విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

వేట మొదలైంది

ఫోన్ కట్ అయిన ఆ చిన్న శబ్దం అర్జున్ చెవుల్లో పదేపదే మారుమోగసాగింది. ఎవరో ఒక పెద్ద ఇనుప సుత్తితో తన తలలోపల గట్టిగా కొట్టినట్టు అనిపించింది. అతని చేతిలో ఉన్న మొబైల్ ఫోన్ గజగజ వణికిపోతోంది. ఒక్క క్షణం పాటు అతని కళ్ళముందున్న ప్రపంచమంతా గిరగిరా తిరగడం మొదలుపెట్టింది.

ఆ చిన్న, ప్రశాంతమైన, దుమ్ముపట్టిన ఊరిలోని ఇల్లు అర్జున్ కళ్ళముందు కదిలింది. జీవితాంతం నిజాయితీగా బతికిన అతని వృద్ధులైన నాన్నగారు, వయసు భారంతో ఇప్పటికే చాలా బలహీనపడిపోయారు. రోజంతా కొడుకు గురించే చింతిస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ, కొడుకు బాగుండాలని దేవుడికి ప్రార్థనలు చేసే అతని అమ్మ. అలాంటి నిరపరాధులైన మనుషుల దగ్గరికి ఇప్పుడు ఈ నగరంలోని అత్యంత భయంకరమైన రాక్షసుడు తన సైన్యంతో వెళ్తున్నాడు! శేఖర్ చౌదరి అనే ఆ పిచ్చి హంతకుడు ఈ రాత్రికే వాళ్ళను అంతం చేసేస్తాడు!

అర్జున్ గుండెల్లోంచి ఒక భయంకరమైన ఆర్తనాదం బయటకు వచ్చింది. అతను ఒక్క సెకను కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. శేఖర్ యొక్క మృత్యువులా చల్లని స్వరం అతనికి గుర్తొచ్చింది— "రేపటి ఉదయాన్ని వారు చూడలేరు."

"అమ్మా! నాన్నా!" అని అర్జున్ పిచ్చివాడిలా అరిచాడు.

అతను గది యొక్క మూసి ఉన్న తలుపు వైపు గుడ్డివాడిలా పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. తన విరిగిన కాలి గురించి పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. కుడి కాలు మీద బరువు వేయగానే, ఒక తీవ్రమైన, భయంకరమైన నొప్పి అతని శరీరమంతా వ్యాపించింది. నొప్పితో అతని ముఖం వికారంగా మారిపోయింది, అతను బోర్లా నేలపై పడ్డాడు. కానీ అతను ఆగలేదు. అతను నేలపై పాక్కుంటూ తలుపు వైపు వెళ్ళసాగాడు.

"నేను వెళ్ళాలి! నేను ఇప్పుడే వెళ్ళాలి!" అర్జున్ ఏడుస్తూ అరవసాగాడు. "వాడు మా అమ్మానాన్నలను చంపేస్తాడు! ఆ రాక్షసుడు మా ఇంటికి మనుషులను పంపిస్తున్నాడు! నన్ను వదలండి!"

విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ ఈ పరిస్థితి చూసి తీవ్రంగా భయపడిపోయారు. వాళ్ళు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అర్జున్‌ను నేల మీద నుండి లేపడానికి ప్రయత్నించారు.

"ఏమైంది అర్జున్? శాంతించు! శేఖర్ ఏమన్నాడు?" విక్రమ్ అర్జున్ రెండు భుజాలను గట్టిగా పట్టుకుని అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించాడు.

కానీ అర్జున్ శరీరంలో అప్పుడు కోపంతో ఉన్న పులి బలం వచ్చింది. అతను ఒక్క ఉదుటున విక్రమ్‌ను పక్కకు తోసేశాడు. "నన్నెందుకు ఆపుతున్నారురా? మా అమ్మానాన్నలు అక్కడ ఒంటరిగా ఉన్నారు! ఈ అర్ధరాత్రి వాళ్ళను కాపాడేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు! నన్ను వెళ్ళనివ్వండి విక్రమ్, నేను నడుచుకుంటూ అయినా మా గ్రామానికి వెళ్తాను!"

అర్జున్ మళ్ళీ తలుపు వైపు వెళ్ళబోయాడు, కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో ఒక బరువైన, అత్యంత కఠినమైన స్వరం గదిలోని గాలిని బరువెక్కించింది.

"ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయకు అర్జున్!"

జస్టిస్ రావు వేగంగా నడుచుకుంటూ వచ్చి తలుపు ముందు రెండు చేతులు చాచి నిలబడ్డారు. ఆయన కళ్ళలో, ముఖంలో తీవ్రమైన గాంభీర్యం, కఠినత్వం కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన ఒక వృద్ధుడు, కానీ ఈ క్షణంలో ఆయన గొంతు న్యాయస్థానంలోని ఒక కఠినమైన న్యాయమూర్తిలా వినిపించింది.

అర్జున్ జస్టిస్ రావు కాళ్ళ దగ్గర కూలబడి బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని రెండు కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. అతను జస్టిస్ రావు రెండు కాళ్ళను పట్టుకుని దీనమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు, "జడ్జి గారూ, నన్ను వెళ్ళనివ్వండి! మీకు అర్థం కావడం లేదు, శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు మనిషి కాదు, ఒక పిచ్చివాడిగా మారిపోయాడు! అతను సర్వం కోల్పోయి ఇప్పుడు నా కుటుంబంపై ప్రతీకారం తీర్చుకుంటున్నాడు! నేను ఇక్కడ చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోలేను! మా అమ్మానాన్నలకు ఏమైనా అయితే నేను నన్ను నేను ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేను!"

జస్టిస్ రావు కిందకి వంగి అర్జున్ రెండు చేతులను పట్టుకున్నారు. ఆయన చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ అత్యంత దృఢమైన స్వరంతో అర్జున్‌కు నచ్చజెప్పడం మొదలుపెట్టారు.

"అర్జున్, నీ మనసులోని పరిస్థితిని నేను బాగా అర్థం చేసుకోగలను. ఒక కొడుకుకు తన తల్లిదండ్రుల ప్రాణాల కన్నా ఏదీ ముఖ్యం కాదు. కానీ నువ్వు ఇప్పుడు సాధారణ అర్జున్ కాదు. నువ్వు దేశం మొత్తం ముందు ఒక పెద్ద పోరాటానికి ముఖ్య ప్రతినిధివి. నువ్వు ఇప్పుడు తల వేడెక్కి ఏదైనా తప్పుడు పని చేస్తే, ఇంతమంది సామాన్యుల రక్తం, కన్నీళ్లు ఒక్క క్షణంలో వృధా అయిపోతాయి."

అర్జున్ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అన్నాడు, "కానీ మా అమ్మానాన్నలు..."

"నా మాట చాలా శ్రద్ధగా విను అర్జున్," జస్టిస్ రావు అర్జున్‌ను నేల మీద నుండి లాగి ఒక విరిగిన కుర్చీలో కూర్చోబెట్టారు. "శేఖర్ చౌదరి సరిగ్గా ఇదే కోరుకుంటున్నాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల, చట్టం యొక్క వల నుండి తాను తప్పించుకోలేనని అతనికి బాగా తెలుసు. అందుకే అతను నీ బలహీనమైన చోట దెబ్బకొట్టాడు. నువ్వు తల వేడెక్కి ఈ రాత్రి చీకటిలో నగరం విడిచి గ్రామం వైపు పరుగెత్తాలని అతను కోరుకుంటున్నాడు."

విక్రమ్, రజత్ కూడా ఆశ్చర్యంగా జస్టిస్ రావు మాటలు వింటున్నారు. అర్జున్ తల్లిదండ్రులను భయపెట్టడం వల్ల శేఖర్‌కు ఏం లాభమో వాళ్లకు అర్థం కాలేదు.

జస్టిస్ రావు గది మధ్యలో నిలబడి చెప్పసాగారు, "నీకు అర్థం కావడం లేదా అర్జున్, ఇది శేఖర్ పన్నిన ఒక అత్యంత సూక్ష్మమైన, భయంకరమైన ఉచ్చు అని? ఈరోజు ఉదయం నుండి నువ్వు నిర్దోషివని, శేఖరే అసలు నేరస్థుడని దేశం మొత్తానికి తెలిసింది. నీ దగ్గర అన్ని సాక్ష్యాలు ఉన్నాయి. కానీ రేపు ఉదయం ఈ భారీ అవినీతి కేసు కోర్టుకు వచ్చినప్పుడు, నువ్వు అక్కడ ఉండటం చాలా ముఖ్యం. నువ్వే ప్రధాన ఫిర్యాదుదారువి."

జస్టిస్ రావు కొద్దిసేపు ఆగి, ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని అన్నారు, "ఒకవేళ నువ్వు ఈ రాత్రి నగరం విడిచి వెళ్ళిపోతే, రేపు ఉదయం శేఖర్ యొక్క పెద్ద పెద్ద, ఖరీదైన లాయర్లు కోర్టులో జడ్జి గారి ముందు నిలబడి ఏమంటారో తెలుసా? వాళ్ళు నిన్ను ఒక భయంకరమైన నేరస్థుడని అంటారు. నువ్వు విదేశీ నేరస్థులతో చేతులు కలిపి ఈ నకిలీ పత్రాలు సృష్టించావని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ మొదలుపెట్టగానే రాత్రికి రాత్రే నగరం విడిచి పారిపోయావని చెబుతారు! శేఖర్ లాయర్లు నిన్ను దేశం మొత్తం ముందు ఒక పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా నిరూపిస్తారు."

ఈ మాటలు విన్న తర్వాత గదిలోని వాతావరణం పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. అర్జున్ కన్నీళ్లు ఒక్క క్షణంలో ఆగిపోయాయి. జస్టిస్ రావు చెప్పిన ప్రతి మాటా నిజమని అతనికి అర్థమైంది. శేఖర్ చౌదరి కేవలం తన తల్లిదండ్రులను చంపాలనుకోవడం లేదు, అతను అర్జున్‌ను శాశ్వతంగా అబద్ధికుడిగా నిరూపించాలనుకుంటున్నాడు.

"వాళ్ళు నీ పేరు మీద అరెస్ట్ వారెంట్ జారీ చేయిస్తారు," జస్టిస్ రావు మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టారు. "అప్పుడు ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి విచారణ మధ్యలోనే ఆగిపోతుంది. నువ్వు ఇచ్చిన అసలు సాక్ష్యాలన్నీ చెత్తబుట్టలో విసిరివేయబడతాయి. మాయ, రావుిల మళ్ళీ నవ్వుతూ జైలు నుండి బయటకు వస్తారు. మరియు నువ్వు జీవితాంతం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నుండి తప్పించుకుంటూ ఒక పరారీలో ఉన్న నేరస్థుడిలా వీధుల్లో తిరుగుతూ ఉంటావు. నీతో పాటు, ఈ రోజు నీ వైపు చూసి రొమ్ము విరుచుకుని రోడ్డు మీదకు వచ్చిన వేలాది మంది సామాన్య పురుషులు శాశ్వతంగా ఓడిపోతారు. శేఖర్ సరిగ్గా ఇదే కోరుకుంటున్నాడు."

అర్జున్ రెండు చేతులతో తన ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతని గుండె నొప్పితో బద్దలవుతోంది. ఒకవైపు అతను తన తల్లిదండ్రులను కాపాడాలి, మరోవైపు ఈ పెద్ద నిజాన్ని కాపాడాలి. అతను ఇప్పుడు ఒక భయంకరమైన పద్మవ్యూహంలో చిక్కుకుపోయాడు.

"అయితే నేనేం చేయాలి జడ్జి గారూ?" అర్జున్ నిరాశతో, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు. "నేనిక్కడ కూర్చుని మా అమ్మానాన్నల మరణవార్త కోసం ఎదురుచూడాలా? నేను ఇంత నిస్సహాయుడినా?"

జస్టిస్ రావు అర్జున్ భుజంపై ఒక చేయి వేశారు. ఆయన కళ్ళలో ఇప్పుడు భరోసా ఇచ్చే వెలుగు కనిపించింది.

"చట్టపరమైన పోరాటంలో కేవలం కండబలంతో గెలవలేము అర్జున్, అక్కడ తెలివి కావాలి," జస్టిస్ రావు చాలా మృదువైన స్వరంతో అన్నారు. "నువ్వు ఈ పోరాటానికి ముఖచిత్రంగా నగరంలోనే ఉంటావు. రేపు ఉదయం తల ఎత్తుకుని కోర్టుకు వెళ్తావు. ఇక నీ తల్లిదండ్రులను కాపాడే బాధ్యత ఈ రోజు నుండి నాది. నేను మాట ఇస్తున్నాను, శేఖర్ చౌదరి యొక్క ఒక్క వెంట్రుక కూడా నీ కుటుంబం మీద పడదు."

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ముఖం పైకెత్తి చూశాడు. "కానీ ఎలా? గ్రామం ఇక్కడి నుండి చాలా దూరంలో ఉంది!"

జస్టిస్ రావు ఏమీ మాట్లాడకుండా తన జేబులో నుండి ఒక పాత, చిన్న మొబైల్ ఫోన్ తీశారు. ఆయన జీవితాంతం అత్యంత నిజాయితీగా న్యాయమూర్తిగా పనిచేశారు. ఆయన మంచి విద్యార్థులు ఎందరో ఈ రోజు దేశంలోని పెద్ద పెద్ద పదవులలో ఉన్నారు.

ఆయన తన ఫోన్ బటన్లు నొక్కి ఢిల్లీలోని అత్యంత పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారికి కాల్ చేశారు. ఈ సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఒకప్పుడు జస్టిస్ రావుకు చాలా ఇష్టమైన విద్యార్థి, ఆయన జస్టిస్ రావును తన తండ్రిలా గౌరవిస్తాడు.

కొన్నిసార్లు రింగ్ అయ్యాక అటువైపు నుండి ఫోన్ ఎత్తారు.

"నమస్కారం సార్," అటువైపు సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి గొంతులో అత్యంత గౌరవం వినిపించింది. "ఇంత రాత్రి మీ ఫోన్! ఏదైనా ప్రత్యేక అవసరమా సార్?"

"అవును, చాలా అత్యవసరమైన పని," జస్టిస్ రావు నేరుగా విషయంలోకి వచ్చారు. "ఈ ఉదయం నుండి నగరంలో జరుగుతున్న అర్జున్ వర్మ సంఘటన నీకు తెలిసే ఉంటుంది. శేఖర్ చౌదరి అనే వ్యక్తి ఇప్పుడు పారిపోయే దారి లేక అర్జున్ గ్రామంలోని ఇంటిపై దాడి చేయడానికి ప్లాన్ చేశాడు. అతను అర్జున్ వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులను చంపేస్తానని బెదిరించాడు. అర్జున్ రేపు ఉదయం కోర్టులో ఉండాలి, అందుకే అతను వెళ్ళలేకపోతున్నాడు. నాకు ఇప్పుడే నీ సహాయం కావాలి."

ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి మాటలన్నీ చాలా శ్రద్ధగా విన్నారు. జస్టిస్ రావు ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పరని, అనవసరంగా సహాయం అడగరని అతనికి తెలుసు.

"మీరు అస్సలు చింతించకండి సార్," ఆ అధికారి చాలా కఠినమైన, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన స్వరంతో అన్నారు. "శేఖర్ చౌదరి కోసం ఎలాగూ దేశవ్యాప్తంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వెతుకుతున్నారు. నేను స్వయంగా ఈ విషయం చూసుకుంటాను."

"కానీ సమస్య వేరే చోట ఉంది," జస్టిస్ రావు చింతగా అన్నారు. "అర్జున్ గ్రామం మన నగరం నుండి చాలా దూరంలో ఉంది. అది వేరే రాష్ట్రం సరిహద్దులో పడుతుంది. మన నగర సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అక్కడికి వెళ్ళి చర్యలు తీసుకునేసరికి చాలా ఆలస్యమవుతుంది. శేఖర్ బహుశా అప్పటికే తన పని పూర్తి చేసేస్తాడు."

"నాకు అర్థమైంది సార్," సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అన్నారు. "మన రాష్ట్ర సరిహద్దుల బయట అయినా, దేశంలోని పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారుల మధ్య ఒక ప్రత్యేక సమాచార మార్గం ఉంటుంది. మీరు నాకు అర్జున్ గ్రామం యొక్క సరైన చిరునామా ఇవ్వండి. నేను మాట ఇస్తున్నాను, పది నిమిషాల్లో ఆ ప్రాంతంలోని స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు భారీ బలగంతో అర్జున్ ఇంటి వైపు బయలుదేరతారు."

జస్టిస్ రావు అర్జున్ నుండి సైగలతో గ్రామం చిరునామా తెలుసుకుని సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారికి చెప్పారు.

"సరే సార్," ఆ అధికారి అన్నారు. "స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చాలా వేగంగా అక్కడికి చేరుకుంటారు. నేను స్వయంగా ఈ విషయంపై నిఘా ఉంచుతాను. మీరు అర్జున్‌ను శాంతంగా ఉండమని చెప్పండి."

ఫోన్ కట్ అయింది. జస్టిస్ రావు హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని అర్జున్ వైపు చూశారు.

"విన్నావు కదా?" జస్టిస్ రావు కొద్దిగా నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్నారు. "ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ అధికారి చీఫ్ స్వయంగా నీ రాష్ట్ర స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో మాట్లాడుతున్నారు. కొద్ది సేపట్లోనే మీ ఊరికి దగ్గరలో ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుండి భారీ సెక్యూరిటీ అధికారి బలగం మీ ఇంటి వైపు బయలుదేరుతుంది. నువ్వు ఇప్పుడు కొంచెం శాంతంగా కూర్చో."

అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ ఈ మాటలు విని కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకున్నారు. అర్జున్ రెండు చేతులు జోడించి జస్టిస్ రావుకు నమస్కరించాడు. ఈ చీకటిలో జస్టిస్ రావు తమకు దేవుడిలా వచ్చి నిలబడ్డారని అతనికి అనిపించింది.

కానీ గదిలోని ఈ తాత్కాలిక ఉపశమనం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.

గోడకు తగిలించి ఉన్న పాత గడియారం వైపు అర్జున్ చూశాడు. రాత్రి అప్పుడు దాదాపు రెండు గంటలు కావస్తోంది. నగరం మొత్తం గాఢ నిద్రలో మునిగి ఉంది. చలిగాలి గది యొక్క పగిలిన కిటికీలోంచి లోపలికి వచ్చి ఎముకలు కొరికే చలిని పుట్టిస్తోంది.

అర్జున్ గడియారం ముల్లు వైపు తదేకంగా చూస్తున్నాడు. అతని గుండెల్లో దడ కొంచెం కూడా తగ్గలేదు.

జస్టిస్ రావు అతనికి భరోసా ఇచ్చారు, ఢిల్లీ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి సహాయం చేస్తున్నారు, స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి బృందం బహుశా బయలుదేరడానికి సిద్ధమవుతోంది. అంతా బాగానే ఉంది. కానీ అర్జున్ మనసు మాత్రం శాంతించడం లేదు.

అతని మనసులో పదేపదే ఒక భయంకరమైన లెక్క తిరుగుతోంది.

అతని గ్రామంలోని ఇల్లు నగరపు సందడి నుండి చాలా దూరంలో, లోపలికి ఉంది. గ్రామానికి వెళ్ళే రోడ్లు చాలా అధ్వాన్నంగా, వంకరటింకరగా ఉంటాయి. దగ్గరలోని పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుండి సెక్యూరిటీ అధికారి వాహనంలో ఆ గ్రామానికి చేరుకోవడానికి కూడా కనీసం గంట సమయం పడుతుంది. మరియు రాత్రి చీకటిలో ఆ సమయం ఇంకా ఎక్కువ పట్టవచ్చు.

మరోవైపు, శేఖర్ చౌదరి ఎంత సేపటి క్రితం అతనికి ఫోన్ చేశాడు? శేఖర్ బహుశా అప్పటికే తన గ్రామానికి దగ్గరగా చేరుకుని ఉంటాడు! శేఖర్ ఇప్పుడు అధికారం కోల్పోయిన, పిచ్చి పట్టిన రాక్షసుడు. అతను ప్రతీకార జ్వాలతో మండిపోతున్నాడు. అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కోసం ఎదురుచూస్తాడా?

అర్జున్ కళ్ళు మూసుకుంటే, తన వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు గాఢ నిద్రలో ఉన్న దృశ్యం కనిపిస్తోంది. సరిగ్గా అదే క్షణంలో, వారి ఇంటి పాత చెక్క తలుపు ఒక వికృత శబ్దంతో విరిగి పడుతోంది. శేఖర్ చౌదరి, అతని గూండాలు చేతిలో ఆయుధాలతో ఆ ఇంట్లోకి ప్రవేశిస్తున్నారు.

అర్జున్ నుదుటిపై మళ్ళీ చెమట పట్టడం మొదలైంది. అతను గదిలో అశాంతంగా పచార్లు చేయసాగాడు.

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా బయలుదేరారు, కానీ వారు సరైన సమయానికి చేరుకోగలరా?

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరుకోవడానికి ముందు ఈ ఒకటి లేదా రెండు గంటల సమయం అర్జున్ జీవితంలో అత్యంత సుదీర్ఘమైన, భయంకరమైన సమయం కాబోతోంది. గడియారం ముల్లులు కదలడం లేదనిపిస్తోంది. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా అనిపిస్తోంది.

ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అంతా విని జస్టిస్ రావుకు మాట ఇచ్చారు, తాను స్వయంగా అన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తున్నానని, స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి బలగం వెళ్తోందని. కానీ అర్జున్ గ్రామం నగరం నుండి చాలా దూరంలో ఉంది. రోడ్ల పరిస్థితి బాగాలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరుకోవడానికి ముందు, ఈ అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలో, శేఖర్ చౌదరి ఏదైనా పెద్ద నష్టం చేస్తాడా? అర్జున్ వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు ఈ భయంకరమైన రాక్షసుడి చేతి నుండి తమ ప్రాణాలను కాపాడుకోగలరా, లేక సెక్యూరిటీ అధికారి వాహనం చేరుకునేలోపే ఆ గ్రామంలోని ప్రశాంతమైన ఇల్లు రక్తపు మరకలతో తడిసిపోతుందా? దూరంగా కూర్చున్న అర్జున్ తన అత్యంత ఆప్తులను కాపాడుకునే ఈ కాలంతో చేసే పరుగులో ఓడిపోతాడా?