[Deep_Lover]

 இப்போது நினைத்தால், அந்தச் சமயத்தில் என்னுள் சுள்ளென்று பயம் ஏறிக் கொண்டிருந்ததை அறிய முடிந்தது. அம்மாவை பார்த்து பயப்பட்டேன். அதுவரை ஏதோ ஒரு கட்டுக்குள் அம்மா இருக்கின்றாள், என்பதை அந்த புரியாத வயதிலும் உணர்ந்திருந்தேன். அந்த கட்டு மானிட ஓழுக்கம் என்பதை பெரியவனானப் பிறகுதான் உணர்ந்தேன்.

ஓழுக்கத்தை, அது என்னவென்று எனக்கு புரியவில்லையென்றாலும்,  அம்மா ஏதோ ஒன்றை தூக்கியெறிந்துவிட்டாள் என என்னுள்ளம் உணர்ந்துவிட்டது. கட்டற்ற குதிரையாக மாறிவிட்டாள். இல்லை காற்றின் இசைவுக்கேற்ப மிதந்துச் செல்லும் ஓரு மெல்லிய மலரிதழாக மாறிவிட்டாள். உருமாறி பேயாக மாறிவிடுவாளோ என்ற பயம்.

அம்மா மீறும் ஓழுக்கம் இந்த சமுதாயமே எண்ணிப் பார்க்காத ஓழுக்கமீறல் என்பது அப்போது எனக்கு புரியவில்லை.

மாடிப் படியேறி வீட்டுக்கு வந்ததும், அம்மாவுக்கும் எனக்கும் வியர்த்து கொட்டியது.  நானும் அம்மாவும் கட்டிலில் அமர்ந்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டோம். அம்மாவின் வியர்வை வாசம் என் மூக்கை துளைத்தது. அம்மாவை உற்று நோக்கினேன். 

இப்போது நினைத்தால், அம்மா என்பது அந்த உடலுக்கும் அதிலுள்ள மனதுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் கொடுக்கப்பட்டப் பெயர். உண்மையில் ஆன்மாதான் அம்மா, அதுதான் உடலையும் மனதையும் இயக்குகின்றது. ஆன்மா அன்னைத்தன்மையை இழந்துவிட்டால், அங்கே தாய் மகன் என்ற உறவு முறிந்துவிடும். வெறும் மிருக குணம் கொண்ட உடல் தான் மிஞ்சும்.

அம்மாவின் உடல் வெறும் ஜடப் பொருளாக எனக்கு தெரிந்தது. அது எனக்கு ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. அம்மாவின் மனமும் ஆன்மாவும் உணர்ச்சிகளும் தான் எனக்கு அம்மாவாகவே தெரிந்தது. ஆனாலும் அம்மாவின் உடல் மூலம் தான் ஆன்மாவை அடைய வேண்டியிருக்கின்றது.

அந்த வயதில் அம்மாவின் உடலிலிருந்து எழும் ஓவ்வொரு வாசனையும் என்னால் நன்றாக உணரமுடிந்தது. அது எந்தப் பாகத்திலிருந்து வருகின்றது என்பதை என்னால் அறிய முடிந்தது. எப்படி வந்தது என்று இப்போதுதான் எனக்கு புரிகின்றது. அந்த உடலை அவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருந்தேன்.

ஒரு உடலின் மீது அளவற்ற கட்டுங்கடாத பேரன்பு வைத்திருந்தால் மட்டுமே அப்படி உணர்ந்து அறிய முடிந்தது என்று இப்போது எனக்கு புரிந்தது.

“அம்மா...” என்றழைத்தேன்.

திருப்பி என்னைப் பார்த்து புருவத்தை அழகாக உயர்த்தி, “என்னடா...” என்றாள்.

“அந்த வாசனையை மத்தவங்களும் ஸ்மெல் பண்ண முடியுமாமா...” என்றேன் மெதுவாக.

“எந்த வாசனை.” அம்மா குழப்பமாக கேட்டாள்.

“அதாம்மா... உங்க வயித்துக்கு கீழேயிருந்து வரும் வாசனை...” என்றேன்.

அம்மா விக்கித்துப் போனாள். தடுமாறினாள்.

“மத்தவங்க ஸ்மெல் பண்ண முடியாது...” அழுத்தமாகச் சொன்னாள்.

“அப்படியா...”

“உன் மூக்குக்கு மட்டும் தான் அந்த ஸ்மெல் வரும்.” என்று சற்று நிறுத்தி கண்களை மூடி திறந்து, “நீ என் மகன்ல அதனால் தான் அம்மா ஸ்மெல்லெல்லாம் உனக்கு தெரியும். உன் மூக்கு சக்திவாய்ந்த மூக்கு.” என்றுச் சொல்லி என் சின்னஞ்சிறு மூக்கை தன் ஆட்காடி விரலாலும் கட்டைவிரலாலும் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டி துவாரத்தை மூடி மூடி திறக்க என் மூக்கின் துவாரம் விகாரமாக திறந்து சகஜ நிலைக்கு வந்தது.

“உன் மூக்கு அழகா இருக்குடா வினித்...” என்றாள் அம்மா.

“உன் மூக்கும் அழகாக இருக்கும்மா...” என்றேன்.

“அப்படியா உண்மையாவா...” என்று அம்மா தன் மூக்கை என் முகத்துக்கு நேராக மொண்டு வந்தாள். அம்மாவின் மூக்கு நீண்டு சற்று கூர்மையாகவும் தடித்தும் இருந்தது. இரண்டு பக்கமும் சமநிலையின் இருந்தது. ஒரு கச்சித அழகுக் கொண்ட மூக்கு. அம்மாவின் மூக்கே, அவளை அழகாக்கியது. பார்க்க பார்க்க திகட்டாத வடிவமைப்பு. உன்னிப்பாக கவனித்தால், சின்னதாக மூக்குத்தி போட போடப்பட்ட  ஓட்டைத் தெரியும். 

நான் அம்மாவின் மூக்கை கடித்தேன். ”ஆஆ...” என்று அலறி, “ஆனா வினித் உன் மூக்கு பவர்புல், நாய்ப் போல பயங்கர்மான மோப்ப சக்திடா.” என்றாள் அம்மா.

“போம்மா...சும்மா சொல்லாதீங்க...” என்றேன்.

“சரி அப்படின்னா ஒரு டெஸ்ட் வைக்கலாமா...” என்று குறும்பாக சிரித்தப்படி கேட்டாள்.

”சரிம்மா...” என்றவுடன், பக்கத்தில் கிடந்த தன் ஜாக்கெட்டை எடுத்து என் கண்களை கட்டினாள். என் உலகம் இருண்டது. அந்த ஜாக்கெட் அம்மாவின் முலைகளை தாங்கி தாங்கி அம்மாவின் முலைகளைப் போலாகிவிட்டது.  என் கண்களை அம்மாவின் முலைகள் கட்டிப்போட்டதைப் போல உணர்ந்தேன்.

அம்மாவின் ஜாக்கெட்டிலிருந்து அவளின் முலைகளின் நறுமனம் என் மூக்கை துளைத்தது. நான் எப்போது அருந்திய பாலின் எச்சம்.

திடுக்கிட்டு, “என்னம்மா பண்றீங்க...” என கேட்டேன்.

“கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருடா...” என்று அம்மா சொன்னாள்.

மத்திய சென்னையின் சேரிக்கு கொஞ்சம் மேம்பட்ட பகுதியிலிருந்த ஒரு மொட்டை மாடியில் இருக்கும் அந்த சின்னஞ்சிறு அறையில் அமைதி நிலுவியது. அம்மாவின் ஓவ்வொரு அசைவும் அந்த பேரமைதியில் எனக்கு தெளிவாக கேட்டது. ஏதோ சொரசொரவென்று சத்தம் வர, அது அம்மா தன் சேலையை கழட்டுவதை உணர்த்தியது. ஜாக்கெட்டின் ஊக்குகள் கழட்டும் சத்தமும் அது தரையில் விழும் சத்தமும் கேட்டது. அம்மாவின் பெரிய சைஸ் பிரா கழட்டப்பட்டு கீழே விழும் சத்தம் கேட்டது. சரக்கென்று பாவாடை நாடா கழட்டப்படும் சத்தமும் அது அம்மாவின் கால்களை வட்டமிட்டு விழும் சத்தமும் கேட்டது.

அம்மா என் முன் நிர்வானமாக நிற்கின்றாள் என அறிந்தவுடன், சட்டென்று பயம் உடல்முழுக்க தொற்றிக் கொண்டது. கைகளை கட்டி உடலை குறுக்கி வீல்ல்ல்ல் என்று அலறினேன்.

”என்னடா வினித்...” அம்மா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

“இல்லம்மா உங்க தொடை நடுவே இருக்கற பூதம் வெளியே வந்துடும்...” என்றேன் பயத்துடன்.

“பயப்படாதே. அம்மா அதை வெளியே விடாம புடிச்சுக்குவேன்.” என்றாள் அம்மா.

"கண்டிப்பா புடிச்சுக்குங்க...கட்டிப்போட்டாலும் போடுங்க. அந்த பூதம் வெளியே வராம பார்த்துகுங்க.” என்றேன் பயத்துடன்.

நிசப்த அமைதி. அம்மாவின் மனம் அதிர்ச்சியடைவதைப் உணரமுடிந்தது. தன் சின்னஞ்சிறிய மகன் தன் பெண்ணுறுப்பை பார்த்து நடுங்கி பயப்படுவதை பார்த்து எந்த தாயாலும் அதிர்ச்சியடைய முடியாமலிருக்க முடியாது.

”அந்த பூதம் வெளியே வராமே பார்த்துக்கறேன்.” என்றாள் சற்று உடைந்த குரலில். 

அம்மாவுக்கு கண்டிப்பாக தெரிந்திருக்கும் அந்த பூதம் வேறு ஒன்றல்ல தன்னுள் தூண்டப்பட்ட தகாத காமயிச்சைதான் என்பது. கணவனுக்கு மட்டுமே காட்டவேண்டிய அந்த இச்சை கொஞ்ச கொஞ்சமாக தன் கட்டுப்பாட்டை மீறி மகன் மேல் செல்வதை தடுக்க முடியாத மரண அவஸ்தையான விலங்கு அது.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி. 

அந்த பூதம் எப்படியிருக்கும் என்ற கற்பனைச் செய்தேன் “அம்மா அந்த பூதத்துக்கு   முள்ளம்பன்றிக்கு முள்ளு மாதிரி இருக்குமே அந்த மாதிரி இருக்குமா கத்தியெல்லாம் உடம்புல இருக்குமா.” என்றேன் நான் நடுங்கியப்படி.

மரண அமைதி. அம்மாவின் நடுக்கம் உணரமுடிதது. கொஞ்ச நேரம் போனதும் அது அடங்கியது. 

தனக்கிருக்கும் காமயிச்சை மனித இச்சை கிடையாது அது விலங்குத்தனமான இச்சை என்பதை அம்மாவுக்கு என்னையறியாமல் சொல்லியிருப்பேன்.

அம்மா பாசமாக என் தலையை பாசத்துடன் கோதியப்படி, “அந்த அனிமல் வந்தா அம்மா அதை அடக்கிடுவேன் பயப்படாதே. அம்மா எதை எதையோ பார்த்துட்டேன் இதையும் பார்த்துடுவேன்.” என்றாள் தீர்மானமாக.

“சரிம்மா.”

“இப்ப அம்மா உனக்கு ஒரு டெஸ்ட் வைக்கிறேன் சரியா. நீ மோந்து பார்த்துட்டு அம்மாவுடைய எந்த பாடி பார்ட்ஸ்னு சொல்லுனும் சரியா.” என்றாள்.

“சரிம்மா என தலையாட்டினேன்.” ஆவலாக. இதில் வெற்றிப் பெற வேண்டும் என தீவிரமாக இருந்தேன். 

என் மூக்கில் அம்மாவின் ஆதியில் உற்பத்தியான உண்மையான வாசனை அடித்தது. அப்போழுதான்  கொன்று உரித்து துடித்துக் கொண்டியிருக்கும் கோழியின் தசைகளிலிருந்து எழும் வாசம். அம்மாவின் வயிற்றுப் பகுதிலிருந்து வரும் வாசனை.

“அம்மா உன் முகத்துகிட்டே என்ன வெச்சியிருக்கேன்...” என்றாள் அம்மா.

சட்டென்று யோசிக்காமல், “ உன் வயிறும்மா...” என்று தலையை முன்நகர்த்தி சரியாக தொப்புலில் முத்தமிட்டேன்.

அம்மா என் நெற்றில் பச்ச்ச் என்று முத்த்மிட்டாள். அந்த முத்ததின் அன்பால் என் உடல் சிலிர்த்தது.

“இது...” என கேட்டாள். அம்மாவின் நீண்ட கூந்தலின் இயற்கையான வாசனை என் மூக்கை தாக்கியது.

“உங்க முடிம்மா...” என்றேன்.

“இது...” என்றாள்.  

“உங்க முன் பக்க முடிம்மா...”

“இது என்றாள்...”

நான் என் மூக்கின் சிறிய துவாரத்தை நன்றாக விரித்து காற்றை நன்றாக உள்ளிழுக்க, அந்த நறுமனம் என் உடலின் அத்தனை பாகத்தையும் சென்றடைந்தது. ஏதோ ஒரு சந்தோஷத்தையும் பரவசத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தியது. வேட்டை நாய் தன் இறையை கண்டடைந்து பாய்ந்தொடும் தருணம்.

“உங்க அக்குள் அம்மா...” என்றேன்.

“டேய் அப்பாவை விட அம்மா பத்தி நல்லா தெரிஞ்சி வெச்சியிருக்கேடா.” என்று என் நெற்றியில் அன்புநிறைந்த ஈரமாக முத்தமிட்டாள். அந்த முத்தம் இவன் என் மகன் என கர்வத்துடன் சொல்வதைப் போலிருந்தது.

அம்மாவின் அக்குளைப் பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். அக்குளில் முடிகள் கருகருவென பயங்கரமாக அடர்த்தியாக அக்குள் முழுக்க நிரம்பி இருக்கும். அக்குளை மீறி வெளியே வந்து நிற்கும். எப்போதும் அதில் வாசனை எழுந்துக் கொண்டேயிருக்கும். அக்குளை முடிகள் கைப்பிடிக்குள் அடங்காமல் வெளியே தள்ளும். அப்பாவுக்கு அம்மாவின் அக்குள் முடிகள் பிடிக்கும். சொல்லப் போனால் அப்பாவுக்காகவே அம்மா அக்குள் முடிகளை அடர்ந்த வனப்பகுதியைப் போல வளர்த்து விட்டிருந்தாள். சில சமயம் அப்பா அந்த முடிகளை அம்மா கூச்சப்பட கூச்சப்பட நெளிய நெளிய அப்பா இழுத்து இழுத்து விளையாடுவதை பார்த்திருக்கிறேன்.

அந்த அக்குள் வாசனை இன்னும் என்னுடன் வாசம் செய்துக் கொண்டிருக்கிறது.

விஞ்ஞானம் ஒரு பெண்ணின் மனம் தான் ஆழமாக ஒரு ஆணுக்குள் ஊடுறுவி அடையாளப்படுத்தும் என சொல்கிறது.

இப்போது நினைவுப் படுத்தினாள், அம்மாவின் அக்குள் நறுமனம் எனக்கு அவளை அடையாளம் காட்டியது. தாய்மையை தெரியப்படுத்தி அவள் பின்னால் கட்டிப் போட்டு, நாய்குட்டியைப் போல சுற்றி வரச் செய்தது.

என் உடல் சிலிர்த்தது.

”இது என்ன...” என்றாள் அம்மா.

கொஞ்ச நேரத்தில் அம்மாவின் ஒரு உறுப்பு என் முன்னால் வந்தது. சுவைத்தரும் மூச்சுக் காற்று என் முகத்தில் பட்டது. ஆரஞ்சு சுளையில் எல்லா கனிகளின் சுவையும் இருக்கும் வாசனை.

“உங்க வாய்ம்மா.” என்றேன்.

“வினித்த்த்...என்றப்படி என் தலையை தன் இருகைகளால் பற்றி இரத்தமும் சதையுமாக தளும்பிக் கொண்டிருக்கும் தன் இதழ்களை என் சிறு இதழ்களில் வைத்து ஒரு ஆழமான முத்தமிட்டாள்.

மகனுக்கு ஒரு தாயின் முத்தத்தை விட என்ன வேண்டும். என் உயிரை உலுக்கியது.

“இது.” என்றாள்.

அடியாழத்திலிருந்து எழும் ஈரமான வாசனை.

“உங்க தொப்புள் அம்மா...” என்றேன்.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி. கண்கள் கட்டப்பட்டதால் ஓரே இருட்டு.

அம்மா என் தலை முடியை கோதினாள். என் தலையை தன் இருகையால் பற்றினாள்.

“வினித் பயப்படக் கூடாது... அம்மா உன் பக்கத்துலேயே இருக்கேன்...சரியா...” என்றாள்.

தலைக்கு மேல் இருந்த அம்மாவின் கைகளை பற்றி, “சரிம்மா பயப்பட மாட்டேன்...” என்றேன்.

“இது என்ன...” என கேட்டாள்.

அந்த வினாடி மொத்த உணர்ச்சிகளும் என் மீது தாக்கியது. ஒரு வினாடி என் உடல் சிலிர்த்து பரவசம் ஏற்பட்டது. ஏதோ ஒரு உயிர் என்னுள் புகுந்து குடிக் கொண்டதைப் போல் தோன்றியது. மறுவினாடி பயம் ஏற்பட்டது. அம்மாவின் கைகளை இன்னும் இறுக பற்றினேன்.

அதையும் மீறி பயம் ஏற்பட,”வீல்ல்ல்ல்ல்ல்...” என்று அலறினேன்.

அம்மா என் தலையை இறுக பற்றினாள், “பயப்படாதே வினித...அம்மா இருகேண்டா பயப்படாதேட பயப்படாதேடா...” என்று இன்னும் கொஞ்ச முன்னால் என் தலையை பலவந்தமாக கொண்டு வந்தாள்.

“இது என்ன...” என்றாள்.

சொல்லாவிட்டால் அந்த தொடை நடுவே என்னை உள்ளே தள்ளிவிடுவாளோ என்ற பயம் ஏற்பட,  சட்டென்று, “உங்க தொடை நடுவே...அடிவயிற்றில ஓன்னு இருக்குல்ல...அதுதாம்மா...இது...” என்றேன்.

அம்மா அந்த பகுதியை பாவாடையை கட்டி மூடி மறைக்காமல் இருக்கின்றாள் என்றுணர்ந்தேன். பயந்துப்போய் உடல் நடுங்கியது.

“அம்மா அங்கேயிருக்கற பூதம் வெளிய வந்து என்னை சாப்பிட்டுறுமா...” என்றேன் பயத்துடன்.

தலையை இன்னும் இறுக பற்றிய அம்மா, “பூதம் வராம அம்மா பார்த்துப்பேன்... பயப்படாதே...என்ன என்ன ஸ்மெல் வருதுடா வினித்...” என அம்மா கேட்டாள்.

பயம் கலந்த அந்த வாசனையை இன்னும் முகர வேண்டும் என தோன்றியது.

நான் இன்னும் நன்றாக முகர்ந்தேன். எல்லா வாசனைகளையும் என் நாசி வழியே சென்று, மூளைக்குள் புகுந்து அதன் நியூரான்களை தாக்கி மின்சாரம் ஏற்பட்டு இனம் வகை பிரித்தன.

“நீங்க சந்தோஷமா இருக்கறப்போ, தண்ணியா வந்து தொடை வழியா வழிஞ்சு வெளியே, வர்ற ஸ்மெல் வருதும்மா...” என்று சற்று நிறுத்தினேன். என் மனசுக்குள் ஏதோ ஒன்று ஆட்டம் போட்டு கிலியை ஏற்படுத்த, ‘அம்மா இப்போ அங்கேருந்து தண்ணி வருதாம்மா...” என கேட்டேன்.

“ம்ம்ம்...” என்றாள் பொத்தம் பொதுவாக. அந்த ம்ம்மில் வெட்கமிருந்தது. கூச்சமிருந்தது.

“அப்புறம் என்ன ஸ்மெல்லாம் வருது...” அம்மா கேட்டாள்.

“ஏதோ உப்பு கரிக்கிற ஸ்மெல் வருதும்மா...”

“அப்புறம்...”

“லைட்டா உச்சா ஸ்மெல் வருதும்மா...”

“அப்புறம்...”

“ஏதோ அல்வா ஸ்மெல்லாட்டம் வருதும்மா... என்னை நக்கி நக்கி கடிச்சு கடிச்சு தின்னு அப்படின்னு சொல்ற மாதிரி ஒரு ஸ்மெல் வருதும்மா...” என்றேன்.

இப்போது அதை அசைப் போட்டால், அம்மாவின் யோனி தசைகளுக்கு இதழ்கள்க்கு மன்மதபீடத்துக்கு என்றே ஒரு நறுமனம் இருந்தது. அது யாரையும் எதையும் நக்கி நக்கி கடிக்க கடிக்க வா என்று பித்து பிடிக்க வைத்து அழைக்கும். ஆனால், அந்த வாசனையின் ரகசியம், அப்பாவுக்கும் எனக்கும் மட்டும் தான் தெரியும் உணர முடியும். மற்றவர்களுக்காக அந்த வாசனை எழ அம்மா தன் யோனியை அனுமதிக்கவில்லை எனப்து மட்டும் உறுதி. அம்மாவின் தனிப்பட்ட இந்த பரம ரகசிய வாசனையை எந்த யோனியிலும் எழ வாய்ப்பில்லை. ஏன் என் அருமை காதலி விலாஷினியிடம் கூட எழவில்லை.

“அப்புறம்...” அம்மா நடுக்கமாக கேட்டாள்.

மேலும் அந்த போதைத் தரும் நறுமனத்தை முகர்ந்தேன். சட்டென்று அம்மாவின் உடல் குலுங்குவதை உணர முடிந்தது. அந்த மெல்லிய வாசனை என் மூக்கில் நுழைந்தது. அந்த ஆதி வாசனை, எல்லா வாசனைக்கு முதன்மையானது. எனது இருப்பிடத்தை காட்டும் வாசனை. என் அம்மாவின் ஆன்ம வாசனை.  அந்த வாசனை பிரபஞ்சத்தின் காந்தச் சக்தி.

“உங்க வயித்துக்குள்ளேயிருந்து ஏதோ ஒரு வாசனை வருதும்மா. அது என்னை, அம்மா தொடை நடுவே ஒரு பெரிய ஓட்டையிருக்கு, அது வழியே ஊர்ந்து உள்ளே வந்து அப்படி  வயித்துக்குள்ளே வந்து, ஓருக்களித்து படுக்க வாடான்னு...சொல்ற மாதிரி இருக்கு...” என்றேன். அப்போது புரியவில்லை, இப்போது நினைத்தால், என் வாழ்வில் நானடைந்த முதல் பேரானந்தம். கடவுளை கண்டுக் கொண்ட பேரானந்தம். 

என்னை பத்து மாதம் சுமந்த அம்மாவின் கர்ப்பபையை கண்டுக் கொண்ட நேரமது.

அம்மாவின் உடல் குலிங்கியது. என் தொடைகளில் தண்ணீர் கொட்டியது. அது அம்மாவின் கண்ணீர். அம்மாவின் சந்தோஷ வாசனை புக்கென்று தொடைநடுவிலிருந்து ஊற்றெடுத்து என்னை தாக்கியது.

“அப்புறம்...” அம்மா மெல்லிய விசும்பலுடன் கேட்டாள்.

மீண்டும் நன்றாக என் சின்னஞ்சிறு மூக்கு துவாரத்தை பெரிதாக்கி சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தேன். நறுமனத்திலிருந்து ஒரு துர்நாற்றம் வந்து  என்னை நிலைக்குலையும் படி தாக்கியது.

அதுதான் உண்மை என தரிசனம் காட்டியது போலிருந்தது

“ கெட்ட நாத்தம் வருதும்மா...பூதச் ஸெமல்ல இருக்கும்மா...” என்றேன் அலறியப்படி.

”பூதச் ஸ்மெல்லா...” அம்மா திடுக்கிடும் குரலில் கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா பெரியா பாம்பு மாதிரி ஒரு பூதம் உள்ளேயிருக்கும்மா. அதுலேருந்து துர்நாற்றம் வருதும்மா. என்கிட்டே பேசியதும்மா அது.”

அம்மா திடுக்கிட்டாள், “என்னடா பேசிச்சு.” என்றாள் பதற்றமாக.

“ஆமாம்மா ....  கெட்ட ஸ்மெல்ல இருந்த அந்த பாம்பு  ... இந்த இடத்துக்கும் உனக்கும் சம்பந்தமில்ல... இங்கே வந்தா நான் உன்னை அப்படி கடிச்சு தின்னு சாப்பிடுவேன்....இதை பத்தி நினைக்ககூடாது... தொடக் கூடாது... எனக்கு ஆயிரம் பல்லு இருக்கு... உன்னை அப்படியே கடிச்சு தின்னுடுவேன்...இதெல்லாம பத்தி நினைக்க கூடாது...பாவம்...தப்பு...  ஜாக்கிரதை... அப்படின்னு பெரிய பாம்பு மாதிரி இருக்குற அந்த  பூதம் என்னை மிரட்டிச்சுமா...” குலை நடுங்கும் பயத்துடன் சொன்னேன்.

அம்மா பதறிப் போய், “என்னடா சொல்றே...” என்றாள்.

நீண்ட நேரம் அமைதி.

“எனக்கு அந்த பூதத்தை நினைச்சு பார்த்து பயமா இருக்கும்மா...” என்றேன்.

அம்மா மெதுவாக என் கண்களை கட்டியிருந்த அவளின் ஜாக்கெட்டை அவிழ்த்தாள். அம்மாவின் பெருத்த பளிங்குத் தூண் போன்ற தொடைகள் என் கண் முன்னே இருந்தது. பூதத்தை நினைத்து கண்களை இறுக மூடினேன். அம்மா என்னை மெதுவாக தூக்கி அவளின் பெருத்த மென்மையான முலைகள் மேல் போட்டு அழுத்திப் பிடித்தாள்.

அந்த வாசனைப் பற்றிய வார்த்தைகளை, எதுப் பற்றியும் அறியாத புரியாத வயதிலிருக்கும் நான், எப்படி பேசினேன் என்று தெரியவில்லை. அந்த மாதிரி வார்த்தைகள் வந்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை. அது மனித சக்திக்கு அப்பாற்ப்பட்ட ஒரு சக்திதான் என்னை பேச வைத்திருக்க வேண்டும்.

நான் அந்த முன்நிகழ்ந்த சம்பவத்தில் உடலும் மனமும் திளைத்துப் போயிருந்த வேளையில்

"ஸ்டாப்.” என்ற விலாஷினி குரலைக் கேட்டு நிதர்சனத்து வந்தேன்.