గీత టీచర్ కథ continue

[Thikkana]

15 నెలలు గడిచాయి… ఒక శనివారం ఉదయం. ఎలైట్ ఎడ్యుకేషన్ ఇన్స్టిట్యూట్ బాయ్స్ హాస్టల్ బిల్డింగ్ కింది అంతస్తులో భరత్ తన ఫోనుతో గది తలుపు వేసుకొని లాక్ చేశాడు.
ఫోను స్విచ్ ఆన్ చేయగానే, స్క్రీన్ మీద గీత ఫోటో వెలుగుతూ కనిపించింది. ఆమె చిరునవ్వు, కళ్లలోని ఆ లోతు… భరత్ కొన్ని క్షణాలు ఆ ఫోటోనే చూస్తూ నిలబడిపోయాడు. తర్వాత “మిస్” అనే పేరు మీద డయల్ నొక్కేశాడు.
మూడు రింగుల తర్వాత ఆ వైపు నుంచి మెత్తని “ఉమ్… ఉమ్… ఉమ్…” అనే ముద్దుల చప్పుడు వచ్చింది. భరత్ గుండె పొంగి పోయింది. అతడు కూడా అదే విధంగా ముద్దు పెట్టి సమాధానం ఇచ్చాడు.
“ఎప్పుడు చేస్తావా అని చూస్తున్న తెలుసా?” గీత మెత్తని గొంతుకలో అడిగింది.
“నా ఫోను లేటుగా ఇచ్చారు మిస్,” భరత్ సాకు చెప్పాడు.
“దసరాకి హాలిడేస్ ఇచ్చారా?”
“హా రేపటి నుంచి. ఇవాళ సాయంత్రం మిమ్మల్ని కలిసి రేపు ప్రొద్దున మా ఇంటికి పోతాను.”
“ఇవాళా? ఆయన ఇక్కడే ఉన్నారు,” అని చెప్పింది.
భరత్ మాత్రం ఓపిక కోల్పోతున్నట్టు ఉన్నాడు. పదిహేను నెలలు… ఎన్నో రాత్రులు, ఎన్నో క్షణాలు వారిని వేరు చేసి ఉంచాయి. అతడు ఆమెను కలవాలని, ఆమె శరీరం వెచ్చదనాన్ని మళ్లీ అనుభవించాలని ఆరాటపడుతున్నాడు.
“ఒకసారి వీడియో కాల్ చేయండి మిస్… చూస్తాను పాపని,” అని అడిగాడు.
గీత కొంత సంకోచించినా, కాల్ వీడియోకి మార్చింది. స్క్రీన్ మీద కనిపించిన దృశ్యం భరత్‌ని క్షణాలు స్తంభింపజేసింది. గీత తెల్లటి చర్మం, బుగ్గలపై లేత ఎరుపు, నోట్లో పసి చొంగ కసర్చుకుంటూ ఉయ్యాలలో నిద్రపోతున్న చిన్నారి. పాప చుట్టూ గజ్జల బొమ్మలు, మెత్తటి పరుపు… ఆ దృశ్యం అందంగా, ముద్దుగా ఉంది.
కానీ భరత్ కళ్లు పూర్తిగా తృప్తి చెందకముందే గీత మళ్లీ ఆడియోకి మార్చేసింది. “దిష్టి తాకుతుంది నా చిట్టితల్లికి,” అంటూ నవ్వింది.
వారి సంభాషణలో ప్రేమ, కోరిక, భయం, ఆపేక్ష… అన్నీ మిళితమయ్యాయి. భరత్ సాయంత్రం వస్తానని చెప్పగా, గీత ఒకప్పుడు అంగీకరించి, మరోప్పుడు సంకోచించింది. “గౌతమ్ గారు ఉంటారని…” అని గుర్తు చేసింది.
“ఒక్క గంట…” అని భరత్ వేడుకున్నాడు.
“గంట సరిపోదురా… ఇక్కడ నీకోసం ఊరిపోతుంది,” అని చెప్పింది ఆరాటంగా.
భరత్ తన నిస్పృహను, ఒంటరి రాత్రులను, చేతులతోనే సంతృప్తి పరచుకుంటున్న బాధను చెప్పాడు. గీత కూడా ఆయన లేని సమయాల్లో అతనికి అంతా ఇచ్చేస్తానని, కానీ ఓపిక పట్టమని వేడించింది.
చివరకు గీతే చెప్పింది, “నువ్వైతే రా సాయంత్రం…”
భరత్ మొహంపై చిన్న చిరునవ్వు విస్తరించింది. “సరే వస్తాను… బై…” అంటూ కాల్ ముగించాడు.
కానీ అతని గుండెలో ఒక తుఫాను మొదలైంది. సాయంత్రం… గీత… ఆమె శరీరం… ఆమె వాసన… ఆ చిన్నారి పాప… అన్నీ ఒకేసారి అతని మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
హాస్టల్ గది గాలి కూడా ఆ క్షణంలో వేడెక్కినట్టు అనిపించింది.
*
జువాలజీ తరగతి గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది. మగ విద్యార్థులంతా ఒకరి ముఖం చూసుకుని ముచ్చట్లు పెట్టుకుంటూ, నవ్వులు దాచుకుంటూ కూర్చున్నారు. కానీ భరత్ మాత్రం వారి నుంచి వేరుగా, ఒంటరిగా కనిపించాడు. అతని కళ్లు తలుపు వైపు నిరీక్షణగా ఉన్నాయి. గీత రాకపోవడం వల్ల కాదు, మరో ఎవరో రావాలని ఆశగా ఎదురుచూస్తున్నట్టు ఉన్నాయి.
అప్పుడు… తలుపు తెరుచుకుని లోపలికి అడుగుపెట్టిన ఆకారం చూసి గది మొత్తం స్తబ్దమైపోయింది. పసుపు రంగు చీరలో, స్వర్ణ నెమలి అడుగులు వేస్తూ వచ్చిన సింధూ. ఆమె కాళ్లలోని వెండి పాదపట్టీల చప్పుడు గదిలో హెచ్చరిక లాగా మోగింది. పొడవాటి కేశాలు జడగా వేసి, మెరుస్తున్న నుదుటి మీద కుంకుమ బొట్టు, కళ్లలో ఆధిక్యతా, కరుణా కలిసిన చూపు. ఆమె నడకలోనే అధికారం, అందం రెండూ కలిసి నడుస్తున్నాయి.
భరత్ ఏమాత్రం కంపించలేదు. భయం లేకుండా, సూటిగా తన నేత్రాలను ఆమె అందంతో నింపుకున్నాడు. ఆమె ముఖం, ఆమె చేతుల కదలికలు, ఆమె ప్రతి అడుగు — అన్నీ అతని హృదయంలోకి లోతుగా దిగిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
సింధూ — ఈ క్యాంపస్ ప్రిన్సిపాల్ మరియు జువాలజీ లెక్చరర్. కాలేజీ ప్రారంభమైన పదమూడు నెలల్లోనే ఈ మూడు క్యాంపసుల్లోనూ ఆమె పాలన అత్యంత కఠినంగా, అయినా న్యాయంగా ఉంది. మరో రెండు క్యాంపసుల నుంచి చెడు వార్తలు వస్తుంటే, ఇక్కడ మాత్రం ఒక్క చిన్న ఫిర్యాదు కూడా రాలేదు. ఆమె బోధనా విధానం అంత అద్భుతం. అర్జున్ లాంటి విద్యార్థి మొదటి సంవత్సరంలోనే స్టేట్ ఫస్ట్ ర్యాంక్ తెచ్చుకోవడానికి కారణం కూడా సింధూ టీచింగ్ పద్ధతి మాత్రమే.
విద్యార్థులు ఆమె అందానికి పడిపోయి నిశ్శబ్దం అయ్యారా, లేక ఆమె స్ట్రిక్ట్‌నెస్‌కి భయపడి మౌనం వహించారా — వారికే తెలియదు. కానీ భరత్‌కి ఆ విషయాలు పట్టవు. అతనికి కావాల్సింది ఒక్కటే — సింధూని చూస్తూ, ఆమె స్వరం విన్తూ, పాఠాలు నేర్చుకోవడం.
అందాన్ని వర్ణించడానికి భాషలో పదాలు సరిపోవు. కొత్త కొత్త పోలికలు వాడి ఆ అందం విలువను తగ్గించాలని భరత్ అనుకోడు. అతను కేవలం చూస్తాడు. గంటలు గడిచిపోతున్నా, సమయం ఎలా గడుస్తోందో కూడా అతనికి తెలియదు.
పూట పూర్తయ్యేసరికి సింధూ నవ్వుతూ లేచింది.
“మీకు ఈరోజు నుంచి లేటర్ మండే వరకు హాలిడేస్. దసరా బాగా పండగ చేసుకోండి. చికెన్, మటన్ కుమ్మేయండి… కానీ జాగ్రత్త.”
విద్యార్థులు ఉత్సాహంగా “తప్పకుండా మేడం!” అన్నారు.
సింధూ వేలు పైకెత్తి, కఠినంగా చెప్పింది, “ఎవడైనా మందు, సిగరెట్, లేక మరేదైనా చెడు అలవాటు చేసినట్టు తెలిస్తే… హాల్ టికెట్లు ఇవ్వను. గుర్తుంచుకోండి.”
అందరూ లేచి, కుడి చేతి ముందుకు చాచి, ఏకకాలంలో ప్రమాణం చేశారు:
“నేను ఎటువంటి మత్తు పదార్థాలు, ధూమపానం, మద్యపానం, పోర్న్ వీడియోలు లేదా ఆకతాయి పనులు చేయనని, మా తల్లిదండ్రుల సాక్షిగా ప్రమాణం చేస్తున్నాం.”
సింధూ సంతృప్తిగా చూసి, “గుడ్. అందరూ బ్యాగ్స్ సర్దుకోండి. కాలేజీ వ్యాన్ సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు వస్తుంది. రెడీగా ఉండండి,” అంది.
అర్జున్ నవ్వుతూ, “మేడం, అమ్మాయిల జోలికి వెళ్లొచ్చా?” అని అడిగాడు.
సింధూ కళ్లు కొంచెం కురిచి, “స్టేట్ టాప్పర్ అయిన నువ్వు అమ్మాయిల జోలికి ఎందుకు? ఆంటీల జోలికి కూడా పోకు,” అంటూ హెచ్చరించింది. గది నవ్వులతో మారింది.
“ఒకే, క్లాస్ డిస్‌పర్స్.”
అందరూ బయలుదేరగా, భరత్ ఆఖరిగా బ్యాగ్ వేసుకుని బయటకు నడిచాడు. కానీ కొన్ని అడుగులు వేసి ఆగి, సింధూ దగ్గరికి వెళ్లాడు.
“పది రోజులు మిమ్మల్ని చూడకుండా ఉండడం కష్టం మేడం,” అని చెతురుగా, కానీ నిజాయితీగా అన్నాడు.
సింధూ చాక్ పీస్ తీసి, ముక్కుసూటిగా అతని కళ్లలోకి చూస్తూ, “నువ్వూ, అర్జున్ గాడు ఇంకోసారి గర్ల్స్ క్యాంపస్ గోడ దగ్గర కనిపించినట్టు తెలిస్తే… ఇలా విరుస్తాను,” అంటూ చాక్ పీస్‌ను రెండు ముక్కలుగా విరిచింది.
భరత్ మొహం దించుకుని, టక్కున తల వంచుకొని చకచకా హాస్టల్ వైపు పరుగెత్తాడు.
సింధూ గీత లాంటి సాధారణ అమ్మాయి కాదని అతనికి అర్థమైంది. అయినా… ఆడదాని మీద ఆశ ఎప్పటికీ మానని భరత్, ఇంకా ఏదో పిచ్చి ప్రయత్నాలు చేయక మానేస్తాడా అనేది కాలమే చెప్పాలి.
హాస్టల్ స్టూడెంట్స్ అందరినీ కరీంనగర్ బస్టాండ్‌కు చేర్చడానికి వచ్చిన బస్సు ఎక్కేసరికి, భరత్ మనసు రెండు దిక్కుల్లో తిరుగుతోంది. గతం — గీతతో గడిచిన రోజులు, ఆమె వల్ల వచ్చిన ప్రేమ, శారీరక సుఖం, చదువులో మెరుగు, బ్యాడ్మింటన్‌లో జిల్లా స్థాయి విజయాలు, అండర్-19 హైదరాబాద్ ఛాంపియన్ టైటిల్. చందూ మరణం తర్వాత కొంతకాలం నిస్సారంగా గడిపినా, క్రమంగా కోలుకుని చదువు మీద దృష్టి పెట్టాడు.
కానీ ఇంటర్ రెండో సంవత్సరంలో సింధూ టీచర్‌గా వచ్చాక… అతని ధ్యాస మళ్లింది. గర్ల్స్ క్యాంపస్ గోడ చాటు గుసగుసలు, టెర్రస్ మీది తొంగి చూపులు, గోడల మీద పేర్లు — బడి హద్దులు దాటి కళాశాలలోని హుషారు అతనిని మళ్లీ ఆకర్షించింది.
బస్సు కదిలింది. భరత్ కిటికీ వైపు చూస్తూ, మనసులో ఒక్క మాట మాత్రం తిరుగుతోంది — “పది రోజులు… ఎలా గడవాలో…”