[Shajith]

“சில கதைகள் படிக்கும்போது கண்கள் மட்டும் ஓடும்…
சில கதைகள் படிக்கும்போது மனசே காட்சிகளுக்குள் நடக்க ஆரம்பிக்கும்…
கூமாபட்டி மர்மம் அந்த இரண்டாவது ரகம் போல feel கொடுக்குது.

ஒரு ‘காப்பி தண்ணி’ன்னு வரும் சாதாரண வார்த்தையையே
மர்மமா மாற்றுற விதம் semma writing.
ஒவ்வொரு scene-மும் ‘இதுக்கு பின்னாடி இன்னும் ஏதோ இருக்கு…’ன்னு feel கொடுக்குது.

‘சந்தேகம் வந்த மனசு தூங்காது’ன்னு சொல்வாங்க…
அதே மாதிரி ஹீரோவோட குழப்பம் நமக்குள்ளேயும் மெதுவா ஏற ஆரம்பிச்சிருச்சு.

காமம் மட்டும் இருந்தா அது சில நிமிஷ feel…
ஆனா mystery கலந்து emotion வந்தா அது மனசுல தங்கும்.
இந்த கதையில அந்த mix ரொம்ப strongஆ இருக்கு.

அம்மாவோட ஒவ்வொரு gesture-யும்,
விஜிம்மாவோட ஒவ்வொரு நினைவும்,
ரெண்டையும் compare பண்ணி hero குழம்புறது —
அதை படிக்கிற நாமலும் unknowingly அந்த illusionக்குள்ள போயிடுறோம்.

‘ஒரே மாதிரி நடக்கும் சம்பவங்கள் சில நேரம் coincidence…
ஆனா மனசை கலங்க வைக்கும் அளவுக்கு repeat ஆயிட்டே இருந்தா அது destiny மாதிரி தோணும்.’

அந்த இரவு sceneல கூட,
வாசகர்களை வேற மாதிரி யோசிக்க வச்சிட்டு,
அதுக்கப்புறம் ஒரு தாய் பாசமான momentஆ மாற்றுறது நல்ல touch.
அதுதான் இந்த கதையோட strength.

மண்டோதரி அவர்களின் narration style ரொம்ப ரசிக்க வைக்குது.
ஒவ்வொரு episode முடிவிலும் ‘அடுத்தது என்ன?’ன்னு ஒரு itch வச்சுட்டு போறாங்க.

இப்போதான் கதை உண்மையிலேயே உள்ளே இழுக்க ஆரம்பிச்சிருக்கு போல.
கூமாபட்டி மர்மம் வெறும் காமக் கதை மாதிரி தெரியல…
மனசு, மர்மம், பாசம், குழப்பம் — எல்லாத்தையும் சேர்த்து மெதுவா வாசகரை சுற்றி கட்டுற narration மாதிரி இருக்கு.”