[loverboywrites]

பேஸ்மென்ட்டில் இருந்து காரை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான், ராணியை இறக்கி விட்ட இடத்தில் வந்து நின்றான் சுந்தர்.

காஃபி ஷாப்பை விட்டு வெளியே வந்த ராணி, நேராக காரில் வந்து ஏறினாள்.

“என்னடா கண்ணா பேஸ்மென்ட் போகாம இங்கேயே வெய்ட் பண்ணியா?”, என்று கேட்டுக் கொண்டே ஏறினாள்.

“இல்ல ஆண்ட்டி, நீங்க ‘நாட் இன்ட்ரெஸ்டட்னு’ சொல்லிட்டு இருக்கும் போதுதான் கீழ இருந்து இங்க வந்தேன்.”, என்றான் சுந்தர்.

ராணி குழப்பமாக திரும்பி சுந்தரை பார்த்தாள் சீட் பெல்ட் அணிந்து கொண்டே.

“சாரி ஆண்ட்டி, நீங்க ஃபோன் விட்டுட்டு போய்ட்டிங்க, நீங்க தான் ஃபோனை விட்டுட்டு போய்ட்டிங்கன்னு தெரிஞ்சி.. அதை தேடத்தான் கால் பண்றீங்கன்னு நான் அட்டென்ட் பண்ணேன், பட் கட் பண்ணாம எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டேன்.”, என்றான் சுந்தர்.

‘மேடம் உங்களுக்குதான் ஃபோன் பண்ணிட்டு இருந்தேன்’ – என்று சிவா சொல்லிக் கொண்டே ஃபோனை காதில் இருந்து எடுத்து பாக்கெட்டில் போட்டது அவள் கண்ணில் வந்து மறைந்தது.

ராணி பதிலேதும் சொல்லாமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“நீங்க எது செஞ்சாலும் யோசிச்சி செய்வீங்கன்னு அம்மா சொன்னது சரிதான் ஆண்ட்டி, எங்க ரெண்டு பேரையும் எந்த ஆபத்திலும் விட்றகூடாதுன்னு தான் நீங்க அங்க காலேஜ்ல அப்படி சொல்லிருக்கீங்க. நான் கூட உங்களை தப்பா நினைச்சிட்டேன்”, என்றான் சுந்தர்.

ராணி இன்னும் ஏதும் பேசவில்லை, சுந்தரை பார்த்தபடி இருந்தாள்.

“அந்த பாஸ்டர்ட்ட நான் பாக்கனும் ஆண்ட்டி”, என்றான் சுந்தர்.

“கண்ணா, நான் சொன்னா கேப்பியா?”, என்றாள் ராணி.

“ம்ம்!”, என்றான்.

“நீ கேட்ட விஷயங்களை மறந்துரு. நீ அந்த நாய பாக்க வேணாம். உனக்கு அம்மா அப்பா.. எல்லாமே சுதா தான், அப்பறம் நானும். உன் பிரின்ஸிபல் கிட்ட நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன் தெரியுமா?”, என்றாள் ராணி.

இல்லன்னு தலையாட்டினான் சுந்தர்.

“ஹரியோட அப்பா உயிரோட இருக்கும்போதே சுதாவோட அவஸ்தை எங்களுக்கு தெரிஞ்சி அவர் அவனை மிரட்டிருக்கார்.

ஆனா கொஞ்ச நாள்ல அவர் ஆக்சிடென்ட்ல இறந்துட்டார், அவர் இறந்ததுலேயே எனக்கு அவன் மேல சந்தேகம் இருக்கு.

எப்படியாச்சும் அந்த சுதா பொண்ணை காப்பாத்திரனும்னு சொல்லிட்டே இருந்தார். ப்ச்ச்.. பட் போய் சேர்ந்துட்டார்.

அவர் விட்டதை இப்ப நான் முடிக்கனும், ஹரி அப்பா இறந்தப்ப நான் சின்ன பொண்ணு, என்னால ஒன்னும் செய்ய முடியல. ஆனா இப்ப எனக்கு பக்க பலமா நீ இருக்க.

என்ன இப்ப கஷ்டப் படுறது சுதாக்கு பதிலா.. அமுதா.”, ராணி தன் கண்களின் ஓரத்தில் இருந்த கண்ணீரை துடைத்தாள்.

சுந்தர் ராணியின் தோளை தடவி விட்டான்.

“நீ அந்த பொண்ணு அமுதாவோட க்ளோஸ் ஆகனும். அவளும் பொண்ணு தானே. அவளுக்கு நம்ம ஆதரவு தரணும். அவள அவன் கிட்ட இருந்து காப்பாத்தனும். சரியா”, என்றாள் ராணி.

சரி என்பது போல தலையாட்டினான் சுந்தர்.

“இது எதுவுமே சுதாவுக்கு தெரிய கூடாது. ஓகே?”, என்றாள் ராணி.

“ஓகே ஆண்ட்டி”, என்றான் சுந்தர்.

ராணியும் சுந்தரும் வெளியில் ஹோட்டலில் டின்னர் சாப்பிட்டு விட்டு வீடு வந்தனர்.

சுந்தர் தன் ரூமிற்கு சென்றான்.

ஒரு அரை மணி நேரம் கழித்து சுந்தரின் ரூம் கதவு தட்டப்பட்டது.

சுந்தர் கதவை திறக்க, ராணி நைட் ட்ரெஸ் போட்டு நின்றிருந்தாள்.

ராணியின் முலைகள் பாதி தெரிந்தன.

ராணியின் தொடை வரைதான் இருந்தது அவள் அணிந்திருந்த பாட்டம்ஸ்.

அப்பட்டமாக அவளது குண்டிகளை அந்த சில்க் நைட் பாட்டம் காட்டியது.

ராணியை பார்த்த நொடியிலேயே சுந்தரின் சுண்ணி முட்டியது.

சுந்தர் வெரும் கட்டன் ஷார்ட்ஸ் மட்டும்தான் அணிந்திருந்தான்.

எங்கே சுண்ணி வெடச்சி டென்ட் ஆகிவிடுமொன்னு சுந்தர் பதட்டமாக அவளை உள்ளே அழைத்தான்.

ராணி நேராக குண்டியை ஆட்டிக் கொண்டு சுந்தரின் மெத்தையில் சரிந்தாள்.

“வாடா கண்ணா வந்து அம்மா பக்கத்தில் படு.. என்ன? நானும் அம்மா தானே?”, என்றாள்.

சுந்தர் தயக்கமாக சென்று மெத்தையில் அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்தான்.

தன் முலைகளை தாராளமாக காட்டிக் கொண்டு பேசினாள் ராணி,

“கண்ணா, அம்மா உன் கிட்ட ஓப்பனா பேசலாமா?”

“ஓகேம்மா”, என்றான் சுந்தர்.

“உனக்கு கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருக்கா?”, என்றாள் ராணி.

“இல்லம்மா”, என்றான் சுந்தர்.

“டேய்!! நான் இருக்கேன்டா! நான் உன் ஃப்ரெண்ட் இல்லையா?”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் சிரித்தான்.

“அப்பா.. இப்பதான் உன் முகத்தில் சிரிப்பையே பாக்குறேன். கேர்ள் ஃப்ரெண்ட் கிட்ட தான் சிரிப்பியா?”, என்றாள் ராணி அவன் தொடையை தடவியவாறே.

“சாரிம்மா. இன்னைக்கு நடந்த விஷயங்கள்லாம் என்னை கொஞ்சம் டல் ஆக்கிருக்கு”, என்றான் சுந்தர் ராணியின் முலையை பார்த்துக் கொண்டே.

“இங்க பாரு கண்ணா.. இங்க டா கொஞ்சம் மேல என் கண்ணை பாரு.. இதெல்லாம் (லேசாக முலையை மும்தாஜ் மாதிரி ஆட்டினாள்) இங்க தான் இருக்கும் எப்ப வேணா பாத்துக்கலாம். நான் சொல்றதை கவனி. நீ நல்ல படியா படிக்கனும். அந்த அமுதா இருக்காள்ல.. அவ கிட்ட நல்லா பழகி.. யூ பீ இன் ஹெர் குட் புக்ஸ்? சரியா?”, என்றாள் ராணி.

“சரிம்மா.. ஆனா எதுக்குன்னு எனக்கு ஒன்னும் புரியலை”, என்றான் சுந்தர்.

“டேய் கண்ணா, அவளும் உன் அம்மா மாதிரி தான, எவ்வளவு கஷ்டங்களை அனுபவிப்பா? அது ஒரு பொண்ணுக்கு தான்டா புரியும். நீ கேள்வி கேக்காம நான் சொல்றத செய்டா கண்ணா”, என்றாள் ராணி.

“அவங்க ஒரு பிரின்ஸிபல் நான் சின்ன பையன் ஃபர்ஸ்ட் இயர் ஸ்டூடென்ட் நான் எப்படிம்மா?”, என்றான் சுந்தர்.

“நான் அவகிட்ட தினமும் பேசுவேன்.. நான் பாத்துக்கறேன்.. நீ அவ பக்கத்தில இருக்க மாதிரி பாத்துக்கோ மத்ததெல்லாம் தன்னால நடக்கும். அதுக்கு நான் கேரண்ட்டி.

ம்ம்!!?? அப்பறம்.. நீ உன்னை பத்தி என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க? ஒரு கேள்வி.. இப்ப.. நான் அழகா இருக்கேனா?”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் பதில் சொல்ல தயங்கினான்.


“சொல்லுடா நான் உன் கேர்ள் ஃப்ரெண்ட் தானே”, என்றாள் ராணி.

“ஆமா.”, என்றான் சுந்தர்.

“என்ன ஆமா?”

“நீங்க அழகா இருக்கீங்க”, என்றான் சுந்தர்.

“அது எனக்கு தெரியும். உன் வயசு பசங்க இன்னைக்கு காலேஜ்ல என்னை பத்தி என்னெவெல்லாம் கமென்ட் பண்ணாங்க தெரியுமா?”, என்றாள் ராணி.

“ம்ம்!!”, என்றான் சுந்தர்.

“நான் அவ்வளவு செக்சியாவா இருக்கேன்?”, என்றாள் ராணி.

“யெஸ் மா”, என்றான் சுந்தர்.

“நான் நினைச்சா என் கூட ‘பழக’ எவன் வேணா வருவான். இல்லயா?”, என்றாள் ராணி.

“ம்ம்”, என்றான் சுந்தர்.

“ஆனா நானே உன்னை சைட் அடிக்கிறேன். நீ அவ்வளவு அழகன் டா. உனக்கு தெரியாது. பெண்களுக்குதான் உன்கிட்ட இருக்குறதோட அருமை தெரியும். நீ ஒரு கட்டழகன்”, என்றாள் ராணி.

கட்டழகன்னு சொல்லும்போது அவன் தொடைக்கு நடுவின் ராணியின் கண்கள் ஒரு நொடி போய் வந்ததை சுந்தர் கவனிக்க தவறவில்லை.

“நீ நினைச்சா உன் கிட்ட எந்த பொண்ணும் மசிவாடா. நீ சும்மா அவகிட்ட போனா போறும், அவளே உன்னை கூப்பிட்டாலும் ஆச்சர்யமில்லை. ஆனா உனக்கு அவ அம்மா மாதிரி, எதா இருந்தாலும் அளவோட? ஓகே?”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் கொஞ்சம் சகஜ நிலைக்கு வந்தான்.

“உனக்கு எதாச்சும் ஹெல்ப் வேணுமின்னா என் கிட்ட கேளு, நான் உன் கேர்ள் ஃப்ரெண்டா என்ன வேணா செய்ய காத்திருக்கேன்”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் சரி என்பது போல தலையாட்டினான்.

“இந்தா கார் சாவி. இனி நீ கார்லயே காலேஜ் போ. நீ நல்லா கார் ஓட்டுறேல்ல.”, என்றாள் ராணி.

“அப்ப உங்களுக்கு?”, என்றான் சுந்தர்.

“நான் ரெண்டு நாள் ஊட்டி போறேன், நம்ம ஊட்டி வீட்ல பெயின்டிங் பண்ண சொல்லிருந்தேன். அதை பாத்துட்டு, வரும்போது அங்க இருக்க காரை எடுத்துட்டு வந்திரேன். ஸோ நோ ப்ராப்ளம்.”, என்றாள் ராணி.

“நான் மார்னிங் சீக்கிரம் கிளம்பிருவேன். நீ வீடு பூட்டி சாவி எடுத்துக்கோ”, என்று கூறிக் கொண்டே மெத்தையில் இருந்து எழுந்து நடந்தாள் ராணி.

சுந்தர் பதிலேதும் சொல்லாமல் இருக்கவே, தலையை மட்டும் திரும்பி அவனை பார்த்தாள்.

சுந்தர் ராணியின் குண்டியை மெய் மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

லேசாக சிரித்தபடி, தன் குண்டியை ஒரு தட்டு தட்டினாள்.

ராணியின் குண்டிகள் ஆடிக் குளுங்கின.

சுந்தர் கவனம் கலைந்து ராணியின் முகத்தை பார்த்தான்.

“என்னடா கண்ணா? ஹரியும் இப்படித்தான். ராணி ராணின்னு சுத்தி சுத்தி வருவான். என்னையே பாத்துட்டு இருப்பான். ஹெல்ப் பண்றேன் இது பண்றேன்னு எதாவது சொல்லி ஒரசிட்டே இருப்பான். எல்லா பசங்களும் அப்படித்தான் போல”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் பதில் சொல்லாமல் அவள் சொல்லுவதை கேட்டுக் கொண்டிந்தான்.

“என்னடா கண்ணா? தனியா தூங்க ஒரு மாதிரி இருக்கா? அம்மா இங்கயே தூங்கவா?”, என்றாள் ராணி.

“ம்ம்!!”, என்பது போல பவ்யமாக தலையசைத்தான்.

“வேண்டாம். நீ ரொம்ப ஹாட்டா இருக்க. என் உடம்பு பஞ்சு மாதிரி. நான் கீழே போறேன். ஸ்வீட் ட்ரீம்ஸ்”, என்றபடி குண்டியை ஆட்டிக் கொண்டு சென்றாள் ராணி.

அதே நேரம் அங்கே சுதாவின் வீட்டில் ஹரி ரொம்ப நேரம் காலேஜ் விட்டு வந்து கிச்சனில் போடப் பட்டிருந்த பாத்திரமெல்லாம் கழுவி, வீடெல்லாம் பெருக்கி முடித்து, தனியாக டி.வி பாத்துட்டு இருந்தான்.

சுதா ஒரு 7 மணி சமயத்துக்கு வந்தாள்.

சுதா பெல் அடிக்க, ஹரி கதவை திறந்தான்.

சுதா டக் டக் டக்னு அவனை கண்டு கொள்ளாமல் தன் அறைக்கு சென்றாள்.

பத்து நிமிடம் கழித்து சுதா உடை மாற்றி வேற சேலை கட்டி வெளியே வந்தாள்.

ஹரி ஹாலில் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சுதா நேராக வந்து டிவியை ஆஃப் பண்ணினாள்.

ஒரு வார்த்தை சாப்பிட்டானா இல்லயான்னு கூட கேக்கலை.

“என்ன எல்லா புக்ஸ்சும் வாங்கியாச்சா? எங்கே?? கொண்டு வா பாக்கலாம்.”, என்றாள் சுதா.

ஹரி முழித்தான்.

“என்ன உன் கிட்ட தான் கேக்குறேன்..”, என்றாள் கொஞ்சம் அதட்டலாக.

“இல்ல. லிஸ்ட் குடுத்தாங்க க்ளாஸ்ல, வாங்கிட்டு வந்தேன்.. இந்த ஊர்ல எங்க புக்ஸ் வாங்குறதுன்னு தெர்ல”, எச்சில் முழுங்கிக் கொண்டே சொன்னான் ஹரி.

“வாட்!!? அதான் எந்த டவுட்ஸ் இருந்தாலும் மகிட்ட கேளுன்னு சொன்னேனே?? மண்டைல ஏறல?
எவ பின்னால எப்படி இருக்கு, என்ன பண்ணலாம்னு கனவு கண்டுட்டு இருந்துருப்ப.. நீயெல்லாம்!! ச்சே!!
நாளைக்கு மிஸ் ஆக கூடாது. லாஸ்ட் வார்னிங்”, சொல்லிக் கொண்டே சென்று மறைந்தாள் சுதா.

ஹரிக்கு என்ன பண்ணுவதென்றே தெரியவில்லை. எப்படி சுதாவிடம் நார்மலைஸ் ஆகுறதுன்னு மண்டையை பிச்சிட்டு இருந்தான்.

மறுநாள் காலை அங்கே, ராணி வீட்டில் சுந்தர் எழுந்திக்கும் போது ராணி வீட்டில் இல்லை.

சுந்தர் கிளம்பி காலேஜ் சென்றான்.

சுந்தர் க்ளாசில் சீரியசாக படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு ரெண்டு அவர் இருக்கும்.

ஒரு பெண் ப்ரொபசர் வந்தாள். எல்லாரும் க்ளாசை கவனித்தாங்களோ இல்லயோ அவள் குண்டி அங்கும் இங்கும் ஆடுவதையும், அவள் முந்தானை சேலை இறங்க இறங்க அவள் ஒரு கையில் ஏத்திவிடுவதையும் முகத்தில் விழும் முடியை வாயால் ஊதுவதையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது ஒரு ஸ்டாஃப் வந்து சுந்தரின் க்ளாசில் பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருந்த ப்ரொஃபசரை அழைக்க. அந்த பெண் பாடத்தை நிறுத்திவிட்டு அந்த ஸ்டாஃபிடம் சென்றாள்.

க்ளாசில் அத்தனை ஆண் கண்களும் அந்த பெண் ப்ரொபசர் குண்டியையே தொடர்ந்தது.

அந்த பெண் திரும்பி, “சுந்தர் யூ ஆர் வாண்டட் பை தி பிரின்ஸிபல்”, என்றாள்.

சுந்தர் க்ளாசில் இருந்து எழுந்து பிரின்சிபல் அறை நோக்கி சென்றான்.

பிரின்ஸிபல் ஆஃபீஸ் வெளியே ப்யூன் இருந்தான்.

“நீதான் சுந்தரா? கார்லயா வர்ற? உள்ள வா”, என்று ப்யூன் மிரட்டும் தொணியில் சுந்தரை உள்ளே அழைத்து சென்றான்.

சுந்தர் உள்ளே செல்ல, அமுதா சிகப்பு சேலை உடுத்தி சிக்குனு உக்கர்ந்திருந்தாள், முலைகள் கிச்சுனு தூக்கியபடி அவனை பார்த்தது.
அமுதா முறைப்பது போல் அமர்ந்திருந்தாள்.

“மேடம், அந்த கார்.. இந்த பையன்..”, என்றான் ப்யூன்.

“ஹேய் பாய். டோன்ட் யூ நோ தி ரூல்ஸ். இதென்னா உன் வீடா? காரெல்லாம் நாட் அலவுட். புரிஞ்சிதா?”, என்றாள் கடுமையாக அமுதா.

சுந்தரின் முகம் மாறியது.

அமுதா கத்திக் கொண்டிருக்க, ப்யூன் வெளியேறினான்.

“நாளையில் இருந்து கார்ல வர கூடாது. அவுட்.”, என்றாள் அமுதா.

சுந்தர் சோகமாக திரும்பி கதவை திறக்க போக, அமுதா தன் கையில் வைத்திருந்த பேனாவை திருப்பி டேபிளில் ரெண்டு தட்டு தட்டினாள்.

சுந்தர் திரும்பி பார்த்தான்.

“லன்ச் டைம் ஆனதும் நேரா இங்க வந்திருக்கனும், புரிஞ்சிதா? கோ!!”, என்றாள் அமுதா.

சுந்தர் கண்கள் கலங்கியவாறு வெளியே சென்றான்.

"தம்பி இனிமே கார்லலாம் வரகூடாது.. ஓடு ஓடு", என்றான் ப்யூன்.

சுந்தர் அன்று லன்ச் வரை க்ளாசில் எதுமே கவனிக்கவில்லை.

மனசு குழப்பமாக இருந்தான். அமுதாவின் இந்த முகம் அவனுக்கு புடிக்கவில்லை.

சுந்தரின் கவனத்தை கலைக்கும் விதத்தில் சீக்கிரமே லன்ச் பெல் வேறு அடித்தது.

சுந்தர் தன்னையறியாமல் எழுந்து பிரின்ஸிபல் ரூம் நோக்கி நடந்தான்.

வெளியே ப்யூன் இல்லை.

சற்று நேரம் யோசித்தான்.

அமுதாவின் அறையை தட்டினான்.

“கம்மின்”, என்ற ஒற்றை குரல் வர உள்ளே சென்றான்.

உள்ளே அமுதா லோஹிப் சேலை விலகி, அவளுடைய வெண்னை தொப்புள், பெரிய ஆப்பிள் பழத்தின் நடுவே உள்ள குழி போல தெரிய.. ஒரு பக்க முலை முந்தானையை விட்டு எட்டிப் பார்க்க, அவள் ரூமில் இருந்த சின்ன டேபிளில் சாப்பாடு எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“சுந்தர், வா.. சாப்பிடலாம்”, என்றாள் சிரித்த முகத்துடன்.

சுந்தர் கதவை சாத்திவிட்டு வந்தான். அமுதா நேரே சென்று கதவை உள் பக்கம் தாளிட்டாள்.

“அந்த ப்யூன். ஒரு நியூசன்ஸ், கிழ போல்டு, சும்மா சும்மா உள்ள வருவான்”, என்றாள் சுந்தரிடம் சகஜமாக.

சுந்தர் இந்த மாற்றத்தை அமுதாவிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை.

காலையில் கடினமாக பேசியவள் இப்போது??! சுந்தர் பதிலேதும் சொல்லாமல் நின்றிருந்தான்.

அமுதா ஒரு பேப்பரை சுந்தரிடம் கொடுத்தாள்.

சுந்தர் அதை வாங்காமல் அமுதாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சுந்தரின் கண்கள் அமுதாவின் வெளிவர துடிக்கும் முலையை பார்க்க அலை பாய்ந்தது. இருந்தும் அடக்கிக் கொண்டு அவள் கண்களையே பார்த்தான்.

“என்னடா பாத்துட்டே இருக்க? இதை வாங்கிக்கோ. நீ கார்ல வரதுக்கான பாஸ்”, என்றாள்.

சுந்தர் அதை வாங்கிப்பார்த்தான்.

“இதை கண்ணாடில உள் பக்கமா ஒட்டிக்கோ, நோபடி வில் ஆஸ்க்”, என்றாள் அமுதா சிரித்த முகமாக.

“ஓகே மேம்!”. என்றான்.

“இந்த கேபின் உள்ள, நான் உனக்கு ஃப்ரெண்ட் மாதிரி சரியா. ஃபீல் அட் ஹோம்”, என்றாள்.

சுந்தரை அவன் தோளை புடித்து கொண்டு போய் சாப்பாடு வைத்திருந்த டேபிளில் அமர வைத்தாள்.

சுந்தர் மௌனமாக அமர்ந்தான்.

“நான் மார்னிங் உங்க ஆண்ட்டி ராதிகா கிட்ட பேசினேன், அவங்களே கால் பண்ணிருந்தாங்க, ரொம்ப நேரம் பேசிட்டு இருந்தோம். உன் மேல ரொம்ப அக்கறை, என்மேலையும் தான். அவங்க ஒரு மாசம் ஊர்ல இல்லயாமே, பாவம். உன்னை அம்மா மாதிரி பாத்துக்க சொன்னாங்க. நீ அடுத்த ஒரு மாசம் லன்ச் இங்க வந்திரு. நான் உனக்கும் சேத்து ரெடி பண்றேன்”, என்றாள் அமுதா.

“என்னடா..? எதும் பேசாம இருக்க? காலையில திட்டினதுக்கா? அது அந்த ப்யூன் முன்னாடி.. நான் என்ன செய்ய? சாரி”, என்றாள் இடுப்பில் கைகளை வைத்துக் கொண்டு குழந்தையாட்டம்.

சுந்தர் இன்னும் பதில் சொல்லவில்லை.

“அதான் நான் சாரி சொல்றேன்ல?”, என்று சோகமாக சொல்வது போல் சொன்னாள் அமுதா.

“என் பையனா இருந்தா நான் திட்ட மாட்டேனா? நான் உனக்கு அம்மா மாதிரி இல்லயா? உனக்கு என்னை புடிக்கலையா”, என்றாள் அமுதா.

“இல்ல மேம் இது எனக்கு எப்படி எடுத்துகறதுன்னு தெரியலை, நான் ஷாக்ல இருக்கேன்”, என்றான் சுந்தர்.

“ஷாக் எல்லாம் இல்ல, நீ பசில இருக்க.”, என்றபடி சாப்பாடு எடுத்து பரிமாறினாள் அமுதா.

சுந்தர் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

அமுதா சுந்தரின் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு சாப்பாடு வைத்தாள்.

அமுதாவின் முலைகள் சரியாக சுந்தரின் முகத்திற்கு பக்கத்தில் இருந்தன.

சுந்தரின் தலையை கோதிவிட்ட படி சாப்பாடு வைத்தாள் அமுதா.

“எனக்கும் உன்னை போல ஒரு பொண்ணு இருக்கா, ஆனா எங்க இருக்கான்னு கூட தெரியாது எனக்கு.”, என்று வருத்தமாக சொன்னாள்.

அமுதா சொல்ல, சுந்தர் இருமினான்.

அமுதா வேகமாக அவன் தலையை தட்டிக் கொடுத்தாள்.

தண்ணி எடுத்து கொடுத்தாள்.

“எனக்கும் அம்மா இருந்திருந்தா, இப்படிதான் சாப்பாடு போட்டிருப்பாங்கள்ள? மேம்”, என்று சோகமாக சொன்னான் சுந்தர்.

அமுதா அப்படியே அவனை தலையை பிடித்து தன் மார்போடு அழுத்திக் கொண்டாள்.

“நான் இருக்கேன்டா. நானும் யாரும் இல்லாம இந்த உலகத்தில் பிறந்தவ தான். என் வாழ்கையில் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் இருக்கு, ஆனா என்னை மாதிரி இருக்க உன்னை தவிக்க விட மாட்டேன், நான் உனக்கு எல்லாமா இருக்கேன் டா”, என்றாள் தலையை நெஞ்சில் அழுத்தியவாறு.

அமுதாவின் பஞ்சு முலைகள் சுந்தரின் தலையிலும் முகத்திலும் நசுங்கியது.

சுந்தருக்கு அவளை தனக்கு அம்மா இல்லைனு சொல்லி ஏமாத்துறோமோன்னு ஒரு Guilt வந்தது. ஆனால் ராணி சொன்னதை நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டான்.

சுந்தர் சாப்பிட்டு முடித்தான்.

“சரி, நீ க்ளாசுக்கு போறியா?”, என்றாள் அமுதா.

“நீங்க சாப்பிடல?”, என்றான் சுந்தர்.

அமுதாவின் வாழ்கையில் இப்படி ஒருவர் கேட்பது இதுவே முதல் முறை.

“நீ போனப்பறம் நான் சாப்பிடுவேன்”, என்றாள் அமுதா எச்சில் முழுங்கிக் கொண்டு.

அமுதாவின் குரல் கம்மியது நன்றாகவே தெரிந்தது.

“அதெல்லாம் இல்ல, நியாயமா நாம சேர்ந்து தான் சாப்பிடிருக்கனும்”, என்று சுந்தர் அமுதாவை நோக்கி வந்தான்.

சுந்தர் அமுதாவின் தோளை புடித்து அமர வைத்தான்.

அவன் சாப்பிட்ட இடத்தை துடைத்து சுத்தம் செய்தான்.

அவளுக்கு அழகாக ஒரு தட்டை எடுத்து வைத்தான்.

பக்கத்தில் ஒரு டம்ளரை எடுத்து வைத்து தண்ணி ஊற்றினான்.

அமுதா கைகழுவ தண்ணி ஊற்றினான். பின் அந்த தண்ணியை கொண்டு போய் வாஷ் பேசினில் கொட்டிவிட்டு வந்தான்.

சுந்தர் அமுதாவிற்கு தட்டில் சோறு போட்டான், போதுமா மேம்னு கேட்டான், அமுதா தலையாட்ட, சாம்பார் ஊற்றினான்.

அமுதா கண் கலங்கியவாறு அமர்ந்திருந்தாள்.

அமுதாவின் கைகள் நடுங்கின. அமுதாவால் சாதத்தை பிசைய முடியவில்லை.

அமுதாவின் வாழ்கையில் இதுவரை ஒருவர் கூட சாப்பிட்டியான்னு கூட கேட்டது கிடையாது.

ஒவ்வொரு முறை வீட்டில் சாப்பிடும்போதும் ரங்கராஜனின் ஏளனப் பேச்சும் கிண்டலும் சித்திரவதையும்தான். முக்கால் வாசி நாள் பாதி சாப்பாட்டில் கைகழுவி தான் அமுதா பழகியிருந்தாள்.

முதன் முறையா தன் மேல் அக்கறை காட்டும் ஒருவரை அமுதா இப்போதுதான் பார்க்கிறாள்.

அமுதாவின் கண்களில் இப்போது சுந்தர் ஒரு மகனை போல் தெரியவில்லை. ஒரு ஆண் மகன்.. தன் மேல் அக்கறை கொண்ட ஒரு ஆண் மகனாவே தெரிந்தான். எக்காரணம் கொண்டும் இவனை இழந்துவிடக் கூடாதுன்னு அவ மனசு சொல்லுச்சு.

அமுதா மனதளவில் சுந்தரை விட சின்ன பொண்ணை போல மாறினாள்.

அமுதாவின் நிலையை லேசாக புரிந்து கொண்ட சுந்தர், சற்றும் யோசிக்காமல், சாதத்தை பிசைந்து அமுதாவுக்கு ஊட்டினான்.

அமுதாவை போலவே சுந்தர் அவள் தலையை தடவிக் கொடுத்தான்.

அமுதா சின்ன பிள்ளை போல சுந்தர் ஊட்ட ஊட்ட வாங்கி சாப்பிட்டாள்.

கொஞ்சம் சாப்பிட்ட போதே அவள் போதும் என்று சொன்னாள்.

“ஏன் போதுங்கறீங்க மேம்? நான் சரியா ஊட்டலையா?”, என்றான் சுந்தர்.

“இல்லடா.. எனக்கு மனசு ரொம்ப நிறஞ்சிருச்சி, அதான் பசிக்கல”, என்றாள் அமுதா.

அமுதா எழுந்து நின்று சுந்தரை பார்த்தாள்.

அமுதாவின் பார்வையில் ஒரு நிறைவு.

“லவ் யூடா கண்ணா.”, என்று சுந்தரை கட்டிப்பிடித்தாள்.

சுந்தரும் “மீ டூ மேம்”, என்றான்.

“சரி நீ க்ளாசுக்கு போ, லன்ச்சுக்கு போன அந்த கிழம் வந்துரும்”, என்றாள் அமுதா.

“ஓகே மேம்”, என்று சுந்தர் திரும்பி செல்ல.

“சுந்தர்”, என்று அழைத்தாள் அமுதா.

“யெஸ் மேம்”, என்று கதவில் கைவைத்தவாறு திரும்பி பார்த்தான் சுந்தர்.

“நாளைக்கு உனக்கு என்ன லன்ச் வேணும்?”, என்றாள் அமுதா.

சுந்தர் பதில் சொல்லாமல் பார்த்தான்.

“சொல்லுடா என்ன வேணும்? உனக்கு புடிச்சதை செஞ்சிட்டு வரேன்”, குழந்தை போல கேட்டாள் அமுதா.

“ம்ம்!! உங்க சாய்ஸ். உங்களுக்கு என்ன புடிக்குமோ அது. நான் என் சாய்ஸ் நாளைக்கு சொல்றேன். ஒரு நாள் உங்க சாய்ஸ், ஒரு நாள் என் சாய்ஸ்”, என்றான் சுந்தர்.

அமுதா சிரித்த முகத்தோடு பாய் சொன்னாள்.

சுந்தர் கதவை திறந்து மறைந்தான்.

தொடரும். (4)