విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

డబ్బు, ద్రోహం, రక్తం

నగరంలోని అత్యంత ఖరీదైన, విలాసవంతమైన హోటల్‌లోని పన్నెండవ అంతస్తులో ఉన్న ఒక పెద్ద గదిలో రావుిల కూర్చుని ఉంది. గది లోపలి వాతావరణం పూర్తిగా స్తబ్దుగా ఉంది, ఒక స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆ గదినంతా ఆవహించి ఉంది. బయటి నుండి ఒక్క కాంతి చుక్క కూడా లోపలికి రాకుండా కిటికీలకున్న బరువైన వెల్వెట్ పరదాలు గట్టిగా మూసి ఉన్నాయి. రావుిల ఒంటి మీద అత్యంత ఖరీదైన దుస్తులున్నాయి, చెవులకు వజ్రాల దుద్దులు ఇంకా మెరుస్తూనే ఉన్నాయి, కానీ ఆమె ముఖం మాత్రం చచ్చిన శవంలా పాలిపోయి, రక్తహీనంగా ఉంది. ఆమె నుదుటిపై చెమట బిందువులు పడుతున్నాయి.

ఆమె గదిలోని ఒక మూల ఉన్న ఖరీదైన తోలు సోఫాపై తన రెండు కాళ్ళు ముడుచుకుని కూర్చుని గజగజ వణుకుతోంది. ఆమె రెండు చేతుల పిడికిలిలో ఒక ఫోన్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని ఉంది. గత గంట నుండి, ఆమె పిచ్చిదానిలా పదేపదే శేఖర్ చౌదరికి ఫోన్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉంది. కానీ ప్రతీసారి, ఫోన్ అవతలి నుండి ఒక యాంత్రిక స్వరం ఆ నెంబరు ఆపివేయబడింది అని అత్యంత నిర్దాక్షిణ్యంగా చెబుతోంది. ఆ యాంత్రిక స్వరం విన్న ప్రతీసారి, రావుిల గుండెల్లో భయం రెట్టింపవుతోంది.

రావుిల చాలా తెలివైన అమ్మాయి. ఆమె చాలా సంవత్సరాలుగా శేఖర్ చౌదరితో చాలా దగ్గరగా పనిచేస్తోంది. శేఖర్ చౌదరి అనే ఈ మనిషి నిజానికి ఎంత భయంకరమైనవాడో, ఎంత క్రూరుడో ఆమెకు బాగా తెలుసు. శేఖర్ స్వయంగా ఏదైనా పెద్ద ఆపదలో చిక్కుకున్నప్పుడు, అతను తన నీడను కూడా నమ్మడు, ఇక ఇతరుల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు. శేఖర్ చౌదరి ఒంటరిగా పారిపోయాడని, తనను ఈ హోటల్‌లోని మూసిన గదిలో ఒంటరిగా చావడానికి వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడని రావుిలకు ఇప్పుడు చాలా స్పష్టంగా అర్థమైపోయింది. ఒక పాత, చిరిగిన గుడ్డలా తనను విసిరివేయబడింది.

అంతేకాదు, రావుిల లోపల అతిపెద్ద భయం వేరే ఉంది. ఒకవేళ తను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతికి చిక్కితే, శేఖర్ చౌదరి తనను జైలులోనే చాలా సులభంగా చంపిస్తాడని ఆమెకు తెలుసు. ఎందుకంటే, రాజీవ్ బయటపెట్టిన ఈ-మెయిల్ పత్రాలలో కూడా లేని, శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతికి సంబంధించిన ఎన్నో లోతైన, మురికి రహస్యాలు రావుిలకు తెలుసు. ఆమెకు శేఖర్ యొక్క అనేక చీకటి రహస్యాలు తెలుసు.

అకస్మాత్తుగా హోటల్ గది తలుపుపై గట్టిగా బాదిన శబ్దం వినిపించింది.

"తలుపు తీయండి! సిబిఐ!"

బయటి నుండి వచ్చిన ఆ శబ్దం వినగానే, రావుిల గుండెల్లో ఎవరో పెద్ద సుత్తితో కొట్టినట్టు అయ్యింది. ఆమె చేతులు ఎంతగా వణకడం మొదలుపెట్టాయంటే, ఫోన్ ఆమె వేళ్ళ సందులోంచి జారి గట్టిగా నేలపై పడిపోయింది. ఆమె రాయిలా గడ్డకట్టుకుపోయింది. తన పలాయనానికి ఇక ఏ దారీ మిగల్లేదని ఆమెకు అర్థమైపోయింది. నలువైపుల నుండి వల బిగుసుకుంది. ఇన్నాళ్ళ తన డబ్బు అహంకారం, తన అపారమైన అధికారం, తను అబద్ధాలతో నిర్మించిన మహిళా వేధింపుల సంస్థ—వీటన్నిటి బలంతో వేలాది మంది పురుషులను రోడ్డున పడేసింది—ఆ అన్నీ ఈరోజు ఈ మూసిన తలుపు ముందు శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయి.

తలుపుపై మరో రెండుసార్లు చాలా గట్టిగా బాదారు. ఆ తర్వాత ఒక భయంకరమైన, చెవులు చిల్లులుపడే శబ్దంతో ఆ బరువైన చెక్క తలుపు దాని కీలుబందుల నుండి విరిగి నేరుగా లోపలికి పడిపోయింది.

ఐదారుగురు అత్యంత కఠినంగా కనిపించే గూఢచారి అధికారులు, వారి వెనుక ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చాలా వేగంగా గదిలోకి ప్రవేశించారు. వాళ్ళందరి చేతుల్లో ఆయుధాలు గురిపెట్టి ఉన్నాయి.

"రావుిల రావు!" ప్రధాన అధికారి చాలా కఠినమైన, గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీ మీద మోసం, నకిలీ సంస్థను నడపడం, మరియు ఒక పెద్ద జాతీయ కుట్ర ఆరోపణలపై నేరుగా వారెంట్ జారీ చేయబడింది. హోటల్ మొత్తాన్ని మేము చుట్టుముట్టాము. మీరు పారిపోవడానికి ఆస్కారం లేదు. ఎలాంటి తెలివి తేటలు ప్రదర్శించకుండా మౌనంగా మాతో రండి."

రావుిల సోఫా నుండి కిందకు దిగడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ ఆమె కాళ్లు పూర్తిగా చచ్చుబడిపోయాయి. తన శరీరాన్ని మోయగల శక్తి ఆమెలో లేదు. ఆమె తడబడుతూ నేలపై కూలబడింది. ఇన్నాళ్లూ డబ్బు బలంతో సాధారణ, అమాయక పురుషులను వీధి పురుగులుగా భావించిన ఆ అమ్మాయి, ఈరోజు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల గట్టి బూట్ల ముందు ఒక అసహాయురాలైన బిచ్చగత్తెలా వణుకుతోంది.

"నేనేమీ చేయలేదు అయ్యా!" రావుిల నేలపై కూర్చునే బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కన్నీళ్లు ఈసారి ఏ నాటకం కాదు, ఇది అచ్చమైన మృత్యుభయం. "మీరు పొరబడుతున్నారు! నేను అతని మాట వినకపోయి ఉంటే, అతను నన్ను ఎప్పుడో చంపేసేవాడు! నేను నిర్దోషిని!"

ప్రధాన అధికారి కొంచెం నిర్లక్ష్యపు నవ్వు నవ్వారు. "ఆ పాత కథ ఇప్పుడు ఎవరూ నమ్మరు రావుిల గారు. మీరు చాలా ఆలస్యం చేశారు. మీ చేత్తో మీరు సంతకం చేసిన పత్రాలను ఈ ఉదయం నుండి దేశమంతా తమ కళ్ళతో చూసింది. మీరూ, మాయ కలిసి డబ్బు మీద ఆశతో అమాయక పురుషులను ఎలా ఇరికించారో, వారి జీవితాలను నరకం చేశారో ఇప్పుడు ఎవరికీ తెలియనిది కాదు. మీరు ఇప్పుడు మౌనంగా మాతో ఆఫీసుకు రండి. మీరు చెప్పాలనుకుంటున్న కథలన్నీ అక్కడే చెబుదురుగాని."

ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వేగంగా ముందుకు వచ్చి రావుిల రెండు చేతులకు చల్లటి ఇనుప బేడీలు వేయబోయారు.

చేతులకు దగ్గరవుతున్న ఇనుప బేడీలను చూడగానే రావుిల లోపల శేఖర్ గురించిన మృత్యుభయం మరింత భయంకరంగా ఆవహించింది. ఈ బేడీలు వేసుకుని జైలులో అడుగుపెట్టడమంటే, శేఖర్ పంపిన హంతకుల చేతికి తన గొంతును అందించడమేనని ఆమెకు తెలుసు. ఆమె పిచ్చిదానిలా నేలపై పాక్కుంటూ వెళ్లి ప్రధాన గూఢచారి అధికారి రెండు కాళ్లను గట్టిగా పట్టుకుంది.

"నన్ను కాపాడండి అయ్యా!" రావుిల వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అధికారి పాదాలపై తల ఆనించి దీనమైన స్వరంతో చెప్పసాగింది. "నేను మీకు అన్నీ చెబుతాను! అన్ని సాక్ష్యాలనూ మీ చేతుల్లో పెడతాను! కానీ దయచేసి నన్ను సాధారణ జైలుకు పంపకండి! శేఖర్ చౌదరి నన్ను జైలులోనే బతికుండగానే చంపిస్తాడు! వాడు చాలా భయంకరమైనవాడు! వాడు ఎక్కడ దాక్కోగలడో నాకు తెలుసు! వాడి రహస్య స్థావరాలు, నగరంలోని బినామీ ఆస్తుల లెక్కలు, విదేశీ బ్యాంకుల్లో దాచిన డబ్బు యొక్క అన్ని కచ్చితమైన వివరాలు మీకు ఇస్తాను! మీరు కేవలం నన్ను వాడి నుండి కాపాడండి!"

అధికారులు ఒకరినొకరు అర్థవంతంగా చూసుకున్నారు. రావుిల ఈ నిరాశతో కూడిన ఒప్పుకోలు వారి పనిని చాలా సులభతరం చేసింది. ఒక నేరస్థుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి మరో నేరస్థుడిపై అన్ని నిజాలు కక్కేసినప్పుడు, వారి ముఠా మొత్తం పేకమేడలా సులభంగా కూలిపోతుంది.

"సరే," అధికారి రావుిలను తన కాళ్ళ నుండి పక్కకు నెట్టి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీరు అన్ని నిజాలు మాకు చెప్పి, శేఖర్ చౌదరిని పట్టుకోవడానికి సహాయం చేస్తే, చట్టం మీ రక్షణకు పూర్తి ఏర్పాట్లు చేస్తుంది. కానీ గుర్తుంచుకోండి, మా ముందు ఒక్క అబద్ధం చెప్పినా, మిమ్మల్ని ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ కాపాడలేరు."

రావుిలను హోటల్ కింది అంతస్తుకు నడిపించి తీసుకొచ్చినప్పుడు, హోటల్ బయట ఒక విలేకరుల సముద్రం ఏర్పడింది. వేలాది కెమెరా ఫ్లాష్‌ల ధాటికి రావుిల తన రెండు చేతులతో కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె తల దించుకుని, దొంగలా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కారులో ఎక్కి కూర్చుంది. ఆమె అహంకారం, ఆమె దర్పం అంతా ఈరోజు ఈ కెమెరాల ముందు వీధి ధూళిలో కలిసిపోయింది.

కేవలం గంటలోపే ఈ వార్త తాజా వార్తగా దేశంలోని అన్ని టీవీ తెరలపై ఎర్ర అక్షరాలతో కనిపించడం మొదలైంది.

హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న రహస్య స్థావరంలోని దుమ్ముపట్టిన గదిలో కూర్చుని అర్జున్, విక్రమ్, తలకు కట్టు కట్టుకున్న రజత్, మరియు జస్టిస్ రావు టీవీ తెరపై రావుిల పట్టుబడిన వార్తను చూస్తున్నారు.

టీవీ తెరపై పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది— "శేఖర్ ప్రధాన అనుచరురాలు రావుిల అరెస్టు! తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి శేఖర్ రహస్యాలన్నీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు బయటపెట్టింది!"

ఆ వార్త చూసి విక్రమ్ ఒక పెద్ద ఉపశమన నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతని పెదవుల చివర ఒక తృప్తితో కూడిన చిరునవ్వు విరిసింది. అతను జీవితాంతం న్యాయవాదిగా పనిచేశాడు. ఎందరో నేరస్థులు చట్టంలోని లొసుగుల నుండి నవ్వుతూ బయటపడటం చూశాడు. కానీ ఈరోజు ఈ దృశ్యం అతనికి ఒక విచిత్రమైన, లోతైన శాంతినిచ్చింది.

అతను అర్జున్ భుజం మీద చేయి వేసి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "చూశావా అర్జున్? కర్మఫలం ఎవరినీ వదలదు. ఏ అమ్మాయిలైతే డబ్బు మీద ఆశతో, తమ గుడ్డి అహంకారంతో నిన్నూ, నీలాంటి వేలాది మంది యువకులను అబద్ధపు నిందలతో రోడ్డున పడేశారో, ఈరోజు వాళ్లే తమ పాపాల భారంతో మునిగిపోతున్నారు. రావుిల, మాయ తాము ఎప్పటికీ ఈ సమాజం కళ్లలో దుమ్ము కొట్టి హాయిగా బతకగలమని అనుకున్నారు. కానీ ఈరోజు దేశమంతా వాళ్ళ అసలు రంగును గుర్తించింది. వాళ్ళు ఎంత నీచులో, ఎంత స్వార్థపరులో ఇప్పుడు అందరికీ తెలుస్తుంది."

రజత్ తన కట్టు కట్టిన తలతో సమ్మతిగా తల ఊపాడు. "అవును విక్రమ్. నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంది, నిన్నటి రాత్రి వరకు మన మీద తుపాకులు గురిపెట్టి దేవుళ్ళలా నటించిన వాళ్ళు, ఈరోజు తమ ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి బిచ్చగాళ్ళలా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కాళ్ళ మీద పడుతున్నారు. శేఖర్ చౌదరికి ఇప్పుడు అర్థమవుతూ ఉంటుంది, తన సొంత మనుషులే తనను వెన్నుపోటు పొడుస్తున్నారని. డబ్బు బలంతో కొన్న సంబంధాలు ఇలాగే విరిగిపోతాయి."

టీవీ తెరపై రావుిల ఆ కన్నీళ్లతో తడిసిన, భయంతో నిండిన ముఖం పదేపదే చూపిస్తున్నారు. వార్తలు చదివే వ్యక్తి చాలా గట్టిగా చెబుతున్నాడు, "రావుిల ఇచ్చిన సమాచారం ఆధారంగా గూఢచార సంస్థ ఇప్పుడు శేఖర్ చౌదరి కోసం నలువైపులా గాలిస్తోంది."

"ఇంకా వేడుక చేసుకునే సమయం రాలేదు విక్రమ్," జస్టిస్ రావు గారి గొంతు చాలా గంభీరంగా వినిపించింది, అందులో ఎలాంటి విజయపు ఉత్సాహం కానీ, ఆనందం కానీ లేదు. "నువ్వు స్వయంగా చట్టం చదువుకున్నావు, మన దేశ న్యాయవ్యవస్థ ఎలా పనిచేస్తుందో నీకు బాగా తెలుసు. టీవీ తెరపై లేదా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ముందు ఇచ్చిన మాటలకు న్యాయస్థానంలో న్యాయమూర్తి గారి ముందు విలువ ఉండదు. రావుిల ఈరోజు మృత్యుభయంతో ఏది చెబుతోందో, రేపు న్యాయస్థానంలో శేఖర్ పెద్ద పెద్ద న్యాయవాదుల విచారణ ముందు తన వాంగ్మూలాన్ని పూర్తిగా మార్చేయగలదు."

అర్జున్ నేలపై కూర్చుని ఏకధాటిగా జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

"ఈ విచారణ ఒక రోజులోనో, ఒక నెలలోనో ముగిసేది కాదు," జస్టిస్ రావు గదిలో నెమ్మదిగా పచార్లు చేస్తూ చెప్పసాగారు. "ఇది నెలల తరబడి, బహుశా సంవత్సరాల తరబడి సాగుతుంది. గూఢచారులు విచారణ చేస్తారు, చార్జిషీట్ దాఖలు చేస్తారు, ఆ తర్వాత వాయిదాల మీద వాయిదాలు పడతాయి. శేఖర్ చౌదరి దగ్గర డబ్బుకు కొదవ లేదు. అతను దేశంలోనే అత్యంత ఖరీదైన న్యాయవాదులను నిలబెడతాడు. అతను సాక్ష్యాలను మాయం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాడు, సాక్షులను కొనేస్తాడు లేదా మాయం చేస్తాడు. మన చేతిలో ఉన్న పత్రాలు సాక్ష్యాలే, కానీ ఆ సాక్ష్యాలను సాక్షి బోనులో నిలబడి నిజమని నిరూపించడం ఒక పెద్ద, మురికి యుద్ధం."

అర్జున్ తన విరిగిన కాలి వైపు చూసుకున్నాడు. జస్టిస్ రావు గారి మాటలు అచ్చమైన నగ్నసత్యం. అతని తల్లిదండ్రులు ఈరోజు కొంచెం శాంతి పొందుతారు, కానీ సమాజం అతన్ని ఇంత సులభంగా అంగీకరిస్తుందా? వీధి జనాలు, అంతర్జాల ప్రపంచం ఈరోజు అతన్ని తాత్కాలిక హీరోని చేశాయి, కానీ రేపు మరో కొత్త వార్త లేదా కొత్త వినోదం రాగానే వారు అర్జున్‌ను మర్చిపోతారు. అతను కోల్పోయిన ఉద్యోగం, జైలులోని ఆ భయంకరమైన రాత్రులు, అతని తల్లిదండ్రుల కన్నీళ్లు, మరియు అతని కాలిపై ఉన్న ఈ శాశ్వతమైన కుంటి గుర్తు—వీటన్నిటి నష్టపరిహారం ఏ న్యాయస్థానమూ అతనికి ఇవ్వలేదు. ఆ రాక్షసుడు ఈరోజు పారిపోతున్నాడు, కానీ అతను మిగిల్చిన గాయాలు శాశ్వతంగా అర్జున్ శరీరంపైనా, మనసుపైనా పచ్చిగా ఉంటాయి. జీవితం ఏమీ సినిమా కథ కాదు, ఒక్క రాత్రిలో అన్నీ మాయలాగా సర్దుకోవడానికి.

సరిగ్గా ఈ లోతైన ఆలోచనలో ఉన్న క్షణంలో, బయటి నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ ఒక తొందరపాటు శబ్దం వినిపించింది.

అకస్మాత్తుగా ఆదిత్య బయట నుండి పిచ్చివాడిలా పరుగెత్తుకుంటూ గదిలోకి వచ్చాడు. అతని ముఖం కాగితంలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతను ఆయాసపడుతూ, ఒక తీవ్రమైన భయంతో కూడిన చూపుతో జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూశాడు. అతని ఈ భయానక ముఖాన్ని చూడగానే గదిలోని ప్రశాంత వాతావరణం ఒక్క సెకనులో మాయమైంది. ఆదిత్య అలాంటి ఏ దుర్వార్తను మోసుకొచ్చాడు, అది జస్టిస్ రావు గారి న్యాయపోరాటం యొక్క లెక్కలను కూడా తారుమారు చేయబోతోందా