பக்கம் நகரும் ஈர்ப்பு.
கதவு திடீரென்று திறந்தபோது
உலகம் உள்ளே வந்து விழுந்தது போல…
சிறிய குரல்கள்
சின்ன சிரிப்புகள்
நிஜத்தின் நடிப்பு.
அந்த நொடியில்
முகங்கள் மாறின
உணர்வுகள் மறைக்கப்பட்டன
ஆனா கண்கள் மட்டும் மறைக்க மறுத்தன.
ஒரு கணம் தான்…
ஆனா அந்த ஒரு கணத்தில்
நடந்தது ஒரு முழு வசந்தம் போல
அல்லது ஒரு முழு புயல் போல.
லிஃப்ட் மேலே போகுது
ஆனா உள்ளே இருந்த வெப்பம்
இன்னும் கீழே இறங்காமல்
அதே இடத்தில் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது.
ஒரு பார்வை மட்டும்
ஒரு சிறிய சிரிப்பு மட்டும்
அது சொல்லியது:
? “வெளியில் உலகம் இருக்கலாம்…
ஆனா இந்த நொடி இன்னும் முடிவடையவில்லை.”
கதவு மூடப்பட்டது.
ஆனா அந்த மூடிய கதவுக்குள்
ஒரு திறந்த உணர்வு மட்டும்
இன்னும் அசைந்து கொண்டிருந்தது.
லிஃப்ட் கதவு மூடிக்கிடந்த ஒரு நொடியில்
உலகமே சத்தம் இல்லாத இருளாய் மாறியது…
நானும் அவனும் மட்டும்
ஒரே மூச்சின் சிறையில் சிக்கிய இரண்டு நிழல்கள்.
கண்ணாடி பேசாத வார்த்தைகள் சொன்னது,
கண்கள் மட்டும் சட்டம் மீறி நடந்தது.
“பழமொழி சொல்ற மாதிரி…”
அமைதி கூட இங்கே சத்தமா இருந்தது.
மேல் தளமும் கீழ் தளமும் இடையே
ஒரு தவிப்பு ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
வெளி உலகம் கதவுக்குப் பின் நின்றாலும்
உள்ளே இருந்தது ஒரு மறைமுக போர்க்களம்.
சாதாரணம் போல நின்ற முகங்களுக்குள்
ஆயிரம் அர்த்தங்கள் மறைந்து கிடந்தது.
ஒரு பார்வை — “பார்க்காதே”ன்னு சொன்னது,
மறுபார்வை — “பார்த்துட்டேன்”ன்னு சொன்னது.
லிஃப்ட் ஒவ்வொரு மாடியும் கடந்தப்போ
மனசு மட்டும் இடம் மாறி கொண்டே இருந்தது.
ஒரு நொடியில் நெருக்கம்,
மறுநொடியில் தவிப்பு…
இரண்டுக்கும் நடுவில் நின்றது நியாயம் இல்லாத ஆசை.
வெளியே சின்ன பிள்ளைகள் சிரிக்கிற சத்தம்
உள்ளே நடக்குற அமைதியை உடைத்தது.
“உலகம் பார்க்குது…”ன்னு புத்தி சொன்னாலும்
இதயம் கேட்கல… அது வேற மொழி.
அந்த நிமிஷத்தில்
ஒரு வாழ்க்கை இரண்டாகப் பிளந்தது—
ஒன்று வெளியே நடக்கும் நடிப்பு,
மற்றொன்று உள்ளே எரியும் உண்மை.
லிஃப்ட் கதவு திறந்ததும்
எல்லாம் ஒரு சாதாரண நாளாக மாறினது.
ஆனா அந்த சாதாரணத்துக்குள்ளேயே
ஒரு அபூர்வ ரகசியம் புதைந்து போனது.
வீடு திரும்பியபோது
அமைதியா இருந்த சுவர்கள் கூட
ஏதோ பார்த்த மாதிரி இருந்தது…
ஆனா அவள் மட்டும் அறிந்தாள்—
சில நொடிகள் வாழ்க்கையை மாற்றாது…
ஆனா உள்ளுக்குள்ளே
முழுசா எரிச்சு விடும்.