[Shajith]

“மர்மம் மெதுவாக கதவைத் திறந்தது…
மனசு மெதுவாக அதுக்குள்ளே நடக்க ஆரம்பிச்சது…
கூமாப்பட்டி மர்மம் அப்படித்தான் feel கொடுக்குது.

ஒரு சாதாரண ‘காப்பி தண்ணி’ என்ற வார்த்தைக்குள்ள கூட
ஒரு நினைவு… ஒரு சந்தேகம்… ஒரு ரகசியம்…
இவ்வளவு ஆழமா மறைக்க முடியும்னு
இந்த கதையை படிக்கும்போதுதான் புரிகிறது.

“சில கதைகள் படிக்கப்படாது…
அவை மெதுவாக மனசுக்குள் வாழ ஆரம்பிக்கும்…”

அம்மாவின் பாசம்,
ஹீரோவின் குழப்பம்,
விஜிம்மாவின் நிழல்,
ஒவ்வொரு episode-லும் நம்ம மனசுல ஒரு புதிய illusion உருவாக்குது.

காமத்தை விட curiosity அதிகமா feel ஆகுறது…
அதுதான் இந்த கதையின் பெரிய பலம்.

“மனசை கலங்க வைக்கும் எழுத்து தான் உண்மையான எழுத்து…”
அந்த வகையில் மண்டோதரி அவர்களின் writing style ரொம்ப unique.

ஒவ்வொரு scene-யும் slowஆ build up ஆகுது…
ஆனா அந்த மெதுவான பயணத்திலேயே
வாசகரை உள்ளுக்குள்ளே கட்டி இழுக்கிற ஒரு power இருக்கு.

மர்மம், பாசம், குழப்பம், உணர்ச்சி —
இதையெல்லாம் mix பண்ணி
வாசகரோட mind voice-ஐயே கதைக்குள் கொண்டு போற விதம் semma.

“வார்த்தைகள் காட்சியாக மாறும் போது அது கதை…
காட்சிகள் மனசுக்குள் பதியும் போது அது நினைவு…”

கூமாப்பட்டி மர்மம் அப்படியே நினைவாக மாற ஆரம்பிச்சிருக்கு போல.

நான் இப்போதைக்கு episode 8 வரைக்கும்தான் படிச்சிருக்கேன்…
டைம் இல்லாததால slowஆ படிக்கிறேன்…
ஆனா இதுவரைக்கும் இந்த கதை என்னை impress பண்ணி,
மெதுவா உள்ளே இழுத்துட்டே போகுது என்பதுதான் உண்மை.”