విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

రాజీవ్ చదువుకునే గదిలోని గోడ గడియారం చేసే టిక్ టిక్ శబ్దం ఈరోజు అతని చెవి దగ్గర ఎవరో సుత్తితో కొడుతున్నట్టుగా ఉంది. గదిలో దీపాలు ఆపి ఉన్నాయి. రాజీవ్ అల్మరా తెరిచి, నల్ల రంగులో ఉన్న చాలా సాధారణమైన, చవకబారు కోటును ఒంటికి తొడుక్కున్నాడు. అతని దగ్గర చాలా ఖరీదైన కోట్లు ఉన్నాయి, కానీ ఈ రాత్రి అతను ఒక సాధారణ మనిషిలా జనంలో కలిసిపోవాలి. దారి మీద వెళ్లేవాళ్ళు ఎవరూ తనని చటుక్కున గుర్తుపట్టకుండా ఉండేందుకు, అతను తలకి ఒక పాత, బూడిద రంగు శాలువా చుట్టుకున్నాడు. అతని ప్యాంటు కుడి జేబులో ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్ చాలా జాగ్రత్తగా ఉంది. ఈ చిన్న ప్లాస్టిక్ ముక్కలోనే శేఖర్ చౌదరి పదేళ్ల పాపపు పత్రం దాగి ఉంది, మరి ఈ రోజే రాజీవ్‌కి, అతని కుటుంబానికి ప్రాణాలు కాపాడే ఏకైక బ్రహ్మాస్త్రం కూడా అదే.

రాజీవ్ చాలా జాగ్రత్తగా చదువుకునే గది చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచాడు. బయట కూర్చునే గది నుండి టీవీ శబ్దం వస్తోంది. గీత సోఫాలో కూర్చుని ఏదో ఒక మెగా సీరియల్ చూస్తోంది. గీత ముఖం మీద టీవీ వెలుగు పడుతోంది. రాజీవ్ రెప్పవాల్చకుండా కొన్ని క్షణాలు తన భార్య ప్రశాంతమైన ముఖం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. గీత ఎంత నిశ్చింతగా ఉంది! తన భర్త ఈ రాత్రి చావుతో పందెం కాయడానికి వెళ్తున్నాడని ఆమెకు తెలియదు. వాళ్ళ ఈ చక్కని సంసారం, ఈ విలాసవంతమైన జీవితం—వీటన్నిటి కింద ఒక టైమ్-బాంబ్ టిక్ టిక్ మంటోందని ఆమెకు తెలియదు.
రాజీవ్ కళ్ళు కొద్దిగా చెమర్చాయి. అతను మనసులో అనుకున్నాడు, "నన్ను క్షమించు గీత. నా దురాశ వల్ల మిమ్మల్ని చాలా పెద్ద ప్రమాదంలోకి నెట్టాను. కానీ ఈ రోజు మిమ్మల్ని కాపాడటానికే నేను ఈ నరకంలో అడుగుపెడుతున్నాను. ఒకవేళ ఈ రోజు నేను తిరిగి రాకపోతే, నీ భర్త చివరి నిమిషంలోనైనా ఒక మంచి పని చేశాడని తెలుసుకో."
రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. అతను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ, ఏ మాత్రం శబ్దం చేయకుండా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు. కూర్చునే గది నుండి వంటగది కొంచెం చాటుగా ఉంటుంది, అందుకే గీత అతన్ని చూడలేదు. వంటగది వెనుకే ఒక చిన్న ఇనుప తలుపు ఉంది, అది ఇంటి వెనుక ఉన్న ఇరుకైన సందులోకి దారి తీస్తుంది. రాజీవ్ చాలా జాగ్రత్తగా, ఊపిరి బిగబట్టి తలుపు గడియ తీశాడు. అది పాత ఇనుప తలుపు కావడంతో, కొద్దిగా కీచుమని శబ్దం చేసింది.
రాజీవ్ గుండె జల్లుమంది. అతను మెడ తిప్పి చూశాడు. లేదు, గీత టీవీ వైపే చూస్తోంది, ఆమెకు ఆ శబ్దం వినిపించలేదు. రాజీవ్ వేగంగా తలుపులోంచి బయటకు వచ్చి, బయటి నుండి నిశ్శబ్దంగా తలుపును దగ్గరకు లాగాడు.
బయట చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. చలికాలపు రాత్రి గడ్డకట్టించే చలిగాలి రాజీవ్ చెమటతో తడిసిన శరీరానికి తగిలి వణుకు పుట్టించింది. సందు చివర ఒక పెద్ద చెత్తకుండీ ఉంది, దాని నుండి కుళ్ళిన కూరగాయల దుర్వాసన వస్తోంది. రాజీవ్ ఆ చెత్తకుండీ చాటున నిలబడి, చాలా జాగ్రత్తగా తొంగిచూసి తన ఇంటి ముందున్న ప్రధాన దారి వైపు చూశాడు.
దారికి అవతలి వైపు నల్ల రంగులో ఒక భారీ ఎస్‍యూవీ ఆగి ఉంది. కారు లోపల దీపాలు వెలగడం లేదు, కానీ ముందు అద్దం సగం కిందకు దించి ఉంది. దానిలోంచి సిగరెట్ పొగ బయటకు వస్తోంది. కండలు తిరిగిన ఇద్దరు పొడవాటి వ్యక్తులు కారు బయట నిలబడి ఉన్నారు, వాళ్ళ కళ్ళు రాజీవ్ ఇంటి ప్రధాన గేటు మీదే నిశ్చలంగా ఉన్నాయి. వీళ్ళు శేఖర్ చౌదరి గుండాలు. రాజీవ్‌ను సజీవ సమాధి చేయడానికి ఎదురుచూస్తున్నారు.
రాజీవ్ గట్టిగా గుటక మింగాడు. ఏసీ కారులో ఆఫీసుకు వెళ్ళి, మెత్తటి పరుపు మీద పడుకునే అతని శరీరం ఇప్పుడు భయంతో వణికిపోతోంది. ఒకవేళ అతను ఈ రోజు తన కారు తీసుకుని ప్రధాన గేటు నుండి బయటకు వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించి ఉంటే, ఈ గుండాలు అతన్ని ఒక్క సెకనులో పట్టుకునేవారు. ఆ తర్వాత బహుశా తన శవం కూడా ఎవరికీ దొరకని చోటికి తీసుకువెళ్ళేవారు.
రాజీవ్ చెత్తకుండీ పక్క నుండి, గోడను ఆనుకుని అవతలి వైపు ఉన్న చీకటి, ఇరుకైన సందులోకి వెళ్ళాడు.
ఈ సందులలో వీధి దీపాలు లేవు. అంతటా ఇటుకలు, చెత్తకుప్పలు ఉన్నాయి. రాజీవ్ వేగంగా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. చీకటిలోంచి ఎవరో తననే చూస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది. ప్రతి వీధి కుక్క అరుపు, ప్రతి ఎండిన ఆకును తొక్కుతున్న శబ్దం అతన్ని ఉలిక్కిపడేలా చేస్తున్నాయి. ఒక శక్తివంతమైన, అవినీతిపరుడైన ప్రభుత్వ అధికారి, అతని ఒక్క సంతకం కోసం పెద్ద పెద్ద కాంట్రాక్టర్లు క్యూలో నిలబడేవారు, ఈ రోజు ఒక నిస్సహాయుడైన, భయపడిన ఎలుకలా తన ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పారిపోతున్నాడు.
రాజీవ్ దాదాపు రెండు కిలోమీటర్లు ఆగకుండా నడిచాడు. అతని మోకాళ్ళు నొప్పి పెడుతున్నాయి, ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టంగా ఉంది. అతని ఖరీదైన బూట్లు బురద, మురికితో నిండిపోయాయి. అతను ఎప్పుడూ ఇంత దూరం ఆగకుండా నడవలేదు. కానీ ఈ రోజు అతను నడవాల్సిందే.
నడుస్తూ నడుస్తూ రాజీవ్ ఒక పెద్ద, రద్దీగా ఉండే దారి మీదకు వచ్చాడు. ఇక్కడ చాలా బస్సులు, కార్లు, జనసందోహం ఉంది. రాజీవ్ కొద్దిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. ఈ జనసందోహంలో శేఖర్ గుండాలు అతన్ని అంత సులభంగా కనుక్కోలేరు. అతను దారి పక్కన నిలబడి ఒక లోకల్ ఆటోను ఆపాడు.
"పాత బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్ వైపు వెళ్తావా?" రాజీవ్ ఆయాసపడుతూ ఆటో డ్రైవర్‌ను అడిగాడు.
ఆటో డ్రైవర్ కాస్త విసుగ్గా రాజీవ్ వైపు చూశాడు. "అటువైపు దారి బాగోదు బాబు గారూ. అక్కడ ఇప్పుడు మెట్రో స్టేషన్ కూడా నడవడం లేదు, అంతా అడవి, చీకటి. అటువైపు రాత్రిపూట ఎవరూ వెళ్లరు. రెట్టింపు రుసుము అవుతుంది."
"నేను నీకు మూడింతల రుసుము ఇస్తాను. నువ్వు పద, ఇంకా కొంచెం వేగంగా నడుపు," రాజీవ్ బేరమాడకుండా వేగంగా ఆటో లోపల కూర్చున్నాడు.
ఆటో ప్రారంభమైంది. ఢిల్లీ చలిగాలి వేగంగా రాజీవ్ ముఖానికి తగులుతోంది. అతను జేబులో చెయ్యి పెట్టి పెన్‌డ్రైవ్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతను మనసులో లెక్కలు వేస్తున్నాడు, మరో అరగంటలో అతను ఆ తెలియని నంబర్ నుండి ఫోన్ చేసిన వాళ్ళ చేతిలో ఈ రుజువును పెడతాడు. ఆ తర్వాత అతను తన భార్యాపిల్లలను తీసుకుని రాత్రికి రాత్రే ఈ నగరం విడిచి చాలా దూరం ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోతాడు.
కానీ అతని ఈ నిశ్చింత ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.
ఆటో ఒక నిర్మానుష్యమైన ఫ్లైఓవర్ మీదకు ఎక్కినప్పుడు, రాజీవ్ అనుకోకుండా ఆటో వెనుక కనిపించే అద్దంలో చూశాడు. అతని గుండె ధడేల్మంది.
ఆటోకు సరిగ్గా ముప్పై మీటర్ల వెనుక ఒక నల్లటి స్కూటీ వస్తోంది. స్కూటీ నడుపుతున్న వ్యక్తి తలకు నల్లటి, అద్దం ఉన్న హెల్మెట్ పెట్టుకుని ఉన్నాడు. ఫ్లైఓవర్‌పై వేరే వాహనాలేవీ లేవు, కానీ ఆ స్కూటీ సరిగ్గా ఆటో వెనుకే అదే వేగంతో వస్తోంది.
రాజీవ్ కాళ్ళూ చేతులు చల్లబడటం మొదలయ్యాయి. శేఖర్ మనుషులు బహుశా తనను వెనుక సందు నుండి బయటకు రావడం చూశారా? వాళ్ళు ఇంతసేపు చీకటిలో తనను వెంబడిస్తున్నారా?
"ఒరేయ్ తమ్ముడూ, కొంచెం వేగంగా పోనీ!" రాజీవ్ భయంతో అరిచాడు. అతను జేబులోంచి ఒక ఐదు వందల రూపాయల నోటు తీసి ఆటో డ్రైవర్ భుజం మీదుగా ముందుకు పెట్టాడు. "ఇదిగో, ఇంకా డబ్బులు తీసుకో. కానీ ఆటో వేగంగా పోనీ! నాకు చాలా తొందరగా ఉంది!"
ఆటో డ్రైవర్ ఐదు వందల నోటు చూసి సంతోషంగా వేగం పెంచాడు. ఆటో గడగడ శబ్దంతో దూసుకుపోవడం మొదలుపెట్టింది. రాజీవ్ మళ్ళీ అద్దంలోకి చూశాడు.
లేదు, ఆ స్కూటీ వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆటో వేగం పెంచడంతో పాటు వెనకున్న స్కూటీ కూడా తన వేగాన్ని పెంచింది. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు. ఆ వ్యక్తి రాజీవ్‌నే వెంబడిస్తున్నాడు!
రాజీవ్‌కు ఊపిరాడనట్టు అనిపించింది. శేఖర్ గుండాల గురించి ఆలోచిస్తేనే ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది. రాణా అనే ఆ జంతువు గనుక అతన్ని పట్టుకుంటే, రాజీవ్ కాళ్ళు చేతులు వేర్వేరు పార్సెళ్లలో గీత దగ్గరకు పంపిస్తాడు. రాజీవ్ భయంతో ఆటో వెనుక సీటులో ముడుచుకుని కూర్చున్నాడు. ఏం చేయాలో అతనికి అర్థం కావడం లేదు. నడుస్తున్న ఆటో నుండి దూకితే తల పగిలి చచ్చిపోతాడు. ఆటో ఆపమని చెబితే ఆ హెల్మెట్ వ్యక్తి అతన్ని పట్టుకుంటాడు.
ఫ్లైఓవర్ నుండి కిందకు దిగి, ఆటో ఢిల్లీలోని ఒక రద్దీగా ఉండే వాహన రద్దీలో చిక్కుకుంది. అంతటా కార్ల హారన్లు, పొగ, తీవ్రమైన గందరగోళం.
"బాబు గారూ, ఇక్కడ రద్దీ. వేగంగా ఎలా వెళ్ళేది?" ఆటో డ్రైవర్ విసుగ్గా అన్నాడు.
రాజీవ్ చుట్టూ చూశాడు. రద్దీలో ఆటో చిక్కుకుపోయింది, సరిగ్గా మూడు కార్ల వెనుక ఆ నల్లటి స్కూటీ ఆగి ఉంది. హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఏకధాటిగా ఆటో వైపే చూస్తున్నాడు. ఆ నల్లటి హెల్మెట్ లోపలి నుండి సాక్షాత్తు యమధర్మరాజే తన వైపు చూసి నవ్వుతున్నట్టు అనిపించింది రాజీవ్‌కి. రాజీవ్ చెమటలు పడుతూ, రద్దీ త్వరగా తొలగిపోవాలని ప్రార్థిస్తున్నాడు. ఈ రద్దీలో ఆ వ్యక్తి బహుశా తనను కాల్చడు, కానీ ఖాళీ దారి దొరికితే మాత్రం తన పని పూర్తి చేస్తాడు.
దాదాపు పదిహేను నిమిషాల తర్వాత రద్దీ తొలగిపోయింది. ఆటో డ్రైవర్ మళ్ళీ వేగం పెంచాడు. ఇప్పుడు దారి నెమ్మదిగా నగరం బయటి వైపు వెళ్తోంది. దారికి ఇరువైపులా పెద్ద పెద్ద చెట్లు, వీధి దీపాలు చాలా వరకు పాడైపోయి లేదా పగిలిపోయి ఉన్నాయి. మసక చీకటిలో ఆ దారి ఒక దెయ్యంలాంటి రూపాన్ని సంతరించుకుంది.
ఇంకా అర కిలోమీటరు వెళ్తే ఆ పాడుబడిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్ వస్తుంది. రాజీవ్ గమ్యం అదే.
కానీ అకస్మాత్తుగా, ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో ఆటో కుదుపుకు లోనైంది.
“భట్... భట్... ఫుస్స్...”
ఆటో ఇంజిన్ కొన్నిసార్లు దగ్గి, పూర్తిగా ఆగిపోయింది. ఆటో డ్రైవర్ బ్రేకులు వేసి ఆటోను దారికి ఎడమ వైపు, చీకటిలో ఆపాడు. ఆ ప్రదేశం చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. కుడివైపు ఒక పెద్ద, అడవిలాంటి ఖాళీ మైదానం, ఎడమవైపు మూతపడిన, పాడుబడిన కర్మాగారం. దారి మీద ఈ భాగంలో ఒక్క వీధి దీపం కూడా వెలగడం లేదు.
"ఏమైంది? ఎందుకు ఆపావు? ప్రారంభించు!" రాజీవ్ భయంతో దాదాపు ఏడ్చేశాడు.
"బాబు గారూ, ఇంజిన్‌లో ఏదో ఇరుక్కున్నట్టుంది. స్పార్క్ ప్లగ్ సమస్య అనుకుంటా. నేను కొంచెం కిందకి దిగి చూడాలి," ఆటో డ్రైవర్ చాలా నిర్వికారంగా కిందకి దిగి, ఆటో వెనకున్న ఇంజిన్ తెరవడం మొదలుపెట్టాడు. అతనిలో ఏమాత్రం తొందర లేదు.
రాజీవ్ ఆటోలో రాయిలా కూర్చుని ఉండిపోయాడు. అతని చెవులు అప్రమత్తమయ్యాయి. అంతటా నిశ్శబ్దం, కేవలం కీచురాళ్ల శబ్దం వినిపిస్తోంది.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ దారి దూరం నుండి ఒక పరిచయమైన శబ్దం ముందుకు వస్తోంది.
'భూమ్... భూమ్...'
ఆ నల్లటి స్కూటీ ఇంజిన్ శబ్దం!
రాజీవ్ గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్టు అయ్యింది. అతను ఆటోలోంచి ముఖం బయటపెట్టి వెనకున్న చీకటి దారి వైపు చూశాడు. ఒకే హెడ్‌లైట్ వెలుగు పొగమంచును, చీకటిని చీల్చుకుంటూ నేరుగా ఆటో వైపు వస్తోంది.
స్కూటీ సరిగ్గా ఆటోకు పది అడుగుల వెనుకకు వచ్చి బ్రేకులు వేసింది.
రాజీవ్ భయంతో ఆటో సీటులో ఒక మూలకు జరిగిపోయాడు. అతని ప్యాంటు జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్ పది కిలోల బరువున్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఆటో డ్రైవర్ ఇంజిన్‌తో నిమగ్నమై ఉన్నాడు, అతను వెనకున్న స్కూటీని గమనించనే లేదు.
స్కూటీ ఇంజిన్ ఆగిపోయింది. ఒక వ్యక్తి స్కూటీ నుండి దిగాడు. అతని తల మీద ఇంకా ఆ నల్లటి, అద్దం ఉన్న హెల్మెట్ ఉంది. ఆ వ్యక్తి చాలా నెమ్మదిగా, బరువైన బూట్ల శబ్దం చేస్తూ ఆటో వైపు నడిచి వస్తున్నాడు.
ఖట్... ఖట్... ఖట్...
ప్రతి అడుగు శబ్దం రాజీవ్ చెవిలో మృత్యు ఘంటల్లా మోగుతోంది. ఆ వ్యక్తి శేఖర్ పంపిన రహస్య హంతకుడా? అతని జేబులో సైలెన్సర్ ఉన్న పిస్టల్ ఉందా? లేక ఆ వ్యక్తి ఒక పదునైన కత్తితో రాజీవ్ గొంతు కోయడానికి వస్తున్నాడా? రాజీవ్‌కు తన శ్వాస పూర్తిగా ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. అతను రెండు చేతులతో తన ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతని కళ్ళ ముందు గీత, రవిల ముఖాలు కదలాడాయి.
చీకటిగా, నిర్మానుష్యంగా ఉన్న ఆ దారి మీద, పాడైపోయిన ఆటోలో నిస్సహాయంగా కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. నల్లటి హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో తలుపు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని చెయ్యి తన కోటు జేబు వైపు వెళ్తోంది. రాజీవ్ ఇక్కడే శేఖర్ పంపిన గుండా చేతిలో హత్యకు గురవుతాడా?

చీకటిగా, నిర్మానుష్యంగా ఉన్న రోడ్డు మీద పాడైపోయిన ఆటోలో నిస్సహాయంగా కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. ఎముకలు కొరికే చలిగాలి ఆటోలోంచి దూసుకుపోతోంది, కానీ రాజీవ్ శరీరం మాత్రం చెమటతో తడిసి ముద్దయింది. భయంతో అతని కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.

నల్ల హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో తలుపు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని చెయ్యి తన జాకెట్ జేబు వైపు వెళ్తోంది. రాజీవ్ ఊపిరి పూర్తిగా ఆగిపోయింది. అతను కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నాడు. జాకెట్ లోపలి నుండి పదునైన కత్తి లేదా పిస్టల్ ఇప్పుడే బయటకు వస్తుందని అతనికి అనిపించింది. అతని కళ్ళ ముందు గీత, చిన్నారి రవి నవ్వు ముఖాలు చివరిసారిగా కదిలాయి. తన చావు తర్వాత శేఖర్ తన భార్యాబిడ్డలను వదిలేయాలని మనసులో దేవుడిని ప్రార్థించుకున్నాడు.

కానీ కొన్ని క్షణాలు గడిచిపోయాయి, తుపాకీ శబ్దం వినిపించలేదు. ఏ కత్తిపోటూ తన శరీరంపై పడలేదు.

దానికి బదులుగా, ఒక బలమైన చెయ్యి రాజీవ్ జాకెట్ కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకుంది.

"ఆటో దిగి రండి. శబ్దం చేయకండి," ఆ గొంతు చాలా గంభీరంగా, ప్రశాంతంగా, అణచిపెట్టినట్టుగా ఉంది.

రాజీవ్ ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాడు. ఆ వ్యక్తి జాకెట్ జేబులోంచి ఏ ఆయుధం బయటకు రాలేదు. అతను కేవలం చెయ్యి చాచి తనను పిలుస్తున్నాడు. ఆ వ్యక్తి నల్ల హెల్మెట్ అద్దాన్ని పైకి ఎత్తి ఉన్నాడు. రోడ్డు మీద ఉన్న మసక వెలుతురులో రాజీవ్ అతని కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో హంతకుడి హింస లేదు. ఆ కళ్ళలో లోతైన, ప్రశాంతమైన, అత్యంత చల్లని పట్టుదల ఉంది.

ఈ వ్యక్తి శేఖర్ గూండా కాదు!

రాజీవ్ మెదడులో మెరుపు మెరిసినట్టు అయ్యింది. తనను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తున్న అదృశ్య వ్యక్తి ఇతనేనా? ఫోన్ చేసి రమ్మని చెప్పింది ఇతనేనా?

"అ-అయ్యా, ఏమైంది?" ఆటో డ్రైవర్ వెనక ఇంజిన్ నుండి తల బయటకు పెట్టి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

హెల్మెట్ పెట్టుకున్న వ్యక్తి ఆటో డ్రైవర్ వైపు చూడలేదు. అతను రాజీవ్ వైపు చూసి ఒక చిన్న సైగ చేశాడు.

రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. అతను జేబులోంచి మరికొంత డబ్బు తీసి ఆటో డ్రైవర్ చేతిలో పెట్టాడు. "నువ్వు వెళ్ళు అన్నా. నాకు తెలిసిన వాళ్ళు వచ్చారు. నేను ఈయనతోనే వెళ్ళిపోతాను."

ఆటో డ్రైవర్ డబ్బు చూసి సంతోషంగా ఇంజిన్ బాగుచేయడంలో మునిగిపోయాడు. రాజీవ్ వణుకుతున్న కాళ్ళతో ఆటో దిగాడు. అతని కాళ్ళు దూదిలా తేలిపోయాయి. అతను ఆ వ్యక్తి వెనకాలే నడుచుకుంటూ ఆ నల్ల స్కూటీ దగ్గరకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు.

ఆ వ్యక్తి ఏమీ మాట్లాడకుండా స్కూటీ స్టార్ట్ చేసి, రాజీవ్‌ను వెనుక కూర్చోమని సైగ చేశాడు.

రాజీవ్ స్కూటీ వెనుక కూర్చున్నాడు. స్కూటీ ఒక గర్జన చేసి, చీకటి రహదారిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు దూసుకుపోసాగింది.

స్కూటీ నడుపుతున్నది నిజానికి ఏ గూండా కాదు. అది రజత్!

జస్టిస్ రావు ఆదేశాల మేరకు రజత్ ముందే రాజీవ్ ఇంటికి ఎదురుగా నిఘా పెట్టాడు. శేఖర్ గూండాలు రాజీవ్ ఇంటి బయట కాపలా కాస్తున్నారని జస్టిస్ రావుకు తెలుసు. రాజీవ్ భయంతో ఏదైనా తప్పు చేసినా, లేదా గూండాలు అతన్ని దారిలో పట్టుకున్నా, సాక్ష్యాలన్నీ శాశ్వతంగా మాయమైపోతాయి. అందుకే రజత్‌కు రాజీవ్‌ను నీడలా వెంబడించమని చెప్పారు. రాజీవ్ వెనుక సందులోంచి బయటకు వచ్చి ఆటో ఎక్కినప్పుడు, రజత్ తన పాత స్కూటీ మీద సరిగ్గా అతని వెనకాలే ఉన్నాడు.

ఢిల్లీ ఎముకలు కొరికే చలిగాలి రాజీవ్ ముఖానికి, చెవులకు సూదుల్లా గుచ్చుకుంటున్నాయి. కానీ అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన ఉపశమనం, భయం రెండూ ఒకేసారి కలుగుతున్నాయి. శేఖర్ గూండాల చేతి నుండి బతికి బయటపడ్డానని ఉపశమనం, తన పాపాలన్నింటికీ లెక్క తేల్చే వాళ్ళ దగ్గరకు వెళ్తున్నానని భయం.

రహదారి నెమ్మదిగా నగరం యొక్క వెలుగులకు, జనసందోహానికి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది. చుట్టూ ఉన్న పెద్ద పెద్ద భవనాలు వెనక్కి వెళ్ళిపోయాయి. రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఇప్పుడు పెద్ద అడవులు, ఖాళీ మైదానాలు, కొన్ని పాడుబడిన ఫ్యాక్టరీలు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఇక్కడ వీధి దీపాలు వెలగడం లేదు. ఆ ప్రాంతమంతా ఒక పాడుబడిన నగరంలా ఉంది.

దాదాపు పది నిమిషాల తర్వాత, రజత్ తన స్కూటీ వేగాన్ని తగ్గించాడు.

ముందు ఒక పెద్ద, రాక్షస ఆకారంలో ఉన్న కాంక్రీట్ నిర్మాణం చీకటిని చీల్చుకుంటూ నిలబడి ఉంది. ఇది నగరం శివార్లలోని పాడుబడిన, సగం కట్టిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్.

కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఏదో అవినీతి కేసులో ఈ ప్రాజెక్టు ఆగిపోయింది. అప్పటి నుండి ఈ భారీ నిర్మాణం ఇలాగే పడి ఉంది. చుట్టూ పగిలిన కాంక్రీట్, తుప్పు పట్టిన పెద్ద పెద్ద ఇనుప పైపులు, ఇటుకల కుప్పలు తప్ప ఏమీ లేవు. ఆ స్థలాన్ని చూస్తే ఏదో ఒక పెద్ద రాక్షసుడి అస్థిపంజరం పడి ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇక్కడికి మనుషులు రారు, వెలుతురు లేదు.

రజత్ స్కూటీని స్టేషన్ వెనుక ఉన్న ఒక పగిలిన ప్రహరీ గోడ దగ్గర ఆపాడు.

అతను స్కూటీ ఇంజిన్ ఆపి రాజీవ్ వైపు తిరిగాడు.

"లోపలికి వెళ్ళండి," రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ కఠినంగా ఆదేశించాడు. అతను తన హెల్మెట్ తీయలేదు, తన పరిచయం చెప్పలేదు.

రాజీవ్ భయంతో నిండిన కళ్ళతో ఆ చీకటి మెట్రో స్టేషన్ యొక్క విశాలంగా తెరుచుకున్న నోరు లాంటి ద్వారం వైపు చూశాడు. లోపల చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. ఒక విచిత్రమైన తేమగా, కుళ్ళిన వాసన లోపలి నుండి వస్తోంది.

"లొ-లోపలా? అక్కడ చాలా చీకటిగా ఉంది..." రాజీవ్ గుటక మింగుతూ అన్నాడు.

"మీ పాపాల ఫైలు కన్నా చీకటిగా లేదు ఆడిటర్ గారు," రజత్ గొంతు ఆ చీకటిలో కొరడా దెబ్బలా వినిపించింది. "నేరుగా లోపలికి వెళ్ళండి. వాళ్ళు మీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నారు."

రాజీవ్ ఇంకో మాట మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు. అతను స్కూటీ దిగాడు. తన ప్యాంటు జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను కుడి చేత్తో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

రాజీవ్ చాలా నెమ్మదిగా, వణుకుతూ ఆ పగిలిన ప్రహరీ గోడ దూకి స్టేషన్ లోపలికి వెళ్ళాడు.

లోపల అడుగుపెట్టగానే తను ఈ భూమి మీద కాకుండా వేరే ఏదో ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది. స్టేషన్ పైకప్పు సగమే కట్టి ఉంది, కాబట్టి ఆ ఖాళీలోంచి రాత్రి ఆకాశపు మసక వెలుతురు లోపలికి వస్తోంది. చుట్టూ పెద్ద పెద్ద స్తంభాల వరుసలు ఉన్నాయి. వర్షపు నీరు నిలిచి నేలంతా బురదగా, నాచు పట్టి ఉంది. రాజీవ్ ఖరీదైన బూట్ల కింద బురదను తొక్కుతుంటే 'పొచ్-పొచ్' అని శబ్దం వస్తోంది.

హఠాత్తుగా ఒక పెద్ద ఎలుక అతని కాళ్ళ ముందు నుండి పరుగెత్తింది. రాజీవ్ భయంతో ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతని ఊపిరి బిగుసుకుపోతోంది. ఈ పెద్ద చీకటి స్తంభాల వెనుక నుండి ఎవరో తననే గమనిస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది.

అతను మరికొంచెం లోపలికి వెళ్ళాడు. ఆ ప్రదేశం స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫారమ్ అవ్వాల్సింది. చుట్టూ నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కేవలం చలిగాలి 'సయ్ సయ్' మనే శబ్దం, దూరంగా ఎక్కడో నీళ్లు 'టప్-టప్' మని పడుతున్న శబ్దం తప్ప.

"హలో... ఎ-ఎవరైనా ఉన్నారా ఇక్కడ?" రాజీవ్ వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు. అతని గొంతు ఆ ఖాళీ స్టేషన్ గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనించసాగింది.

ఎవరూ సమాధానం ఇవ్వలేదు.

రాజీవ్ గుండె దడ పెరిగింది. తను ఏదైనా ఉచ్చులో చిక్కుకున్నాడా? వీళ్ళు తనను ఈ చీకట్లోకి పిలిచి చంపడానికి ప్లాన్ చేశారా? శేఖర్ చౌదరి ఇలాగే తనను చంపడానికి పన్నాగం పన్నాడా?

రాజీవ్ వెనక్కి తిరిగి పారిపోవాలని అనుకున్నాడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో...

'ఖట్!'

చీకటిలోంచి ఒక శక్తివంతమైన టార్చ్ వెలుగు నేరుగా రాజీవ్ ముఖం మీద పడింది.

ఆ వెలుగు ధాటికి రాజీవ్ రెండు చేతులతో తన ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు. అతను భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.

"భయపడకు రాజీవ్ బాబు," చీకటిలోంచి ఒక చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.

టార్చ్ వెలుగు రాజీవ్ ముఖం నుండి జరిగి నేల మీదకు దిగింది. రాజీవ్ ఇప్పుడు కళ్ళు చికిలిస్తూ ముందుకు చూశాడు.

అతని ముందు, దాదాపు పది అడుగుల దూరంలో, ఒక పెద్ద స్తంభం చాటు నుండి రెండు నీడల్లాంటి ఆకారాలు బయటకు వస్తున్నాయి.

ఆ చీకటి మెట్రో స్టేషన్ లోపల టార్చ్ మసక వెలుగులో ఆ రెండు నీడలు నెమ్మదిగా రాజీవ్ వైపు వస్తున్నాయి. రాజీవ్ కాళ్ళు చేతులు చల్లబడిపోయాయి. పదేళ్లుగా తాను చేసిన పాపాలకు తీర్పు ఈ రాత్రే, ఈ దెయ్యాల స్టేషన్‌లోనే జరగబోతోందని అతను గ్రహించాడా? ఆ నీడలు వెలుగులోకి వచ్చి నిలబడినప్పుడు, రాజీవ్ వాళ్ళ ముఖాలు చూసి తన కళ్ళను తానే నమ్మగలడా? అతని ముందు నిలబడి ఉన్న ఆ చనిపోయిన మనుషులు ఈ రోజు అతని నుండి ఏ భయంకరమైన నిజాన్ని రాబడతారో?