విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

శేఖర్ చివరి ప్రతీకారం

ఆ చిన్న, ప్రశాంతమైన, దుమ్ముపట్టిన ఊరిలోని ఇల్లు అప్పుడు లోతైన, భయంకరమైన నిశ్శబ్దంలో మునిగి ఉంది. చలికాలపు రాత్రి ఎముకలు కొరికే చలిగాలి ఆ ఊరి ఖాళీ పొలాల మీదుగా వీస్తోంది. ఆకాశంలో చంద్రుడి వెలుగు లేదు, నలువైపులా చిమ్మ చీకటి. ఊరిలోని వారందరూ ఎప్పుడో నిద్రలోకి జారుకున్నారు. కేవలం అప్పుడప్పుడు చాలా దూరం నుండి ఒకటి రెండు వీధి కుక్కల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. అర్జున్ నాన్న, అమ్మ తమ పాత పడకగదిలో గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు. గత కొన్ని రోజులుగా కొడుకు గురించిన చింతతో వాళ్ళు కనురెప్ప వాల్చలేదు. ఈరోజు టీవీలో తమ కొడుకు గెలిచిన వార్త చూశాక, వాళ్ళ గుండెల మీద ఉన్న బండరాయిలాంటి భారం కొద్దిగా తేలికపడింది. అందుకే ఇన్ని రోజుల తర్వాత వాళ్ళు కాస్త ప్రశాంతంగా నిద్రపోగలుగుతున్నారు.

కానీ వాళ్ళు కలలో కూడా ఊహించలేదు, నగరంలోని అతిపెద్ద రాక్షసుడు తన అధికారాన్ని కోల్పోయి ఇప్పుడు కోపంతో ఉన్న జంతువులా తమ వైపే దూసుకొస్తున్నాడని.

రాత్రి రెండు కావస్తోంది. ఇంటి వెనకున్న వెదురు తోటలోంచి కొన్ని బరువైన అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. ఎండుటాకులపై బూట్ల కరకర శబ్దం. రాణా, అతని ముగ్గురు అనుచరులు ముఖానికి ముసుగు వేసుకుని, చేతుల్లో ఇనుప రాడ్లు, లావుపాటి తాళ్లతో అర్జున్ ఇంటి ఆవరణలోకి ప్రవేశించారు. రాణా కళ్ళు చీకటిలో కూడా ఒక పైశాచిక ఆనందంతో మెరుస్తున్నాయి. శేఖర్ చౌదరి ఆదేశం చాలా స్పష్టంగా ఉంది—ఈ వృద్ధులను ఎంతగా హింసించాలంటే, నగరంలో ఉన్న అర్జున్ వర్మ జీవితాంతం కుమిలిపోయేలా చేయాలి.

రాణా సైగ చేయగానే, ఒక గూండా ఇంటి ప్రధాన విద్యుత్ తీగను కత్తిరించాడు. ఒక్క క్షణంలో ఆ ఇల్లంతా దట్టమైన చీకటిలో మునిగిపోయింది.

లోపలి గదిలో అర్జున్ నాన్నకు హఠాత్తుగా ఒక విచిత్రమైన శబ్దం వినిపించింది. ఆయన నిద్ర చాలా పలుచనిది. ఆయన కళ్ళు తెరిచి చూశారు, తలపై ఫ్యాన్ తిరగడం లేదు, కిటికీ బయట నుండి గుసగుసలాడుతున్న శబ్దం వస్తోంది. ఏదో తేడా జరిగిందని ఆయన గ్రహించాడు. ఆయన చాలా జాగ్రత్తగా మంచం దిగాడు. వయసైపోయింది, శరీరం బలహీనపడింది, కానీ ఈ ఇంటికి రక్షకుడు ఆయనే కదా. ఆయన తన పాత కర్ర కోసం వెతికాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో, ఇంటి ముందున్న పాత చెక్క తలుపుపై భయంకరమైన, చెవులు చిల్లులుపడే శబ్దం వచ్చింది.

'ఢాం!'

అర్జున్ అమ్మ అరుస్తూ నిద్రలేచి కూర్చుంది. "ఏమండీ! ఏమైంది? ఎవరక్కడ?" ఆమె గొంతు భయంతో వణుకుతోంది.

అర్జున్ నాన్న ఏదైనా గ్రహించేలోపే, ఆ చెక్క తలుపు కరకరమని విరిగి నేరుగా లోపలికి పడిపోయింది. ఆ విరిగిన తలుపు మీదుగా నలుగురు పొడవాటి, బలిష్టమైన గూండాలు హడావుడిగా లోపలికి చొరబడ్డారు. వాళ్ళ చేతుల్లోని టార్చ్‌ల శక్తివంతమైన వెలుగు నేరుగా అర్జున్ నాన్న, అమ్మ ముఖాలపై పడింది. ఆ వెలుగుకు వారి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి.

"మీరు ఎవరు? మా ఇంట్లో ఏం కావాలి?" అర్జున్ నాన్న తన బలహీనమైన శరీరంతోనే తన భార్య ముందు ఢాలులా నిలబడ్డాడు. అతని గొంతులో భయం ఉన్నా, ఒక తండ్రిగా తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవాలనే పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపించింది.

రాణా ఒక పైశాచిక నవ్వు నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చాడు. అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా తన బలమైన చేతి వెనుక భాగంతో అర్జున్ నాన్న ముఖంపై గట్టిగా చెంపదెబ్బ కొట్టాడు.

ఆ దెబ్బ ఎంత భయంకరంగా ఉందంటే, ఆ వృద్ధుడు తనను తాను నిలబెట్టుకోలేకపోయాడు. ఆయన నేరుగా నేలపై ఎగిరిపడ్డాడు. ఆయన పెదవి పగిలి పచ్చి రక్తం కారసాగింది.

"ఏమండీ!" అర్జున్ అమ్మ పిచ్చిదానిలా అరుస్తూ తన భర్త వైపు పరుగెత్తబోయింది.

కానీ రాణా అనుచరులలో ఒకడు ఆమెను మధ్యలోనే ఆపేశాడు. అతను అర్జున్ అమ్మను గట్టిగా నెట్టాడు. ఆ వృద్ధురాలు గది మూలన ఉన్న ఒక చెక్క అల్మారా మీద పడింది. నొప్పితో ఆమె నోటి నుండి ఒక అణచిన శబ్దం వెలువడింది. ఆమె తిరిగి లేచి నిలబడలేకపోయింది.

"మీ కొడుకు చాలా ధైర్యం చూపిస్తున్నాడు కదా?" రాణా అర్జున్ నాన్న జుట్టు పట్టుకుని అతన్ని నేల నుండి పైకి లాగాడు. "నగరంలో కూర్చుని మా యజమాని సామ్రాజ్యాన్ని కూల్చేశాడు! ఇప్పుడు చూడు, మీ ఈ పరిస్థితి చూసి మీ కుంటి కొడుకు ఏమవుతాడో!"

అర్జున్ నాన్న నొప్పితో మూలుగుతూ, "నా కొడుకుని మీరేమీ చేయలేరు. నిజం అందరికీ తెలిసిపోయింది. మీకు దేవుడంటే భయం లేదా?" అన్నాడు.

"దేవుడా?" రాణా పగలబడి నవ్వాడు. "ఈ రాత్రికి నేనే మీ దేవుడిని! పిలవండి మీ దేవుడిని, వచ్చి కాపాడతాడేమో చూద్దాం!"

రాణా సైగ చేయగానే మిగతా గూండాలు ముందుకు వచ్చారు. వాళ్ళు చాలా క్రూరంగా అర్జున్ నాన్నను, అమ్మను నేల నుండి లాగి రెండు చెక్క కుర్చీలలో కూర్చోబెట్టారు. తర్వాత వాళ్ళ చేతిలోని లావుపాటి తాళ్లతో వాళ్లను కుర్చీలకు గట్టిగా కట్టేశారు. ఆ తాళ్ల బంధం ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, ఆ వృద్ధుల చేతి చర్మం తెగి రక్తం వచ్చేలా ఉంది. అర్జున్ అమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ దేవుడిని ప్రార్థిస్తోంది. తన కళ్ల ముందు భర్తను అలా కొట్టడం చూసి ఆమె గుండె బద్దలవుతోంది.

రాణా తన జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. అతను తన ఫోన్ తెరపై అర్జున్ వర్మ నెంబరు కలిపాడు. అతని పథకం చాలా స్పష్టంగా ఉంది. అతను అర్జున్‌కు నేరుగా వీడియో కాల్ చేస్తాడు. అర్జున్ తన కళ్ళతో చూడాలి, తన తల్లిదండ్రులను ఎలా అణువణువునా హింసించి చంపుతున్నారో. శేఖర్ చౌదరి కోరుకున్నది సరిగ్గా ఇదే.

"మీ కొడుకు చాలా తెలివైనవాడు," రాణా ఫోన్ తెర వైపు చూస్తూ ఒక సైతాను నవ్వు నవ్వాడు. "కానీ ఇప్పుడు అతను మీ ఈ రక్తంతో తడిసిన ముఖాలు చూసినప్పుడు, అతని పట్టుదల, అహంకారం ఎక్కడికి పోతాయో నేను చూస్తాను. ఈ రాత్రి అర్జున్ వర్మ నగర వీధుల్లో నిలబడి తన తల్లిదండ్రుల మరణాన్ని ప్రత్యక్ష ప్రసారం చూస్తాడు."

అర్జున్ అమ్మ బావురుమని ఏడ్చింది, "వద్దు! నా కొడుకుకి ఫోన్ చేయవద్దు! వాడిని బాధపెట్టకండి! మీకు కావాల్సింది తీసుకోండి, కానీ నా కొడుకుని దీనిలోకి లాగకండి!"

"నోర్ముయ్ ముసల్దానా!" రాణా గద్దించాడు.

అతను తన వేలిని ఫోన్‌లోని ఆకుపచ్చ రంగు కాల్ బటన్ మీదకు తీసుకెళ్లాడు. ఇంకొక్క సెకను. ఈ బటన్ నొక్కితే చాలు, నగరంలో ఉన్న అర్జున్ ప్రపంచం శాశ్వతంగా అంతమైపోతుంది. రాణా ఆ బటన్ నొక్కడానికి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకున్నాడు.

కానీ సరిగ్గా అదే సెకనులో, రాణా వేలు తెరను తాకబోతుండగా, హఠాత్తుగా ఆ ఊరి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన, చెవులు చిల్లులుపడే శబ్దం వచ్చింది.

బయట చీకటి వీధి నుండి ఒకేసారి పది, పన్నెండు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్ల సైరన్ల శబ్దం తీక్షణంగా మోగింది. ఆ శబ్దం ఎంత గట్టిగా, హఠాత్తుగా వచ్చిందంటే రాణా చేతిలోని ఫోన్ దాదాపు జారిపోయేంత పనైంది.

రాణా, అతని అనుచరులు ఉలిక్కిపడి కిటికీ వైపు చూశారు.

కొన్ని సెకన్లలో, ఆ ఇల్లంతా ఒక భయంకరమైన ఎరుపు, నీలం రంగుల కాంతి వెల్లువతో నిండిపోయింది. కిటికీ అద్దాలను చీల్చుకుని ఆ ఎరుపు-నీలం రంగుల కాంతి నేరుగా రాణా ముఖంపై పడింది. కార్ల తలుపులు తెరుచుకుంటున్న శబ్దాలు, చాలా మంది బరువైన బూట్ల శబ్దాలతో ఆ ఇల్లంతా కంపించిపోయింది.

రాణా పెదవుల చివర ఉన్న ఆ పైశాచిక నవ్వు ఒక్క క్షణంలో మాయమైంది. అతని ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతని కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.

ఇంత రాత్రిపూట, ఇంత మారుమూల గ్రామానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇంత వేగంగా ఎలా చేరుకున్నారు? రాణా ఇప్పుడు ఎలుకల బోనులో చిక్కుకున్నాడని గ్రహించాడా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బయట ఉన్నారు, కానీ లోపల రాణా, అతని గూండాలు అర్జున్ తల్లిదండ్రులను బందీలుగా పట్టుకున్నారు! రాణా ఇప్పుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి ఈ వృద్ధులపై చివరి దెబ్బ కొడతాడా? లేదా జస్టిస్ రావు యొక్క నిజాయితీపరుడైన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి, రాణాను కదలడానికి కూడా అవకాశం ఇవ్వని ఏదైనా పన్నాగం పన్నారా?