31-05-2026, 01:45 AM
“சில கதைகள் முதல் வரியிலேயே காமத்தை காட்டும்…
சில கதைகள் மனசை மெதுவாக கைப்பற்றும்…
இந்த கதை அந்த இரண்டாவது ரகம் போல தோணுது.
ஆரம்பத்திலேயே கதாசிரியர் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக சொல்லிட்டார் —
‘உறவுகளுக்கு மரியாதை இருந்தால்தான் பாசத்துக்கு அர்த்தம் இருக்கும்’ன்னு.
அதனாலதான் இந்த narration சாதாரணமா இல்லாம,
ஒரு வித்தியாசமான உணர்ச்சியை உள்ளுக்குள்ளே உருவாக்குது.
“அன்புக்கு எல்லை தெரியாதவன் மனிதன் இல்லை…
அன்பை எந்த இடத்தில் நிறுத்தணும்னு தெரிஞ்சவன் தான் மனிதன்.”
இந்த கதையை இப்போதான் படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்…
இன்னும் வெறும் ஆரம்ப stage தான்.
ஒரு பத்து episode கடந்த பிறகுதான் இந்த கதையின் ஆழமும், கதாபாத்திரங்களோட உணர்ச்சிகளும் முழுசா புரியும் போல இருக்கு.
ஆனா அதுக்குள்ளேயே,
இந்த கதை என்னை மெதுவா உள்ளே இழுக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.
சில வரிகள் காமத்தை தூண்டல…
அது மனசுல ஒரு curiosityயை தூண்டுது.
‘அடுத்த scene என்ன feel கொடுக்கப்போகுது?’ன்னு படிக்க வைக்குது.
“வார்த்தைக்கு உயிர் வந்தால் அது கவிதை…
உணர்ச்சிக்கு உயிர் வந்தால் அது கதை.”
அந்த மாதிரி ஒரு feel இந்த கதையில இருக்கு.
வாசகரோட mind voiceஐயே dialogueஆ மாற்றுற எழுத்தாளரின் style ரொம்ப ரசிக்க வைக்குது.
இது வெறும் உடம்பை பற்றிய கதை போல தெரியல…
மனசு, மரியாதை, உறவுகளோட எல்லை — இதை எல்லாம் சேர்த்து மெதுவா கட்டி கொண்டு போகும் ஒரு emotional narration மாதிரி இருக்கு.
“கதை எழுதுறவன் எல்லாரும் எழுத்தாளர் ஆகலாம்…
ஆனா வாசகரின் மனசுக்குள்ளே காட்சியை ஓட வைக்கிறவன் தான் உண்மையான கதாசிரியர்.”
இந்த கதையை இன்னும் படிக்க படிக்க,
இது என்னை எவ்வளவு ஆழமா இழுக்கப்போகுதுன்னு தெரியல…
ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியுது —
இந்த கதைக்கு ஒரு தனி உயிர் இருக்கு.”
சில கதைகள் மனசை மெதுவாக கைப்பற்றும்…
இந்த கதை அந்த இரண்டாவது ரகம் போல தோணுது.
ஆரம்பத்திலேயே கதாசிரியர் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக சொல்லிட்டார் —
‘உறவுகளுக்கு மரியாதை இருந்தால்தான் பாசத்துக்கு அர்த்தம் இருக்கும்’ன்னு.
அதனாலதான் இந்த narration சாதாரணமா இல்லாம,
ஒரு வித்தியாசமான உணர்ச்சியை உள்ளுக்குள்ளே உருவாக்குது.
“அன்புக்கு எல்லை தெரியாதவன் மனிதன் இல்லை…
அன்பை எந்த இடத்தில் நிறுத்தணும்னு தெரிஞ்சவன் தான் மனிதன்.”
இந்த கதையை இப்போதான் படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்…
இன்னும் வெறும் ஆரம்ப stage தான்.
ஒரு பத்து episode கடந்த பிறகுதான் இந்த கதையின் ஆழமும், கதாபாத்திரங்களோட உணர்ச்சிகளும் முழுசா புரியும் போல இருக்கு.
ஆனா அதுக்குள்ளேயே,
இந்த கதை என்னை மெதுவா உள்ளே இழுக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.
சில வரிகள் காமத்தை தூண்டல…
அது மனசுல ஒரு curiosityயை தூண்டுது.
‘அடுத்த scene என்ன feel கொடுக்கப்போகுது?’ன்னு படிக்க வைக்குது.
“வார்த்தைக்கு உயிர் வந்தால் அது கவிதை…
உணர்ச்சிக்கு உயிர் வந்தால் அது கதை.”
அந்த மாதிரி ஒரு feel இந்த கதையில இருக்கு.
வாசகரோட mind voiceஐயே dialogueஆ மாற்றுற எழுத்தாளரின் style ரொம்ப ரசிக்க வைக்குது.
இது வெறும் உடம்பை பற்றிய கதை போல தெரியல…
மனசு, மரியாதை, உறவுகளோட எல்லை — இதை எல்லாம் சேர்த்து மெதுவா கட்டி கொண்டு போகும் ஒரு emotional narration மாதிரி இருக்கு.
“கதை எழுதுறவன் எல்லாரும் எழுத்தாளர் ஆகலாம்…
ஆனா வாசகரின் மனசுக்குள்ளே காட்சியை ஓட வைக்கிறவன் தான் உண்மையான கதாசிரியர்.”
இந்த கதையை இன்னும் படிக்க படிக்க,
இது என்னை எவ்வளவு ஆழமா இழுக்கப்போகுதுன்னு தெரியல…
ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியுது —
இந்த கதைக்கு ஒரு தனி உயிர் இருக்கு.”
- Shajith


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)