విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

అధ్యాయం 32: పదిహేను నిమిషాల పరుగు
తెల్లవారుజాము ఇప్పుడిప్పుడే అవుతోంది. హైదరాబాద్ ఆకాశం ఇంకా ముదురు నీలం రంగు దుప్పటి కప్పుకుని ఉంది. నగరం నలుమూలలా ఎముకలు కొరికే చలిగాలి వీస్తోంది. హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న రహస్య స్థావరం చుట్టూ ఒక విచిత్రమైన, గంభీరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుని ఉంది. బయటి నుండి ఈ ప్రదేశాన్ని చూస్తే, ఏళ్ళ తరబడి మనిషి అడుగు పడని ఒక పాడుబడిన ఇల్లులా అనిపిస్తుంది. చుట్టూ ఎండిన ఆకులు, పగిలిన ఇటుకలు, చెత్త కుప్పలు తప్ప మరేమీ లేదు.
గది లోపల ఒక పసుపు బల్బు మినుకుమినుకుమంటోంది. కాసేపటి క్రితమే అర్జున్, విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ ఈ గది నుండి బయలుదేరారు. వారి లక్ష్యం ఇప్పుడు నేరుగా ఆ వార్తా సంస్థ కార్యాలయానికి. వాళ్ళు వెళ్ళి పదిహేను నిమిషాలు గడిచింది. గదిలోని గాలి ఇంకా గంభీరంగానే ఉంది. నేల మీద ఉన్న పరుపుపై రజత్ తల నుండి కారిన రక్తపు మరక ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది. ఆ రక్తపు మట్టి వాసన గదిలోని తేమ గాలితో కలిసిపోయింది.
గదిలోని ఒక మూల, విరిగిన చెక్క కుర్చీలో జస్టిస్ రావు గారు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన వయసు పైబడింది, కానీ ఆయన వెన్నెముక ఇంకా నిటారుగా ఉంది. ఆయన కళ్ళలో ఒక లోతైన ప్రశాంతత ఉంది. తన కొడుకులు ఈరోజు ఒక చాలా పెద్ద పని చేయబోతున్నారని ఆయనకు తెలుసు. ఇన్నాళ్ళ అవమానాలు, అబద్ధపు నిందలు ఈరోజు తుడిచిపెట్టుకుపోతాయని ఆయనకు నమ్మకం.
ఆదిత్య గదిలో ఒక పక్కన కూర్చుని, రజత్ గాయాన్ని శుభ్రం చేశాక మిగిలిన రక్తంతో తడిసిన దూది, కట్టు ముక్కలను ఒక ప్లాస్టిక్ సంచిలో వేస్తున్నాడు. అతని ముఖంలో కూడా ఒకరకమైన ఉపశమనం కనిపిస్తోంది.
ఇక గదికి చివరన ఉన్న చీకటి మూలలో, దుమ్ముపట్టిన నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. ఈ మనిషి జీవితాంతం ఏసీ గదుల్లో, మెత్తటి పరుపుల మీద కూర్చుని పనిచేసినవాడు. డబ్బు బలంతో ఎందరో జీవితాలతో చెలగాటమాడాడు. కానీ ఈ రాత్రి, మృత్యుభయం అంటే ఏంటో అతనికి నేర్పింది. రాజీవ్ శరీరం ఇంకా గజగజ వణుకుతోంది. అతని ఖరీదైన బట్టలు దుమ్ము, బురదతో నిండిపోయాయి. కానీ అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక చిన్న ఆశాకిరణం వెలుగుతోంది. తన పని అయిపోయిందని అతను అనుకుంటున్నాడు. రహస్య పదం ఇచ్చేశాడు. ఇంకొన్ని గంటల్లో శేఖర్ పతనం ఖాయం. ఆ తర్వాత తను తన భార్య గీత, చిన్న కొడుకు రవితో కలిసి ఈ నగరాన్ని విడిచి చాలా దూరం వెళ్ళిపోవాలి. అక్కడ శేఖర్ మనుషులు ఎవరూ తమను కనుక్కోలేరు.
గదిలో ఒక పక్కన పెట్టి ఉన్న ఆ పాత ల్యాప్‌టాప్ తెర ఇంకా వెలుగుతూనే ఉంది. తెర మధ్యలో ఒక అంకె గడియారం టిక్ టిక్ మంటూ వెనక్కి నడుస్తోంది. సమయం తగ్గుతోంది. సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటల కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ఎనిమిది కాగానే ఆ యంత్రం లోపలి నుండి సత్యం అనే ఒక పెద్ద సునామీ దేశం మీదకు దూసుకువస్తుంది.
అంతా సవ్యంగానే సాగుతున్నట్టు అనిపించింది. రాత్రిలోని అత్యంత చీకటి సమయం గడిచిపోయి, ఉదయపు వెలుగులు విరజిమ్ముతున్నట్టుగా ఉంది. అయితే, అతిపెద్ద తుఫాను సరిగ్గా ఈ ప్రశాంతమైన క్షణంలోనే విరుచుకుపడబోతోందని వాళ్లకు తెలియదు.
హఠాత్తుగా, బయటి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన శబ్దం వినిపించింది.
ఎన్నో కార్ల టైర్లు ఎండిన ఆకులపై, రాళ్లపై అత్యంత వేగంగా రాసుకుంటూ వెళ్తున్న కర్కశమైన శబ్దం. ఒకటి కాదు, కనీసం మూడు-నాలుగు పెద్ద కార్ల శబ్దం. ఆ కార్ల ఇంజిన్ల గర్జనకు పాత గోడౌన్ గోడలు కంపించాయి.
రాజీవ్ గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్టు అయ్యింది. అతని కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.
ఆదిత్య వేగంగా నేల పైనుండి లేచి నిలబడ్డాడు. అతను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ కిటికీలోని ఒక పగిలిన సందులోంచి బయటకు చూశాడు. తెల్లవారుజాము మసక వెలుగులో, గోడౌన్ బయట నాలుగు భారీ నల్లటి కార్లు బలంగా బ్రేకులు వేసి ఆగడం చూశాడు. కార్ల చక్రాల నుండి దుమ్ము మేఘంలా పైకి లేచింది. కార్ల తలుపులు తెరుచుకుంటున్న ఖట్ ఖట్ శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి. ఆ కార్ల నుండి పొడవాటి, కండలు తిరిగిన మనుషులు దిగుతున్నారు. అందరి చేతుల్లో పెద్ద తుపాకులు, ఇనుప రాడ్లు ఉన్నాయి.
ఆదిత్య ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతను వెనక్కి తిరిగి జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూసి, వణుకుతున్న స్వరంతో గుసగుసలాడాడు, "వాళ్ళు వచ్చేశారు."
జస్టిస్ రావు గారు నెమ్మదిగా కుర్చీలోంచి లేచారు. ఆయన ముఖంలో ఎలాంటి భయమూ లేదు. శేఖర్ చౌదరి అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే వ్యక్తి కాదని ఆయనకు తెలుసు. అతను తన సర్వశక్తులూ ఒడ్డి తమను వెతకడానికి ప్రయత్నిస్తాడని ఆయనకు ముందే తెలుసు. రాజీవ్ ఫోన్ లొకేషన్‌ను జాడ తీసి వాళ్ళు సరిగ్గా ఇక్కడికే చేరుకున్నారు.
"భయపడకు ఆదిత్య," జస్టిస్ రావు గారు చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మనం చేయాల్సిన పని చేసేశాం. ఇప్పుడు వాళ్ళు మనల్ని ఏమీ చేసినా, సత్యాన్ని మాత్రం ఆపలేరు."
రాజీవ్ అప్పటికే పిచ్చివాడిలా గోడౌన్ వెనుక గోడ వైపు పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. "నన్ను కాపాడండి! వాళ్ళు నన్ను చంపేస్తారు! రాణా నన్ను ప్రాణాలతో పాతేస్తాడు!" రాజీవ్ ఏడుస్తూ గోడకున్న ఒక చిన్న సందులోంచి పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆ సందు చాలా చిన్నదిగా ఉండటంతో అతను బయటకు వెళ్ళలేకపోయాడు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో, గోడౌన్ ముందున్న బరువైన ఇనుప తలుపుపై ఒక బలమైన తన్ను పడింది.
'ఢాం!'
పాత తలుపు తుప్పు పట్టిన మడతబందులు కరకరమన్నాయి. మరో తన్ను పడగానే, ఆ తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో విరిగి లోపలికి పడిపోయింది. ఉదయపు చల్లటి గాలితో పాటు, గోడౌన్ లోపలికి సాక్షాత్తు యమదూత ప్రవేశించాడు.
అందరికంటే ముందు రాణా నిలబడి ఉన్నాడు. అతని నుదుటిపై ఇంకా కట్టు ఉంది, నిన్న రాత్రి శేఖర్ విసిరిన గ్లాసు తగిలి రక్తం కారిన చోట. కట్టు పైనుండి రక్తపు ఎర్రటి మరక ఇంకా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. రాణా కళ్ళు ఇప్పుడు ఒక రక్తపిపాసి తోడేలులా మండుతున్నాయి. కోపం, అవమానం, ప్రతీకారంతో అతని శరీరం వణుకుతోంది. అతని కుడి చేతిలో ఒక మెరుస్తున్న తుపాకీ ఉంది. అతని వెనుక కనీసం పన్నెండు మంది ఆయుధాలు ధరించిన గూండాలు ఉన్నారు.
రాణా గదిలోకి అడుగుపెట్టి, చుట్టూ పదునైన చూపులతో చూశాడు. అతని కళ్ళు ఆ కుంటివాడి కోసం వెతుకుతున్నాయి. అర్జున్ వర్మ. తన యజమాని నిద్రను దూరం చేసిన ఆ మనిషి.
కానీ గదిలో అర్జున్ వాళ్ళు లేరు. రాణా చూసింది కేవలం ముగ్గురు మనుషులను మాత్రమే. ఒక వృద్ధుడు, ఒక సాధారణ యువకుడు, ఆర్ గది మూలలో ఎలుకలా వణుకుతున్న రాజీవ్.
రాణా దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అసలు వేట చేజారిపోయిందని అతనికి అర్థమైంది.
"ఎక్కడరా వాళ్ళు?" రాణా గొంతు ఒక జంతువు గర్జనలా వినిపించింది. "ఆ కుంటి బిచ్చగాడు, వాడి లాయర్ స్నేహితుడు ఎక్కడ? ఎక్కడికి వెళ్ళారు వాళ్ళు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు. జస్టిస్ రావు గారు చాలా ప్రశాంతమైన కళ్ళతో రాణా వైపు చూస్తూ నిలబడ్డారు.
రాణా కోపం ఇప్పుడు అదుపు తప్పింది. అతను వేగంగా ముందుకు నడిచి, అందరికంటే ముందు ఆదిత్య షర్ట్ కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఒక్క ఉదుటున ఆదిత్యను గాలిలోకి లేపి, వెనకున్న ఇటుక గోడపైకి బలంగా విసిరికొట్టాడు.
"చెప్పురా పంది కొడకా! అర్జున్ వర్మ ఎక్కడికి వెళ్ళాడు?" రాణా అరుస్తూ ఆదిత్య కడుపులో ఒక భయంకరమైన గుద్దు గుద్దాడు.
ఆదిత్య నొప్పితో ముడుచుకుపోయి నేలపై పడిపోయాడు. అతని నోటి నుండి రక్తం వచ్చింది. కానీ అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. పళ్ళు బిగపట్టి పడి ఉన్నాడు.
"చెప్పవా?" రాణా తన చేతిలోని తుపాకీ మడమతో ఆదిత్య తలపై బలంగా కొట్టాడు. ఆదిత్య తల పగిలి రక్తం కారడం మొదలైంది, కానీ అతను అప్పటికీ మౌనంగానే ఉన్నాడు.
రాణా ఇప్పుడు జస్టిస్ రావు గారి వైపు తిరిగాడు. ఈ వృద్ధుడు ఒక మాజీ న్యాయమూర్తి, చట్టం దృష్టిలో అత్యంత గౌరవనీయమైన వ్యక్తి. కానీ రాణాకు చట్టం, గౌరవం లాంటి వాటికి విలువే లేదు. అతనికి శేఖర్ చౌదరి ఆదేశం మాత్రమే అంతిమ సత్యం.
రాణా జస్టిస్ రావు గారి ముందు నిలబడ్డాడు. "ముసలి ఎముకల్లో చాలా బలం ఉంది కదూ? నకిలీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను పంపి మమ్మల్ని భయపెట్టి పంపించావు కదా? ఈసారి శేఖర్ చౌదరితో ఆటలాడితే ఫలితం ఎలా ఉంటుందో చూడు! ఆ నిల్వ పరికరం ఎక్కడ? ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఎక్కడ దాచావురా?"
జస్టిస్ రావు గారు రాణా కళ్ళలోకి నేరుగా చూస్తూ ఒక నిర్లక్ష్యపు నవ్వు నవ్వారు.
"చాలా ఆలస్యం చేసేశారు మీరు," జస్టిస్ రావు గారు చాలా ప్రశాంతంగా, నెమ్మదైన స్వరంతో అన్నారు. "నీ యజమాని అహంకారం అనే భవనానికి నిప్పంటుకుంది. ఇంకొన్ని గంటల తర్వాత మీరు ఎంత మురికి, అసహ్యకరమైన ఆట ఆడుతున్నారో ఈ దేశమంతా చూస్తుంది. నువ్వు నన్ను చంపగలవు, కానీ దాంతో నీ యజమాని పతనాన్ని మాత్రం ఆపలేవు."
ఆ మాట వినగానే రాణా కోపంతో పిచ్చివాడయ్యాడు. అతను తన గట్టి చేతి వెనుక భాగంతో జస్టిస్ రావు గారి ముఖంపై బలంగా ఒక చెంపదెబ్బ కొట్టాడు.
వయసు పైబడటంతో బలహీనంగా ఉన్న జస్టిస్ రావు గారు ఆ దెబ్బకు తట్టుకోలేక దుమ్ముపట్టిన నేలపై పడిపోయారు. ఆయన కళ్ళజోడు ఎగిరి దూరంగా పడింది. ఆయన పెదవి పగిలి తాజా రక్తం కారసాగింది. కానీ ఈ దెబ్బ తగిలినా, ఆ వృద్ధుడు నేలపై పడుకునే మళ్ళీ నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో భయం లేదు, ఒక పరమ విజయానందం ఉంది.
ఈ మనుషులను చంపినా వీళ్ళు నోరు విప్పరని రాణాకు అర్థమైంది. వాళ్ళ మనోబలం ఇనుములాంటిది. వాళ్ళు మరణానికి సిద్ధపడే ఈ రంగంలోకి దిగారు.
రాణా కళ్ళు ఇప్పుడు గదిలోని ఆ చీకటి మూల వైపు తిరిగాయి. అక్కడ కొన్ని ఖాళీ డ్రమ్ముల వెనుక దాక్కుని గజగజ వణుకుతున్నాడు రాజీవ్.
రాణా పెదవులపై ఒక క్రూరమైన నవ్వు మెరిసింది. గొలుసు యొక్క బలం దాని బలహీనమైన లింకులోనే ఉంటుందని అతనికి తెలుసు. ఈ మొత్తం బృందంలో అత్యంత బలహీనమైన లింకు ఆ అవినీతిపరుడు, పిరికివాడైన ఆడిటరే. జీవితాంతం తన సుఖం, డబ్బు కోసమే పాకులాడిన వాడు, ఇతరుల కోసం శారీరక నొప్పిని ఎప్పటికీ భరించలేడు.
రాణా నెమ్మదిగా రాజీవ్ వైపు నడిచాడు. రాజీవ్, రాణా తనవైపు రావడాన్ని చూసి భయంతో రెండు చేతులు జోడించి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
"నన్ను వదిలెయ్యి రాణా అన్న! నన్ను చంపకు! నాకేమీ తెలియదు!" రాజీవ్ గొంతులోంచి ఒక అస్పష్టమైన, దీనమైన స్వరం వెలువడింది.
రాణా ఏమీ మాట్లాడకుండా రాజీవ్ జుట్టు పట్టుకున్నాడు. తర్వాత అతన్ని ఈడ్చుకుంటూ గది మధ్యలోకి తెచ్చాడు. రాజీవ్ నొప్పితో అరిచాడు. రాణా అతన్ని నేలపై విసిరి, అతని ఛాతీపై తన బరువైన బూటుతో బలంగా నొక్కాడు.
"నువ్వు చెబుతావురా రాజీవ్," రాణా తుపాకీ గొట్టాన్ని నేరుగా రాజీవ్ నుదుటి మధ్యలో ఆనించి బుసకొడుతున్నట్టుగా అన్నాడు. "లేదంటే, నీ అందమైన భార్య నరికిన తల అరగంటలో నీ ఒళ్ళో పడుతుంది. నీ కొడుకుని ప్రాణాలతో కాల్చేస్తాను. నా గురించి నీకు తెలుసు కదా. చెప్పు, అర్జున్ వర్మ ఎక్కడ? ఆ ఫైల్స్‌తో వాళ్ళు ఏం చేశారు?"
చల్లటి ఇనుప గొట్టం స్పర్శ, తన భార్యాబిడ్డల భయంకరమైన భవిష్యత్తు గురించి వినగానే రాజీవ్ లోపల ఉన్న కొద్దిపాటి ధైర్యం అనే ఆనకట్ట కూడా పూర్తిగా బద్దలైపోయింది. అతను హీరో కాదు. అతను శారీరక నొప్పిని భరించలేడు. అతను కేవలం బతకాలనుకుంటున్నాడు.
"వద్దు! గీతను ఏమీ చేయకు! నా కొడుకును చంపకు!" రాజీవ్ పిచ్చివాడిలా తల ఊపుతూ కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు.
"రాజీవ్! నోరు మూసుకో!" నేలపై పడి ఉన్న జస్టిస్ రావు గారు తన శక్తినంతా కూడగట్టుకుని అరిచారు. "వాళ్ళకు ఏమీ చెప్పకు! వాళ్ళు నిన్ను ఎలాగూ చంపేస్తారు!"
"మూసుకో ముసలోడా!" రాణా జస్టిస్ రావు గారి కడుపులో బలంగా తన్నాడు. జస్టిస్ రావు గారు నొప్పితో మూలిగి, స్పృహ కోల్పోయారు.
రాజీవ్ ఈ దృశ్యం చూసి మరింత భయంతో ముడుచుకుపోయాడు. అతనికి ఊపిరాడనట్టు అనిపించింది. అతను ఇంకొక్క క్షణం కూడా ఆ ఒత్తిడిని భరించలేకపోయాడు.
"నేను అంతా చెప్పేస్తాను! నేను అంతా చెప్పేస్తాను!" రాజీవ్ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ రాణా కాళ్ళ మీద పడిపోయాడు. అతను తన సోదరులను, తనను కాపాడిన వాళ్ళను వెన్నుపోటు పొడవడానికి ఒక్క సెకను కూడా సంకోచించలేదు.
"చెప్పు!" రాణా గర్జించాడు.
రాజీవ్ వణుకుతున్న చేతితో గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న చెక్క బల్ల వైపు చూపించాడు. అక్కడ ల్యాప్‌టాప్ తెర ఇంకా వెలుగుతోంది.
"వాళ్ళు... వాళ్ళు ఆ ల్యాప్‌టాప్ నుండి ఫైల్స్ అన్నీ ఒక కేంద్ర సర్వర్‌కి ఎక్కించారు," రాజీవ్ ఆయాసపడుతూ, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిజమంతా కక్కేశాడు. "నేను రహస్య పదం ఇచ్చేశాను. అన్ని ఒరిజినల్ సాక్ష్యాలు, మీ యజమాని డబ్బు లెక్కలు, మాయ ఒప్పంద పత్రం... అన్నీ ఆ సర్వర్‌లో నిక్షిప్తం చేసి ఉన్నాయి."
రాణా కనుబొమ్మలు ముడివేసి ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూశాడు. "అంటే ఏంటి? వాళ్ళు ఆ ఫైల్స్‌ని ఎక్కడికి పంపారు?"
"ఇంకా పంపలేదు!" రాజీవ్ వేగంగా అన్నాడు, తొందరగా చెబితే రాణా తనను వదిలేస్తాడన్న ఆశతో. "వాళ్ళు ఒక ఆటోమేటిక్ వ్యవస్థ తయారు చేశారు. ఫైల్స్ సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు వాటంతటవే వెళ్ళిపోతాయి. దేశంలోని అన్ని పెద్ద వార్తా సంస్థలకు, గూఢచార విభాగంలోని పెద్ద అధికారులకు, సర్వోన్నత న్యాయస్థాన న్యాయమూర్తులకు ఒకేసారి మెయిల్ అయిపోతాయి."
అర్జున్ వర్మ తమతో దాగుడుమూతలు ఆడటం లేదని రాణాకు అర్థమైంది. ఉదయం ఎనిమిది గంటలు కాగానే శేఖర్ చౌదరి సామ్రాజ్యం మొత్తం పేకమేడలా కూలిపోతుంది.
రాణా ముఖం ఇప్పుడు నిజంగానే భయంతో పాలిపోయింది. అతను చాలా వేగంగా తన చేతి గడియారం వైపు చూశాడు.
గడియారంలో అప్పుడు సరిగ్గా ఉదయం ఏడు గంటల నలభై ఐదు నిమిషాలు.
కేవలం పదిహేను నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి! పదిహేను నిమిషాల తర్వాత ఆ బాంబు పేలుతుంది, దాన్ని ఎవరూ ఆపలేరు.
రాణా కాళ్ళు చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి. అతను జేబులోంచి తన చరవాణి తీసి, వణుకుతున్న చేతులతో శేఖర్ చౌదరి నంబర్ డయల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అతని కళ్ళ ముందు ల్యాప్‌టాప్ తెర మీద ఉన్న ఆ గడియారం అంకెలు మరణ శాసనంలా టిక్ టిక్ మంటున్నాయి.
కేవలం పదిహేను నిమిషాలు! రాణా, శేఖర్ చౌదరి చేతిలో తమ సామ్రాజ్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఉన్నది కేవలం పదిహేను నిమిషాలు. ల్యాప్‌టాప్‌లోని ఆ సర్వర్‌ను ఆపడానికి ఏదైనా సాంకేతిక మార్గం ఈ క్షణంలో వారి దగ్గర ఉందా? గడియారం ముళ్ళు ముందుకు కదులుతున్నాయి, దానితో పాటే ఒక భయంకరమైన విధ్వంసం కూడా. ఎనిమిది గంటల లోపు కాలంతో సాగే ఈ పరుగు పందెంలో ఎవరు గెలుస్తారు?











రాఘవ నోటి నుండి ఆ ఆటోమేటిక్ సిస్టమ్ గురించి వినగానే రాణా గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. అతని నుదుటిపై చెమట ధారలుగా కారడం మొదలైంది. ఇక కేవలం ఇరవై నిమిషాలు! ఇరవై నిమిషాల తర్వాత శేఖర్ చౌదరి రహస్యాలన్నీ దేశంలోని పెద్ద పెద్ద వాళ్ళందరికీ వాటంతటవే చేరిపోతాయి. రాణా ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. అతను జేబులోంచి తన మొబైల్ ఫోన్ తీసి, వణుకుతున్న చేతులతో శేఖర్ చౌదరి నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.
పెంట్‌హౌస్‌లోని విలాసవంతమైన గదిలో శేఖర్ అప్పటికీ కోపంతో రగిలిపోతున్నాడు. ఫోన్ మోగగానే అతను ఉడుక్కుని ఫోన్ అందుకున్నాడు. "చెప్పు రాణా! వాళ్ళ పని పట్టావా? ఆ డ్రైవ్ ఎక్కడ?"
"సార్, సర్వనాశనం అయిపోయింది!" రాణా గొంతు భయంతో వణికింది. "అర్జున్, అతని మనుషులు ఇక్కడి నుండి ముందే పారిపోయారు. వాళ్ళు నేరుగా వార్తా ఛానెల్ స్టూడియో వైపు వెళ్తున్నారు. కానీ అంతకన్నా భయంకరమైన విషయం ఏమిటంటే, వాళ్ళు ఆ డ్రైవ్‌లోని సాక్ష్యాలన్నింటినీ ఒక ఆటోమేటిక్ కంప్యూటర్ సిస్టమ్‌లో అప్‌లోడ్ చేశారు. సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఆ సాక్ష్యాలు దేశంలోని అన్ని పెద్ద మాధ్యమ సంస్థలకు, న్యాయమూర్తులకు, గూఢచార విభాగాధిపతులకు వాటంతటవే వెళ్ళిపోతాయి. మన చేతిలో కేవలం ఇరవై నిమిషాల సమయం మాత్రమే ఉంది సార్!"
శేఖర్ తల మీద ఎవరో ఒక పెద్ద బండరాయి వేసినట్టు అనిపించింది. ఉదయం ఏడు గంటల నలభై నిమిషాలు. ఈ విశాలమైన నగరంలో ఆ సిస్టమ్ ఎక్కడ దాచిపెట్టబడిందో ఈ ఇరవై నిమిషాల్లో కనుక్కోవడం గానీ, హ్యాక్ చేసి ఆపడం గానీ ఏ మనిషి వల్లా సాధ్యం కాదు. తన పదేళ్లగా నిర్మించుకున్న సామ్రాజ్యం ఇప్పుడు ఒక దారం పోగు మీద వేలాడుతోందని శేఖర్‌కు అర్థమైంది.
"వాళ్ళను ఆపు రాణా!" శేఖర్ పిచ్చివాడిలా అరిచాడు. "ఏం చేసైనా సరే అర్జున్‌ను, వాడి న్యాయవాది స్నేహితుడిని స్టూడియోకి చేరకముందే చంపెయ్! నేను ఇక్కడ ఏం చేయాలో చూసుకుంటాను!"
రాణా ఫోన్‌ కట్ చేశాడు. అతని కళ్ళు ఇప్పుడు కోపంతో మండుతున్నాయి. అతను గిడ్డంగి లోపల ఉన్న తన బృందంలోని కొందరు ఆయుధాలు ధరించిన గూండాలను సైగ చేసి పిలిచాడు. "ఈ ముసలి న్యాయమూర్తిని, ఆ స్వచ్ఛంద సంస్థ కుర్రాడిని, ఈ లంచగొండి రాఘవను ఈ గదిలోనే బంధించి ఉంచండి," రాణా అత్యంత క్రూరమైన స్వరంతో ఆదేశించాడు. "వాళ్ళ తలల మీద తుపాకీ గురిపెట్టి ఉంచండి. ఎవ్వరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడటానికి వీల్లేదు. ఇక ఆ బల్ల మీద ఉన్న కంప్యూటర్‌ను ముక్కలు ముక్కలుగా పగలగొట్టండి!"
ఒక గూండా ముందుకు వచ్చి ఆ పాత ల్యాప్‌టాప్‌ను నేలపై విసిరి కొట్టి తుపాకీ మడమతో ముక్కలు ముక్కలుగా పగలగొట్టాడు. కానీ దీనివల్ల ఏ లాభమూ లేదని రాణాకు తెలుసు, ఎందుకంటే సాక్ష్యాలు అప్పటికే వేరే ఎక్కడో ఒక సురక్షితమైన సర్వర్‌లో భద్రపరచబడ్డాయి.
రాఘవ నేలపై పడి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. అతను నిజం చెప్పేస్తే బహుశా రాణా తనను వదిలేస్తాడని అనుకున్నాడు. అతను జీవితాంతం తన స్వార్థం చూసుకున్నాడు, డబ్బుకు ఆశపడి కళ్ళు మూసుకుని సంతకం చేశాడు. కానీ ఈరోజు అతనికి అర్థమవుతోంది, నేరస్థుల ప్రపంచంలో దయ, క్షమ ఉండవు. న్యాయమూర్తి రావు రాఘవ వైపు ఒకసారి చూసి లోతైన నిట్టూర్పు విడిచారు. ఒక పిరికివాడి భయం వల్ల ఇంత పెద్ద పోరాటం మధ్యలోనే తడబడింది. ఒకవేళ రాణా అర్జున్‌ను వాళ్ళను దారిలోనే పట్టుకుంటే, అంతా సమాప్తమని న్యాయమూర్తి రావుకు తెలుసు. ఆయన కళ్ళ ముందు ఇప్పుడు కేవలం ఒక నిశ్శబ్ద ప్రార్థన మాత్రమే ఉంది.
రాణా ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. అతను తన బృందంలోని అత్యుత్తమ ఎనిమిది మందిని తీసుకుని గిడ్డంగి నుండి బయటకు వచ్చాడు. బయట నిలబడి ఉన్న నాలుగు నల్లటి కార్ల తలుపులు బలంగా మూసుకున్నాయి. కార్ల ఇంజన్లు భయంకరంగా గర్జించాయి. వారి లక్ష్యం ఇప్పుడు నగరం యొక్క ప్రధాన రహదారి. రాణా కారు అందరికంటే ముందుంది. అతను డ్రైవర్‌కు ఆదేశించాడు, "కారు వేగం పెంచు. అర్జున్ వాళ్ళు నడుచుకుంటూ గానీ, ఏదైనా సాధారణ వాహనంలో గానీ స్టూడియో వైపు వెళ్తున్నారు. వాళ్ళు రోడ్డు మీద కనపడగానే నేరుగా కారుతో గుద్ది చంపెయ్యాలి. ఎలాంటి సాక్ష్యం మిగలకూడదు."
చలికాలపు ఉదయపు పొగమంచును చీల్చుకుంటూ రాణా నల్లటి కార్లు ఒక యమదూతలా రహదారిపై దూసుకుపోయాయి. రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు వెనక్కి పారిపోతున్నట్టుగా ఉన్నాయి. రాణా కారు లోపల ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం. అందరి చేతుల్లో ఆటోమేటిక్ తుపాకులు ఉన్నాయి. వారు తమ వేళ్ళను ట్రిగ్గర్‌పై ఉంచి వేట కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. రాణా కళ్ళు రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఉన్న ప్రతి కదిలే మనిషి మీద, బస్ స్టాప్‌ల వద్ద, టీ కొట్ల ముందు పదునుగా తిరుగుతున్నాయి. ఏది ఏమైనా ఉదయం ఎనిమిది గంటలలోపు వాళ్ళను అంతం చేయాలి.
మరోవైపు, పెంట్‌హౌస్ లోపల శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఒక పంజరంలో బందీ అయిన పిచ్చి పులిలా విలవిలలాడుతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట బిందువులు. అతని దగ్గర ఇంత డబ్బు, ఇంత అధికారం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, పరిపాలన—అన్నీ ఉన్నాయి. కానీ ఈ క్షణంలో అతని అతిపెద్ద శత్రువు సమయం. మరియు ఈ సమయాన్ని డబ్బుతో కొనలేము.
శేఖర్ వెంటనే తన ఫోన్ తీసి వార్తా ఛానెల్ యజమానికి ఫోన్ చేశాడు. ఈ యజమాని శేఖర్‌కు చాలా పరిచయమున్నవాడు, అతనికి శేఖర్ తన స్వార్థం కోసం చాలా డబ్బు లంచంగా ఇస్తాడు. ఈరోజు ఉదయం ఇదే ఛానెల్‌లో మాయ ప్రత్యక్ష ఇంటర్వ్యూ జరగాల్సి ఉంది.
కొన్నిసార్లు రింగ్ అయిన తర్వాత ఛానెల్ యజమాని ఫోన్ ఎత్తారు. "శుభోదయం శేఖర్ గారు! మా ఏర్పాట్లు అన్నీ పూర్తయ్యాయి. ఈరోజు మీ బిల్లు..."
"నేను చెప్పేది శ్రద్ధగా విను!" శేఖర్ యజమాని మాటను మధ్యలోనే ఆపి, దాదాపు అరుస్తున్నట్టుగా అన్నాడు. అతని గొంతులో ఒక తెగించిన భావం ఉంది. "మీ ఛానెల్‌లో మాయ కార్యక్రమం మొదలవ్వాల్సి ఉంది కదా, అది ఇప్పుడే ఆపు! ఏదైనా ఒక సాంకేతిక లోపం అనే సాకు చెప్పి ప్రసారం ఆపేయ్! మాయ ఈరోజు టీవీ తెరపై ఏమాత్రం కనపడకూడదు!"
ఛానెల్ యజమాని శేఖర్ మాటలు విని నివ్వెరపోయాడు. అతను కొన్ని క్షణాల పాటు మౌనంగా ఉండి, తీవ్ర ఆశ్చర్యంతో అన్నాడు, "ఏమంటున్నారు శేఖర్ గారు? మీకు పిచ్చి పట్టిందా? ఇది ఎలా సాధ్యం? ప్రసారం ఇప్పటికే మొదలైపోయింది! యాంకర్ మాయను తీసుకుని తెరపై కూర్చుంది, పరిచయం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టింది. దేశం మొత్తం కోట్లాది మంది కళ్ళు ఇప్పుడు మా ఛానెల్ తెర వైపే ఉన్నాయి. ఇది ఈరోజు దేశంలోనే అతిపెద్ద వార్త."
"నేను నీకు రెట్టింపు డబ్బు ఇస్తాను! ఐదింతల డబ్బు ఇస్తాను! నువ్వు కేవలం ప్రసారం ఆపు!" శేఖర్ తన అహంకారాన్నంతా మర్చిపోయి ఇప్పుడు ఒక బిచ్చగాడిలా భిక్ష అడుగుతున్నాడు.
"ఇది డబ్బు విషయం కాదు శేఖర్ గారు," ఛానెల్ యజమాని గొంతులో ఇప్పుడు భయం, విసుగు స్పష్టంగా ఉన్నాయి. "మీరు అర్థం చేసుకోవడం లేదు. కోట్లాది మంది ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నారు. ఈ సమయంలో మనం మధ్యలో హఠాత్తుగా తెరను నల్లగా చేసినా లేదా కార్యక్రమాన్ని ఆపేసినా, ప్రజల మనసుల్లో నేరుగా అనుమానం మొదలవుతుంది. మేం ఏదో దాచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నామని లేదా ప్రభుత్వం నుండి ఏదో ఒత్తిడి వచ్చిందని అందరూ అనుకుంటారు. ప్రతిపక్ష నాయకులు మా స్టూడియోపై దాడి చేస్తారు. ఒక మాధ్యమ సంస్థగా మా విశ్వసనీయత శాశ్వతంగా పోతుంది. ఇది ఏమాత్రం సాధ్యం కాదు. మాయ ఇంటర్వ్యూ కొనసాగుతుంది."
శేఖర్ ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా నెమ్మదిగా ఫోన్‌ను కింద పెట్టాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. తన చేతిలో ఇక ఏ అధికారమూ మిగిలిలేదని అతనికి అర్థమైంది. అతను ఇప్పుడు విధి చేతిలో కీలుబొమ్మ.
టీవీ ఛానెల్ తెర ఇప్పుడు తళతళలాడుతోంది. అక్కడ సాధారణ నూలు చీర కట్టుకుని, తలదించుకుని కూర్చుని ఉంది మాయ. ఆమె కళ్ళలో గ్లిజరిన్‌తో తెప్పించుకున్న కన్నీళ్లు. ఆమె దేశం మొత్తానికి తన స్త్రీత్వం గురించిన అబద్ధపు కథ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. మగవాళ్ళు ఎంత భయంకరంగా ఉంటారో, తన భర్త అర్జున్ ఎంత చెడ్డవాడో చెబుతోంది. దేశంలోని లక్షలాది మంది మాయ కన్నీళ్లను చూసి నమ్మడం మొదలుపెట్టారు.
కానీ శేఖర్‌కు తెలుసు, సరిగ్గా ఇంకో ఎనిమిది నిమిషాల తర్వాత, గడియారం ముల్లు ఉదయం ఎనిమిదిని తాకగానే, ఆ ఆటోమేటిక్ కంప్యూటర్ సిస్టమ్ నుండి ఈమెయిళ్ళు అందరికీ చేరిపోతాయి. మాయ టీవీలో కూర్చుని అబద్ధాలు చెబుతున్న అదే సమయంలో, దేశంలోని జర్నలిస్టులు, గూఢచారులు, న్యాయమూర్తులందరికీ మాయ అసలు రూపం బయటపడుతుంది. దానితో పాటు శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి ముసుగు కూడా తొలగిపోతుంది. తాను ఒక కదులుతున్న రైలు ముందు నిలబడినట్టు, ఆ రైలు తనను నుజ్జునుజ్జు చేయడానికి తీవ్ర వేగంతో దూసుకు వస్తున్నట్టు శేఖర్‌కు అనిపించింది.
ఒక్క రాణా మాత్రమే, స్టూడియోకి చేరకముందే అర్జున్‌ను వాళ్ళను దారిలోనే అంతం చేయగలిగితే, బహుశా శేఖర్ ఆ సాక్ష్యాలు నకిలీవని, అర్జున్ వాటిని సృష్టించాడని అందరినీ నమ్మించగలడు. చనిపోయిన మనిషి తన తరఫున తాను మాట్లాడలేడు కదా.
రక్తసిక్తమైన శరీరంతో అర్జున్ స్టూడియో కెమెరా ముందుకు చేరుకోగలడా? లేక సత్యం బయటపడకముందే అతని నిశ్చల దేహం హైదరాబాద్ వీధుల్లోని దుమ్ములో కలిసిపోతుందా? సత్యం గెలుస్తుందా లేక శేఖర్ తూటా అన్ని సాక్ష్యాలను శాశ్వతంగా నిశ్శబ్దం చేస్తుందా?