[samanthan]

அவளது மூச்சுக்காற்று என் முகமெங்கும் சூடாகப் பரவ, என் உதடுகளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றவள், நான் கைகளைக் கட்டிலில் இறுக்கமாகப் பிடித்திருப்பதை ஒரு நொடி கவனித்தாள்.

அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த நக்கல் புன்னகை அப்படியே இருக்க, அவள் முகம் எனது முகத்திற்கு அருகில் வந்தது. என் உதடுகளுக்கு ஒரு இன்ச் இடைவெளி விட்டு அவளது உதடுகள் நின்றன.
இதழ்களால் முத்தமிட அத்தை முடிவு செய்துவிட்டார் என்று நான் நினைத்தேன்.

உதடுகள் சந்திக்கும் என்ற ஆர்வத்தில் என் மார்பையும் முகத்தையும் மெதுவாக மேலே உந்தினேன். என் மார்பு மேலே செல்ல, அத்தையின் மார்புகள் இரண்டும் என் மார்போடு உரசி விளையாடின. என் முகத்தை அவள் உதடோடு பொருத்த நான் செய்ய முற்பட்ட ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும், அவள் தன் தலையைப் பின்னால் இழுத்து முத்தத்தைத் தவிர்த்து, என் தவிப்பைக் கூட்டிக்கொண்டே போனாள்.


"என்னை எவ்வளவு உசுப்பேத்தணுமோ ஏத்தியாச்சு. ஆனா என்னால எதுவும் பண்ண முடியல..." என்று ஒரு ஏமாற்றத்துடன் மெதுவாகச் சொன்னேன்.

என் இடது கன்னத்தில் மெதுவாகத் தன் உதடுகளைப் பதித்தாள். இது முத்தம் அல்ல, என் கன்னத்தில் பொருந்தியிருந்தது... 30 வினாடிகளுக்கும் மேலாக!


அவளது மூச்சுக்காற்று என் கன்னத்தில் 30 வினாடிகளாக வந்து வந்து சென்றது. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற பேரார்வத்துடன் படுத்துக்கிடந்தேன். இதழ்களில் முத்தமிடுவாளா? மார்பில் முத்தமிடுவாளா? என் ஆணுறுப்பைத் தடவுவாளா? 1008 கேள்விகள் அந்த 30 வினாடிகளில் என் மனதிற்குள் ஓடின.


உதட்டைக் கன்னத்திலிருந்து எடுத்து என் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். எனக்கு அவளது கண்களைப் பார்ப்பதற்குப் பயமாக இருந்தது, அதனால் கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். அவளது விளையாட்டை அவளே தொடரட்டும் என்று விட்டேன்.


விளையாட்டு தொடரும் என்று நினைத்திருந்த எனக்கு மிகப்பெரிய ஏமாற்றமாக, சட்டென்று என்னை விட்டு, கட்டிலை விட்டு எழுந்தாள்.


"இன்னைக்கு இது போதும். இது... நான் தெரியாம இடிச்சதுக்கான பரிகாரம்," என்று என் மூக்கைத் செல்லமாகக் கிள்ளிவிட்டாள்.


அவள் சட்டென்று விலகியதும் எனக்குள் ஒரு ஏமாற்றமும், அதே சமயம் ஒரு நிம்மதியும் கலந்தே வந்தது. தன் கலைந்திருந்த சேலையையும், கிழிந்த ஜாக்கெட்டின் விளிம்பையும் கைகளால் மூடிப் பிடித்தபடி,


"கொஞ்சம் அமைதியா இருந்தா எல்லாமே முடிச்சிருப்பீங்க. உங்கிட்ட எல்லாம் பார்த்துதான் இருக்கணும்! மாமா கூட இத்தனை வருஷத்துல ஒரு பிளவுஸைக் கிழிச்சது இல்லை," என்றாள்.


கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே அவள் ஆடையைச் சரி செய்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் பார்ப்பதை கவனித்தவள், சட்டென்று அந்தப் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டாள். ஏதோ இதுவரை நான் எதையுமே பார்க்காதது போல மறைத்துக்கொண்டாள்.

இப்பொழுது அவளது முதுகுப்புறம் தான் எனக்குத் தெரிந்தது. முதுகு கூட மிக அழகான ஒரு தோற்றம்! முழுவதுமாகச் சேலை விலகியிருந்ததால், பிளவுஸ் மறைத்த இடங்களைத் தவிர, முழு முதுகும் அத்தனை அழகாகக் காட்சியளித்தது.


சேலையைச் சரி செய்து முடித்து, உடலைத் திருப்பி என்னை மீண்டும் பார்த்தாள்.


"... இப்ப உடம்பு நடுங்குறத பாத்தியா?" என்று மீண்டும் ஒரு நக்கல் பார்வையுடன் கேட்டாள். அவள் கண்கள் என் லுங்கியின் மீது இருந்த புடைப்பை ஒரு நொடி பார்த்துவிட்டு மீண்டும் புன்னகைத்தன.


அடுத்த சில வினாடிகளில், ஹோட்டல் அறையின் வாசலில் பெல் சத்தம் 'டிங் டாங்' என்று ஒலித்தது. துபாயின் அந்தத் தனிமைக் குவாரண்டைன் உலகிற்குள், வெளி உலகம் திடீரென்று நுழைந்து எங்களை நிஜத்திற்கு இழுத்து வந்தது.
மாலையில் அவர்கள் வழங்கும் டீ மற்றும் ஸ்நாக்ஸ் ட்ரேயைக் கதவருகே வைத்துவிட்டுச் செல்லும் ஊழியரின் சத்தம் அது.


"இருங்க... நான் யாருன்னு பார்த்துட்டு வர்றேன்," என்று அத்தை தன் கிழிந்த பிளவுஸை மறைப்பதற்காகச் சேலையை முழுமையாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு கதவை நோக்கி நடந்தாள்.