Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------
Part 182:
------------

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி, ரொம்ப ரொம்பச் சாதாரணமா இன்னைக்கான வேலைய ஆரம்பிக்க ரெடியானேன்.

நான் கிச்சனுக்குள்ள நுழைஞ்சதும், அங்க இருந்த அமைதி எனக்கு இதமா இருந்துச்சு.

ஜன்னல் வழியா வந்த காலை வெயில் என்னோட முகத்துல லேசாப் பட்டுச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து போய் ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணேன்.

அந்த நீலக் கலர் நெருப்பு லேசாச் சத்தம் போட்டுக்கிட்டு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் பால் பாத்திரத்தை எடுத்து அந்த அடுப்பு மேல வெச்சேன்.

நான் ஃபில்டர்ல காபி தூள் போட்டு, சுடு தண்ணி ஊத்தி டிகாஷன் எறங்குற வரைக்கும் அமைதியா நின்னேன்.

நான் அப்புடியே அந்த கிச்சன் ஸ்லாப் மேல சாஞ்சு நின்னேன்.

அப்போ என்னோட தொடைகள் ரெண்டும் ஒன்னோடு ஒன்னு லேசா உரசுச்சு.

அந்த உரசல்ல, எனக்குள்ள நேத்து ராத்திரி நடந்த அத்தனை விஷயமும் ஒரு படமா ஓடுச்சு.

அந்த மாடியில இருந்த பழைய வயர் கட்டில் என்னைய எப்டித் தாங்குச்சுனு நெனச்சுப் பாத்தேன்.

பிரகாஷோட அந்த  மூணு விரல்கள் என்னோட  புண்டைல குடைஞ்சது.

அதோட எஃபெக்ட் இப்போ வரைக்கும் என் தொடை நரம்புகள்ல ஒரு சுகமான வலியாப் படர்ந்துருந்துச்சு.

அந்த வலி எனக்குக் கஷ்டமா இல்ல, அது ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையா இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்காக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.

என் கைகள் படும்போது, பிராவுக்குள்ள இருந்த என் காம்புகள் லேசா நசுங்கிச்சு.

அது நசுங்குனப்போ, சுளீர்னு ஒரு கூச்சம் என் நெஞ்சுல இருந்து அடிவயிறு வரைக்கும் பாஸ் ஆச்சு.

பிரகாஷ் நேத்து  ஆக்ரோஷமா என் காம்புகளைப் பற்களால கடிச்சு உறிஞ்சிருந்தான்.

அந்த வீக்கம் இன்னும் குறையல, அது அப்படியே சென்சிட்டிவ்வா துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணா இப்போ இங்க நின்னு காபி போட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா எனக்குள்ள நான் மறைச்சு வெச்சுருக்கற ரகசியங்கள் யாருக்கும் தெரியாது.

பால் நல்லாக் கொதிச்சு மேல வந்துச்சு.

நான் அடுப்பை சிம்ல வெச்சுட்டு, ரெண்டு டம்ளர்ல டிகாஷன் ஊத்துனேன்.

சர்க்கரை போட்டு, ஆவி பறக்கக் காபியை ஆத்துனேன்.

அந்த ஃபில்டர் காபியோட வாசம் கிச்சன் பூராப் பரவி, என்னைய ரொம்ப ரெஃப்ரெஷ் ஆக்குச்சு.

நான் காபியை ஆத்திக்கிட்டு இருக்கும்போதே, ஹால்ல இருந்து ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

என்னோட போன் வைப்ரேட் ஆகி, ரிங் ஆகுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் காபி டம்ளரை அப்படியே கவுண்டர்டாப்ல வெச்சுட்டு அவசரமா ஹாலுக்குப் போனேன்.

ஸ்கிரீன்ல பாத்தா, அப்பா வீட்ல இருந்து வீடியோ கால் வந்துட்டு இருந்துச்சு. 

அவங்க கால்ல காலைல கட் பண்ணதுக்கு மறுபடியும் கூப்பிடுறாங்க.

அதாவது என்னோட நாலு வயசுப் பையன் தான் கூப்பிடுறான்.

அவன் மூஞ்சிய ஸ்கிரீன்ல பாத்த அந்த செகண்ட், எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை எண்ணங்களும் சட்டுனு மறைஞ்சு போச்சு.

நான் உடனே ஒரு பாசமான அம்மாவா மாறிட்டேன்.

நான் அந்த வீடியோ காலை அட்டெண்ட் பண்ணேன்.

"அம்மாஆஆ..." னு அவன் அவ்ளோ கியூட்டா, மழலைக் குரல்ல கத்துனான்.

அவன் மூஞ்சில அவ்ளோ ஒரு சந்தோஷம் தெரிஞ்சது.

"செல்லம்... என் பட்டுக்குட்டி எந்திரிச்சுட்டியா?" னு நான் அவ்ளோ அன்பா அவன்கிட்ட கேட்டேன்.

என் குரல்ல எந்த ஒரு தப்பும் பண்ணாத, ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான அம்மாவோட வாஞ்சை நிறைஞ்சு இருந்துச்சு.

"நான் தோசை சாப்டேன் மா... நீ சாப்டியா?" னு அவன் கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டே கேட்டான்.

"இன்னும் இல்லடா தங்கம், இப்போதான் காபி போடுறேன்..." னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

நான் அவன்கிட்ட அப்புடியே கொஞ்சிக்கிட்டுப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ கரெக்ட்டா, மாஸ்டர் பெட்ரூம் கதவு தொறக்குற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கார்த்திக் தூக்கக் கலக்கத்தோட, மெதுவா நடந்து வெளிய வந்தாரு.

அவரு தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு, ரொம்பச் சோர்வா இருந்தாரு.

அவரு நேரா வந்து என் பக்கத்துல நின்னுக்கிட்டாரு.

போன் ஸ்கிரீன்ல பையன் மூஞ்சியப் பாத்ததும், அவரோட தூக்கக் கலக்கம் எல்லாம் போயி ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

"டேய் ரவுடி, அங்க தாத்தா என்ன பண்றாரு?" னு அவரு அவ்ளோ கேஷுவலாப் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"தாத்தா பேப்பர் படிக்கிறாருப்பா..." னு அவன் மழலையில சொன்னான்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் சேந்து அந்தப் போன் ஸ்கிரீனப் பாத்துச் சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்.

வெளிய இருந்து பாக்குற யாருக்குமே, நாங்க அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டான ஒரு கியூட்டான ஃபேமிலியாத் தான் தெரிவோம்.

அப்படிதான் இருந்தோம் ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி வர.

என் பையன், என் புருஷன், நான்... ஒரு குறையும் இல்லாத அழகான குடும்பம்.

கார்த்திக் என் மேல லேசா உரசுற மாதிரி நின்னுக்கிட்டுப் பேசுனாரு.

ஆனா அவருக்குத் தெரியாது, அவர் உரசுற இந்த உடம்புக்குள்ள எவ்ளோ பெரிய ரகசியம் மறைஞ்சுருக்குனு.

என் கழுத்துல இருக்குற அந்த லவ் பைட்ஸை நான் இந்தச் சுடிதார் வெச்சு மறைச்சுருக்கேன்.

என் முலைல இருக்குற அந்த ராஜோட மார்க்கை நான் பத்திரமாப் பொத்தி வெச்சுருக்கேன்.

எதுவுமே தெரியாம, என் புருஷன் இப்போ அவரு பையன்கிட்ட பேசிக்கிட்டு இருக்காரு.

இந்த முரண்பாடு எனக்குள்ள ஒரு வித்யாசமான கிலுகிலுப்பக் குடுத்துச்சு.

ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் நாங்க பையன்கிட்ட பேசிட்டு காலைக் கட் பண்ணோம்.

கால் கட் ஆனதும், கார்த்திக் மெதுவா நடந்து போய் டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்தாரு.

அவரு சேர்ல சாஞ்சுக்கிட்டு, லேசாத் தலையச் சொறிஞ்சுகிட்டாரு.

"நான் காபி எடுத்துட்டு வரேன்..." னு சொல்லிட்டு நான் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

நான் காபியை எடுத்துட்டு வந்து அவர் முன்னாடி வெச்சேன்.

அவருக்கு எதிர்த்த மாதிரி இருக்குற சேர்ல நானும் என் காபியோட உக்காந்துக்கிட்டேன்.

நான் ரொம்ப அமைதியா என்னோட காபியை லேசா ஊதி ஊதிக் குடிச்சேன்.

கார்த்திக் காபியை ஒரு வாய் குடிச்சிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

"நேத்து ராஜ் சாரும் ரேணுகாவும் எப்போ வந்தாங்க?" னு அவரு ரொம்பச் சாதாரணமாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சாரு.

அவரு அப்புடிக் கேட்டதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் திக்னு ஆச்சு.

நான் காபி டம்ளரக் கீழ வெச்சுட்டு, என் முகத்துல எந்தப் பதற்றத்தையும் காட்டிக்கல.

"அவங்க கரெக்ட்டா ஒரு ஏழே முக்கால் போல வந்தாங்க..." னு நான் ரொம்பக் கூலாச் சொன்னேன்.

"ஓஹ்... சாப்பாடுலாம் எப்டி இருந்துச்சு? ராஜ் சாருக்குப் புடிச்சுருந்ததா?" னு அவரு கேட்டாரு.

அவரு 'சாப்பாடு'னு கேட்டதும், எனக்குக் கொஞ்சம் கூச்சமா இருந்துச்சு.

ராஜ் நேத்து என் முலையப் பிசைஞ்சதும், என் புண்டைய நக்கி என்ன சூடேத்துனதும் தான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"ஆமா... ரொம்பப் புடிச்சுருந்துச்சுனு சொன்னாரு..." னு நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"ஆனா என்ன, ராஜ் சார் டெசர்ட் வேணும்னு அவ்ளோ பிடிவாதம் பிடிச்சாரு..."

"அதான் கொஞ்சம் டெசர்ட் குடுத்தேன்... அது சாப்பிட்டு முடிக்கவே லேட் ஆயிடுச்சு..." னு நான் எந்த ஒரு நடுக்கமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

நான் 'டெசர்ட்'னு சொன்னதுக்கு எனக்கு மட்டும் தான் அந்த டபுள் மீனிங் தெரியும்.

அவரு என் காம்பைக் கவ்வி உறிஞ்சது, என் புண்டைய நக்கினது தான் அந்த டெசர்ட்னு கார்த்திக்குக்கு எப்டிப் புரியும்?

நான் சொன்னதைக் கார்த்திக் ரொம்பச் சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டாரு.

"அப்புறம் எப்போ கிளம்புனாங்க அவங்க?" னு அவரு காபிய மறுபடியும் குடிச்சுக்கிட்டே கேட்டாரு.

"ஒரு ஒன்பதே கால் போலக் கிளம்பிட்டாங்க..." னு நான் பதில் சொன்னேன்.

அவரு காபி டம்ளரக் கீழ வெச்சுட்டு என்னைய உத்துப் பாத்தாரு.

"அதுக்கப்புறம் நீ தூங்கிட்டியா பவி?" னு அவரு கேக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு ஆச்சு.

'அய்யோ, இவரு எதுக்கு இப்போ இதுலாம் கேக்குறாரு?' னு என் ஹார்ட் பீட் எகிறிடுச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு செகண்ட் அப்புடியே உறைஞ்சு போச்சு.

ஆனா நான் என் மூஞ்சிய இன்னசென்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"இல்ல... எனக்குத் தூக்கமே வரல..." னு நான் ஒரு கியூட்டான பொய்யை ஆரம்பிச்சேன்.

"அப்புறம் என்ன பண்ணிட்டு இருந்த?" னு அவரு கேட்டாரு.

"சும்மா இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் பாத்துக்கிட்டே படுத்துருந்தேன்..."

"தூக்கம் வரலனு ரொம்ப நேரம் போன் நோண்டிக்கிட்டே இருந்துட்டேன்..."

"கரெக்ட்டா ஒரு மூன்றரை மணி இருக்கும், அப்போதான் கண்ணே அசந்துச்சு..." னு நான் எவ்ளோ தெளிவா ஒரு பொய்யச் சொன்னேன்.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும், கார்த்திக் லேசாத் தலைய ஆட்டுனாரு.

"ஓஹோ... அதான் லேட்டா எந்திரிச்சியா இன்னைக்கு..." னு சொல்லிட்டு அவரு மீதி காபியக் குடிச்சு முடிச்சாரு.

நான் சொன்ன அந்தப் பொய்யை அவரு எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாம அப்படியே நம்பிட்டாரு.

அவரு நம்புனதப் பாக்கும்போது எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்துச்சு.

அதே நேரத்துல, ஒரு புருஷன் தன் பொண்டாட்டியப் பத்தி எவ்ளோ கேர்லெஸ்ஸா இருந்தா இப்டி எந்த ஒரு கேள்வியும் கேக்காம இருப்பார்னு எனக்கு ஆச்சரியமாவும் இருந்துச்சு.

அவரு எந்தக் குறுக்குக் கேள்வியும் கேக்கல, என்னையத் துருவித் துருவி விசாரிக்கல.

"சரி, நான் போய் பிரஷ் பண்ணிட்டு வர்றேன்..." னு சொல்லிட்டு அவரு பாத்ரூம்க்குப் போயிட்டாரு.

நான் என் காபியக் குடிச்சு முடிச்சுட்டு, அந்த டம்ளரைக் கழுவி வெச்சேன்.

அதுக்கப்புறம் அந்தச் சண்டே காலைப் பொழுது ரொம்ப இயல்பா நகர ஆரம்பிச்சுது.

நாங்க ரெண்டு பேரும் உக்காந்து பொறுமையாத் தோசை சாப்பிட்டோம்.

சாப்பிட்டு முடிச்சதும், கார்த்திக் பைக் சாவிய எடுத்துக்கிட்டுக் கீழ போனாரு.

சண்டேங்குறதால சிக்கன் எடுத்துட்டு வர்றேன்னு சொல்லிட்டுப் போனாரு.

அவரு போன கொஞ்ச நேரத்துலயே ஃப்ரெஷ்ஷான சிக்கன் வாங்கிட்டு வந்தாரு.

நான் அதைக் கழுவி, மசாலா எல்லாம் ரெடி பண்ணிச் சமைக்க ஆரம்பிச்சேன்.

சிக்கன் கிரேவியோட வாசம் வீடு பூராப் பரவ ஆரம்பிச்சுது.

நான் கிச்சன்ல வேலையா இருக்கும்போதே, கார்த்திக் பாத்ரூம் போயிக் குளிச்சுட்டு ஃப்ரெஷ்ஷா வெளிய வந்தாரு.

அவரு தலையத் துவட்டிக்கிட்டே நேராப் போய் அவரோட லேப்டாப் பேக்கை எடுத்தாரு.

அதை எடுத்துக்கிட்டு, அதோட சார்ஜரையும் கையில் வெச்சுக்கிட்டு நேரா கெஸ்ட் பெட்ரூம்க்குள்ள போனாரு.

"எனக்குக் கொஞ்சம் ஆபிஸ் வொர்க் இருக்கு பவி..." னு சொல்லிட்டு அவரு கதவைச் சாத்திக்கிட்டாரு.

இன்னைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஆபிஸ் லீவு நாள்.

வீட்ல பொண்டாட்டி தனியா இருக்கா, அவ கூடக் கொஞ்ச நேரம் டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணலாம்னு அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தோணவே இல்லை.

அவரு பாட்டுக்கு அந்த லேப்டாப்பக் கட்டிக்கிட்டு ரூம்க்குள்ள முடங்கிட்டாரு.

இதுதான் கார்த்திக், எப்பவுமே இப்டித் தான் அவரு வேலை வேலைனு இருப்பாரு.

ஆனா இன்னைக்கு அவரு இப்டிப் போனது எனக்கு ஒரு வகையில ரொம்ப வசதியாப் போச்சு.

எனக்கு எந்த ஒரு தொந்தரவும் இல்லாம, நான் என் உலகத்துல தனியா இருக்க முடிஞ்சுது.

நான் கிச்சன்ல சிக்கன் கிரேவி, ரசம்னு எல்லா சமையலையும் பொறுமையா முடிச்சேன்.

சமையல் முடிஞ்சதும் வீட்டைச் சுத்தம் பண்ற வேலைய ஆரம்பிச்சேன்.

துடைப்பத்தை எடுத்து ஹால் பூராப் பெருக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் முன்னாடியும் பின்னாடியும் வளைஞ்சு பெருக்குறப்போ, என் உடம்புல லேசா வலிச்சுது.

நான் பெருக்குற அந்த வேகத்துல, என் முலைகள் லேசா முன்னும் பின்னும் ஆடுச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்தப் பேடட் பிரா, என் வீங்குன காம்புகள் மேல உரசும்போது ஒரு வித்யாசமான ஃபீல் வந்துச்சு.

அந்த உரசல்ல ஒரு சின்ன வலி இருந்தாலும், அது எனக்கு ஒரு சுகமான கிறக்கத்தக் குடுத்துச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் ஒன்னோடு ஒன்னு உரசும்போது, நேத்து அந்த வயர் கட்டில்ல நடந்த சம்பவங்கள் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

பிரகாஷோட நாக்கும், அவனோட விரல்களும் என் வாசலுக்குள்ள போயிட்டு வந்த வேகம்...

அவனோட நாக்கு என் சதையக் கிழிச்ச அந்த ஈரம்...

அவனோட அந்த ராட்சச சுன்னி என் தொண்டைக்குள்ள இடிச்ச அந்தப் பிரஷர்...

அது எல்லாத்தையும் நெனச்சுப் பாக்கும்போதே என் புண்டை ஆட்டோமேட்டிக்கா லேசாத் துடிச்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு பிசுபிசுப்பான ஈரம் சுரக்குறத நான் நல்லாவே ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் பெருக்கிக்கிட்டே அப்படியே நின்ன எடத்துலயே சிலிர்த்துப் போய் நின்னுட்டேன்.

என் உதட்டுல என்னைய அறியாமலே ஒரு கிறக்கமானா சிரிப்பு வந்துச்சு.

அந்தச் சோர்வோடயே நான் வீடு பூரா மாப் போட்டுத் துடைச்சு முடிச்சேன்.

வீடு அவ்ளோ நீட்டா, சுத்தமா ஆயிடுச்சு.

வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதும், வீட்ல இருந்த குப்பையெல்லாம் ஒன்னாச் சேத்தேன்.

ரெண்டு பெரிய கவர்ல கிச்சன் குப்பைகளையும், மத்த குப்பைகளையும் எடுத்துக்கிட்டேன்.

நான் அந்த கவரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, டஸ்ட்பின்ல குப்பையப் போடுறதுக்காக மெதுவா வெளிய வந்தேன்.

வீட்ட லாக் பண்ணிட்டு, காரிடார்ல நடந்து போய் லிஃப்ட்க்காக வெயிட் பண்ணேன்.

என் கையில இருந்த அந்த ரெண்டு குப்பை கவரும் கொஞ்சம் வெயிட்டா இருந்துச்சு.

லிஃப்ட் வந்ததும் உள்ள ஏறி, கிரவுண்ட் ஃப்ளோர் பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணேன்.

லிஃப்ட் கீழ போயிட்டு இருக்கும்போதே என் மனசுக்குள்ள ஒரு எதிர்பார்ப்பு வந்துச்சு.

'கீழ போனா பிரகாஷ இருப்பானா?' னு என் மூளை கணக்குப் போட்டுச்சு.

அவன என்ன இப்போ பாக்குறப்போ எப்படி பாப்பான்னு எனக்குள்ள அவ்ளோ ஒரு தவிப்பு.

லிஃப்ட் கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்ல நின்னதும் நான் மெதுவா வெளிய வந்தேன்.

என் கண்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா அந்தச் செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கமும், கேட் பக்கமும் தேடுச்சு.

நான் குப்பையத் தூக்கிட்டுப் போய் அந்தப் பெரிய டஸ்ட்பின்ல போட்டேன்.

அப்போ கூட என் பார்வை அந்த மெயின் கேட்ல தான் சுத்தி முத்தித் தேடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா பிரகாஷ் அங்க எங்கயுமே இல்ல.

அந்த கேபின் காலியாத் தான் இருந்துச்சு, அவனப் பாக்கவே முடியல.

அவனப் பாக்க முடியலையேங்குற ஏமாற்றம் எனக்குள்ள லேசா எட்டிப் பாத்துச்சு.

"எங்க போயிருப்பான் இவன்..." னு மனசுக்குள்ளயே முனகிக்கிட்டேன்.

ஒரு வேளை வேற ஏதாவது வேலய போயிருப்பானோனு தோணுச்சு.

அவன் எனக்காக ஏங்குற நாள் போய், நான் அவனை தேடி அலைய வெச்சுட்டான்.

நான் லேசான ஒரு சலிப்போட, கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தோட மறுபடியும் லாபிக்கு நடந்து வந்தேன்.

நான் லாபிக்கு வந்து, மறுபடியும் மேல போறதுக்காக லிஃப்ட் பட்டனை அமுக்குனேன்.

அந்த டிஜிட்டல் போர்டுல நம்பர் கீழ எறங்கி வர்றதப் பாத்துக்கிட்டே அமைதியா நின்னேன்.

சுத்தி முத்திப் பாத்தேன், காரிடார்ல யாருமே இல்ல.

மொத்த லாபியும் அவ்ளோ அமைதியா, வெறிச்சோடிப் போயிருந்துச்சு.

ஒரு சாஃப்ட்டான 'டிங்' சத்தத்தோட அந்த லிஃப்ட் என் முன்னாடி வந்து நின்னுச்சு.

ரெண்டு கதவுகளும் ரொம்ப மெதுவா ரெண்டு பக்கமும் தொறந்துச்சு.

நான் உள்ள போறதுக்காக ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வெச்சேன்.

ஆனா உள்ள பாத்ததும் நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னுட்டேன்.

லிஃப்ட்க்குள்ள... பிரகாஷ் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனப் பாத்த அந்த செகண்ட், என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

என் புண்டை ஆட்டோமேட்டிக்கா 'தப்'னு ஒரு துடி துடிச்சு லேசா ஈரமாச்சு.

அவன் நேத்து ராத்திரி நான் பாத்த அதே முகம் தான்.

ஆனா இப்போ யூனிபார்ம் போட்டுட்டு, ஒரு வாட்ச்மேன் கெட்டப்ல நின்னான்.

நான் வெளிய நிக்கிறதப் பாத்ததும் அவனோட முகம் அவ்ளோ பிரகாசமா மாறுச்சு.

அவனோட கண்கள்ல அவ்ளோ ஒரு ஆசை, அவ்ளோ ஒரு ஈர்ப்பு தெரிஞ்சது.

நான் இப்போ போட்டுருக்கறது அந்த ஃபுல்-நெக் சுடிதார்.

எந்த ஒரு எடமும் தெரியாத மாதிரி டீசன்ட்டா, ஒரு குடும்பப் பொண்ணு மாதிரி புல்லா பொத்தி அடக்கமா நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவனோட கண்கள் என்னோட அந்தச் சுடிதார மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.


எனக்குள்ள இருக்குற அந்த ரகசியம் அவனுக்கு மட்டும்தானே தெரியும்.

நான் அவனப் பாத்து லேசா ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சேன்.

ஆனா அவன் உடனே எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

அவனோட கண்கள் டக்குனு என்னையத் தாண்டிப் பின்னாடி போச்சு.

லாபில யாராவது வர்றாங்களானு ஒரு தடவ செக் பண்ணான்.

அவனோட பார்வை பார்க்கிங் ஏரியா பக்கமும் போயிட்டு வந்துச்சு.

அப்புறம் அந்த மாடிப் படிகள் வழியா யாராவது எறங்கி வர்றாங்களானு லேசா எட்டிப் பாத்தான்.

லிஃப்ட் பக்கத்துல நாங்க ரெண்டு பேரு மட்டும் தானா இருக்கோம்னு அவன் கன்பார்ம் பண்ணிக்கிட்டான்.

நான் என் கையில இருந்த அந்த காலி குப்பை டப்பாவ இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன், இவன் பாக்குற பார்வைக்கு.

சுத்தி யாரும் இல்லனு தெரிஞ்சதும், அவனோட பார்வை மறுபடியும் நேரா என் மேல வந்துச்சு.

இப்போ அவன் முகம் அவ்ளோ ரிலாக்ஸா மாறிடுச்சு.

நான் இப்போ போட்டுருக்கறது அந்த ஃபுல்-நெக் சுடிதார்.

அவன் கண்கள் என்னோட அந்த டிரஸ்ஸ மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவ ரசனையாப் பாத்துச்சு.

"இந்த டிரஸ்ல அவ்ளோ கியூட்டா, ஹோம்லியா இருக்க பவி..." னு அவன் ரொம்ப மெதுவா முனகுனான்.

அவன் வாய்ஸ் சாஃப்ட்டா, எனக்கு மட்டும் கேக்குற மாதிரி வந்துச்சு.

'ஹோம்லியா இருக்க' னு அவன் சொன்னது எனக்கு அவ்ளோ வித்யாசமாப் பட்டுச்சு.

நேத்து ராத்திரி அவன்கிட்ட நான் எவ்ளோ வெக்கங்கெட்ட தனமா நடந்துகிட்டேன்.

அம்மணமா, அவனோட கஞ்சிய என் முகம் பூரா வாங்கி நான் எப்டி உக்காந்துருந்தேன்.

அந்தப் பவித்ராவுக்கும், இப்போ இந்தச் சுடிதார்ல நின்னுட்டு இருக்கற பவித்ராவுக்கும் எவ்ளோ வித்யாசம்.

அவன் அப்புடிச் சொன்னதும் எனக்கு அவ்ளோ வெக்கம் வந்துருச்சு.

நான் என் கீழ் உதட்டப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கன்னம் ரெண்டும் லேசாச் சிவந்து போறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் முகம் அவ்ளோ சூடாகிடுச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சி ஒன்னாப் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் அவன நேராப் பாக்கம, என்னோட பார்வைய லேசாத் தரைக்குப் கொண்டு போனேன்.

என் வெக்கத்த மறைக்க ட்ரை பண்ணிக்கிட்டே, மெதுவா ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாம நான் அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

லிஃப்ட்க்குள்ள போனதும் நான் மெதுவாத் திரும்பி நின்னேன்.

நான் உள்ள போனதும், அவன் வெளிய போவான்னு தான் நான் நெனச்சேன்.

அவனோட டியூட்டி மெயின் கேட்ல தான இருக்கு.

கண்டிப்பா அவன் வெளிய நின்னு கதவ மூடுவான்னு என் மைண்ட் சொல்லுச்சு.

ஆனா அவன் வெளிய போகல.

அவன் அப்புடியே ரிலாக்ஸா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ளயே நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

லிஃப்ட்டோட அந்த ஸ்டீல் சுவர்ல லேசாச் சாஞ்சுக்கிட்டு என்னையவே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் என் கைய நீட்டி, ஏழாவது மாடி பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணேன்.

அந்தப் பட்டன்ல ஒரு சின்ன ரெட் கலர் லைட் எரிய ஆரம்பிச்சுது.

அப்போ கூட அவன் வெளிய போற மாதிரித் தெரியல.

எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குழப்பமும், அதே நேரத்துல ஒரு த்ரில்லும் ஒன்னா சேந்துச்சு.

லிஃப்ட் கதவு இப்போ எந்த நிமிஷமும் மூட ஆரம்பிச்சுடும்.

"என்னடா பண்ற? வெளிய போகலையா நீ?" னு நான் மெதுவா ஒரு குரல்ல கேட்டேன்.

என் குரல் வெளிய யாருக்கும் கேட்டுடக் கூடாதுனு நான் அவ்ளோ உஷாராப் பேசுனேன்.

என் கண்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா வெளிய லாபி பக்கம் போயிட்டு வந்துச்சு.

யாராவது இப்போ வந்து என்னையப் பாத்துடக் கூடாதுனு ஒரு சின்னப் பயம் எனக்குள்ள ஓடுச்சு.

"யாராவது வரப் போறாங்கடா..." னு நான் ஒரு சின்ன வார்னிங் குடுத்தேன்.

"வெளிய போடா லூசு..." னு நான் கண்ணாலயே அவன மிரட்டப் பாத்தேன்.

என் குரல்ல கோபம் இல்ல, ஒரு செல்லமான பதற்றம் தான் இருந்துச்சு.

நான் குடுத்த வார்னிங்கப் பாத்து அவன் கொஞ்சம் கூடப் பயப்படல.

அவன் முகத்துல அந்தப் பதற்றமே இல்ல.

அவன் ரொம்பக் கேஷுவலா அவனோட கைய நீட்டினான்.

அவன் கை என்னையத் தாண்டி முன்னாடி வரும்போது, என் தோள்பட்டைக்கு அவ்ளோ கிட்ட வந்துச்சு.

அவன் யூனிபார்ம்ல இருந்து வந்த அந்த வேர்வை வாசம் நேரா என் மூக்குல ஏறுச்சு.

அவன் கை நேராப் போய், மாடிக்கான பட்டனை பிரஸ் பண்ணுச்சு.

அந்தப் பட்டனும் இப்போ ரெட் கலர்ல எரிய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

நான் அவனைப் பாத்து என் புருவத்த லேசாத் தூக்குனேன்.

"ஏன் மாடிக்கு போற?" னு நான் ஒரு குறும்பான டோன்ல கேட்டேன்.

"உனக்கு அங்க என்ன வேலை இப்போ?" னு நான் என் கண்களாலயே அவனக் கேள்வி கேட்டேன்.

"வாட்டர் டேங்க் கொஞ்சம் செக் பண்ணனும்..." னு அவன் கூலா ஒரு பொய் சொன்னான்.

அவன் முகத்துல எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்ல.

அவன் வாய் பொய் சொன்னாலும், அவன் கண்கள் எங்கிட்ட உண்மையச் சொல்லுச்சு.

அவன் எதச் செக் பண்ண வர்றான்னு எனக்கு இப்போ லேசாப் புரிய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதற்றம் இப்போ முழுசாப் போயி, ஒரு போதை ஏற ஆரம்பிச்சுது.

"இப்பதான செக் பண்ணிட்டு கீழ வந்த... மறுபடியுமா?" னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே அவனை வம்பிழுத்தேன்.

"உனக்கு டியூட்டி மேல அவ்ளோ அக்கறையா வந்துருச்சா இப்போ?" னு நான் என்னைய அறியாமலே கிண்டல் பண்ணேன்.

நான் அப்புடிக் கேட்டதும், அவன் கொஞ்சம் கூடத் தயங்கல.

அவன் அப்புடியே மெதுவா ஒரு இன்ச் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தான்..

அவன் முன்னாடி வந்ததும், நான் ஆட்டோமேட்டிக்கா லேசப் பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

என் முதுகு அந்த லிஃப்ட்டோட பின்னாடி இருந்த கண்ணாடியில லேசாப் பட்டுச்சு.

அவனோட கண்கள் என்னோட கண்களப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ரொம்ப மெதுவா கீழ எறங்குச்சு.

அவனோட பார்வை நேராப் போய் என்னோட உதடுகள் மேல லாக் ஆச்சு.

என் உதடுகள் இன்னும் லேசா வீங்கிப் போயிருக்குனு அவனுக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சது.

நேத்து ராத்திரி இந்த உதட்ட வெச்சுத் தான் அவனுக்கு நான் அவ்ளோ பெரிய சொர்க்கத்தைக் காட்டுனேன்.

அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னிய என் வாய்க்குள்ள வாங்குன அதே உதடு இது.

அவன் அவ்ளோ வெறியாச் சப்பி வீங்க வெச்ச அதே உதடு.

அதை அவன் இப்போ அவ்ளோ ரசனையா உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் பார்வை என் உதட்டுல பட்ட அந்த செகண்ட், என் தொடைக்கு நடுவுல அவ்ளோ ஒரு பிசுபிசுப்பு வந்துச்சு.

எனக்குக் கீழ ஏதோ ஒரு ஒரு ஃபீல்.

என் புண்டை இதழ்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா லேசாத் தொறந்துக்குச்சு.

அதைப் பாத்துக்கிட்டே அவன் முனகுனான்.

"இன்னொரு தடவ டபுள் செக் பண்ணனும்... கரெக்ட்டா இருக்கானு பாக்க..."

அவன் குரல் போதையா, என்னைய ஏதோ மயக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் சொல்றதோட அர்த்தம் எனக்கு அவ்ளோ தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவன் மாடிக்கு டேங்க்-அ செக் பண்ணப் போகல.

என்னையச் செக் பண்ணத் தான் இப்புடிப் பொய் சொல்லிட்டு என் கூடவே லிஃப்ட்ல வர்றான்னு என் நரம்புகளுக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரிச் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

நான் எந்த பதிலும் சொல்லாம, என் கண்களாலேயே அவன ஆசையாப் பாத்தேன்.

என் வாய் வார்த்தைகள் வரல, என் தொண்டை வறண்டு போயிடுச்சு.

என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விக்கிட்டு "ம்ம்ம்..." னு மட்டும் முனகினேன்.

என் முனகல்ல ஒரு சம்மதம், ஒரு தவிப்பு ஒழிஞ்சு இருந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அப்புடியே அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள ஒருத்தர ஒருத்தர் உத்துப் பாத்துக்கிட்டு நின்னோம்.

வெளிய லாபில இருந்த வெளிச்சம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைய ஆரம்பிச்சுது.

அந்த லிஃப்ட் கதவுகள் ரொம்ப மெதுவா எங்க ரெண்டு பேரையும் உள்ள வெச்சுச் சாத்திக்கிச்சு.