విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

మాయ నాటకానికి ముగింపు

నగరంలోని అతిపెద్ద కోర్టు లోపల అత్యంత ప్రశాంతంగా, గంభీరంగా ఉండే ఒక గది. ఆ గోడలు చాలా ఎత్తుగా ఉన్నాయి, గది మధ్యలో ఉన్న ఒక పెద్ద చెక్క బల్ల అవతల కోర్టులో అత్యంత కఠినమైన న్యాయమూర్తిగా పేరుగాంచిన న్యాయమూర్తి గారు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ గదిలోని వాతావరణం ఎంత బరువుగా ఉంటుందంటే, అక్కడ కూర్చున్న ఏ మనిషికైనా ఊపిరాడనట్టు అనిపిస్తుంది.

ఆ గది మధ్యలో తలదించుకుని నిలబడి ఉంది రావుిల రావు. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు ఖరీదైన కంచి పట్టు చీరలు, మెరిసే నగలు ధరించి, కళ్ళలో భయంకరమైన అహంకారంతో తిరిగే రావుిల ఈరోజు ఆ రూపంలో లేదు. ఆమె ఒంటి మీద ఒక సాధారణ నూలు చీర ఉంది, జుట్టు చెదిరిపోయి ఉంది, రెండు చేతులకు బలమైన ఇనప సంకెళ్లు వేసి ఉన్నాయి. ఆమెకు ఇరువైపులా కఠినంగా కనిపించే ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిలబడి ఉన్నారు.

రావుిల చాలా తెలివైన, వాస్తవికవాది. హోటల్‌లోని ఆ బంధించిన గదిలో దర్యాప్తు అధికారులు ఆమెను పట్టుకున్నప్పుడే, తన విలాసవంతమైన జీవితం, అధికారపు అహంకారం శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయని ఆమె స్పష్టంగా అర్థం చేసుకుంది. శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడంలో నిమగ్నమై ఉంటాడని, తనను కాపాడటానికి రాడని ఆమెకు బాగా తెలుసు. పైగా, జైలు లోపల శేఖర్ మనుషులు తనను చంపేయగలరని కూడా ఆమెకు భయముంది.

అందుకే రావుిల బతకడానికి సులువైన మార్గాన్ని ఎంచుకుంది. తన జైలు శిక్షను కొంచెం తగ్గించుకోవడానికి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ప్రత్యేక భద్రత పొందడానికి, ఆమె కోర్టు న్యాయమూర్తి గారి ముందు తన పాపాలన్నీ ఒప్పుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

న్యాయమూర్తి గారు చాలా గంభీరమైన స్వరంతో, "రావుిల రావు గారూ, మీరు చెప్పే ప్రతి మాట ప్రభుత్వ రికార్డులలో సాక్ష్యంగా నమోదు చేయబడుతుంది. మీరు స్వచ్ఛందంగా వాంగ్మూలం ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా?" అని అడిగారు.

రావుిల ఒక పెద్ద గుటక వేసి, వణుకుతున్న స్వరంతో, "అవును అయ్యా, నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నేను నిజాలన్నీ మీ ముందు చెబుతాను," అంది.

రావుిల మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నోటి నుండి వస్తున్న మాటలతో పాటు, శేఖర్ చౌదరి, మాయ కలిసి నిర్మించిన పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ అవినీతి సౌధం యొక్క చివరి ఇటుకలు కూడా రాలిపోవడం ప్రారంభించాయి. ఆమె న్యాయమూర్తి గారి ముందు నిలబడి, వారి చీకటి ఒప్పందాలన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా ఒప్పుకోవడం మొదలుపెట్టింది. మహిళా రక్షణ పవిత్ర చట్టాలను తమ డబ్బు సంపాదించే మురికి వ్యాపారంగా ఎలా మార్చుకున్నారో ఆమె వివరించింది. మాయ లాంటి దురాశపరురాలైన అమ్మాయిలను వెతికి పట్టుకుని, వారికి దొంగ కన్నీళ్ల నాటకాన్ని ఎలా నేర్పించేవారో, ఆ తర్వాత అర్జున్ వర్మ లాంటి వేలాది మంది అమాయక, నిజాయితీపరులైన పురుషులను తప్పుడు కేసులలో ఇరికించి వారి జీవితాలను ఎలా నరకం చేసేవారో చెప్పింది.

రావుిల ఏదీ దాచలేదు. శేఖర్ చౌదరి విదేశాల్లో దాచిన డబ్బుల లెక్కలు, నగరంలోని బినామీ ఆస్తుల పత్రాలు, నాయకులకు ఇచ్చిన లంచాల వివరాలన్నీ కోర్టు ముందు కక్కేసింది.

ఈ వాంగ్మూలం నమోదు అవ్వడంతోనే మొత్తం ప్రభుత్వ వ్యవస్థలో ఒక పెద్ద తుఫాను చెలరేగింది. దేశవ్యాప్తంగా మహిళలపై హింసను అరికట్టే పేరుతో రావుిల నడుపుతున్న నకిలీ సమాజ సేవా సంస్థలన్నింటికీ ప్రభుత్వం గంటలోపే పెద్ద పెద్ద తాళాలు వేసేసింది. రావుిల కొనుక్కున్న ఖరీదైన కార్లు, ఆమె విలాసవంతమైన భవనం, బ్యాంకులో దాచుకున్న కోట్ల రూపాయల డబ్బును ప్రభుత్వం తక్షణమే జప్తు చేసింది. ప్రజల కన్నీళ్లు, అబద్ధాల మీద నిలబడిన ఆ సామ్రాజ్యం ఒక్క క్షణంలో మట్టిలో కలిసిపోయింది.

మాయ, రావుిల, శేఖర్ చౌదరి, రాణా—ఈ భారీ అవినీతిలోని అతిపెద్ద రాక్షసులందరూ ఒక్కొక్కరిగా పట్టుబడ్డారు. వారి అహంకారం మట్టిలో కలిసిపోయింది. కానీ చట్టం యొక్క పొడవైన హస్తం పెద్ద నేరస్థులను పట్టుకోవడంతోనే ఆగదు.

ఈ అవినీతి చక్రాన్ని తిప్పడంలో మరో వ్యక్తి కూడా ఉన్నాడు. ఆ పిరికి ప్రభుత్వ ఆడిటర్, రాఘవ. కేవలం కొంత డబ్బు మీద ఆశతో కళ్ళు మూసుకుని, అన్ని అబద్ధపు పత్రాలపై తన చేత్తో ప్రభుత్వ ముద్ర వేసిన వ్యక్తి. ఇప్పుడు అతని వంతు వచ్చింది.

నగరానికి మరోవైపు, ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి బస్తీలో రాఘవ చిన్న ఇల్లు ఉంది.

ఉదయం గడిచి మధ్యాహ్నం అయింది. రాఘవ తన హాలులోని పాత సోఫాలో పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో భయం లేదు, అతని కాళ్ళూ చేతులు మునుపటిలా గజగజ వణకడం లేదు. అతను కేవలం గోడ గడియారం వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నాడు. ఈరోజు తన జీవితంలో అతిపెద్ద రోజు అని అతనికి బాగా తెలుసు.

అకస్మాత్తుగా ఇంటి బయట కొన్ని పెద్ద కార్ల శబ్దం వినిపించింది. కారు తలుపులు తెరుచుకున్న చప్పుడు, బరువైన బూట్ల శబ్దం రాఘవ ఇంటి గుమ్మం వైపు రాసాగాయి.

ఇంతసేపు వంటగదిలో ఉన్న రాఘవ భార్య భయంతో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. "ఏమండీ, ఎవరో బయటకొచ్చారు!"

రాఘవ చాలా ప్రశాంతంగా, మసకబారిన చిరునవ్వు నవ్వాడు. "తలుపు తియ్యి. నేను వాళ్ళ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను."

ఆమె వణుకుతున్న చేతులతో తలుపు తీయగానే, నలుగురైదుగురు కఠినంగా కనిపించే దర్యాప్తు అధికారులు ఇంట్లోకి ప్రవేశించారు.

ప్రధాన అధికారి రాఘవ వైపు చూసి చాలా కఠినమైన స్వరంతో, "రాఘవ గారూ, మేము అవినీతి నిరోధక బృందం నుండి వచ్చాము. ప్రభుత్వ రికార్డులలో ఫోర్జరీ చేయడం, నకిలీ బిల్లులపై సంతకం చేయడం, దేశానికి ఘోరమైన ద్రోహం చేసిన ఆరోపణలపై మేము మిమ్మల్ని తక్షణమే అరెస్ట్ చేస్తున్నాము," అన్నారు.

అధికారి మాటలు విన్న తర్వాత రాఘవ భార్య బావురుమని ఏడ్చింది.

అధికారి తన చేతిలోని పత్రాన్ని చూపిస్తూ మళ్ళీ, "మీ ఈ మోసం కారణంగా, ఈ రోజు నుండి మిమ్మల్ని ప్రభుత్వ ఉద్యోగం నుండి తొలగించడం జరిగింది," అన్నారు.

జీవితాంతం కేవలం ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగం మీద ఆశతో, ఒక సురక్షితమైన భవిష్యత్తు కోసం ఇంత పెద్ద తప్పులు చూసీ చూడనట్టు ఉన్న ఆ వ్యక్తి, ఈరోజు తన కళ్ళ ముందే తన అత్యంత ప్రియమైన ఉద్యోగాన్ని కోల్పోయాడు. అతని జీవితకాలపు వృత్తి ఒక్క సెకనులో నాశనమైపోయింది.

కానీ ఆశ్చర్యకరంగా, రాఘవ ఏడవలేదు. అతను దర్యాప్తు అధికారుల కాళ్ళ మీద పడి మునుపటిలా ప్రాణభిక్ష అడగలేదు. పైగా, ఉద్యోగం పోయిందన్న మాట వినగానే అతని మనసులో నుండి ఒక పెద్ద అపరాధ భావన అనే బండరాయి ఒక్క క్షణంలో దిగిపోయినట్టు అయ్యింది.

అతను తన భార్య వైపు తిరిగాడు. ఆమె అప్పుడు ధారాపాతంగా ఏడుస్తోంది, కానీ ఆమె కళ్ళలో భర్త పట్ల అసహ్యం లేదు. ఈ రోజు వస్తుందని ఆమెకు కూడా తెలుసు. ఆమె రాఘవ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, "మీరు ఏ చింతా పడకండి. మీరు ఆ అబ్బాయిలకు అండగా నిలబడి నిజం చెప్పారు, అదే నాకు అన్నింటి కన్నా ముఖ్యం. మీరు ఇక ఆ రాక్షసుల చేతిలో కీలుబొమ్మ కాదు. మీ కోసం నేను ఎలాంటి కష్టాన్నైనా భరిస్తాను," అంది.

రాఘవ లోతైన ఉపశమన నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతను అధికారుల వైపు ప్రశాంతమైన కళ్ళతో చూసి, సంకెళ్లు వేయించుకోవడానికి తన రెండు చేతులను ముందుకు చాపాడు.

రాఘవను ఇంటి నుండి దర్యాప్తు కార్యాలయానికి, ఆ కఠినమైన విచారణ గదికి తీసుకువెళ్ళినప్పుడు, అతను వేరే మనిషిలా ఉన్నాడు. అక్కడ కూర్చుని అతన్ని ప్రశ్నించినప్పుడు, అతను ఒక్క అబద్ధం కూడా చెప్పలేదు. తన తప్పును కప్పిపుచ్చుకునే ప్రయత్నం చేయలేదు.

"నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను సార్," రాఘవ చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అధికారుల ముందు కూర్చుని చెప్పాడు. "నేను డబ్బు మీద ఆశతో, శేఖర్ మీద భయంతో గుడ్డివాడినయ్యాను. నేనే నా చేతులతో అన్ని అబద్ధపు పత్రాల లెక్కలు తయారుచేశాను. నేను జైలు శిక్షను స్వీకరించడానికి పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నాను."

రాఘవ కొద్దిసేపు ఆగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు, "మీరు నన్ను జీవితాంతం జైల్లో పెట్టండి, నాకు ఏ బాధా లేదు. కానీ నేను మీకు ఒక మాట ఇస్తున్నాను. నేను కోర్టులో నిలబడి శేఖర్ చౌదరి, మాయలకు వ్యతిరేకంగా ప్రధాన సాక్షిగా పనిచేస్తాను. వాళ్ళు నన్ను ఎలా భయపెట్టేవారో, ఎలా డబ్బు తరలించేవారో, నేను న్యాయమూర్తి గారి ముందు నిలబడి అన్ని నిజాలూ నిరూపిస్తాను. నా తప్పులన్నింటినీ నేను అంగీకరిస్తాను."

దర్యాప్తు అధికారులు ఆశ్చర్యంగా రాఘవ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయారు. వారు చాలా మంది నేరస్థులను చూశారు, కానీ తన తప్పును ఇలా నవ్వుతూ అంగీకరించే దృశ్యం చాలా అరుదుగా చూస్తారు.

రాఘవ జైలుకు వెళ్ళాడు నిజమే. అతని చేతులకు సంకెళ్లు పడ్డాయి, అతను చీకటి గదిలో ఉండవలసి వస్తుంది. కానీ ఈ రాత్రి అతను చాలా సంవత్సరాల తర్వాత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతాడు. ఎందుకంటే ఈరోజు అతను ఒక పిరికివాడి నుండి, ఒక దురాశపరుడి నుండి తన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకుని ఒక నిజాయితీపరుడైన మనిషిగా మారాడు. అతను బహుశా తన ఉద్యోగం కోల్పోయి ఉండవచ్చు, కానీ అతను తన అద్దం ముందు కోల్పోయిన గౌరవాన్ని తిరిగి పొందాడు.

రాఘవ చెప్పిన ఈ నిజాలు రాబోయే న్యాయపోరాటంలో అర్జున్‌కు అతిపెద్ద ఆయుధాలు కాబోతున్నాయి. కానీ చట్ట పుస్తకాలకు, నిజ జీవితానికి చాలా తేడా ఉంది.

నగరం మరోవైపు, హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాడుబడిన రహస్య స్థావరంలో కూర్చుని ఉన్న అర్జున్, కిటికీ బయట ఉదయిస్తున్న వెలుగు వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నప్పుడు, అతని మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రశ్న మెదులుతోంది. అతని తల్లిదండ్రులు మరికొద్ది సేపట్లో నగరానికి తిరిగి వస్తారు, ఆ రాక్షసులందరూ జైల్లో బందీలుగా ఉన్నారు, కానీ గడిచిన కొన్ని సంవత్సరాలుగా తనను, తన కుటుంబాన్ని అసహ్యించుకుని, అవమానించిన సమాజం, ఈరోజు వాళ్ళను అంత సులభంగా తిరిగి అక్కున చేర్చుకుంటుందా? లేదా న్యాయపోరాటంలో గెలిచిన తర్వాత కూడా, తమ పాత స్థానం, సాధారణ గౌరవం తిరిగి పొందడానికి అర్జున్ వర్మ రేపటి నుండి ఒక కొత్త, సుదీర్ఘమైన, నిశ్శబ్ద సామాజిక యుద్ధాన్ని ఎదుర్కోవలసి వస్తుందా?