విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

చీకటి, నిర్మానుష్యమైన రోడ్డు మీద పాడైపోయిన ఆటోలో నిస్సహాయంగా కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. ఎముకలు కొరికే చలిగాలి ఆటోలోంచి దూసుకుపోతోంది, కానీ రాజీవ్ శరీరమంతా చెమటతో తడిసి ముద్దయింది. అతని కళ్ళు భయంతో బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.
నల్లటి హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో తలుపు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని చెయ్యి తన జాకెట్ జేబులోకి వెళ్తోంది. రాజీవ్ ఊపిరి పూర్తిగా ఆగిపోయింది. అతను కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నాడు. ఇప్పుడే ఆ జాకెట్ లోపలి నుండి ఒక పదునైన కత్తి లేదా తుపాకి బయటకు వస్తుందని అతనికి అనిపించింది. కళ్ళముందు గీత, చిన్నారి రవి నవ్వు ముఖాలు చివరిసారిగా కదిలాయి. తన చావు తర్వాత శేఖర్ తన భార్యాబిడ్డలను వదిలేయాలని మనసులోనే దేవుడిని ప్రార్థించుకున్నాడు.
కానీ కొన్ని క్షణాలు గడిచాయి, తుపాకి పేలిన శబ్దం రాలేదు. ఏ కత్తిపోటూ తన శరీరంపై పడలేదు.
దానికి బదులుగా, ఒక బలమైన చెయ్యి రాజీవ్ జాకెట్ కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకుంది.
"ఆటో దిగి రండి. శబ్దం చేయకండి," ఆ గొంతు చాలా గంభీరంగా, ప్రశాంతంగా, అణచివేసినట్టుగా ఉంది.
రాజీవ్ ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాడు. ఆ వ్యక్తి జాకెట్ జేబులోంచి ఏ ఆయుధమూ బయటకు రాలేదు. అతను కేవలం చెయ్యి చాచి తనను పిలుస్తున్నాడు. ఆ వ్యక్తి తలపై ఉన్న నల్లటి హెల్మెట్ అద్దం పైకి ఎత్తి ఉంది. రోడ్డు మీద పడుతున్న మసక వెలుతురులో రాజీవ్ అతని కళ్ళలోకి చూసాడు. ఆ కళ్ళలో హంతకుడి క్రూరత్వం లేదు. ఆ కళ్ళలో లోతైన, ప్రశాంతమైన, అత్యంత చల్లని పట్టుదల ఉంది.
ఈ వ్యక్తి శేఖర్ గూండా కాదు!
రాజీవ్ మెదడులో మెరుపు మెరిసినట్టు అయ్యింది. అయితే ఈ వ్యక్తేనా తనను బెదిరిస్తున్న ఆ అదృశ్య వ్యక్తి? ఇతనేనా తనను ఫోన్ చేసి రమ్మన్నది?
"బా-బాబు గారు, ఏమైంది?" ఆటో డ్రైవర్ వెనుక ఇంజిన్ నుండి తల బయటపెట్టి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో డ్రైవర్ వైపు చూడలేదు. అతను రాజీవ్ వైపు చూసి ఒక చిన్న సైగ చేసాడు.
రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. అతను జేబులో నుండి మరికొంత డబ్బు తీసి ఆటో డ్రైవర్ చేతిలో పెట్టాడు. "నువ్వు వెళ్ళు అన్నా. నాకు తెలిసిన వాళ్ళు వచ్చారు. నేను వీళ్ళతోనే వెళ్ళిపోతాను."
ఆటో డ్రైవర్ డబ్బు చూసి సంతోషంగా ఇంజిన్ బాగుచేయడంలో నిమగ్నమయ్యాడు. రాజీవ్ వణుకుతున్న కాళ్ళతో ఆటో నుండి కిందకు దిగాడు. అతని కాళ్ళు దూదిలా తేలిపోయాయి. అతను ఆ వ్యక్తి వెనకాలే నడుస్తూ ఆ నల్లటి స్కూటీ దగ్గరకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు.
ఆ వ్యక్తి ఏమీ మాట్లాడకుండా స్కూటీ ఆన్ చేసి, రాజీవ్‌ను వెనుక కూర్చోమని సైగ చేసాడు.
రాజీవ్ స్కూటీ వెనుక కూర్చున్నాడు. స్కూటీ ఒక గర్జన చేసి చీకటి రహదారిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు దూసుకుపోసాగింది.
ఆ స్కూటీ నడుపుతున్న వ్యక్తి నిజానికి ఏ గూండా కాదు. అతను రజత్!
జస్టిస్ రావు గారి ఆదేశం మేరకు రజత్ ముందే రాజీవ్ ఇంటికి ఎదురుగా నిఘా పెట్టాడు. శేఖర్ గూండాలు రాజీవ్ ఇంటి బయట కాపలా కాస్తున్నారని జస్టిస్ రావు గారికి తెలుసు. రాజీవ్ భయంతో ఏదైనా తప్పు చేసినా, లేదా గూండాలు అతన్ని దారిలో పట్టుకున్నా, సాక్ష్యాలన్నీ శాశ్వతంగా కనుమరుగైపోతాయి. అందుకే రాజీవ్‌ను నీడలా అనుసరించమని రజత్‌కు చెప్పబడింది. రాజీవ్ వెనుక సందులోంచి బయటకు వచ్చి ఆటో ఎక్కినప్పుడు, రజత్ తన పాత స్కూటీ మీద సరిగ్గా అతని వెనకే ఉన్నాడు.
ఢిల్లీలోని ఎముకలు కొరికే చలిగాలి రాజీవ్ ముఖానికి, చెవులకు సూదుల్లా గుచ్చుకుంటున్నాయి. కానీ అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన ఉపశమనం, భయం రెండూ ఒకేసారి కలుగుతున్నాయి. శేఖర్ గూండాల చేతి నుండి బతికి బయటపడ్డాననే ఉపశమనం, ఇప్పుడు తన పాపాల లెక్క తేల్చే వాళ్ళ దగ్గరకు వెళ్తున్నాననే భయం.
రహదారి నెమ్మదిగా నగరం యొక్క వెలుగులు, రద్దీ నుండి చాలా దూరంగా వచ్చింది. చుట్టూ ఉన్న పెద్ద పెద్ద భవనాలు వెనక్కి వెళ్ళిపోయాయి. రోడ్డుకిరువైపులా ఇప్పుడు కేవలం పెద్ద పెద్ద అడవులు, ఖాళీ మైదానాలు, కొన్ని పాడుబడిన ఫ్యాక్టరీలు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఇక్కడి వీధి దీపాలు కూడా వెలగడం లేదు. ఆ ప్రాంతమంతా ఒక పాడుబడిన నగరంలా ఉంది.
సుమారు పది నిమిషాల తర్వాత, రజత్ తన స్కూటీ వేగం తగ్గించాడు.
ముందు ఒక పెద్ద, రాక్షస ఆకారంలో ఉన్న కాంక్రీట్ నిర్మాణం చీకటిని చీల్చుకుంటూ నిలబడి ఉంది. అది నగరం బయట ఉన్న పాడుబడిన, సగం కట్టిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్.
కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఏదో ఒక అవినీతి కేసులో ఈ ప్రాజెక్టు ఆగిపోయింది. అప్పటి నుండి ఈ భారీ నిర్మాణం ఇలాగే పడి ఉంది. చుట్టూ పగిలిన కాంక్రీట్, తుప్పు పట్టిన పెద్ద పెద్ద ఇనుప పైపులు, ఇటుకల కుప్పలు తప్ప ఏమీ లేవు. ఆ ప్రదేశాన్ని చూస్తే ఒక పెద్ద రాక్షసుడి అస్థిపంజరం పడి ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇక్కడికి మనుషులు రారు, వెలుతురు ఉండదు.
రజత్ స్కూటీని స్టేషన్ వెనుక ఉన్న ఒక పగిలిన ప్రహరీ గోడ దగ్గర ఆపాడు.
అతను స్కూటీ ఇంజిన్ ఆపి రాజీవ్ వైపు తిరిగాడు.
"లోపలికి వెళ్ళండి," రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ కఠినంగా ఆదేశించాడు. అతను తన హెల్మెట్ తీయలేదు, తన పరిచయం చెప్పలేదు.
రాజీవ్ భయంతో నిండిన కళ్ళతో ఆ చీకటి మెట్రో స్టేషన్ యొక్క విశాలంగా తెరుచుకున్న నోరు వైపు చూసాడు. లోపల చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. లోపలి నుండి ఒక విచిత్రమైన, తేమగా, కుళ్ళిన వాసన వస్తోంది.
"లో-లోపలా? అక్కడ చాలా చీకటిగా ఉంది..." రాజీవ్ గుటక మింగుతూ అన్నాడు.
"మీ పాపాల ఫైలు కన్నా చీకటిగా లేదు ఆడిటర్ గారు," రజత్ గొంతు నుండి వచ్చిన ఆ మాట చీకటిలో కొరడా దెబ్బలా వినిపించింది. "నేరుగా లోపలికి వెళ్ళండి. వారు మీ కోసం వేచి చూస్తున్నారు."
రాజీవ్ ఇంకేమీ మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేదు. అతను స్కూటీ నుండి దిగాడు. తన ప్యాంటు జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను కుడి చేత్తో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
రాజీవ్ చాలా నెమ్మదిగా, వణుకుతున్న అడుగులతో పగిలిన ప్రహరీ గోడ దూకి స్టేషన్ లోపలికి వెళ్ళాడు.
లోపల అడుగుపెట్టగానే తను భూమికి ఆవల మరో ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది. స్టేషన్ పైకప్పు సగం కట్టి ఉంది, కాబట్టి తెరిచి ఉన్న పైకప్పు నుండి రాత్రి ఆకాశపు మసక వెలుగు లోపలికి వస్తోంది. చుట్టూ భారీ స్తంభాల వరుస ఉంది. వర్షపు నీరు నిలిచి నేల బురదగా, నాచు పట్టి ఉంది. రాజీవ్ ఖరీదైన బూట్ల కింద బురదను తొక్కుతున్న 'పొచ్-పొచ్' శబ్దం వస్తోంది.
హఠాత్తుగా ఒక పెద్ద ఎలుక అతని కాళ్ళ ముందు నుండి పరుగెత్తింది. రాజీవ్ భయంతో ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతని ఊపిరి బిగుసుకుపోతోంది. ఈ భారీ చీకటి స్తంభాల వెనుక నుండి ఎవరో తనను గమనిస్తున్నారని అతనికి అనిపిస్తోంది.
అతను మరికొంచెం లోపలికి వెళ్ళాడు. ఆ ప్రదేశం స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫారమ్ అవ్వాలి. చుట్టూ పూర్తిగా నిశ్శబ్దం, కేవలం చలిగాలి 'సయ్ సయ్' మనే శబ్దం, దూరంగా ఎక్కడో నీళ్లు 'టప్-టప్' మని పడుతున్న శబ్దం తప్ప.
"హలో... ఎ-ఎవరైనా ఉన్నారా ఇక్కడ?" రాజీవ్ వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు. అతని గొంతు శబ్దం ఆ పాడుబడిన స్టేషన్ గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనించసాగింది.
ఎవరూ సమాధానం ఇవ్వలేదు.
రాజీవ్ గుండె దడ పెరిగింది. తను ఏదైనా ఉచ్చులో అడుగుపెట్టాడా? వీళ్ళు తనను ఈ చీకట్లోకి పిలిచి చంపడానికి పథకం వేశారా? శేఖర్ చౌదరి ఇలాగే తనను చంపడానికి పన్నాగం పన్నాడా?
రాజీవ్ వెనక్కి తిరిగి పారిపోవాలని ఆలోచించాడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో...
'ఖట్!'
చీకటి లోపల నుండి ఒక శక్తివంతమైన టార్చ్ వెలుగు నేరుగా రాజీవ్ ముఖం మీద పడింది.
ఆ వెలుగు ధాటికి రాజీవ్ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతను భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"భయపడకు రాజీవ్ గారు," చీకటి లోపలి నుండి చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
టార్చ్ వెలుగు రాజీవ్ ముఖం నుండి జరిగి నేల మీదకు పడింది. రాజీవ్ ఇప్పుడు కళ్ళు చికిలిస్తూ ముందుకు చూసాడు.
అతని ముందు, దాదాపు పది అడుగుల దూరంలో, ఒక భారీ స్తంభం చాటు నుండి రెండు నీడల్లాంటి ఆకారాలు బయటకు వస్తున్నాయి.
చీకటి మెట్రో స్టేషన్ లోపల టార్చ్ మసక వెలుగులో ఆ రెండు నీడలు నెమ్మదిగా రాజీవ్ వైపు వస్తున్నాయి. రాజీవ్ కాళ్ళు చేతులు చల్లబడిపోయాయి. తన పదేళ్ల పాపాలకు తీర్పు ఈ రాత్రే, ఈ దెయ్యాల స్టేషన్ లోపలే జరగబోతోందని అతనికి అర్థమవుతోందా? ఆ నీడలు వెలుగులోకి వచ్చి నిలబడినప్పుడు, రాజీవ్ వారి ముఖాలు చూసి తన కళ్ళను తానే నమ్మగలడా? అతని ముందు నిలబడి ఉన్న ఈ 'చచ్చిన మనుషులు' ఈ రోజు అతని నుండి ఏ భయంకరమైన నిజాన్ని రాబడతారో?













అధ్యాయం 2: అబద్ధాల తెర మరియు చనిపోయిన మనిషి తీర్పు
పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్‌లోని చిమ్మ చీకటిలో, టార్చ్ లైట్ వెలుగు నేలపై ఒక వృత్తాన్ని ఏర్పరిచింది. ఆ వెలుగు కాంతి ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న ఇద్దరు మనుషుల ముఖాల మీద పడుతోంది.
రాఘవ వణుకుతున్న కళ్ళతో ఆ ఇద్దరి వైపు చూశాడు.
ఎడమవైపు నిలబడిన వ్యక్తి పొడవుగా, ముఖం నిండా గడ్డంతో ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో ఒక కఠినమైన, కోపంతో కూడిన భావం ఉంది. రాఘవకు అతను ఎవరో తెలియదు. అతను విక్రమ్.
కానీ రాఘవ చూపు కుడివైపు నిలబడిన వ్యక్తి మీద నిలిచిపోయింది.
లేత గడ్డం, పాలిపోయిన ముఖం, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు. ఒంటి మీద ఒక చౌకబారు జాకెట్. కానీ అతని కళ్ళలోని చూపు మంచులా చల్లని కత్తిలా పదునైంది.
ఎవరో తన కాళ్ళ కింద భూమిని ఒక్కసారిగా లాగేసినట్టు అనిపించింది రాఘవకు. అతని కనుగుడ్లు భయంతో నిశ్చలంగా మారాయి. ఊపిరి ఆగిపోయింది.
ఈ ముఖం అతనికి తెలుసు. అతను వార్తల్లో, శేఖర్ చౌదరి ఫైల్‌లో ఈ ముఖాన్ని వేలసార్లు చూశాడు. ఈ వ్యక్తి భార్య, మాయే కదా రోజూ టీవీ తెరపై కూర్చుని ఏడ్చేది. కానీ ఈ వ్యక్తి రోడ్డు పక్కన దెబ్బలు తిని చనిపోయాడని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చెప్పారు కదా!
"అర్జున్... అర్జున్ వర్మ?" రాఘవ గొంతులోంచి ఒక అస్పష్టమైన, దెయ్యంలాంటి స్వరం బయటకు వచ్చింది.
రాఘవ ఇక తన శరీర భారాన్ని మోయలేకపోయాడు. అతని మోకాళ్ళలోని శక్తి నశించిపోయింది. అతను ధబ్ మని బురద నేల మీద కూలబడ్డాడు. బతికున్న మనిషి ముందు కూర్చోవడం కంటే, చనిపోయిన మనిషి కళ్ళ ముందు నిలబడి ఉండటం చూడటం చాలా భయంకరం.
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడకుండా చాలా నెమ్మదిగా రాఘవ వైపు నడిచాడు. అతని నడకలో కొద్దిగా కుంటుతున్నట్టు అనిపించినా, అతని వెన్నెముక మాత్రం నిటారుగా ఉంది.
రాఘవ రెండు చేతులు జోడించి అర్జున్ కాళ్ళ దగ్గర నేలపై తల ఆనించాడు.
"నన్ను క్షమించండి అర్జున్ గారూ! నన్ను కాపాడండి!" రాఘవ కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. యాభై ఏళ్ల పలుకుబడి ఉన్న అధికారి ఈ రోజు ముప్పై ఏళ్ల బిచ్చగాడిగా మారిన యువకుడి కాళ్ళ దగ్గర కుక్కలా ఏడుస్తున్నాడు. "నాకు తెలుసు నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను. మీలాంటి నిరపరాధులైన పురుషుల జీవితాలను నాశనం చేశాను. కానీ నమ్మండి, ఇదంతా నేను నా ఇష్టపూర్వకంగా చేయలేదు! నేను చేయాలనుకోలేదు!"
అర్జున్ కొద్దిగా వంగి రాఘవ కళ్ళలోకి చూశాడు. అతని ముఖంలో కోపం లేదు, విసుగు లేదు. కేవలం తీవ్రమైన, చల్లని నిర్లక్ష్యం.
"నీ ఇష్టపూర్వకంగా చేయలేదా?" అర్జున్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో ప్రశ్నించాడు.
"లేదు సార్! లేదు!" రాఘవ పిచ్చివాడిలా తల ఊపసాగాడు. అతను ఇప్పుడు తనను తాను నిర్దోషిగా నిరూపించుకోవడానికి మనసులో వేలసార్లు సాధన చేసిన అతి పెద్ద అబద్ధాన్ని చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
"శేఖర్ చౌదరి నన్ను బ్లాక్‌మెయిల్ చేశాడు అర్జున్ గారూ!" రాఘవ ఏడుస్తూ చెప్పాడు. "శేఖర్ ఒక రాక్షసుడు! అతను నన్ను బెదిరించాడు, ఒకవేళ నేను అతని నకిలీ ఎన్జీఓ పత్రాలను, మాయలాంటి అమ్మాయిల నకిలీ క్లెయిమ్‌లను పాస్ చేయకపోతే, నన్ను అవినీతి నిరోధక శాఖలో అబద్ధపు కేసులో ఇరికిస్తానని అన్నాడు. నా ఉద్యోగం పీకేస్తానని చెప్పాడు! నా కుటుంబాన్ని రోడ్డున పడేస్తానని అన్నాడు! నేను భయంతో అతను చెప్పినట్టు వినాల్సి వచ్చింది సార్. నేను ఆ పత్రాలపై సంతకం చేయాలనుకోలేదు, అతను నా నుదుటిపై తుపాకీ పెట్టి సంతకం చేయించాడు! దయచేసి నన్ను నమ్మండి, దయచేసి నా భార్యాబిడ్డలను కాపాడండి!"
రాఘవ ఈ అబద్ధపు నటన చూసి పక్కన నిలబడిన విక్రమ్ కోపంతో రగిలిపోయాడు. అతను చేతిలోని టార్చ్‌ను పక్కన పెట్టి రాఘవ కాలర్ పట్టుకోబోయాడు.
కానీ అర్జున్ చెయ్యి అడ్డుపెట్టి విక్రమ్‌ను ఆపాడు.
అర్జున్ రాఘవను తన్నలేదు, తిట్టలేదు. అతను కొండలా నిశ్చలంగా నిలబడ్డాడు. అతని పెదవుల చివర ఒక నిర్లక్ష్యపు, వంకర నవ్వు మెరిసింది.
"నువ్వు మర్చిపోతున్నావు రాఘవ, నేను కూడా ఒక ప్రభుత్వ ఆడిట్ అధికారిని," అర్జున్ చాలా చల్లని, యాంత్రికమైన స్వరంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. అతని ప్రతి మాట రాఘవ చెవులకు కొరడా దెబ్బలా తగలసాగింది.
"శేఖర్ నిన్ను బ్లాక్‌మెయిల్ చేశాడంటున్నావా? నుదుటిపై తుపాకీ పెట్టి సంతకం చేయించాడంటున్నావా?" అర్జున్ రాఘవ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ ఆ మాటలు అన్నాడు.
"బ్లాక్‌మెయిల్‌కు గురైన ఏ ప్రభుత్వ అధికారి ఆ మరుసటి నెలలోనే బంజారా హిల్స్‌లో మూడు కోట్ల రూపాయల విలాసవంతమైన ఫ్లాట్ కొనడు రాఘవ. బ్లాక్‌మెయిల్‌కు గురైన వ్యక్తి తన కొడుకును హైదరాబాద్‌లోని అత్యంత ఖరీదైన అంతర్జాతీయ పాఠశాలలో చేర్పించడు. నేను గడిచిన కొన్ని రోజులుగా చెత్తకుండీలోని చెత్తను జల్లెడ పట్టి నీ ప్రతి ఫైల్ లెక్కలు తీశాను. నేను నీ బ్యాంక్ స్టేట్‌మెంట్ చూశాను."
రాఘవ ఏడుపు అకస్మాత్తుగా గొంతులోనే ఆగిపోయింది. అతని ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది.
అర్జున్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. "నువ్వు బ్లాక్‌మెయిల్‌కు గురైన బాధితుడివి కాదు రాఘవ. నువ్వు నిజానికి ఆపాదమస్తకం దురాశపరుడైన, కుళ్ళిపోయిన, అవినీతిపరుడైన మనిషివి. నువ్వు నీ ఇష్టపూర్వకంగా, నీ విలాసాల కోసం నీ ఆత్మను శేఖర్ చౌదరికి అమ్ముకున్నావు. మాయలాంటి ఆడవాళ్ళు చట్టంలోని లొసుగులను వాడుకుని, మహిళా రక్షణ అనే అబద్ధపు నాటకమాడి మాలాంటి భర్తల జీవితాలను నాశనం చేయాలనుకుంటారు. నీలాంటి అధికారులు డబ్బు మీద ఆశతో వాళ్ళ ఆ మురికి ఆటలో ప్రభుత్వ స్టాంప్ వేస్తారు."
ఈ మనుషుల ముందు తన ఏ అబద్ధమూ నిలవదని రాఘవకు అర్థమైపోయింది. వీరికి తన గుట్టుమట్లన్నీ తెలుసు.
అర్జున్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. "ఈ రోజు నువ్వు ఏ స్థానంలో నిలబడి నీ కొడుకు ప్రాణభిక్ష అడుగుతున్నావో, అదే స్థానంలో నిలబడి నాలాంటి వేలమంది తండ్రులు తమ పిల్లలను ఒక్కసారి చూడాలని భిక్ష అడుగుతారు. నీ డబ్బు మీద ఆశ మా జీవితాలను నాశనం చేసింది రాఘవ."
"నన్ను క్షమించండి... నన్ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు అప్పగించండి, కానీ శేఖర్‌కు చెప్పకండి. శేఖర్ నా గీతను, రవిని ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తాడు..." రాఘవ నేలపై తల బాదుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని అహంకారం, ఆత్మాభిమానం ఇప్పుడు మట్టిలో కలిసిపోయాయి.
అర్జున్ కొద్దిగా వంగాడు. అతను రాఘవ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు.
"మేము శేఖర్ చౌదరిలం కాదు రాఘవ. మేము మాయలం కూడా కాదు," అర్జున్ గొంతు ఈసారి కొంచెం మృదువుగా, కానీ అత్యంత దృఢంగా వినిపించింది. "మేము డబ్బు కోసం లేదా పట్టుదల కొద్దీ ఏ నిర్దోషికి హాని చేయము. నీ భార్య గీత లేదా నీ కొడుకు రవి తప్పు ఏమీ లేదు. నీ పాపానికి శిక్ష వాళ్ళు అనుభవించరు. మేము మాట ఇస్తున్నాము, నీ కుటుంబం సురక్షితంగా ఉంటుంది. శేఖర్ మనుషుల్లో ఒక్కడు కూడా వాళ్ళను తాకలేడు."
రాఘవ కళ్ళు తెరిచి అర్జున్ వైపు చూశాడు. ఈ మనిషి జీవితాన్ని తాను నాశనం చేశాడు, కానీ ఈ రోజే ఆ మనిషి తన కుటుంబాన్ని కాపాడతానని గ్యారెంటీ ఇస్తున్నాడు! పురుషుల ఈ నిస్వార్థ, పవిత్ర రూపం ముందు రాఘవ తన అపరాధ భావనతో మరింత కుంచించుకుపోయాడు.
"పెన్‌డ్రైవ్ ఇవ్వు," అర్జున్ చెయ్యి చాపాడు.
రాఘవ వణుకుతున్న చేతులతో తన ప్యాంటు జేబులోంచి ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్‌ను బయటకు తీశాడు. పదేళ్లుగా దాచిపెట్టిన శేఖర్ చౌదరి 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం, అతని అన్ని షెల్ కంపెనీలు, నకిలీ నిధుల అసలైన సాక్ష్యానికి తాళం చెవి.
రాఘవ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను అర్జున్ అరచేతిలో పెట్టాడు.
పెన్‌డ్రైవ్ చేతిలోకి రాగానే అర్జున్ కళ్ళు తళతళా మెరిశాయి. గడిచిన కొన్ని నెలల నరకయాతన, చెత్తకుండీలోని చెత్తను జల్లెడ పట్టిన అమానుషమైన శ్రమ, వీధుల్లో కుక్కలా తిరగడం—అన్నింటి ఫలం ఈ రోజు ఈ చిన్న ప్లాస్టిక్ ముక్కలో బందీ అయి ఉంది. చివరకు శేఖర్ చౌదరి సామ్రాజ్యాన్ని నాశనం చేసే బ్రహ్మాస్త్రం వాళ్ళ చేతికి వచ్చింది!
అర్జున్ తృప్తిగా నవ్వి ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను తన జాకెట్ లోపలి జేబులో జాగ్రత్తగా పెట్టుకున్నాడు. విక్రమ్ కూడా హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కానీ...
అర్జున్ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను జేబులో పెట్టుకుంటున్న క్షణంలోనే...
'కీ...చ్... ఛ్!'
స్టేషన్ బయట బలంగా బ్రేకులు వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
అర్జున్, విక్రమ్, రాఘవ ఏమీ గ్రహించేలోపే, పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ పగిలిన గోడల సందుల నుండి నలువైపుల నుండి మూడు-నాలుగు కార్ల శక్తివంతమైన, కళ్ళు బైర్లు కమ్మే హెడ్‌లైట్ వెలుగు నేరుగా వారి మీద పడింది.
ఆ చిమ్మ చీకటి స్టేషన్ మొత్తం క్షణంలో పగటి వెలుగులా మెరిసిపోయింది.
నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ నలువైపుల నుండి కార్ల తలుపులు తెరుచుకునే శబ్దం వినిపించింది.
'ఖట్! ఖట్! ఖట్!'
దానితో పాటు బరువైన బూట్ల చప్పుడు. చాలా మంది మనుషులు స్టేషన్‌లోకి ప్రవేశిస్తున్నారు.
రాఘవ భయంతో అరిచాడు. విక్రమ్ వేగంగా వెనక్కి తిరిగి చేతిలోని టార్చ్‌ను ఆపేశాడు.
హెడ్‌లైట్ల శక్తివంతమైన వెలుగు ముందు కొన్ని నల్లటి నీడలు వచ్చి నిలబడ్డాయి. అందరికంటే ముందున్న నీడ కొంచెం ముందుకు వచ్చింది.
"చాలా మంచి నాటకం చూశాను, అర్జున్," వెలుగు అవతలి నుండి ఒక బరువైన, క్రూరమైన గొంతు స్టేషన్ మొత్తం గంభీరంగా మారుమోగింది.
ఆ గొంతు రాణాది! శేఖర్ చౌదరి చీఫ్ సెక్యూరిటీ అధికారి! అతని చేతిలో ఒక మెరుస్తున్న పిస్టల్, అతని వెనుక కనీసం పది మంది గూండాలు ఇనుప రాడ్లు పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నారు.
అర్జున్ వాళ్ళ ముఖాలపై మృత్యువు యొక్క మంచులాంటి చల్లని నీడ కమ్ముకుంది. శేఖర్ గూండాలు వారిని నలువైపుల నుండి చుట్టుముట్టారు. రాణా, రాఘవ ఫోన్ లొకేషన్ ట్రాక్ చేసి ఇక్కడికి వచ్చాడా, లేక రాఘవ ఆటోను అనుసరించిన ఆ నల్లటి స్కూటీ వెనకే వాళ్ళు నిశ్శబ్దంగా వచ్చారా? చేతిలో బ్రహ్మాస్త్రం ఉన్నా కూడా అర్జున్ వాళ్ళు ఈ స్టేషన్ నుండి ప్రాణాలతో బయటపడగలరా? కుంటుతున్న అర్జున్, లాయర్ విక్రమ్, పిరికివాడైన రాఘవ ఈ పది మంది ఆయుధాలు ధరించిన గూండాల వలయం నుండి ఎలా తప్పించుకుంటారు, లేక రేపు ఉదయం బిల్లు పాస్ అవ్వకముందే ఈ పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్‌లోనే వారి సమాధులు కట్టబడతాయా?