విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

అంతిమ హెచ్చరిక

అర్జున్ ఊరింటి చిన్న వాకిలి ఇప్పుడు చీకటిలో లేదు. పది, పన్నెండు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల పెద్ద పెద్ద కార్ల ఎరుపు-నీలం రంగుల లైట్ల వెలుగులో ఆ వాకిలంతా పట్టపగల్లా ప్రకాశవంతంగా మారిపోయింది. న్యాయమూర్తి రావు గారి పాత విద్యార్థి, ఢిల్లీ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఆదేశాల మేరకు వచ్చిన స్థానిక ప్రధాన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి, తన భారీ, పూర్తిగా ఆయుధాలు ధరించిన బలగంతో ఆ ఇంటిని నలువైపుల నుండి కచ్చితంగా చుట్టుముట్టారు.

ఇంటి బయట నుండి సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి తన చేతిలోని పెద్ద మైకులో ప్రకటించడం మొదలుపెట్టారు, "లోపల ఉన్నవాళ్ళలారా, చెవులు రిక్కించి వినండి! ఇంటిని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పూర్తిగా చుట్టుముట్టారు. పారిపోవడానికి దారే లేదు. మీ చేతుల్లోని ఆయుధాలు కింద పడేసి మర్యాదగా బయటకు రండి! లేదంటే మేము నేరుగా కాల్పులు జరపాల్సి వస్తుంది!"

మైక్ శబ్దం వినగానే లోపల రాణా భయంతో వణకడం మొదలుపెట్టాడు. అతని అనుచరులైతే భయంతో వెనక్కి జరుగుతూ గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డారు. ఈరోజు తమకు చివరి రోజని వాళ్ళకి అర్థమైపోయింది.

"ఏం చేద్దాం రాణా అన్న?" ఒక గూండా వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని నలువైపుల నుండి చుట్టుముట్టారు!"

అప్పుడు రాణా మెదడులో బతకడానికి ఒక నీచమైన ఆలోచన మెరిసింది. అతను చాలా వేగంగా ముందుకు వెళ్లి, కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అర్జున్ తండ్రి జుట్టు పట్టుకున్నాడు. జేబులోంచి ఒక పదునైన కత్తి తీసి, నేరుగా అర్జున్ తండ్రి గొంతు దగ్గర పెట్టాడు.

"అందరూ వెనుక తలుపు వైపు నడవండి!" రాణా తన గూండాలను ఆదేశించాడు. "నేను ఈ ముసలోడిని ఢాలుగా వాడుకుంటాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తే, ఈ ముసలోడి గొంతు కోసేస్తాను. త్వరగా నడవండి!"

రాణా ఒక చేత్తో అర్జున్ తండ్రి గొంతుపై కత్తి పెట్టి, మరో చేత్తో అతన్ని ఈడ్చుకుంటూ వెనుక తలుపు వైపు తీసుకెళ్ళసాగాడు. కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అర్జున్ తల్లి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది, కానీ ఆమె ఏమీ చేయలేకపోయింది.

రాణా చాలా జాగ్రత్తగా వెనుక వైపున్న చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచి, బయట ఉన్న చీకటి వెదురు తోట వైపు చూశాడు. అక్కడ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్ల లైట్లు ఏవీ కనిపించలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా ముందు వైపే ఉన్నారని రాణా అనుకున్నాడు. అతను అర్జున్ తండ్రిని ముందు పెట్టుకుని నెమ్మదిగా వెనుక తలుపు నుండి బయట అడుగుపెట్టాడు.

కానీ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బృందం తమ పనిని ఎంత కచ్చితంగా చేస్తుందో రాణాకు తెలియదు. ఢిల్లీలోని ఆ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి నిందితులు చాలా ప్రమాదకరమైన వారని, అందుకే నలువైపుల నుండి వలలా చుట్టుముట్టాలని ముందే చెప్పారు.

రాణా వాకిలి వెనుక ఉన్న బురద నేల మీద రెండు అడుగులు వేయగానే, అకస్మాత్తుగా వెదురు తోటలోని చీకటి నుండి నాలుగు శక్తివంతమైన టార్చ్ లైట్ల వెలుగు నేరుగా అతని ముఖంపై పడింది. ఆ వెలుగు ధాటికి రాణా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి.

"ఆయుధం కింద పడేయ్!" చీకటిలోంచి కనీసం ఎనిమిది మంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కఠినమైన స్వరాలు ఒకేసారి గర్జించాయి.

రాణా ఉలిక్కిపడి ఒక అడుగు వెనక్కి వేయబోయాడు. కానీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతనికి ఒక్క క్షణం కూడా సమయం ఇవ్వలేదు. ఒక బలమైన సెక్యూరిటీ అధికారి చీకటిలోంచి దూకి, రాణా చేతి మీద తన పెద్ద లాఠీతో బలంగా కొట్టాడు.

‘ఖటాక్!’

రాణా చేతి నుండి కత్తి ఎగిరి దూరంగా బురదలో పడింది. అర్జున్ తండ్రి ఆ అవకాశం చూసుకుని రాణా పట్టు నుండి విడిపించుకుని నేలపై కూలబడ్డాడు.

ఇక ఆ క్షణమే, ముగ్గురు-నలుగురు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రాణా మీద పులిలా దూకారు. రాణాను బలంగా కిందకు తోసి, ఆ తడి, బురద నేలపై బోర్లా పడేసి, ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి రాణా వీపుపై తన బరువైన బూటుతో అదిమిపట్టి, అతని రెండు చేతులను వెనక్కి లాగి ఇనప బేడీలు వేశారు. రాణా ముఖం నిండా బురద, అతని ముక్కు నుండి రక్తం కారుతోంది. అతను నొప్పితో మూలగడం మొదలుపెట్టాడు.

"నన్ను కొట్టకండి అయ్యా! నన్ను వదిలేయండి!" రాణా బురదలో ముఖం రుద్దుతూ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లాఠీ దెబ్బ అతనిలోని అహంకారాన్ని ముక్కలు ముక్కలు చేసేసింది.

ప్రధాన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆయన రాణా జుట్టు పట్టుకుని అతని ముఖాన్ని బురదలోంచి పైకి లేపి, "అర్జున్ తల్లిదండ్రులను చంపడానికి నిన్ను ఎవరు పంపించారు? చెప్పురా పంది కొడకా!" అన్నాడు.

మృత్యుభయంతో రాణా ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. శేఖర్ చౌదరి తనను మోసం చేసి పారిపోయాడని అతనికి బాగా అర్థమైంది. ఇప్పుడు నోరు విప్పకపోతే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనను బతికుండగానే కొట్టి చంపేస్తారని తెలుసు.

"నేనేమీ చేయలేదు అయ్యా! నన్ను శేఖర్ చౌదరి పంపించాడు!" రాణా ఏడుస్తూ నిజాలన్నీ కక్కేయడం మొదలుపెట్టాడు. "శేఖర్ అయ్యా నన్ను ఈ ముసలి ముతకను చంపేయమని చెప్పాడు. అతను నాకు డబ్బులిచ్చాడు!"

"శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఎక్కడ దాక్కున్నాడు?" అధికారి గద్దించి అడిగాడు.

"అతను నగరం చివరున, ఆ పాత బస్తీలోని ఒక చీకటి గదిలో దాక్కున్నాడు అయ్యా! నాకు ఆ చిరునామా తెలుసు! అంతా చెబుతాను!" రాణా, శేఖర్ రహస్య బస్తీ గది యొక్క కచ్చితమైన చిరునామాను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పేశాడు.

సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. ఆయన వెంటనే తన వైర్‌లెస్ రేడియోను బయటకు తీశారు.

"ఢిల్లీ కంట్రోల్! మేము నిందితులను పట్టుకున్నాము. అర్జున్ తల్లిదండ్రులు పూర్తి క్షేమంగా ఉన్నారు," అధికారి వేగంగా చెప్పసాగారు. "అన్నింటికన్నా పెద్ద వార్త ఏంటంటే, శేఖర్ చౌదరి దాక్కున్న అసలు చోటు చిరునామా మాకు దొరికింది. నిందితుడు రాణా అంతా ఒప్పుకున్నాడు. నేను మీకు చిరునామా పంపిస్తున్నాను. శేఖర్ చౌదరిపై ఇప్పుడు నేరుగా హత్యాయత్నం కేసు నమోదు చేయబడింది. మీరు తక్షణమే అక్కడికి వెళ్లి దాడి చేయండి!"

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ఈ అంతర్గత సమాచార వ్యవస్థ ఎంత వేగంగా, కచ్చితంగా పనిచేసిందంటే, ఈ మొత్తం వ్యవహారం జరగడానికి కొన్ని నిమిషాలు కూడా పట్టలేదు.

స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రాణాను పట్టుకుని చిరునామా తెలుసుకున్న ఐదు నిమిషాల్లోనే, ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బృందం ఆ బస్తీ వైపు బయలుదేరింది. శేఖర్ మీద ఇప్పుడు నేరుగా 'హత్యాయత్నం' రుజువు దొరకడంతో, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక ఏ నియమ నిబంధనలను పట్టించుకోలేదు.

ఢిల్లీలోని ఆ దుర్గంధభరితమైన బస్తీ గదిలో శేఖర్ చౌదరి అప్పటికింకా తన విరిగిన కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని, రాణా ఇంతసేపటికి పని పూర్తి చేసి ఉంటాడని అనుకుంటున్నాడు. అతను నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆ నవ్వు పెదవులపైకి రాకముందే, బస్తీ గది తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో విరిగిపడింది.

శేఖర్ ఉలిక్కిపడి లేవకముందే, కనీసం పది మంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తుపాకులు చేతబట్టి గదిలోకి దూసుకురావడం చూశాడు. శేఖర్‌కు పారిపోవడానికి లేదా దాక్కోవడానికి కొంచెం కూడా అవకాశం దొరకలేదు. నగరాన్నే తన చేతిలో కీలుబొమ్మగా మార్చుకున్న ఆ రాక్షసుడిని, ఈరోజు ఆ మురికి, చెమటపట్టిన బట్టలతోనే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మెడ పట్టుకుని గోడకు అదిమిపట్టారు. అతని చేతులకు కూడా ఆ చల్లటి ఇనుప బేడీలు తగిలించారు.

ఇంతలో, ఊరిలోని ఇంట్లో సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అర్జున్ తల్లిదండ్రులను చాలా గౌరవంగా కుర్చీల నుండి విడిపించారు. వారికి నీళ్ళు తాగించి శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించారు. ఆ తర్వాత ఆయన తన మొబైల్ ఫోన్ నుండి అర్జున్‌కు ఫోన్ చేశారు.

ఢిల్లీలో ఉన్న అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ ఎత్తాడు.

"అర్జున్, నేను మాట్లాడుతున్నాను," అధికారి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీ నాన్నగారు, అమ్మగారు ఇద్దరూ క్షేమంగా ఉన్నారు. మేము రాణాను పట్టుకున్నాము, ఢిల్లీలో శేఖర్ చౌదరి కూడా అరెస్టు అయ్యాడు. ఇక మీ తల్లిదండ్రుల ఒంటి మీద ఒక్క గీత కూడా పడనివ్వరు."

అర్జున్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా ఆనందబాష్పాలు కారడం మొదలయ్యాయి. అతను దేవుడికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకున్నాడు.

కానీ అధికారి గొంతులో కొద్దిగా ఆందోళన వినిపించింది. "అర్జున్, మీ తల్లిదండ్రులు క్షేమంగానే ఉన్నారు కానీ, ఈ రాత్రి జరిగిన సంఘటనతో వాళ్ళు ఎంతగానో భయపడిపోయారు. వాళ్ళు ఒక్క క్షణం కూడా ఈ ఊరిలో ఉండాలనుకోవడం లేదు. వాళ్ళు నీ దగ్గరకు నగరానికి వచ్చేయాలనుకుంటున్నారు. కానీ నువ్వు నగరం విడిచి ఇక్కడికి రాలేవు, రేపు ఉదయం నువ్వు కోర్టులో ఉండాలి. మరి ఇంత రాత్రిపూట వాళ్ళని సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకురావడానికి ఎవరు వస్తారు?"

అర్జున్ ఈ కేసుకు ప్రధాన ముఖం, అతను నగరాన్ని విడిచి వెళ్ళలేడు. కానీ అతని తల్లిదండ్రులను ఈ భయానక వాతావరణం నుండి ఎవరు బయటకు తీసుకువస్తారు? ఈ గాఢ రాత్రిలో, చుట్టూ ఉన్నవారంతా న్యాయపోరాటం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల విచారణతో తీరిక లేకుండా ఉన్నప్పుడు, విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ తమ స్నేహానికి అతిపెద్ద పరీక్షను ఎదుర్కోవడానికి ముందుకు వస్తారా? వారు అర్జున్ తల్లిదండ్రులను రాత్రికి రాత్రే సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకురాగలరా? రేపటి ఆ భారీ న్యాయపోరాటానికి ముందే, ఈ రాత్రే ఒక కొత్త ప్రయాణం మొదలుకాబోతోందా?