Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 25

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மலர் அத்தைக்கு ஏனோ முதலில் ஒரு கடமை உணர்வு மேலோங்கியது. மூன்று வாரங்களாக இருண்டு கிடந்த அந்த வீட்டின் மூலைகளில், துயரமும் அவமானமும் சிலந்தி வலைகளாய் படர்ந்திருந்தன. அவள் மெல்லச் சாமி அறைக்குச் சென்றாள். அங்கிருந்த தூசுகளைத் தன் சேலை முந்தானையாலேயே துடைத்துவிட்டு, படங்களை ஒழுங்குபடுத்தினாள்.


ஒரு அகல் விளக்கை எடுத்து, அதில் எண்ணெயை ஊற்றித் திரியைத் தூண்டிவிட்டாள். தீக்குச்சியை உரசும் சத்தம் அந்த அமைதியான வீட்டில் ஒரு சங்கீதமாய் ஒலித்தது. அவள் விளக்கை ஏற்றிய அந்த நொடி, அந்தச் சிறிய அறை முழுவதும் ஒரு தெய்வீக ஒளி பரவியது.


ராசுக்குட்டி கடைசியாக அந்த வாசலை விட்டு வெளியேறியபோது அணைந்து போன அந்த வீட்டு விளக்கு, இன்று மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் உயிர் பெற்று ஜொலித்தது. அந்தச் சுடரின் வெளிச்சத்தில் மலர் அத்தையின் முகம் ஒரு புதுப் பொலிவோடு மின்னியது. அத்தனை வலிகளையும், அவமானங்களையும் அந்த ஒற்றைச் சுடர் சுட்டெரிப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.


சாமி அறைக்கு வெளியே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, வாசலில் சாய்ந்து நின்றிருந்த ராசுக்குட்டி அந்த ஒளியைப் பார்த்தான். விளக்கு வெளிச்சத்தில் அத்தையின் அந்த உருவம், அன்று பார்த்த அந்த 'அசிங்கமான' நிழலை அழித்துவிட்டு, ஒரு மங்களகரமான தேவதையாக அவனுக்குத் தெரிந்தது.


அவள் கண்களை மூடிச் சாமி கும்பிட்டு முடித்துவிட்டுத் திரும்பியபோது, ராசுக்குட்டி அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஒளியின் பின்னணியில், அவளது அந்தப் பழுத்த மேனியும், இப்போது படிந்திருந்த அமைதியும் அவனை ஏதோ செய்யத் தூண்டியது.



சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில் மலர் மெல்லத் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். அவளது இதழ்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது, ஆனால் முழுதாகச் சிரிக்க முடியவில்லை. ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டு அறை கொடுத்த வலி, இன்னும் அவளது கன்னத்தில் தகித்துக்கொண்டிருந்தது. "ஆ..." என்று மெல்லிய முனகலோடு தன் சிவந்த கன்னத்தை வருடிப் பார்த்தவள், வலியால் முகத்தைச் சுளித்தாள்.



அவள் முகம் சுளிப்பதைப் பார்த்த அடுத்த நொடி, சிங்கமாக நின்றிருந்த ராசுக்குட்டி ஒரு சிறு குழந்தையாக மாறி அவள் அருகே வந்தான். அவளது முகத்தைத் தன் இரு கரங்களுக்குள் ஏந்தியவன், "ரொம்ப வலிக்குதா அத்தை?" என்று தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான். அவனது கண்களில் இப்போது ஆக்ரோஷம் இல்லை,   அன்பு மட்டுமே இருந்தது.



மலர் அவனை ஒரு குறும்பானப் பார்வையால்  . "பின்ன... இரும்பு மாதிரி கைய வச்சுட்டு இப்புடி ஒரு அறை விட்டுட்டு, இப்போ வந்து வலிக்குதான்னு கேக்குறியே... ஆமாடா, ரொம்பவே வலிக்குது!" என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டாள்.



ராசுக்குட்டி மறுபேச்சு பேசவில்லை. தான் இழைத்த அந்த வலிக்கான மருந்தை அவனே கொடுக்கத் துணிந்தான். மெல்லத் தன் தலையைச் சாய்த்து, அவனது முரட்டு மீசை அவளது கன்னத்தில் மென்மையாக உரச, தான் அடித்த அதே இடத்தில் தன் இதழ்களால் ஒரு இதமான முத்தத்தைப் பதித்தான்.



அந்த மென்மையானத் தீண்டலில் மலர் அப்படியே உறைந்து போனாள். அவனது இதழ்களின் சூடும், அந்த அன்பும் அவளது ஒட்டுமொத்த வலியையும் ஒரு நொடியில் மாயமாய் மறையச் செய்தது. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டவள், அந்தத் தருணத்தைச் சொர்க்கமாக உணர்ந்தாள். ராசுக்குட்டியின் அந்த முத்தத்தில் ஆயிரம் மன்னிப்புகளும், ஒரு மாபெரும் பாதுகாப்பும் பொதிந்திருந்தது.


அவனது இதழ்கள் கன்னத்தில் பதிந்தபோது ஏற்பட்ட அந்தச் சிலிர்ப்பு, மலர் அத்தையின் உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. ராசுக்குட்டி மெல்லத் தன் முகத்தை நகர்த்தி, அவளது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் இருந்த தாகமும், தகிப்பும் அவளை ஊமை ஆக்கியது.

அவன் செய்த அந்தத் தவறுக்கு, அந்த அறைக்கு அவன் கேட்கும் மன்னிப்பு இதுதான் என்று அவளுக்குப் புரிந்தது. அந்த மன்னிப்பை முழுமனதோடு ஏற்றுக்கொண்டவள் போல, மலர் அத்தை தன் இதழ்களை மெல்லப் பிரித்தாள். ஒரு மலர் விரிவதைப் போல அவளது இதழ்கள் பிரிய, ராசுக்குட்டியின் ஆக்ரோஷமான தேடலுக்கு அவள் தன் நாவால்  விரித்து வரவேற்றாள்.



அடுத்த நொடி, இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தூரம் காணாமல் போனது. ராசுக்குட்டி அவளை இன்னும் நெருக்கமாகத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொள்ள, மலர் அத்தை அவனது பிடறியைத் தன் இரு கரங்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது நாவின் மென்மையும், அவனது ஆண்மையின் வேகமும் அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில் ஒரு புதுக் கவிதையை எழுதத் தொடங்கின.



ஐந்து வருடப் பிரிவு, மூன்று வாரக் கோபம், அத்தனை அவமானங்கள் என எல்லாம் அந்த ஒரு ஆழமான முத்தத்தில் கரைந்து போயின. ராசுக்குட்டியின் முரட்டு மீசை அவளது மூச்சுக்காற்றோடு கலந்து உறவாட, மலர் அத்தை அந்தப் பரவசத்தில் தன்னை முழுவதுமாக அவனிடம் ஒப்படைத்தாள்.



அந்தச் சிறிய வீட்டில், சாமி அறை விளக்கின் சுடர் மட்டும் இவர்களின் இந்தத் தீராத காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைதியாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.



அந்த முத்தம் வெறும் மன்னிப்பாகத் தொடங்கி, இப்போது ஒரு கட்டுக்கடங்காத காமப் பெருவெளியாக மாறியிருந்தது. ராசுக்குட்டியின் நாக்கு அவளது வாய்க்குள் ஒரு போர்க்களத்தையே நடத்தியது. மலர் அத்தை சற்றும் சளைக்காமல் அவனது நாவைத் தன் நாவால் சுழற்றிச் சுழற்றிச் சுவைக்க, இருவரின் எச்சிலும் கலந்து ஒருவித போதையை அவர்களுக்குள் ஏற்றியது. அந்தச் சிறிய அறையில் அவர்களின் மூச்சுக் காற்று அனலாய் வீசியது.



ராசுக்குட்டியின் முரட்டுக் கரங்கள் அவளது முதுகுப் புறத்தில் சறுக்கிச் சென்று, அவளது கனமான பிட்டங்களை  அடைந்தன. அந்தப் பருத்தத் தசைக்கோளங்களை அவன் தன் உள்ளங்கைகளால் ஆக்ரோஷமாக அமுக்கிப் பிசைந்தான்.  இரும்பு போல முறுக்கேறியிருந்த அவனது கைகளின் அழுத்தத்தில், மலர் அத்தைக்கு வலி கலந்த ஒரு சுகம் பிறந்தது



அவன் அமுக்கும் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுப்பது போல, மலர் அத்தை தன் மேனியை அவனோடு இன்னும் நெருக்கமாகப் பிணைத்துக்கொண்டாள். அவளது பாரமான முலைகள் ஜாக்கெட்டையும் தாண்டி ராசுக்குட்டியின் அகலமான மார்பில் பலமாக அழுந்தின. அவள் தன் மார்பைக் கொண்டு அவனது நெஞ்சில் உரசி ஒருவிதத் தகிப்பை ஏற்படுத்த, ராசுக்குட்டிக்குள்ளே ஒரு மதம் பிடித்தக் காளை விழித்துக்கொண்டது.





அந்தக் காமத் தகிப்பில் மலர் அத்தை தன்னை மறந்திருந்தாள். ஒரு கையை அவனது அகன்ற முதுகின் வழியே கீழே கொண்டு சென்று, அவனது இடுப்போடு சேர்த்துத் தன்னை இறுக்கி அணைத்தாள். அவளது பெண்மை அவனது முரட்டுத் தேகத்தோடு உரச, அந்த இன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட முயன்ற அந்த நொடி...



"ஆஆஆ...!!!" என்று ராசுக்குட்டி அலறினான். சட்டென அவளது முத்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு பின்வாங்கினான். அவனது முகத்தில் இன்பத்திற்குப் பதில் கடுமையான வலி தெரிந்தது.



டேய் ராசு... என்னடா ஆச்சு?" என்று மலர் அத்தை பதறிப்போய்க் கேட்டாள். அவனது முகம் வேதனையில் சுருங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டு அவளது உள்ளம் துடித்தது.



ராசுக்குட்டி தன் இடுப்பின் ஒரு பக்கத்தை அழுத்திப் பிடித்தபடி, மெல்லத் தட்டுத் தடுமாறி அங்கிருந்த கட்டிலில் அமர்ந்தான். "அத்தை... அந்த மண் பாதையில ஏனோ தானோன்னு புல்லட்டைப் பறக்கவிட்டேனா... அந்த மேடு பள்ளத்துல குதிச்சு வந்தப்போ ஏதோ சுளுக்குப் பிடிச்சிருச்சுன்னு நினைக்கிறேன். இப்போ இடுப்பைப் பிடிச்சு இழுக்குது அத்தை," என்று முனகினான்.



"ஐயோ... என் புள்ளைக்கு இவ்வளவு வலியா? எல்லாம் என்னால வந்த வினைடா," என்று அவசரமாய் அவன் அருகே அமர்ந்த மலர் அத்தை, அவனது சட்டையைச் சற்றே தூக்கி, இடுப்புக்கும் முதுகிற்கும் இடைப்பட்டப் பகுதியில் தன் மென்மையானக் கரங்களால் வருடினாள். "இங்கேயாடா ராசு? இங்கதான் வலிக்குதா?" என்று கவலையோடு கேட்டாள்.



"ஆஆ... ஆஅ... அங்கதான் அத்தை... கொஞ்சம் அமுக்கினாலே உசிரு போகுது... ஆஅ..." என்று அவன் வழியில் துடித்தான்.



அவனுக்காகத் துணிந்து நின்ற அந்த வீரத் தமிழன், இப்போது வலியால் ஒரு குழந்தையைப் போலத் துடிப்பதைப் பார்க்க மலருக்கு நெஞ்சு பொறுக்கவில்லை. அவனது வேதனையைக் குறைக்கத் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவளது மனம் தவித்தது. அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில், அவனது வலியும் அவளது தவிப்பும் ஒரு புதிய உணர்வைப் பரிமாறிக்கொண்டன.



இருடா... உனக்கு நான் இப்போவே சுளுக்கு எடுத்து விடுறேன். அப்படியே விட்டுட்டா நாளைக்கு உன்னால எந்திரிக்கக் கூட முடியாது," என்று சொன்ன மலர் அத்தை, சாமி அறைக்குள் விறுவிறுவென நுழைந்தாள். அவிழ்ந்து தோள்களில் சரிந்திருந்த கூந்தலை வாரிச் சுருட்டி ஒரு கொண்டையாகப் போட்டுக் கொண்டாள். அங்கிருந்த பரணில் தேடி, ஒரு பழைய பாட்டிலில் இருந்த 'காயத்ரி' எண்ணெயை ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் ஊற்றினாள்.



மலருக்கு அந்த ஊரில் ஒரு ரகசியப் பெயர் உண்டு—'கைராசிக்காரி'. தன் பாட்டியிடம் கற்றுக்கொண்ட அந்த வர்மக் கலை அவளுக்கு அத்துப்படி. எப்பேர்ப்பட்ட முரட்டுச் சுளுக்காக இருந்தாலும், எந்த நரம்பைத் தொட்டால் அது தானாக வழிக்கு வரும் என்பது அவளது விரல் நுனிகளுக்குத் தெரியும். ஊரில் கண்டவனுக்கெல்லாம் சுளுக்குப் பிடித்து, நடக்க முடியாதவனை ஓட வைத்தவள் அவள். இன்று தன் ரத்தமான ராசுக்குட்டிக்கே சுளுக்கு என்றதும், அவளுக்குள் இருந்த அந்த வைத்தியக்காரி விழித்துக் கொண்டாள்.



கிண்ணத்தில் இருந்த எண்ணெயோடு அவன் முன்னால் வந்து நின்ற மலர் அத்தைக்கு, இப்போது அவனது உடல் ஒரு ஆணின் உடலாகத் தெரியவில்லை; வலியால் துடிக்கும் தன் பிள்ளையின் உடலாகவே தெரிந்தது.



"ராசு... இருடா, நானே எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கிறேன். நீ சும்மா படு," என்றவள், அவனது சட்டைப் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினாள். சட்டையை உருவி எடுக்கும்போது ஏற்பட்ட சிறு அசைவிலும், "ஆ... அத்தை... மெதுவா," என்று அவன் வேதனையில் முனகினான்.



அவன் இடுப்பு வலியால் அவஸ்தைப்படுவதைப் பார்க்கப் பொறுக்காமல், அடுத்ததாக அவனது கைலியையும் உருவினாள். அது 'தொப்'பென்று தரை வீழ்ந்தது. இறுதியாக அவன் உடலில் இருந்த அந்தச் சிறிய உள்ளாடையையும் அகற்றி, அவனைப் பிறந்த மேனியாக முழு அம்மணமாக்கினாள். அந்தப் பருவத்தின் எழுச்சியும், அவனது உறுப்பும் அவள் கண்ணில் பட்டாலும், மலருக்குள் எந்தச் சலனமும் பிறக்கவில்லை. அவளுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்—தன் ராசுக்குட்டியின் வலியைப் போக்க வேண்டும். அந்தத் தாயுள்ளமும், வைத்தியக்காரியின் பிடிவாதமுமே அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது.





"அப்படியே மெதுவா குப்புறப் படுடா ராசு," என்று சொல்லி, அம்மணமாக நின்றவனைத் தூக்கி அப்படியே கட்டிலில் குப்புறப் படுக்க வைத்தாள்



 அம்மணமாகக் கிடந்த அவனது முரட்டு உடலில், சூடான அந்த எண்ணெய் பட்டதுமே ராசுக்குட்டி "ஆஅ...!" என்று உடலை ஒருமுறை வில்லாக வளைத்து நெளிந்தான். மலர் அத்தை சற்றும் பதறவில்லை. ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரன் இலக்கைத் தேடுவது போல, அவளது பெருவிரல்கள் அவனது இடுப்புத் தசைக்குள் ஒளிந்திருந்த அந்த முரட்டு நரம்பைத் தேடிப் பிடித்தன.



சரியாக அந்த நரம்பு முடிச்சின் மேல் தன் கட்டை விரலை வைத்து, ஒரு அழுத்து அழுத்தித் தடவினாள். "ஆஅ... அத்தை... ஆஆ... அங்கதான்... ஆஆ... இன்னும் கொஞ்சம்... அத்தை...!" என்று அவன் வலியும் சுகமும் கலந்த குரலில் கத்தினான்.  



மலருக்கு இப்போது புரிந்துவிட்டது. "இது சாதாரணச் சுளுக்குதான்டா ராசு. அந்த வளைவுல வண்டியச் சாய்ச்சப்போ நரம்பு ஏறி இறங்கிருச்சு. நான் இப்போ தட்டி விடுறேன் பாரு," என்று சொல்லிக்கொண்டே, எண்ணெயை இன்னும் கொஞ்சம் எடுத்து அந்த இடத்தில் அழுத்தமாகத் தடவி, நரம்பைப் பிடித்து இழுத்து விட்டாள்.



அவளது கை வித்தையில் அந்த நரம்பு மெல்ல மெல்லத் தன் பழைய இடத்திற்குத் திரும்பியது. அவனது பிட்டங்களுக்கு மேலிருந்த அந்த இறுக்கம் தளரத் தளர, ராசுக்குட்டியின் அலறல் மெல்ல மெல்ல முனகலாக மாறியது. "ஆஆ... ஆ... அப்படித்தான்... அப்படியே அழுத்தி விடு அத்தை... இப்பதான் ஏதோ உசிரு வர்ற மாதிரி இருக்கு... ஆஅ..." என்று அவன் கண்கள் சொருகிக் கிடக்க, மலர் விடாமல் தன் கைவித்தையைக் காட்டினாள்.



அவளது மென்மையான விரல்கள் அவன் முதுகிலும் இடுப்பிலும் ஏறி இறங்க, அந்த காயத்ரி எண்ணெயின் வாசம் அறை முழுக்கப் பரவியது. வலியால் துடித்த அந்த முரட்டு தேகம், இப்போது அத்தையின் கை பட்டு ஒரு மெழுகு போல உருகத் தொடங்கியது.



நேரம் செல்லச் செல்ல, ராசுக்குட்டியின் இடுப்பில் இருந்த அந்த நரம்புப் பிடிப்பு மெல்லத் தளர்ந்து, வலி முற்றிலுமாக மறைந்தது. அத்தையின் கை பட்ட இடமெல்லாம் இப்போது ஒரு இதமான சூடு பரவியிருந்தது.



"ஆஅ.. போதும் அத்தை, இப்போ வலி சுத்தமா தெரியல. நான் அப்படியே மெதுவா திரும்பிக்கவா?" என்று அவன் எழ முயன்றான்.



"டேய் இருடா.. அவசரப்படாத. இன்னும் முழுசா சரியாகல, இனிமேதான் முக்கியமான விஷயமே இருக்கு," என்று மலர் அவன் காதோரம் ரகசியமாய்ச் சொன்னாள். அவன் இடுப்பிலிருந்து மெல்லத் தன் கைகளை விலக்கியவள், கட்டிலை விட்டு இறங்கி கீழே நின்றாள்.



ராசுக்குட்டி குப்புறப் படுத்திருந்தபடியே, "இன்னும் என்ன இருக்கு?" என்று யோசனையில் ஆழ்ந்தான். இங்கே மலர் தன் சேலையைச் சத்தமில்லாமல் உருவி கீழே எறிந்தாள். அவள் மேனியில் இருந்த அந்த ஒற்றைப் பாரம் விலகியது. அடுத்து, அவளது ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை 'பட்... பட்...' என்று ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினாள். கடைசி கொக்கியும் விடுபட்ட அந்த நொடி, அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அவளது அந்தப் பாரமான முலைகள் இரண்டும் ஒரு பெரும் விடுதலையோடு குதித்து வெளியே வந்தன.



"அத்தை.. என்ன சத்தத்தையே காணோம்? தூங்கிட்டியா?" என்று ராசுக்குட்டி லேசாகத் தலையைத் திருப்பப் பார்க்க...



"டேய்.. பின்னாடி திரும்பாதடா! நான் சொல்ற வரைக்கும் அப்படியே படுத்துக்கிட்டே இரு. பின்னாடி என்ன நடக்குதுன்னு எட்டிப் பார்க்கக் கூடாது, புரியுதா?" என்று ஒரு வைத்தியக்காரிக்கே உரிய அதிகாரத்தோடு அதட்டினாள். ராசுக்குட்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை என்றாலும், அத்தையின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்படியே குப்புறப் படுத்திருந்தான்.



மலர் தனக்குள் ஒரு குறும்பானச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். தன் இடுப்பில் இருந்த அந்தப் பாவாடையின் கயிற்றைத் தளர்த்த, அதுவும் 'தொப்'பென்று தரை வீழ்ந்தது. இப்போது அவள் அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில் ஒரு தங்கச் சிலையாக அம்மணமாக நின்றாள்.



காயத்ரி எண்ணெயை ஓரமாக வைத்தவள், தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்தாள். எண்ணெயைத் தன் உள்ளங்கைகளில் ஊற்றி, கழுத்து வழியாகத் தன் மேனி முழுவதும் தடவினாள். எண்ணெய் அவளது மார்பகங்களின் சரிவுகளில் வழிந்து உருண்டோட, அந்தப் பளபளப்பில் அவளது மேனி மின்னியது. இன்னும் கொஞ்சம் எண்ணெயை எடுத்து, தன் கால்களைச் சற்று விரித்து, தன் பெண்மையின் ஆழம் வரை படும்படி தாராளமாகத் தடவிக்கொண்டாள்.