Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

“ஒரு பெண்ணின் உடம்பு தப்பை மறைக்கலாம்… ஆனா அவள் மனசு அனுபவிச்ச உணர்ச்சியை மறைக்க முடியாது” — இந்த இரண்டு எபிசோடும் அதையே ரொம்ப ஆழமா உணர வச்சது யாழினி ராம் ..
பவித்ரா பாத்ரூம்ல நிக்குற அந்த சீன்ல இருந்து, கண்ணாடி முன்னாடி தன்னையே பார்த்துக்கிட்டு “நான் பழைய பவித்ரா இல்ல”ன்னு உணருற அந்த நிமிஷம் வரை… ஒவ்வொரு வரியும் வெறும் காமமா இல்ல, ஒரு பெண்ணோட உள்ளுணர்ச்சி, அடக்கி வச்ச ஏக்கம், கவனிக்கப்படாத தனிமை — இதெல்லாம் சேர்ந்து கொதிச்ச உணர்ச்சியா இருந்துச்சு.
“அடக்கி வைத்த நெருப்பு தான் அதிகமா எரியும்”ன்னு சொல்வாங்க… அதுக்கு உயிர் கொடுத்த மாதிரி இருந்தது இந்த எபிசோடு.
கார்த்திக்கோட அலட்சியம் ஒரு பக்கம்… பிரகாஷ், ராஜ் குடுத்த அந்த கவனம் இன்னொரு பக்கம்… அந்த contrast-ஐ நீங்க எழுதுன விதம் செம்ம. ஒரு பெண் தப்பை justify பண்ணிக்கிற மாதிரி இல்ல, அவள் ஏன் அந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டாள்னு வாசகனே யோசிக்க வைக்கிறீங்க.
அதிலும் அந்த bathroom scene…
உடம்புல ஒட்டியிருக்கும் வாசம், கண்ணாடியில தெரியும் marks, shower கீழ நின்னு பழைய இரவை நினைச்சுக்குறது… இந்த detailing-ல தான் நீங்க வேற லெவல் யாழினி ராம். படிக்கிறவங்க scene-ஐ படிக்கல… அப்படியே வாழ்ற மாதிரி feel ஆகுது. 
“காதல் பேசாத இடத்தில் காமம் கத்திக்கிட்டு பேசும்”ன்னு ஒரு வரி இருக்கு… அதுக்கு உயிரோட எடுத்துக்காட்டு இந்த episode.
பவித்ரா guilt-ல இல்ல… power-ல இருக்கா. அது தான் இந்த character-ஐ சாதாரண affair character-ஆ இல்லாம dangerous-aa beautiful-aa மாற்றுது.
அதிலும் கடைசில ஹை-நெக் சுடிதார் போட்டுக்கிட்டு, வெளிய உலகத்துக்கு “நல்ல குடும்பப் பெண்” மாதிரி நடக்குற scene… uff! 
“வெளியே புனிதம்… உள்ளே புயல்”ன்னு சொல்லுற மாதிரி இருந்துச்சு.
ஒரு விஷயம் சொல்லணும் …
இந்த episode முழுக்க full explicit lines இருந்தாலும், எங்கயும் cheap feel வரல. அதுதான் உங்க writing strength. காமத்தை எழுதுறது easy… ஆனா காமத்துக்குள்ள emotion, loneliness, thrill, dominance, feminine awakening இதெல்லாம் கலந்து எழுதுறது ரொம்ப கஷ்டம். நீங்க அத பண்ணுறீங்க.
“பசித்தவனுக்கு உணவு கிடைத்த சந்தோஷம் எப்படி இருக்குமோ…
அன்புக்காக பட்டினி கிடந்தவளுக்கு கவனம் கிடைத்ததும் அப்படிதான் இருக்கும்” — இதை இந்த episode படிக்கும்போது ரொம்ப feel பண்ணேன்.
181-182 literally ஒரு slow poison மாதிரி.
படிச்ச பிறகும் scenes mind-ல இருந்து போகல.
Especially அந்த mirror realization scene… அது semma writing. 
யாழினி ராம் ...
நீங்க கதை எழுதல… வாசகனோட மனசுக்குள்ள characters-ஐ உயிரோட நடக்க வைக்கிறீங்க. Waiting for next episode.