[loverboywrites]

கணவரை பிரிந்து இன்றோடு 18 வருடம்.

மகனுக்கு ஒரு வயது இருக்கும்போது சுதா தன் கணவனை பிரிந்தாள்.

இன்னும் சரியாக சொல்ல வேண்டுமானால், அவளுக்கு 19 வயசு நிறைவடையும் போது பிரிந்தாள்.

ஏன்? 

படிப்பை பாதியில் கைவிட்டு கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ள ஓடிப்போனவள் சுதா.

கல்யாணம் செய்த 5 மாசத்தில் பையனை பெற்றெடுத்தாள். 

ஆமாம், அதற்கு முன்பே வயித்தில 4 மாசம். அதான் ஓடிப்போக காரணமே.

ஓடிப்போனது வேற யாரோடையும் இல்ல, காலேஜ்ல பாடம் சொல்லிக் குடுத்த வாத்தியோட.

பிறகு, அவனுக்கு இப்படி காலேஜுக்கு படிக்க வர பொண்ணுங்க நிறைய பேரோட தொடர்பு இருக்குன்னு தெரிஞ்ச உடனே கையில பச்சை குழந்தைய வச்சுக்கிட்டு படிப்பும் இல்லாம போடான்னு கிளம்பி வந்துட்டா.

பெற்றோர் உதவியும் இல்ல, புருஷன் அரவனைப்பும் இல்ல, ஒத்த பொம்பளையா கைகுழந்தயோட கிடைச்ச வேலை செஞ்சு, தான் படிச்சிட்டு இருந்த படிப்பையும் முடிச்சி, நல்ல வேலைக்கு போயி ஒரு ஆளா தன் புள்ளைய படிக்க வச்சு இன்று ஒரு பெரிய ட்ரைனிங் இன்ஸ்டிட்யூட் வச்சு நடத்திட்டு இருக்கா. நல்ல வருமானம் நிறைய பணம், நிறைந்த வாழ்க்கை. 

எப்படியாச்சும் இந்த இன்ஸ்டிட்யூட்ட ஒரு காலேஜா மாத்தனும்னு உழைச்சிட்டு இருக்கா.

இன்னைக்கு தன் மகனுக்கு 18 வயசு.

இப்போது தன் மகனை காலேஜில் சேர்க்க வேண்டும்.

சுதா மகனுடன் காரில் போயிக் கொண்டே தன் கதையை மனதில் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

இன்று தான் புதிதாய் பிறந்தது போல் இருந்தது சுதாவுக்கு.

இந்த 18 வருடங்களும் அவள் இந்த உலகத்தை நிமிர்ந்து கூட பார்க்கவில்லை. படிப்பு, வேலை, குழந்தை, பணம். இது மட்டுமே அவள் சிந்தனை.

இப்போது மகன் வளர்ந்து ஆளாகி ஒரு காலேஜில் சேரும் சமயம், சுதா கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைந்தாள்.

இத்தனை நாள் பையனை பக்கத்திலேயே வைத்து நல்ல படியாக வளர்த்துவிட்டாள்.

ஆனால், இப்போது காலேஜ், அதும் வெகு தூரம் தாண்டி வேற ஊர். யாரையும் தெரியாது. ஹாஸ்டலில் விட வேண்டும்.

வேண்டாம் டா ஹாஸ்டல்-னு சுதா பயந்தப்போ பையன் சொன்னான், “அம்மா, நான் ஒரு அடல்ட். நீ ஏன்ம்மா பயப்படுற, நான் பாத்துக்குறேன்”.

அவன் சின்ன புள்ளையானாலும் அவன் தலை தூக்கி அப்படி சொல்லும்போது சுதாவின் மனக்கண் திறந்தது, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அப்போதுதான், தன்னை விட உயரமாக வளர்ந்துவிட்ட தன் பைனை கவனித்தாள்.

அவன் சொன்னது சரிதான். அவன் ஒரு ஆம்பளையாகிட்டான்.

இவளோ பெரிய பையன். ரோட்டில் இவ்ளோ பெரிய பையன் வந்தால், தான் ஒதுங்கி செல்வாள், ஆனால் தன் பையன் இவ்ளோ பெரிய பையன் என்று இதுநாள் வரை அவள் உணர்ந்திருக்கவில்லை.

ஒரு நிமிடம் அவனை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு ஓகேடா, வா காலேஜை பாத்துட்டு வரலாம் என்று ஒப்புக்கொண்டாள்.

“அம்மா!!! காலேஜ் வந்துருச்சு. காரை நிறுத்து”, தன் எண்ண அலைகளில் நினைந்திருந்த சுதாவை தோளில் தட்டினான் மகன் சுந்தர்.

“சாரிடா சுந்தர்”, என்றவாறே காரை காலேஜுக்குள் விட்டு பார்க்கிங்கிள் நிறுத்தினாள் சுதா.

PARKING – ONLY FOR STAFFS – என்று போர்டு இருந்தது. 

காலேஜை பார்த்தாச்சு, விவரம் கேட்டாச்சு, சீட்டும் ஓகே, ஹாஸ்டலையும் பார்த்தாச்சு, எல்லாம் பண்ணியாச்சு ஆனா சுதா கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தாள். காரில் ஏறி பத்து நிமிஷம் ஆச்சு அமைதியாகவே இருந்தாள்.

“என்னம்மா, எதுமே சொல்ல மாட்டேங்குற?”, என்றான் சுந்தர்.

“கொஞ்சம் குழப்பமா இருக்குடா. என்னவோ என்னை தடுக்குது.. என்னை அறியாத பதட்டம்.. பசிக்குது, சாப்பிட்டு பேசலாம்”, சொல்லிக் கொண்டே காரை ஒரு ரெஸ்டாரெண்டின் பார்க்கிங்கிள் நிறுத்தினாள்.

இருவரும் சாப்பிட சென்றனர்.

ரெஸ்டாரெண்டின் கதவை செக்யூரிட்டி திறந்துவிட, அந்த ஹோட்டலின் ஏசிக் காற்று சுதாவின் முகத்தில் புஸ்ஸுனு அடிச்சு சில்லுனு வரவேற்க, சுதாவின் சில்க்கி ஹேர் காத்தில் பறந்து அவள் முகத்தை மறைக்க, ஷாம்பு விளம்பரத்தில் வருவது போல தன் முடியை தலையை சாய்த்து தூக்கி பின்னால் போட்டாள்.

“ஹவ் மெனி பீப்பிள் மேடம்?”, என்றான் வெய்ட்டர் சுதாவின் முன் நின்று.

“ட்டூ”, என்றாள் சுதா ஒற்றை வார்த்தையில்.

“கப்புள்ஸ் ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளோர் மேடம்”, என்று சொல்லிவிட்டு கையை அந்த பக்கம் நீட்டினான் வெய்ட்டர்.

சுதா அந்தபக்கம் திரும்ப, அங்கே லிஃப்ட் டோர் ஓப்பன் பண்ணி ஒரு பெண், “ப்ளீஸ் மேடம்”, என்று அவளை லிஃப்டை நோக்கி அழைத்தாள்.

சுதாவும் பையனும் லிப்டில் ஏற, லிஃப்ட் 1 ஃப்ளோரை அடைந்தது.

அவர்கள் மேலே செல்ல அங்கே வேறொரு பெண் அவர்களை இருவர் அமரும் கேபினில் அமர வைத்தாள்.

எல்லா கேபினும் நல்ல ஸ்பேஸோடு பக்கத்து கேபினின் சம்மந்தம் இல்லாமல் ரொம்ப ப்ரைவேட்டாக இருந்தது.

காலேஜ் ஏரியாவில் கப்புள்ஸ் வந்து போறதுக்காக இருக்கும் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள் சுதா.

ஒரு வெய்ட்டர் வந்து ரெண்டு வெல்கம் ட்ரிங்க் கொடுத்தார். ஆளுக்கொரு மெனு கார்டு கொடுத்தார்.

டிசைட் பண்ணிட்டு இந்த பட்டன் ப்ரஸ் பண்ணுங்க சார் நான் வரேன் என்று சொல்லிவிட்டு கேபினை மூடிவிட்டு சென்றார்.

சுதாவுக்கு இது புது அனுபவமாக இருந்தது.

தன் மகனை அவள் ஒரு பெரிய பையனாக (ஆம்பிள்ளையாக) உணர தொடங்கியது,

வெய்ட்டர் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துவிட்டு கப்பிள்ஸ் மாடி மேடம் என்று சொன்னது, மற்றொரு வெய்ட்டர் மெனுவை கொடுத்துவிட்டு நான் வரேன் “சார்”, என்று மகனிடம் பேசிவிட்டு சென்றது.

வழக்கமாக பையனுக்கு என்ன கொடுக்கட்டும் மேடம் என்று தான் வெய்ட்டர்கள் ஹோட்டலில் கேட்டு பழக்கமாகியிருந்த சுதாவுக்கு இது புதிதாக இருந்தது.

சுந்தர் மெனு கார்டை படித்துக் கொண்டிருக்க, சுதா கேட்டாள், “டேய் உன் பர்ஸ்ல காசு வச்சிருக்கியா?”

“இருக்குமா ஒரு 500 இருக்கும்”, என்றான் சுந்தர்.

“இந்தா இதையும் வச்சுக்க”, என்று ஒரு 5000 எண்ணி அவன் கையில் கொடுத்தாள் சுதா.

“எதுக்குமா இவ்ளோ?:, என்றான் சுந்தர்.

“சும்மா வைங்க சார், தேவைப்பட்டா குடுங்க”, என்றாள் சிரிப்புடன் சுதா அம்மா.

சுந்தர் ஒன்னும் சொல்லாமல் வாங்கி பர்ஸில் வைத்துக் கொண்டான்.

சுந்தர் பட்டனை அமுக்க வெய்ட்டர் வந்தார்.

ஆர்டர் செய்தான் சுந்தர்.

சாப்பாடு வந்தது இருவரும் சாப்பிட்டனர்.

“பில் ப்ளீஸ்”, என்றான் சுந்தர்.

வெர்ய்டர் வந்தார் பில்லோடு.

“ப்ளீஸ் கீப் இட் டவுன்”, என்றான் சுந்தர் டிஸ்யூ பேப்பரில் கையை துடைத்துக் கொண்டே.
பில்லை வைத்து விட்டு வெய்ட்டர் செல்ல.

சுந்தர் தன் பர்சை எடுத்து பணத்து எடுத்து பில்லுக்கு வைத்துவிட்டு மேற்கொண்டு 50 ரூபாய் வைத்தான் டிப்ஸாக.

மகன் விஷயங்களை ஹேன்டில் பண்ணுவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சுதா ரசித்து.

“அம்மா, இன்னுமா கைகழுவலை?”, என்றான் சுந்தர்.

சுதா ஃபிங்கர் பவுலில் கையை விட்டாள், கழுவினாள்.

“டேய் நான் ரெஸ்ட் ரூம் போயிட்டு வரேன்”, என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து சென்றாள்.

சுதா ரெஸ்ட்ரூம் சென்று கதவை திறந்து உள்ளே சென்று கதவை சாத்தினாள்.

தன் சேலையை தூக்கி அகன்ற குண்டிகளை க்ளாசெட்டில் வைத்து அமர்ந்தாள்.

“அய்யோ!! மச்சான்.. செம்மையா இருந்தாடா. அவ சூத்துல முகத்தை வச்சா முகமே பொதஞ்சுரும் மச்சான். ஒம்மால.. ஓத்தா அவளை ஓக்கனும்டா. அப்படி ஒரு சூத்து” – இப்படி ஒரு குரல் ஃபோனில் பேச அது பாத்ரூமில் எதிரொலித்தது.

லேடிஸ் பாத்ரூமிற்குள்ள எந்த நாய் வந்து இப்படி பேசுதுன்னு சுதாவுக்கு கோவம் வந்து வேகமா தன் அந்தரங்கத்தை கழுவிக் கொண்டு அவசரமாக வெளியே வர அங்கே தன் மகன் வயதுள்ள ஒரு பையன் காதில் போனை வைத்துக் கொண்டு கையை வாஷ் பேசினில் கழுவிக் கொண்டிருந்தான்.

சுதா பாத்ரூமில் இருந்து வெளியே வர அவன் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.

அவன் ஏதோ சொல்ல வாயை திறக்கும் முன் பளார் என்று கன்னத்தில் வைத்தாள் சுதா.

“நாயே, லேடீஸ் பாத்ரூமுக்குள்ள வந்ததே தப்பு, இதுல அடுத்தவன் பொம்பளைய பத்தி தப்பா பேசுறியா?”, என்றாள் கண்கள் சிவக்க.

அந்த பையைன் அதிர்ச்சியில் ஃபோனை கீழே போட்டுவிட்டு கன்னைதை தடவிய படி நின்றான்.

“வெளிய போடா”, என்றாள் சுதா.

அவன் கண்கள் கலங்க ஃபோனை தூக்கிக் கொண்டு ஓடினான்.

அந்தப்பையன் ஓடி மறைய பாத்ரூம் க்ளீன் பண்ற ஆள் வந்தான்.

“யோவ். லேடிஸ் பாத்ரூம்ல என்னயா உனக்கு வேலை?”, சுதா அந்தப் பையன் மேல இருந்த கோவத்தை அவன் மேல் காட்டினாள்.

“மேடம் இது ஜென்ட்ஸ் பாத்ரூம். லேடிஸ் பாத்ரூம் அந்த பக்கம்”, என்றான் அந்த ஆள் பவ்யமாக.

சுதா வேகமாக வெளியே வந்து போர்டை பார்த்தாள்.

அதில் ராஜா போல படம் போட்டிருந்தது.

பழைய காலத்து ராஜா ட்ரெஸ் போட்ட படம் அதை அசந்தாப்பல பாத்தா பொம்பளை படம் மாதிரிதான் இருந்தது.

அசடு வழியாத குறையாக ஓடி மறைந்தாள் சுதா.

“என்னம்மா ஆச்சு இவ்ளோ நேரம்”, என்றான் சுந்தர்.

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல, வா போலாம்”, என்றாள் சுதா.

அம்மாவும் மகனும் ஹோட்டலை விட்டு வெளியே வந்து காரில் ஏற போக சுதாவை ஒரு கை புடித்து இழுத்தது.

சுதா பதட்டமாக திரும்ப, அங்கே ராணி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

ராணி சுதாவின் காலேஜ் மேட். ராணிக்கு சுதாவின் மேல் பெரும் பிரியம். இருவரும் இணை பிரியாத தோழிகள்.

ராணி பள்ளிக்கூடம் முடித்த கையோடு கல்யாணம் கட்டி வைக்கப்பட்டவள்.

கைகுழந்தையை வீட்டில் விட்டுவிட்டுத்தான் காலேஜுக்கே வருவாள்.

ராணியின் கணவர் ராணியின் மேல் அளவு கடந்த பிரியம் வைத்திருந்தார்.

ராணி இரெண்டாம் வருடம் படிக்கும்போது அவர் ஒரு விபத்தில் மரணமடைந்தார்.

பின் ராணியின் மாமியார் தான் அவளை மூன்றாம் ஆண்டு முடியும் வரை படிக்க வைத்தார்.

அதன் பிறகு சுதாவிற்கும் ராணிக்கும் தொடர்பில்லாமல் போனது.

இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு பின் இப்போதுதான் சந்திக்கிறாள் ராணி சுதாவை.

இருவரும் பார்த்த மாத்திரத்தில் கண்கலங்கி கட்டிக் கொண்டு அழுதனர்.

ராணி சுதாவை விசாரித்தாள்.

சுதா ராணிய விசாரித்தாள்.

“சுதா, இந்த வெயில்ல நிக்க வேணாம், என் வீடு பக்கத்துல தான், 5 மின்ஸ் இங்கேர்ந்து வா”, என்றாள் ராணி.

“சரி வா, நீ எதுல வந்தே?”, என்றாள் சுதா.

“ம்ம் நான் பைக்கில.. என் பையன்… எங்க அவன??!! சரி விடு நம்ம போவோம்”, என்று சுதாவின் காரில் ஏறினாள் ராணி.

சுதா காரை ஓட்ட ராணி தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள, ராணியின் ஃபோன் அடித்தது.

“டேய்!! டேய்ய்!! டேய்ய்ய்ய்!!! கத்தாதடா.. உன்னை தேடுனேன் உன்னை காணோம்.. நீ பைக்கை எடுத்துட்டு வீட்டுக்கு வா நான் வீட்டுக்குதான் போறேன்”, என்றாள் ராணி ஃபோனில்.

ராணி ஃபோனை வைத்தாள்.

“என்னாச்சுடி”, என்றாள் சுதா.

“நானும் என் பையனும் தான்டி சாப்பிட வந்தோம். உன்னை பாத்த சந்தோசத்தில அவனை தேடாம உன் கூட வந்துட்டேனா, அதான் சத்தம் போடுறான்.”, என்றாள் ராணி.

ராணி வழி சொல்ல சுதா காரை செலுத்தினாள்.

ராணியின் வீடு எத்தியது.

சுதாவையும் அவன் பையனையும் அழைத்து இருக்கச் செய்து ஜூஸ் கொடுத்தாள் ராணி.

ராணியின் மாம்பழ ஜூசை விட, அவளது மாங்கனிகளும் அதைவிட பெரிதாக குழுங்கு குழுங்குனு குழுங்குற குண்டியும் சுந்தரை மூடாக்கியது. சுந்தரின் சுண்ணி முட்டிக் கொண்டிருந்தது.

இப்பவே கையடிச்சாதான் நார்மலாக இருக்க முடியும்ங்கற மாதிரி சுண்ணி முட்டியது.

ஜூசை குடித்து முடிப்பதற்குள் ராணியின் குண்டியையும் முலையையும் பல முறை பார்த்திருப்பான்.

சுதாவும் ராணியும் என்ன பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று ஒரு வார்த்தை கூட அவன் காதில் விழவில்லை.

அம்மா வயதுள்ள ஒருத்தியின் உடல் ஒரு கன்னி சுண்ணியை இப்படி ஆட்கொள்ளும் என்று அவன் ஒரு நாளும் எண்ணியதில்லை.

ராணியின் நழுவும் முந்தானையும் அதனுள் மறைந்திருக்கும் மாங்கனியும் அவள் லாவகமாக முந்தானையை எடுத்து மறைக்கும் அவளது விரல்களும், ராணியின் வளுவளு தேகமும். மின்னும் முகமும், சிவக்கும் கன்னங்களும் ஆரஞ்சு பழ இதழும், சுண்ணிய ஆட்டலனா பேண்ட்லயே கஞ்சி வந்துருமோன்னு அவதிப்பட்டான்.

“அம்மா..”, ஈனஸ்வரத்தில் அழைத்தான் சுந்தர்.

“என்னடா கண்ணா?”, என்றாள் ராணி, சுதா பதில் சொல்லும் முன்பே.

“ஆண்ட்டி, பாத்ரூம் யூஸ் பண்ணனும்”, என்றான் தயக்கமாக.

“ஹ்ம்ம்!! மாடில ஹரி ரூம் யூஸ் பண்ணுடா கண்ணா”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் மேல நிமிர்ந்து பார்த்தான் கையில் ஜூஸ் க்ளாசோடு.

“சரி வா, நான் வந்து காட்றேன்”, என்று எழுந்து வந்து சுந்தரின் கையை பிடித்து தூக்கினாள் ராணி.

ராணியின் புசு புசு தேகமும் அவளது வாசமும் சுந்தரை கிறங்கடிக்க, ராணியின் கையை பிடித்தவாறே பின் தொடர்ந்தான்.

இருவரும் மாடிபடியேற தொடங்க, காலிங் பெல் அடித்தது.

ஹாலில் கால் மேல் கால் போட்டபடி அமர்ந்திருந்த சுதா ஜூசை சிப்பியபடி தலையை கதவின் பக்கம் திருப்பினாள்.

“சுதா என் பையனாதான் இருக்கும் கதவை திற”, என்றவாறே சுந்தருடன் மாடியேறி மறைந்தாள் ராணி.

ஜூசை கீழே வைத்துவிட்டு குதிரை போல எழுந்து கதவின் அருகே சென்று கதவை திறந்தாள் சுதா.

“எவ்வளவு நேரம்மா?”, என்றபடி தலையில் மாட்டியிருந்த ஹெல்மட்டை கழட்டிக் கொண்டே சொன்னான் ராணியின் பையன் ஹரி.

சுதாவை பார்த்தவுடன் படபடத்தான் ஹரி. முகமெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது.

சுதா முகத்தில் சலனமில்லாமல் அவனை பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள்.

கையில் ஹெல்மெட்டை வைத்துக் கொண்டு வியர்த்த முகத்தோடு உள்ளே வராமல் நின்று கொண்டிருந்தான் ஹரி.

சுதா ஹீரோயின் மாதிரி நின்று புருவத்தை மட்டும் அசைத்து கேட்டாள் என்ன? என்பது போல.

“ஐயம்.. அது, நான் ஹரி”, என்றான் ஹரி.

“ம்ம்!!!!???”, என்றாள் சுதா திமிருடன் வழியை மறைத்தபடி.

“நான் ராணி அவங்களோட பையன்”, என்றான் கொஞ்சம் தைரியமாக ஹரி.

“அதுக்கு?”, என்றாள் சுதா கிண்டலாக.

“இல்ல உள்ள வரணும்.. நீங்க வழி விட்டா…”, என்று இழுத்தான் ஹரி.

“கன்னம் வலிக்குதா?”, என்றாள் சுதா.

ரெஸ்டாரெண்டில் சுதாவிடம் பாத்ரூமில் அடிவாங்கிய அந்த பையன் தான் ஹரி.

ஹரி தலை குனிந்த படி நின்றான்.

“கதவ சாத்திட்டு உள்ள வா”, என்றபடி மீண்டும் சோஃபாவுக்கு சென்று ஜூசை எடுத்துக் கொண்டு குடிக்கத் தொடங்கினாள் சுதா.

சுதா கால் மேல் கால் போட்டு உட்கார்ந்திருந்த ஸ்டைலும் அவளது கொழுத்த உடம்பும் ஹரியை அவளை பாக்க சொன்னது.

ஆனால் அவன் அவள் பக்கம் திரும்பாமல் ஒரிடத்தில் அமர்ந்து கொண்டான்.

சுதாக்கு தெரியாது ஹரி ஹோட்டல் பாத்ரூமில் வர்ணித்த பெண் சுதாதான் என்று.

ஹரி சுதாவை ரெஸ்டாரெண்டின் உள்ளே வரும் போதே கவனித்துவிட்டான்.

இன்ஃபேக்ட் அவள் குண்டியை பார்க்கத்தான் வேகமாக கைகழுவ அவள் செல்லும்போது அவனும் எழுந்து வந்தான்.

வரும்போது ராணி அவனை அழைத்து நேரா பார்க்கிங் வந்திருன்னு சொல்ல, அந்த ஷன நேரத்தில் அவன் சுதா ஆண்கள் பாத்ரூமிற்குள் சென்றதை கவனிக்கவில்லை.. கூடவே வாட்சாப் நண்பனின் ஃபோன் வந்துவிட சுதாவை வர்ணித்த வாறே பாத்ரூம் சென்று வாங்கிக் கொண்டான் கன்னத்தில்.

சுதா திமிரா குதிரை போல அமர்ந்திருக்க. பவ்யமாக அமர்ந்திருந்தான் ஹரி.

மேலே இருந்து ராணியும் சுந்தரும் வந்தனர்.
“சாரிடா கண்ணா.. அம்மா உன்னை வேணும்னு விட்டுட்டு வரலடா”, நேராக மகனிடம் சென்று அவன் தலையை கோதிவிட்டு சமாதானப்படுத்தினாள் ராணி.

“இங்க வா இதுதான் சுந்தர், இது சுதா மை க்லோசெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட் இன் காலேஜ்”, என்று இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள்.

ராணியிடம், “நானும் சுந்தரும் கேம் ஆடப்போறோம்மா”, என்றான் ஹரி.

தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று சுந்தரோடு ஓடினான் ஹரி.

இருந்தாலும் சுதா, ராணி அம்மாவிடம் தான் ஃபோனில் பேசிக் கொண்டிருந்ததையோ இல்ல அடி வாங்கியதையோ சொல்லிவிடுவாளோ என்ற பயமும் இருந்தது.

மதியம் விளையட சென்ற இருவரும் மாடியில் இருந்து இறங்கி வரும் போது இரவு 9 மணி.

“என்னடா? இரெண்டு பேரும் பசிக்குதுன்னு இறங்கி வந்திங்களா?”, என்றாள் சுதா அதிகாரமாக.

இருவரும் தலையை சொறிந்தவாறு சாப்பிட்டு முடித்தனர்.

“சுந்தர், இன்னைக்கு நாம இங்கேயே தங்கிடுவோம்”, என்றாள் சுதா.

“எதுக்குமா, நாம கிளம்புவோமே”, என்றான் சுந்தர்.

“டேய் கண்ணா, நீ இனி நாலு வருசம் இங்கதான்டா, ஆண்ட்டிய புடிக்கலையா?”, என்றாள் ராணி.

சுந்தர் முழித்தான்.

சுதா: சுந்தர், நீ இந்த ஊர்லயே உன் விருப்பப்படி காலேஜ்ல சேர்ந்துக்கோ ஆனா ஆண்ட்டி வீட்ல தங்கி படி சரியா?

சுந்தர்: அம்மா, அதெப்படிம்மா, அவங்களை டிஸ்டர்ப் பண்றது.

ராணி: கண்ணா, நானும் உனக்கு அம்மா மாதிரி தான்டா கண்ணா. அதுமட்டுமில்ல ஹரி உன் ஊர்ல இருக்குற காலேஜ்ல சேர்க்க போறேன், அவன் உங்க வீட்ல தங்கி படிக்கப் போறான்.

ஹரி: அம்மா என்ன சொல்றீங்க?

ராணி: டேய் கண்ணா உன்னை எப்படி அவ்ளோ தூரம் அனுப்புறதுன்னு தான் நான் வேணாம்னு சொன்னேன், இப்போ சுதா இருக்கா, அங்க இருந்து காலேஜ் போ. அவ என்னை விட நல்லா பாத்துப்பா உன்னை

சுதா: ம்ம்!! (சுதா ஹரியை கூர்மையாக பார்த்தபடி சொன்னாள்)

ஹரிக்கு முகமெல்லாம் வேர்த்தது.

“அம்மா, ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்!!!!”, சுந்தரும் ஹரியும் சேர்ந்தவாறு சொன்னார்கள்.

“நோ!!! வீ டிசைடட் இட்”, சுதாவும் ராணியும் கோரஸாக பதிலளித்தனர்.

சுதாவின் கூர்மையான கண்கள் ஹரியை விட்டு விலகவே இல்லை.

தொடரும். (1)