Incest கூமாப்பட்டி மர்மம் !!! (சிறுகதை)

[mandothari]

இந்தக் கதையின் ஆரம்பம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை தெளிவாக சொல்லுது — “அம்மா” மீது இருக்கும் பாசத்தையும் மரியாதையையும். கதையிலேயே ஹீரோ பலமுறை, தன்னிடம் எந்தத் தவறான எண்ணமும் இல்லை என்று வலியுறுத்துறான். அதனால இது வெறும் “ஷாக் வால்யூ” காக எழுதப்பட்ட விஷயம் இல்ல; வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பை வைத்து விளையாடுற ஒரு நரேஷன் ஸ்டைல்.
அதே நேரத்தில், கதையில வரும் சில வர்ணனைகள் வாசகரை திட்டமிட்டே ஒரு “double meaning expectation” க்கு இழுத்து கொண்டு போய், உடனே “அவங்க என் அம்மா” என்று திருப்புகிறது. இது ஒரு வகை எழுத்து யுக்தி. சிலருக்கு இது புதுசாகவும் emotional-ஆவும் தோன்றலாம்; சிலருக்கு தேவையில்லாத tease மாதிரியும் தோன்றலாம்.
எழுத்து ஓட்டம் பார்த்தால், ஒரு சாதாரண middle-class குடும்பம், அம்மா-மகன் பாசம், தம்பி மீதான அன்பு, நேர்மையான வாழ்க்கை — இதை slow build-up ஆக உருவாக்க முயற்சி இருக்கிறது. குறிப்பாக அந்த “பத்து ரூபாயில இருந்த மனசு…” மாதிரி நீங்கள் ரசித்த emotional tone போல, இங்கும் “அம்மாவை மரியாதையா பார்க்குற மகன்” என்ற angle-ஐ establish பண்ண முயற்சி பண்ணிருக்கான்.
ஆனா ஒரு விஷயம் முக்கியம்:
ஒரு கதையை emotional-ஆ எழுதுறதுக்கும், unnecessary body description கொண்டு audience-ஐ bait பண்ணுறதுக்கும் நடுவில் ஒரு மெல்லிய கோடு இருக்கு. அந்த balance தான் இப்படிப்பட்ட கதைகளில் ரொம்ப முக்கியம்.

“இப்போதான் இந்த கதையை படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்… ஆனா ஆரம்ப வரிகளிலேயே ஒரு விதமான ஈர்ப்பு இருக்கு.
வெறும் காம உணர்ச்சி மட்டும் இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களோட மனசையும் உணர்ச்சியையும் மெதுவா build up பண்ணுற விதம் ரொம்ப interesting ஆக இருக்கு.
முக்கியமாக, ஹீரோ அவன் அம்மாவைப் பற்றி பேசுற மரியாதை கலந்த narration கொஞ்சம் வித்தியாசமான feel கொடுக்குது.
அதனாலதான் இந்த கதை சாதாரணமா இல்லாம, உள்ளுக்குள்ளே கொஞ்சம் கொஞ்சமா இழுத்துட்டு போகுது போல.
கதை இன்னும் ஆரம்பத்தில்தான் இருக்கு… ஆனா போகப் போக இது என்னை எவ்வளவு ஆழமாக இழுக்கப்போகுதுன்னு இப்பவே feel ஆகுது.
எழுத்தாளரின் writing styleக்கு ஒரு தனி பாராட்டு.”

“சில கதைகள் முதல் வரியிலேயே காமத்தை காட்டும்…
சில கதைகள் மனசை மெதுவாக கைப்பற்றும்…
இந்த கதை அந்த இரண்டாவது ரகம் போல தோணுது.

ஆரம்பத்திலேயே கதாசிரியர் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக சொல்லிட்டார் —
‘உறவுகளுக்கு மரியாதை இருந்தால்தான் பாசத்துக்கு அர்த்தம் இருக்கும்’ன்னு.
அதனாலதான் இந்த narration சாதாரணமா இல்லாம,
ஒரு வித்தியாசமான உணர்ச்சியை உள்ளுக்குள்ளே உருவாக்குது.

“அன்புக்கு எல்லை தெரியாதவன் மனிதன் இல்லை…
அன்பை எந்த இடத்தில் நிறுத்தணும்னு தெரிஞ்சவன் தான் மனிதன்.”

இந்த கதையை இப்போதான் படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்…
இன்னும் வெறும் ஆரம்ப stage தான்.
ஒரு பத்து episode கடந்த பிறகுதான் இந்த கதையின் ஆழமும், கதாபாத்திரங்களோட உணர்ச்சிகளும் முழுசா புரியும் போல இருக்கு.
ஆனா அதுக்குள்ளேயே,
இந்த கதை என்னை மெதுவா உள்ளே இழுக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.

சில வரிகள் காமத்தை தூண்டல…
அது மனசுல ஒரு curiosityயை தூண்டுது.
‘அடுத்த scene என்ன feel கொடுக்கப்போகுது?’ன்னு படிக்க வைக்குது.

“வார்த்தைக்கு உயிர் வந்தால் அது கவிதை…
உணர்ச்சிக்கு உயிர் வந்தால் அது கதை.”

அந்த மாதிரி ஒரு feel இந்த கதையில இருக்கு.
வாசகரோட mind voiceஐயே dialogueஆ மாற்றுற எழுத்தாளரின் style ரொம்ப ரசிக்க வைக்குது.

இது வெறும் உடம்பை பற்றிய கதை போல தெரியல…
மனசு, மரியாதை, உறவுகளோட எல்லை — இதை எல்லாம் சேர்த்து மெதுவா கட்டி கொண்டு போகும் ஒரு emotional narration மாதிரி இருக்கு.

“கதை எழுதுறவன் எல்லாரும் எழுத்தாளர் ஆகலாம்…
ஆனா வாசகரின் மனசுக்குள்ளே காட்சியை ஓட வைக்கிறவன் தான் உண்மையான கதாசிரியர்.”

இந்த கதையை இன்னும் படிக்க படிக்க,
இது என்னை எவ்வளவு ஆழமா இழுக்கப்போகுதுன்னு தெரியல…
ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியுது —
இந்த கதைக்கு ஒரு தனி உயிர் இருக்கு.”

உங்கள் விமர்சனத்தை பற்றி சொல்ல வேண்டும் என்றால் ஒரே வரி தான் ப்ரோ

நான் இவ்ளோ நாள் எதிர் பார்த்து காத்திருந்த "ஆஸ்கர்" எனக்கு கிடைத்து விட்டது ப்ரோ

உங்கள் உள் மதில் இருந்து வந்து இருக்கும் இந்த ஆத்மார்த்தமான விமர்சனத்துக்கு "நன்றி" என்ற ஒற்றை சொல்லை சொல்ல என் நா கூசுகிறது ப்ரோ

நேரமிருக்கும்போது உங்களுக்கு ஒரு பக்க நன்றிகளை கவிதையாய் படிக்கலாம் ஆனந்த கண்ணீராய் வடிக்கலாம் என்று இருக்கிறேன் ப்ரோ

இப்போதைக்கு இந்த நன்றி மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் ப்ரோ

நன்றி !