[Kinglion]

Episode - 170

காம மயக்கத்தின் கிறக்கம் தாங்காமல், பிரியங்கா வீட்டின் தோட்டத்து புல்வெளியின் மீது மெல்லச் சரிந்து கிடந்தாள். நிலவின் வெண்பனி வெளிச்சம் அவளது பால் நிற மேனியை இன்னும் பிரகாசமாகக் காட்ட, சுற்றிலும் இருந்த பனித்துளிகள் அவளது உடலின் வெதுவெதுப்பான சூட்டிற்கு ஏங்கி புல் நுனிகளில் உறைந்து நின்றன. அவளது இதழ்கள் தாளாத தவிப்பால் லேசாகத் திறந்திருக்க, அவளது மூச்சுக்காற்று அங்கிருந்த புற்களை அசைத்துக் கொண்டிருந்தது.

அவளது உடலுக்கு மிக அருகில், அந்தப் புல்வெளியின் ஓரத்தில் நள்ளிரவில் மட்டுமே மலரக்கூடிய ஒரு அரிய வகை நீல நிறக் காட்டுப் பூ முற்றிலும் இதழ் விரித்து, வசிய நறுமணத்தைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பூவின் மென்மையான இதழின் மீதுதான் அந்த விசித்திரத் தும்பி வந்து அமர்ந்திருந்தது.



அந்தத் தும்பியின் நான்கு இறக்கைகளும் மிக மெல்லிய, கண்ணாடியைப் போன்ற நரம்பமைப்புகளால் ஆனவை. நள்ளிரவு நிலவின் வெள்ளொளி அதன் மீது பட்டபோது, அந்தச் சிறகுகள் விலைமதிப்பற்ற வைர இழைகளால் நெய்யப்பட்டது போலப் பளபளத்தன. அது தன் சிறகுகளை அசுர வேகத்தில் அசைத்து மலர்களுக்கு இடையே புகுந்து வரும்போது, காற்றில் வெள்ளிப் பொடிகளைத் தூவிச் செல்வது போன்ற ஒரு மாயாஜாலக் காட்சி உருவானது.

காமத்தின் போதையில் பிரியங்காவின் இதழ்களைத் தீண்ட வந்த காளிங்கனின் மனித உடல், அந்தப் பச்சைப்புல் தரையின் மீது எந்த அசைவும் இன்றி அப்படியே ஜடமாகச் சரிந்தது. அவனது உடம்பிற்குள் இருந்த காத்தவராயனின் ஆவி, மனித உடலின் தடைகளைத் தாண்டி பிரியங்காவை முழுமையாக வசியப்படுத்த அந்தத் தும்பியின் உடலுக்குள் புகுந்து கொண்டது.

சாதாரணப் பூச்சியாக இருந்த அந்தத் தும்பி, காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மா தனக்குள் புகுந்த அடுத்த விநாடி விறைத்து நின்றது. அதன் சிறிய கண்கள் நள்ளிரவு இருளிலும் சிவப்பாய் மின்னத் தொடங்கின. அதன் இறக்கைகள் அமானுஷ்யமான ஒரு அசுர வேகத்தில் *ரிங்... ரிங்...* என்று சத்தமிட்டு அதிர்ந்தன.

காத்தவராயனின் ஆன்மா உள்ளே புகுந்ததால், அந்தத் தும்பியின் நீண்ட, மெல்லிய உடல் சாதாரணக் கறுப்பு நிறமாக இல்லாமல், ஒரு அடர் பச்சை மற்றும் நீல நிறம் கலந்த மரகதக் கல்லைப் போல மின்னியது. புல்லின் பனித்துளிகள் அதன் மீது பட்டுத் தெறித்தபோது, அந்த உடலின் பளபளப்பு இன்னும் பலமடங்காகிக் காட்சியளித்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதன் தலையில் இருந்த அந்தப் பெரிய இரு கூட்டுக்கண்கள் (Compound eyes)! அவை நள்ளிரவு இருளிலும் இரண்டு சிறிய மாணிக்கக் கற்களைப் போலச் சிவப்பாய் ஜொலித்தன. பிரியங்காவின் இதழில் இருந்த அந்த மழைத்துளித் தேனை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்டு, அந்தக் கண்கள் அவளது அழகை அணுவணுவாகப் படம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தன.

நீல நிறக் காட்டுப் பூவின் இதழில் அமர்ந்திருந்த அந்தத் தும்பி, தன் மெல்லிய உறிஞ்சுகுழலை நீட்டி, அந்த நள்ளிரவு மலரின் மையத்தில் ஊறியிருந்த அடர்ந்த தேனை முதலில் சுவைத்துப்பார்த்தது. அந்தத் தேன் சாதாரணமான ஒன்று அல்ல; நள்ளிரவுப் பனியில் நனைந்து, காட்டின் வாசம் கொண்ட ஒரு தித்திக்கும் சுவை அது.


ஆனால், அசுர வீரியம் கொண்ட காத்தவராயனின் தாகத்திற்கு அந்த மலரின் தேன் எம்மாத்திரம்? அதைச் சுவைத்த மாத்திரத்திலேயே அவனுக்குள் இருந்த வேட்கை இன்னும் பலமடங்கு பெருகியதே தவிர, அவனது அசுரப் புத்திக்கு அதில் துளியும் திருப்தி ஏற்படவில்லை. "இந்த ஜட மலரின் தேன் என் பசியைத் தீர்க்காது... எனக்குத் தேவை மகேந்திரபுரி இளவரசியின் உயிர்ச்சாறு!" என்று அவனது ஆன்மா கர்ஜித்தது.

புல்வெளியில் பனித்துளிகள் சூழக் கிறங்கிக் கிடக்கும் பிரியங்காவின் மேனியை நோக்கி, அந்தப் பூவின் இதழில் இருந்து காத்தவராயன் ஆவி புகுந்த தும்பி இப்போது மெல்லத் தன் இறக்கைகளை விரித்துப் பறக்கத் தொடங்குகிறது!

அந்தத் தும்பி காற்றில் பறந்து வந்த விதம் ஒரு தேர்ந்த நடனக் கலைஞனின் அசைவைப் போல லாவகமாக இருந்தது. மலர்களின் இதழ்களைத் தொட்டும் தொடாமலும், புல்வெளியின் பனித்துளிகளைத் தன் வாலால் லேசாகத் தட்டியும் அது நகர்ந்த விதம், பார்ப்பவர்களைச் சொக்க வைப்பதாக இருந்தது.

புல்வெளியின் நுனிகளில் முத்து முத்தாய் உறைந்து கிடந்த பனித்துளிகளின் மேல், அந்தத் தும்பி மிகத் தாழ்வாகப் பறந்து (Low flying) வந்தது. நிலவொளி பட்டுப் பளபளத்த பனித்துளிகளில் அந்தத் தும்பியின் கரிய நிழல் விழுந்து நகர்ந்த காட்சி, பச்சை கம்பளத்தின் மீது ஒரு கருநாகம் வளைந்து நெளிந்து செல்வது போல அத்தனை அழகாகவும் திரில்லராகவும் இருந்தது.

தோட்டத்தின் ஆங்காங்கே நள்ளிரவில் இதழ் விரித்திருந்த வெள்ளை மற்றும் சிவப்பு நிறக் காட்டு மலர்களுக்கு இடையே, அந்தத் தும்பி தன் இறக்கைகளை லாவகமாக வளைத்து, புகுந்து புறப்பட்டுப் பறந்தது. மலர்களின் நறுமணம் அதன் மீது மோதியபோதும், எதற்கும் மயங்காத வேட்டையனைப் போல, தன் ஒற்றைக் குறிக்கோளை நோக்கி அது முன்னேறியது. அதன் நான்கு இறக்கைகளும் நிலவொளியில் வைரம் போல ஜொலித்தன.

மலர்களின் கூட்டத்தைக் கடந்து, புல்வெளியில் சரிந்து கிடந்த பிரியங்காவின் முகத்தின் அருகே அது வந்து சேர்ந்தது. அவளது மூச்சுக் காற்றின் வெதுவெதுப்பான அலை காற்றில் பரவிக் கொண்டிருக்க, அவளது செவ்விதழின் வளைவில் தேங்கி நின்ற அந்த ஒற்றை மழைத்துளி, நிலவின் ஒளியை உள்வாங்கி ஒரு வைரக் குவளையைப் போல மின்னியது.

அந்த எழில் கொஞ்சும் காட்சியைப் பார்த்ததும், தும்பி காற்றில் ஒரே இடத்தில் தன் இறக்கைகளை அசுர வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டு, முன்னோக்கியோ பின்னோக்கியோ நகராமல் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றது (Hovering). அதன் பெரிய கூட்டுக்கண்கள் பிரியங்காவின் இதழில் இருந்த அந்த 'மழைத்துளித் தேனை' மட்டுமே அணுவணுவாகக் குறிவைத்தன.

சற்று முன்பு பெய்து ஓய்ந்திருந்த தூறலின் ஒற்றை மழைத்துளி, பிரியங்காவின் கோவைப்பழம் போன்ற கீழ் இதழின் வளைவில், ஒரு பனிமுத்தைப் போல அப்படியே உறைந்து நின்றது. அவளது இதழ்களின் இயற்கையான செம்மையும், அந்த மழைத்துளியின் பளபளப்பும் சேர்ந்து, அந்த இடமே ஒரு தேன் கிண்ணத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது.

அந்த மழைத்துளி, பிரியங்காவின் இதழ்களின் வெதுவெதுப்பில் கலந்து, அவளது எச்சிலின் இனிப்போடும், ஒரு அரிய 'மழைத்துளித் தேனாக' மாறியிருந்தது. அதைச் சுவைப்பதற்காகவே காத்தவராயன் புகுந்த அந்தத் தும்பி, தன் இறக்கைகளை ரிங்... ரிங்... என்று அமானுஷ்யமாய் அசைத்தபடி, அவளது இதழ்களை நோக்கி மெல்லக் கீழே இறங்கி வந்தது.

அடுத்த விநாடி, ரிங்... என்ற மெல்லிய அமானுஷ்ய சத்தத்துடன், காற்றில் ஒரு வளைவை ஏற்படுத்தி, பிரியங்காவின் இதழை நோக்கி அந்தத் தும்பி நேர்கோட்டில் இறங்கி வந்தது. ஒரு பேரரசியின் உதட்டுத் தேனை உறிஞ்சப் போகும் திமிரோடு, அதன் மெல்லிய கால்கள் அவளது இதழின் நனைந்த பரப்பைத் தொட ஆயத்தமாயின.

அடுத்த விநாடி, காத்தவராயன் ஆவி புகுந்த அந்தத் தும்பியின் மெல்லிய, பட்டுப் போன்ற கால்கள் பிரியங்காவின் கோவைப்பழ இதழின் மீது மெல்லப் பதிந்தன.

தும்பியின் கால்கள் பிரியங்காவின் இதழில் அமர்ந்த அந்த நொடி, ஒரு மெல்லிய மல்லிகைப் பூவின் இதழ் தன் உதட்டின் மீது நழுவி விழுந்தது போன்ற ஒரு அதீத மென்மையை பிரியங்கா உணர்ந்தாள். பனித்துளியை விடவும் லேசான அந்தத் தும்பியின் காலடிகள், அவளது இதழின் நரம்புகளை மிக மென்மையாக வருடிச் சென்றன.

தும்பியின் உடலுக்குள் இருந்த காத்தவராயனுக்கு, அந்தத் தீண்டல் ஒரு புதிய பிரபஞ்சத்தையே திறந்து காட்டியது. சாதாரண ஒரு பூச்சியின் உடலமைப்பிற்கு, பிரியங்காவின் இதழ்கள் தாளாத காம மயக்கத்தால் கொதித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அனல் சூடு அப்பட்டமாகக் கடத்தப்பட்டது. ஒரு எரிமலையின் குழம்புக்குள் தன் கால்களைப் பதித்தது போல, அவளது உடலின் வெதுவெதுப்பும், அவளின் ரத்தச் சூடும் அந்தத் தும்பியின் கால்கள் வழியே காத்தவராயனின் ஆன்மாவை அடியோடு சுட்டெரித்தது.



பிரியங்காவின் இதழ் தந்த அந்தச் சூட்டை உணர்ந்த அடுத்த விநாடி, காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மா தாளாத வெறியோடு துடித்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகளாய்த் தான் தேடி அலைந்த அந்தச் மகேந்திர வம்சத்து உயிர்ச்சாறு தன் கால்களுக்குக் கீழே தவிப்பதைக் கண்ட அவனுக்குள், காமமும் கம்பீரமும் கலந்த ஒரு பேரானந்தம் தலைதூக்கியது. தும்பியின் அந்தச் சிறிய மரகத உடல், அவனது அசுர உணர்ச்சியின் வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல் காற்றில் லேசாக நடுங்கியது. அவனது கூட்டுக்கண்கள் இன்னும் அடர்ந்த ரத்தச் சிவப்பாய் மாறின.

அவளது இதழில் இருந்த அந்த மழைத்துளித் தேனைத் தும்பி தன் உறிஞ்சுகுழலால் தீண்ட முற்பட்ட அந்த விநாடி, பிரியங்காவின் இதயம் அசுர வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது. அவளது அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான சிலிர்ப்பு மேலெழுந்து, அவளது ஒட்டுமொத்த உடலையும் உலுக்கியது. அவளது பால் நிற மேனி அணுவணுவாகச் சிலிர்த்துப் பனித்துளிகளை உதிர்க்க,


தும்பியின் உறிஞ்சுகுழல் பிரியங்காவின் இதழ் மீது தேங்கியிருந்த அந்த நீர் துளியைத் தொட்டு, அதன் முதல் சொட்டைச் சுவைத்த அந்த விநாடி... காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மா ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தையும் மறந்து உறைந்து போனது. அது வெறும் மழையின் நீர் அல்ல!

ப்ரியங்காவின் இதழ் சூட்டிலும், அவளது காம மயக்கத்தின் எச்சில் இனிப்பிலும் ஊறித் திளைத்திருந்த அந்த நீர் துளி, இந்த உலகத்தில் எந்த ஒரு தேவதாரும், எந்த ஒரு சொர்க்கத்து மலரும் தராத ஒரு பேரானந்த அமுதாக மாறியிருந்தது. ஆயிரம் வருடங்களாகத் தான் தேடி அலைந்த அந்தத் தூய்மையான பெண்ணின் ரத்த நயமும் வசியமும் அந்தத் தேன் சுவையில் அணுவணுவாகக் கலந்திருந்தது.

அந்தத் தேன் சுவையின் போதை தலைக்கேறிய அடுத்த மாத்திரத்தில், காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மாவிற்குள் தாளாத குதூகலமும் திமிரும் வெடித்தது. அந்த மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியாமல், பிரியங்காவின் இதழின் மீதே அந்தத் தும்பி அமானுஷ்யமாகக் குத்தாட்டம் போடத் தொடங்கியது!

நிலவொளியில் வைரம் போல் மின்னிய             பிரியங்காவின் இதழ்களின் பரப்பில்
சிறகுகள் 'ரிங்... ரிங்...' என்று அதிர்ந்து  தன் மெல்லிய கால்களை மாற்றி மாற்றி
காற்றில் ஒரு விசித்திர தாளத்தை எழுப்பின.   கால்கள் மற்றும் றெக்கை வைத்து, ஒரு அசுர நடனத்தையே ஆடியது.


எந்த ஒரு சாதாரணப் பூச்சியும் ஆடாத வகையில், அந்தத் தும்பி பிரியங்காவின் உதட்டுப் பரப்பையே ஒரு நடன மேடையாக்கிக் கொண்டது. அதன் மரகத உடல் போதையின் உச்சத்தில் இடமும் வலமுமாய் அசைந்து குலுங்கியது. அதன் சிவந்த கூட்டுக்கண்கள் அந்த நள்ளிரவு இருளில் இன்னும் தீவிரமாய் ஜொலிக்க, காமமும் வெற்றியும் தந்த போதையில் அது தன் வாலையும் சிறகுகளையும் வளைத்து வளைத்து ஆடிய ஆட்டம், அந்தப் புல்வெளியில் ஒரு மாயாஜாலக் கூத்தாக அரங்கேறியது.
இதழின் மீது தும்பி போடும் இந்தக் குத்தாட்டத்தின் அதிர்வும், அதன் மெல்லிய கால்களின் நகர்வுகளும் பிரியங்காவின் நரம்புகளை இன்னும் பலமாய் உலுக்கின.

மரகதக் கல்லாய் ஜொலிக்கும் உடல்,
வைர இழையாய் மின்னும் சிறகுகள்!
பூச்சியின் வடிவத்தில் புகுந்து கொண்டது
ஆயிரம் ஆண்டு காத்தவராயன் அசுர ஆன்மா!
நீல மலரின் தேனை உதறிவிட்டு,
நிலவின் ஒளியில் வளைந்து பறந்து,
சோழ இளவரசியின் செவ்விதழ் நோக்கி,
வேட்டையன் போலக் குறிவைத்துப் பாய்ந்தது!
கோவைப்பழ இதழின் வெதுவெதுப்புச் சூட்டில்,
மழைத்துளி கலந்த அந்த வசியத் தேனை,
முதன்முதலாய்த் தன் குழலால் சுவைத்து,
முழுப் போதையில் ஆடியது அமானுஷ்யக் குத்தாட்டம்!
பூச்சியின் கால்கள் பாய்ந்த மின்சாரத்தில்,
பூமியே அதிர்ந்தது பிரியங்காவின் உடம்பிற்குள்!
இதழின் மீது அரங்கேறிய அசுர நடனத்தில்,
விழித்துக் கொண்டது மகிந்திரபுரி வம்சத்து ஆதி ரத்தம்!

காளிங்கனின் உடலை விட்டு காத்தவராயனின் அசுர ஆவி முற்றிலும் வெளியேறி தும்பியின் உடலுக்குள் புகுந்த மாத்திரத்தில், அவனது மனித உடல் வெறும் மரக்கட்டையாக மாறியிருந்தது. பிரியங்காவின் பட்டுப் போன்ற மென்மையான கைகளின் பிடிக்குள் அதுவரை அனலாய் விறைத்துத் துடித்துக் கொண்டிருந்த காளிங்கனின் ஆணுறுப்பு, அந்த ஆன்மாவின் விடுபடலால் அடுத்த கணமே எந்த ஒரு இரத்த ஓட்டமும், துடிப்பும் இல்லாமல் அப்படியே சட்டெனத் தளர்ந்து போனது.

அதே சமயம், தும்பியின் வடிவத்தில் இருந்த காத்தவராயன் பிரியங்காவின் உதட்டுத் தேனைச் சுவைத்துவிட்டு, அவளது செவ்விதழின் மீதே அந்த அமானுஷ்யக் குத்தாட்டத்தைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவளது இதழ்களில் அந்தப் பூச்சியின் கால்கள் ஏற்படுத்திய அசுர அதிர்வுகளும், அவளது உடலுக்குள் பாய்ந்த மின்சாரமும் அவளது காம மயக்கத்தை அடியோடு கலைத்தன. தன் இதழில் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் நடப்பதை உணர்ந்த பிரியங்கா, திடுக்கிட்டுத் தன் காந்தக் கண்களை முழுமையாகத் திறந்து விழித்தாள்!



பிரியங்காவின் கண்கள் திறப்பதையும், அவளுக்குள் சுயநினைவு திரும்புவதையும் தும்பியின் கூட்டுக்கண்களால் கண்டுகொண்டான் காத்தவராயன்.நொடிப் பொழுதில்—அவள் முழுமையாகத் தன்னை உணர்வதற்குள்—அந்தத் தும்பியின் உடலை விட்டு அசுர வேகத்தில் வெளியேறினான். காற்றில் ஒரு கரிய நிழலாய் மறைந்து, புல்வெளியில் ஜடமாய்க் கிடந்த காளிங்கனின் உடலுக்குள் மீண்டும் புகுந்து கொண்டான்!

காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மா காளிங்கனின் உடலுக்குள் மறுபடியும் இறங்கிய அந்த விநாடி, பிரியங்காவின் பட்டுப் போன்ற மென்மையான கைகளில் ஒரு பிரம்மாண்ட மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அவளது விரல்களுக்குள் அடங்கிக் கிடந்த அவனது ஆணுறுப்பு, நரம்புகள் புடைக்க, இரும்பைப் போல மீண்டும் பழையபடி அசுரத்தனமாய் விறைத்து, ரத்த ஓட்டத்தின் வேகத்தில் துடிக்க ஆரம்பித்தது!


காத்தவராயன், சற்றும் தாமதிக்காமல் பிரியங்காவின் வளைவான இடுப்பில் தன் பலமிக்க கரங்களை ஆழப் பதித்தான். அவளது மெல்லிய இடையை வளைத்து, புல்வெளியின் படுக்கையிலிருந்து அவளது உடலைத் தூக்கித் தன் மார்போடு ஒட்டிப் பாயுமாறு தன் பக்கம் பலமாக இழுத்துக் கொண்டான்.

அவனது முகம், பனித்துளி உதிர்ந்த அவளது முகத்திற்கு மிக அருகே நெருங்கி வந்தது. அவளது மூச்சுக்காற்றின் அனல் அவனது முகத்தில் அடிக்க, பிரியங்காவின் காந்தக் கண்களில் இப்போது இனம் புரியாத ஒரு அமானுஷ்யப் பயம் நிழலாடியது. தன் இதழில் தும்பி ஆடிய ஆட்டத்தின் அதிர்விலிருந்து இன்னும் மீளாத அவளது செவ்விதழ்கள், பயத்தினாலும் தாளாத வசியக் கிறக்கத்தினாலும் மெல்ல நடுங்கின.

தோட்டத்து நள்ளிரவு நிலவின் ஒளியில், இருவரின் விழிகளும் ஒருவரையொருவர் நேருக்கு நேர் உற்று நோக்கின. அந்த விநாடி, வார்த்தைகள் ஏதுமின்றி கண்கள் வழியாகவே இருவரது மனமும் ஒன்றையொன்று படிக்கத் தொடங்கின.

காளிங்கனின் கண்களுக்குள் கொதித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அசுர ஒளியைக் கண்ட பிரியங்காவிற்குள், காத்தவராயனின் மன ஆழத்தில் உறைந்து கிடந்த கடந்த கால நினைவுகள் மெல்ல மெல்லப் பாயத் தொடங்கின.  அவள் அறியாமலேயே அவளது கடந்த காலப் பிறவியின் ரகசியங்களை அவளது ஆதி மனம் உணரத் தொடங்கியது.

இருவரின் முகங்களும் அணுவளவு தூரமே இருந்ததால், அவளது பதற்றமான மூச்சுக்காற்றும், அவனது தகிக்கும் அசுர மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று மோதி, அந்த நள்ளிரவுக் காற்றில் ஒரு புதிய வசியப் போதையை உருவாக்கியது.



இடுப்பின் பிடி இறுக இறுக, பிரியங்காவின் பால் நிற மேனியின் அழகிய மார்புக் குன்றுகள், மூச்சின் வேகத்தால் ஏறி இறங்கி, காளிங்கனின் அகன்ற கரடுமுரடான மேனியின் மீது மெல்ல உராய்ந்தன. அந்த மென்மையான உராய்வு, இரு உடல்களுக்கு இடையே இருந்த நாகரீக உலகின் தடைகளை அடியோடு தகர்த்து, ஆதி காலத்து  மோகத்தை அந்தப் புல்வெளியில் அனலாகக் கசியவிட்டது.

காளிங்கனின் அசுரப் பிடியில் சிக்கி, மூச்சடைத்துப் போய் அவள் தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்த விறுவிறுப்பான விநாடியில், பிரியங்காவின் தலைமுடியின் அடர்ந்த ஒரு கூந்தல் சரிவு (Strand of hair), அவளது நெற்றியிலிருந்து நழுவி, அவளது பால் நிறக் கன்னத்தின் வழியே கீழே சரிந்தது.

மழைத்துளியின் ஈரமும், அவளது தகிக்கும் உதட்டுச் சூட்டின் வியர்வையும் இணைந்து, அந்த ஒற்றைக் கூந்தல் இழையை அவளது செவ்விதழின் ஓரத்தோடு கவ்வி வளைத்து அப்படியே ஒட்ட வைத்திருந்தது.

வெளிறிய அவளது முகத்தின் பேரழகிற்கு நடுவே, அந்தச் செவ்விதழை ஒட்டி ஈரத்தோடு ஒட்டியிருந்த கரிய கூந்தல் இழை, அவளது முகத்திற்கு ஒரு விசித்திரமான,ஓவியம் போன்ற அதீத கவர்ச்சிப் போதையை வாரி இறைத்துக் கொண்டிருந்தது. அவளது மூச்சுக் காற்றின் வேகத்தில் அந்த இழை அவளது உதட்டின் மேல் மெல்ல அதிர்ந்து நகர்ந்த காட்சி, பார்ப்பவரை அப்படியே சுட்டெரிக்கும் வசியக் காந்தமாக மாறியது.

பிரியங்காவின் இதழோடு ஒட்டி விளையாடிய அந்தக் கூந்தல் இழையின் கவர்ச்சியைக் கண்ட மாத்திரத்தில், காளிங்கனின் உடலுக்குள் இருந்த காத்தவராயனுக்கு மோகப் பித்து அடியோடு தலைக்கேறியது. ஆயிரம் ஆண்டுகளாய்த் தான் தேடி அலைந்த பேரழகின் ஆகச்சிறந்த வசிய வடிவம் இதுதான் என்று அவனது அசுர ஆன்மா அனலாய்க் கொதித்தது.

அவனது கண்கள் அந்த இதழின் ஈரத்திலும், அதை உரசி நிற்கும் கூந்தலிலும் அப்படியே லயித்துப்போயின. அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறி அவனது நெஞ்சுப் பகுதி அசுர வேகத்தில் ஏறி இறங்கியது. காமமும், வம்சத்து வீரியமும் அவனது ரத்த நாளங்களில் தீயாய் ஓட, அவளை இப்போதே, இந்த விநாடியே முற்றிலும் தன் வசியப் பேரிருளுக்குள் அடிமைப்படுத்த வேண்டும் என்ற வெறி அவனது புத்தியை முற்றிலும் செயலிழக்கச் செய்தது.

அவனது இடுப்பின் பிடி இன்னும் அசுரத்தனமாய் இறுக, அவளது இதழோடு ஒட்டியிருக்கும் அந்தக் கூந்தல் இழையைத் தன் விரல்களால் விலக்கவா, அல்லது அப்படியே தன் இதழ்களால் கவ்விச் சுவைக்கவா என்ற தவிப்போடு காத்தவராயன் அவளது முகத்தின் மீது இன்னும் ஆழமாய் கவிழ்ந்தான்!

அவனது கண்களில் அப்பட்டமாய் வழிந்த அந்த அசுரக் காமத் தணலை நேருக்கு நேர் கண்ட மாத்திரத்தில், பிரியங்காவிற்குள் ஒரு விசித்திரமான நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அவளது  திமிரையும் தாண்டி, ஒரு பெண்ணிற்கே உரிய நாணமும், இனம் புரியாத ஒரு பயமும் அவளைச் சூழ்ந்து கொள்ள, அவளது காந்தக் கண்கள் அந்தத் தணலைத் தாங்க முடியாமல் மெல்லத் தாழ்ந்து, அவள் தன் தலையை அப்படியே கீழ்நோக்கித் தலைகுனிந்தாள்.

பிரியங்காவின் இதழ்களை மட்டுமே குறிவைத்து, அவளது உயிர்ச்சாற்றை உறிஞ்சும் நோக்கில் பாய்ந்து வந்த காத்தவராயனின் தடித்த உதடுகள், அவள் சட்டெனத் தலைகுனிந்ததால் தன் இலக்கை அணுவளவில் தவறவிட்டன.

அவளது இதழ்களில் பதிய வேண்டிய அவனது இதழ் முத்தம், நேர்க்கோட்டில் தவறிப்போய், அவளது கூர்மையான நாசியின் (மூக்கின்) நுனியில் மிக பலமாகப் போய் விழுந்தது. அவளது மூக்கின் குளுமையான பரப்பில் அவனது அசுர இதழ்களின் அனல் சூடு அப்பட்டமாகப் பதிந்தது.

ஆயிரம் ஆண்டுத் தாகத்தோடு, பிரியங்காவின் இதழ்களில் இருந்த அந்த வசிய மழைத்துளித் தேனை உறிஞ்ச நினைத்த காத்தவராயனுக்கு, இந்தத் திடீர் திசைமாற்றம் ஒரு தற்காலிக ஏமாற்றத்தை மிச்சமாக்கியது.

"இதழமுதைச் சுவைக்க வந்த இடத்தில் இந்தச் சிறு நாசித் தடுப்பா?" என்ற ஏக்கம் அவனது அசுர ஆன்மாவை ஒரு கணம் சுண்டி இழுத்தது. பேரழகியின் உதடுகளைத் தன் வசமாக்க முடியாமல் போன அந்த நொடிப் பொழுதுத் தாமதம், அவனது காம வெறியை இன்னும் பலமடங்கு தூண்டிவிட்டு, அவனுக்குள் ஒரு தவிப்பை ஏற்படுத்தியது.

தவறிய முத்தத்தின் ஏமாற்றத்திற்குப் பின், காத்தவராயனின் அசுரக் கண்கள் பிரியங்காவின் முகத்தை நோக்கி இன்னும் நெருக்கமாக, அவளது விழித்திரைக்கு மிக அருகே நகர்ந்து வந்தன.

ஏன் இந்த நடுக்கம் பிரியங்கா? அன்று... ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், இதே நெருக்கத்தில், இதே அசுரப் பிடிக்குள் நீ இருந்தபோது உனக்கு இந்த பயம் இல்லையே..."

காத்தவராயனின் குரல் அவளது நாசியில் மோத, பிரியங்காவின் கண்கள் திகைப்பில் விரிந்தன. அவனது வார்த்தைகள் அவளது ஆதி நினைவுகளின் சுருள்களை வேகமாய் அவிழ்த்தன.

"மறந்துவிட்டாயா அந்த ஆற்றுப் புனலை? என் நாட்டின் நதியில் நீ கள்ளமற்று நீராடிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பொன்னான பொழுதை உன்னால் மறந்துவிட முடியுமா? ஆற்றின் இருண்ட ஆழத்திலிருந்து ஒரு முதலை வந்து உன் மென்மையான காலைக் கவ்வி, பாதாளத்திற்குள் இழுக்க முயன்றதே... அன்று மரண பயத்தில் நீ அலறிய அலறல் இன்னும் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

அன்று தண்ணீரைப் பிளந்து கொண்டு வேங்கையாய் பாய்ந்து வந்த என் அசுரப் புயங்கள், உன்னை அந்த முதலையின் தாடையிலிருந்து தூக்கிக் காப்பாற்றியது நினைவிருக்கிறதா? உறைந்து போயிருந்த உன் உடலை என் மார்போடு மிக நெருக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு நான் கரையேற்றிய அந்த விநாடி... மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றபடி என் கண்களை நீ முதன்முதலாக நேருக்கு நேர் பார்த்தாயே..."

அவனது உதடுகள் அவளது இதழோரம் இன்னும் நெருங்கின. அவனது இடுப்பின் பிடி அவளைத் தன் மார்போடு இன்னும் பலமாக இறுக்கியது.

காத்தவராயன் தன் முகத்தை அணுவளவு தூரத்தில் நிறுத்தி, அவளது மூச்சுக்காற்றைத் தன் சுவாசத்திற்குள் இழுத்தபடி வசியமாய் உறைந்தான்:

"அன்று என் விழிகளில் நீ கண்ட அதே அசுரப் பார்வை... அதே காந்த ஈர்ப்பு... அதே வசிய நெருக்கம்தான் இன்றும்! காலம் மாறலாம், உடல்கள் மாறலாம்... ஆனால் இந்தச் இளவரசியை சிறைபிடிக்கும் என் அசுர ஆன்மாவின் வேட்கை ஒருபோதும் மாறாது, பிரியங்கா!"

அன்று என்னை மீட்ட என் அசுரன் இவன்தானா?" என்ற விசித்திரமான உண்மை பிரியங்காவின் அடிமனதில் நரம்புகளை உலுக்க, அவளது கண்களில் இருந்த பயம் மெல்ல மறைந்து, ஒரு மர்மமான கடந்த காலக் நினைவு விழித்துக் கொண்டது.




முந்தைய ஜென்மத்து நினைவுகளின் வசியத்தில் பிரியங்கா திகைத்து நின்ற அந்த விநாடியை, காத்தவராயன் தனக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொண்டான். அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்த  அடையாளத்தைக் கண்டுகொண்ட அவன், இனி அவளைத் தப்பவிடக் கூடாது என்ற வெறியோடு தன் அடுத்த கட்ட அசுரப் பாய்ச்சலைத் தொடங்கினான்.

காத்தவராயன் தன் பலமிக்க கரத்தைக் கொண்டு, பிரியங்காவின் மிருதுவான பின் கழுத்தைப் பற்றிக் கொண்டான். அவளது கூந்தல் சரிவுகளுக்கு இடையே புகுந்த அவனது விரல்கள், அவளது பின் கழுத்தை அழுத்தமாகத் தன் பக்கம் இழுத்தன. அவளால் இனி தலையைத் திருப்பவோ, கீழே குனியவோ முடியாதபடி அவளது முகத்தை நேர்க்கோட்டில் நிலைநிறுத்தினான்.

பின் கழுத்து அழுத்தப்பட, பிரியங்காவின் முகம் அவனது முகத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாக வந்தது. அவளது இதழோரம் ஈரத்தோடு ஒட்டியிருந்த கரிய கூந்தல் இழையும், அந்த ஒற்றை மழைத்துளித் தேனும் இப்போது அவனது இதழ்களுக்கு மிக அருகில்... அணுவளவு தூரத்தில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தன.

பிரியங்காவின் பட்டுப் போன்ற கைகள் இன்னமும் காளிங்கனின் விறைத்த ஆணுறுப்பின் மீதுதான் இருந்தன. அவள் தப்பித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, காத்தவராயன் தன் இன்னொரு கரத்தைக் கொண்டு, அந்த ஆணுறுப்பின் மீது இருந்த பிரியங்காவின் பிஞ்சுக்கரங்களை மிக அழுத்தமாகப் பொத்திப் பிடித்துக் கொண்டான். அவளது கைகள் அவனது ஆண்மையின் சூட்டை முழுமையாக உணரும்படி அங்கேயே சிறைபிடிக்கப்பட்டன.

சற்று முன்பு மூக்கின் மீது விழுந்த தவறிய முத்தத்தின் ஏமாற்றத்தை ஈடுகட்ட, காத்தவராயன் தன் அசுர முகத்தை இன்னும் விசை கூட்டி முன்னோக்கி நகர்த்தினான். அவளது இதழோரம் ஈரத்தோடு ஒட்டியிருந்த அந்தக் கரிய கூந்தல் இழையைத் தன் உதடுகளாலேயே மெல்ல ஒதுக்கிவிட்டு, அவளது கோவைப்பழ இதழ்களை நோக்கி நேர்க்கோட்டில் பாய்ந்தான்.

அடுத்த விநாடி, காத்தவராயனின் தடித்த, அனலாய்க் கொதிக்கும் உதடுகள் பிரியங்காவின் மென்மையான, நனைந்த செவ்விதழ்களின் மீது அசுரத்தனமாகப் பதிந்து, அவற்றை முற்றிலும் சிறைபிடித்தன! அந்தத் தீண்டல் வெறும் முத்தம் அல்ல; ஆயிரம் ஆண்டுத் தாகத்தைத் தீர்க்க வந்த ஒரு வேட்டையனின் அசுரப் பாய்ச்சல்.

அவளது இதழின் வளைவில் தேங்கியிருந்த அந்த ஒற்றை வசிய மழைத்துளித் தேனைத் தன் இதழ்களுக்குள் இழுத்து, அவளது எச்சிலின் இனிப்போடு கலந்து காத்தவராயன் அணுவணுவாகச் சுவைக்கத் தொடங்கினான்.

அவளது இதழமுதை அவன் சிறைபிடித்து உறிஞ்சிய அந்த விநாடியில், பிரியங்காவின் அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான வசிய மின்சாரம் மேலெழுந்து, அவளது ஒட்டுமொத்த நரம்பு மண்டலத்தையும் சுட்டெரித்தது. அவளது பால் நிற மேனி அணுவணுவாகச் சிலிர்த்துப் பனித்துளிகளை உதிர்க்க, அவளது மூச்சுக்காற்று அவனது முகத்திலேயே அனலாக முட்டி மோதியது.

காத்தவராயனின் இதழ்கள் , பிரியங்காவின் ஈர இதழ்களின் மீது பட்டு உரசிய அந்த ஒரு பொன்னான நொடியில்... காவியத் திருப்பம் ஒன்று நிகழ்ந்தது! அந்த இதழ் தீண்டலின் வசியத் தாக்கம், பிரியங்காவின் கைகளுக்குள் இருந்த அவனது ஆணுறுப்பில் ஒரு பிரம்மாண்ட அனல் சூட்டை ஏற்றியது. அந்த ரத்த ஓட்டத்தின் வேகத்தில், அவனது ஆண்மை அப்படியே பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பைப் போலச் சூடாகி, தாளாத இன்ப வெறியில் துள்ளிக் குதிக்க ஆரம்பித்தது!

தன் கைகளுக்குள் திடீரென அனலாய்க் கொதித்துத் துள்ளிக்குதித்த அவனது ஆண்மையின் அசுர வேகத்தையும், தன் இதழ்களில் பதியும் அவனது உதட்டுச் சூட்டையும் உணர்ந்த பிரியங்கா, தாளாத வசிய அதிர்ச்சியால் நிலைதடுமாறினாள். பயமும் இன்பமும் அவளை ஒரே நேரத்தில் உலுக்க, அவள் தன் கையை அவனது ஆணுறுப்பிலிருந்து சட்டென உருவி எடுக்க முயன்றாள்.

ஆனால், அவளது கையைத் தன் கைக்குள் சிறைவைத்திருந்த காத்தவராயன், அவளை அணுவளவும் அசையவிடவில்லை. "இனி நீ என்னிடமிருந்து தப்ப முடியாது மதிவதனி!" என்று அவனது  ஆன்மா முழக்கமிட, அவளது கைகளை அந்தத் தகிக்கும் ஆணுறுப்பின் மீது இன்னும் மிக அழுத்தமாக, நகர்த்த முடியாதபடி அப்படியே பூட்டிப் பிடித்துக் கொண்டான்!

பின் கழுத்துப் பிடியினிலே பெண்மை உறைந்து நிற்க,
முன்னேறியே வந்தது ஆதி அசுரனின் தணல் முகம்!
தப்பிய இலக்கினைத் தப்பாமல் பிடித்திடவே,
கோவைப்பழ இதழ்களில் விழுந்தது அசுர முத்தம்!
ஈரக் கூந்தல் இழை இதழோரம் விளையாட,
உறைந்திருந்த மழைத்துளித் தேனை அவன் உறிஞ்சிட,
ஆயிரம் ஆண்டுத் தாகம் அணுவணுவாய்த் தீர்ந்ததடி,
மகேந்திரபுரி இளவரசியின் உயிர்ச்சாறு அவனுள் பாய்ந்ததடி!
மறு கரமோ அவள் கரத்தை வற்புறுத்திப் பூட்டி நிற்க,
மறைத்து வைத்த ஆண்மையோ இரும்பாகக் கொதித்ததடி!
இதழ் தொட்ட வசியத்தில், விரல்களுக்குள் அடங்காமல்,
துள்ளிக் குதித்தது அவனது அசுரத் துடிப்பதுவே!
மயக்கத்தின் எல்லையிலே காந்தக் கண்கள் மூடிக்கொள்ள,
அடிவயிற்று மின்சாரத்தால் பால் மேனி சிலிர்த்ததடி!
கடந்த ஜென்மத்து நினைவுகளின் போதையிலே,
அசுரனின் பேரிருளில் பேரழகும் சரணடைந்ததே!



காத்தவராயன் அவளது இதழமுதை முழுமையாக உறிஞ்சப் போகும் அந்த உச்சக்கட்டக் காட்சிக்கு முன் ருக்மணி பாகம்..

Super update bro