Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

Guys, கமெண்ட்ஸ்ல நிறைய பேர் பேசுறத பாத்துட்டு, நான் ஒரு விஷயத்தை இங்க கிளியர் பண்ணனும்னு நினைக்கிறேன்.

First of all, ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி வரைக்கும் பவித்ரா ரொம்ப ரொம்ப நல்ல பொண்ணு, ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான குடும்பப் பொண்ணு தான்.

அவளோட ஃபிரெண்ட் கவிதா தான், நிஜமான செக்ஸ்னா என்ன, ஆர்கசம் (Orgasm) னா என்னனு அவளுக்கு சொல்லி, அவளுக்குள்ள தூங்கிட்டு இருந்த ஆசைகளை தட்டி எழுப்புனா.

பவி எடுத்த உடனே வெளில எந்த ஆம்பளை பின்னாடியும் போகல. அவ முதல்ல அவ புருஷன் கார்த்திக் கிட்ட தான் அந்த சுகத்தை எதிர்பார்த்தா.
கார்த்திக் ஒன்னும் ஆண்மை இல்லாதவன் கிடையாது. ஆனா அவனுக்கு வேல தான் எப்பவும் முக்கியம் (Workaholic).

ஏதோ கடமைக்குனு ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் பண்ணுவான், எந்த ஒரு ரொமான்ஸும் இருக்காது, ஒரு ஃபோர்ப்ளே (Foreplay) கிடையாது, முடிச்சதும் ஒரு ஹக் கூட பண்ணாம, எதுவும் பேசாம அப்படியே திரும்பி படுத்து தூங்கிடுவான்.

பவி எவ்ளவோ ட்ரை பண்ணி அவன்கிட்ட இதை பத்தி பேச பாத்தா, அவளோட தேவைகளை புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணா. ஆனா அவன் அவளை சுத்தமா இக்னோர் பண்ணிட்டான்.

அந்த ஃபிரஸ்ட்ரேஷன் (Frustration), தனிமை, ஏமாற்றம்... இது தான் அவளை இப்படி மத்த ஆம்பளைங்க கிட்ட போக வெச்சுது. இது தான் அவ கெட்டுப் போனதுக்கான ஆரம்பப் புள்ளி (Point of corruption). இது தான் இந்தக் கதையோட பேஸ், இதை மொதல்ல புரிஞ்சுக்கோங்க.
இங்க சில பேர் கமெண்ட்ஸ்ல, 'கார்த்திக் பாவம், குடும்பத்துக்காக எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிக்கிறான், ஆனா பவி அவனை ஏமாத்துறா', 'பவி ஒரு ஸ்லட் (Slut)' னு ரொம்ப கேவலமா பேசுறீங்க.

'அவ புருஷனை டிவோர்ஸ் பண்ணிட்டு வாட்ச்மேன் கூட ஓடிப் போக வேண்டியது தான'னு அட்வைஸ் பண்றீங்க.
சில பேர் அவ கொழந்தையையும் புருஷனையும் பத்தி ரொம்ப தப்பு தப்பா கமெண்ட் பண்றீங்க.

இன்னும் ஒரு படி மேல போய், 'அவ வாட்ச்மேன் இல்ல ராஜ் சாருக்கு கொழந்த பெத்துக்கணும்'னு கூட உங்க ஃபேண்டஸிய சொல்றீங்க.

இப்போ நான் விஷயத்துக்கு வர்றேன்...
பாஸ், இது ஒரு கற்பனை கதை (Fiction / Adult Erotica).

நம்மளோட காம ஆசைகளையும், ஃபேண்டஸிகளையும் திருப்தி படுத்திக்கிறதுக்காக நம்ம மைண்ட்ல நெனச்சு பாக்குற ஒரு கதை. அவ்ளோ தான்.

இதுல ரியாலிட்டியை ரொம்ப தேடாதீங்க, இது நிஜமும் கிடையாது. தயவுசெஞ்சு ரியல் லைஃப் கூட இத கம்பேர் பண்ணி நீதிபோதனை கிளாஸ் எடுக்காதீங்க.
இப்போ நான் உங்ககிட்ட சில கேள்விகள் கேக்குறேன்...

ஒருவேளை கார்த்திக் எல்லா விதத்துலயும் பெர்ஃபெக்ட்டான புருஷனா இருந்து, அப்பவும் பவி வாட்ச்மேன் பின்னாடியோ ராஜ் பின்னாடியோ போயிருந்தா நீங்க என்ன சொல்லுவீங்க? 'இவ்ளோ நல்ல புருஷன் கிடைச்சும் இவளுக்கு இவ்ளோ கொழுப்பா'னு திட்டுவீங்க.

இன்னொரு பாயிண்ட்... ஒருவேளை கார்த்திக்குக்கு நிஜமாவே ஆண்மை இல்லாம, அவனால ஒண்ணுமே பண்ண முடியாம இருந்து, பவி வேற ஆம்பளைங்கள தேடி போயிருந்தா... அப்போ 'பாவம் பவி'னு அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவீங்களா? இல்ல அப்பவும் 'கற்பு'னு தப்புனு சொல்வீங்களா?

சரி, இது எல்லாமே கார்த்திக்குக்கு தெரிஞ்சு, அவனே பிளான் பண்ணி அவளை மத்தவங்களுக்கு சப்ளை பண்ற ஒரு 'கக்கோல்ட்' (Cuckold) புருஷனா இருந்தா என்ன சொல்லுவீங்க? 'ச்சீ, இவன் என்ன சமூகத்துக்கு கேடு'னு காரி துப்புவீங்க.
சரி, அவ யாரு பின்னாடியும் போகாம ரொம்ப பத்தினியா குடும்பம் நடத்துனா... சத்தியமா நீங்க எவனும் இந்த கதைய படிக்கவே மாட்டீங்க!

உண்மை என்னன்னா... இந்த மாதிரி தப்பான, த்ரில்லிங்கான விஷயங்களும், எமோஷனல் முரண்பாடுகளும் இல்லனா, ஒரு கதையே உருவாகாது. உங்களுக்கே அது போர் அடிச்சுடும்.
நீங்க எல்லாரும் இங்க வந்தது ஒரு செக்ஸ் கதைய படிச்சு என்ஜாய் பண்ண தான்.

ஆனா இங்க வந்துட்டு எல்லாரும் 'புத்தர்' மாதிரி ரொம்ப தத்துவம் பேசுறீங்க.
கதையில நல்லது கெட்டது, இந்த மாதிரி தப்பான விஷயங்கள் இருந்தா தான் அது ஹியூமன் நேச்சர். மனுஷனுக்குள்ள இருக்குற அந்த டார்க் சைடு, க்யூரியாசிட்டி தான் அவங்களை இந்த மாதிரி தப்பு பண்ண வைக்குது. அதுதான் இந்த கதையோட சுவாரஸ்யமே.

சோ, கதைய கதையா மட்டும் பாருங்க. ஜாலியா படிங்க, கை அடிச்சமா, என்ஜாய் பண்ணோமான்னு இருங்க. இதை ரொம்ப ரியாலிட்டியோட கன்பியூஸ் பண்ணிக்கிட்டு ஃபீல் பண்ணாதீங்க.
எனக்கு வர்ற கிரிட்டிக்ஸ், நெகட்டிவ் கமெண்ட்ஸ நான் எப்பவும் வெல்கம் பண்றேன்.

ஆனா இங்க வந்து ரொம்ப யோக்கியன் மாதிரி சீன் போடுறது செட் ஆகாது பாஸ்.
ஏன்னா, இந்த ஃபோரம்ல வந்து இந்த அடல்ட் கதைய தேடி படிக்கிறீங்கனாலே, நீங்களும் புத்தர் கிடையாது.

நீங்களும் என்னைய மாதிரி ஒரு சாதாரண மனுஷன் தான். அதை மொதல்ல ஒத்துக்குங்க.

நான் இந்த கமெண்ட்ஸ் எல்லாம் பாத்து கோபப்படவோ, அப்செட் ஆகவோ இல்ல. ஜஸ்ட் உங்களுக்கு என்னோட பாயிண்ட் ஆஃப் வியூல இருந்து ஒரு கிளாரிஃபிகேஷன் குடுக்கணும்னு தோணுச்சு, அவ்ளோ தான்.

அப்புறம் கடைசியா ஒரு விஷயம்...
சில பேர் 'சீன்ஸ் எல்லாம் ரிப்பீட் ஆகுது, கதை ரொம்ப ஸ்லோவா போகுது'னு சொல்றீங்க.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு அவ்ளோ சீக்கிரம் கெட்டுப் போயிட மாட்டா. அவளோட அந்த குற்ற உணர்ச்சி, தயக்கம், சைக்காலஜி எல்லாம் மாற டைம் எடுக்கும். அந்த ஸ்லோ ப்ராக்ரெஷன் தான் இந்த கதையோட ஃபீல்.

இவ்ளோ ஸ்லோவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா கொண்டு போறதுக்கே இங்க இவ்ளோ பஞ்சாயத்து வருது. இதுல நான் இன்னும் ஸ்பீடா, வெலாசிட்டிய ஏத்தி அடுத்தடுத்த எபிசோட்லயே எல்லார் கூடையும் ஓக்குற மாதிரி கொண்டு போனா, அது எங்க போய் முடியும்னு எனக்கே தெரியல. அது ஏதோ பி-கிரேடு படம் மாதிரி ஆகிடும்.

உங்களோட எல்லா ஃபேண்டஸியும், நீங்க நெனைக்குற எல்லாமே அடுத்த எபிசோட்லயே உடனே நடந்துடாது. அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா, ஒரு ஃப்ளோல தான் நடக்கும்.

சோ, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணி பொறுமையா படிங்க. சப்போர்ட் பண்ணுங்க!

நன்றி!

“மதிப்பிற்குரிய கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,

‘எழுத்து உயிர் பெற்றால் வாசகன் மறக்க மாட்டான்’ன்னு சொல்வாங்க… அந்த மாதிரி, இந்த அவள் இதயத்தின் மொழி கதையும் சாதாரண கதையா இல்லாம, பல பேரோட மனசுக்குள்ள நுழைஞ்சு ஒரு தனி இடம் பிடிச்சிருக்கு. அதனால தான் இவ்வளவு கருத்து, விவாதம், ஆதரவு, எதிர்ப்பு எல்லாம் வருது. ‘மரம் உயர உயர காற்றும் அதிகம்’ன்னு பழமொழி இருக்கு — அதே மாதிரி, ஒரு கதை மக்களோட மனசுல ஆழமா போனால் தான் அதைப் பற்றி இவ்வளவு பேசுவாங்க.

உங்களோட இந்த clarification கமெண்ட் படிச்சதுக்கப்புறம், நீங்க இந்த கதையை எந்த எண்ணத்துல, எந்த flowல கொண்டு போறீங்கன்னு இன்னும் தெளிவா புரிஞ்சுச்சு கதாசிரியரே.
நாங்க சொன்ன சில கருத்துக்கள் கதையை குறை சொல்லவே இல்ல. ‘நெஞ்சில் நிற்கும் எழுத்துக்குத்தான் நிழல் போல எதிர்பார்ப்பு பின்னால வரும்’ன்னு பெரியவர்கள் சொல்வாங்க. அந்த மாதிரி, இந்த கதையை ஆரம்பத்துலேருந்து உயிரோட படிச்ச வாசகர்களா, அந்த emotional attachmentல தான் சில விஷயங்களை discussionஆ share பண்ணோம்.

ஆனா நீங்க அதையெல்லாம் கோபப்படாம, ஒவ்வொரு characterோட psychologyயும், அந்த slow progressionஐயும் இவ்வளவு calmஆ explain பண்ணது — உண்மையா சொல்லணும்னா அதுக்கே தனி மரியாதை. எல்லாராலும் criticismஐ இவ்வளவு matureஆ handle பண்ண முடியாது. ‘கேட்டவனுக்கு கேள்வி உரிமை, பதில் சொல்றவனுக்கு பொறுமை பெருமை’ன்னு சொல்வாங்க — அந்த பொறுமை உங்களோட replyல முழுக்க தெரிஞ்சுச்சு.

உண்மையா சொல்லணும்னா, இந்த அளவுக்கு comments, debates, arguments வருதுனாலே இந்த கதை எவ்வளவு பேரை connect பண்ணிருக்கு என்பதற்கு அதுவே சாட்சி. இல்லனா, ஒரு சாதாரண adult story மாதிரி வந்துட்டு போயிருக்கும். ஆனா இந்த கதை charactersோட emotions, guilt, ஆசை, பயம், மனஅழுத்தம்… இதெல்லாத்தையும் slowஆ build பண்ணதால தான் இவ்வளவு பேரு connect ஆயிருக்காங்க.

‘அவசரப்பட்டால் அம்மியும் உடையும்’ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, ஒரு குடும்பப் பொண்ணோட மனநிலையை ஒரே episodeல மாற்ற முடியாது. அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாறணும். அந்த realistic feelதான் இந்த கதையோட biggest strengthன்னு இப்போ இன்னும் நல்லா புரியுது.

எதுவாக இருந்தாலும், உங்களோட எழுத்து நடை, detailing, scene உருவாக்குற விதம், emotions convey பண்ணுற விதம் — இதெல்லாம் சாதாரண விஷயம் இல்ல கதாசிரியரே. ‘கைவண்ணம் இருந்தா கல்லும் பேசும்’ன்னு சொல்வாங்க; அதே மாதிரி, உங்களோட எழுத்துல scenes உயிரோட நிக்குது.

யார் support பண்றாங்களோ இல்லையோ, உண்மையா ஆரம்பத்துலேருந்து இந்த கதையை மனசார படிச்ச வாசகர்கள் இன்னும் உங்களோட கூட இருக்காங்க. நானும் அந்த வாசகர்கள்ல ஒருத்தன்.
‘நல்ல எழுத்துக்கு காலம் தான் சாட்சி’ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, இன்னும் நிறைய இப்படிப்பட்ட கதைகள் உங்க கையால வரணும். நீங்க தொடர்ந்து எழுதணும். அதுக்கு எங்கள மாதிரி உண்மையான வாசகர்கள் எப்போதும் துணையா இருப்போம்.

Healthy discussions இருக்கட்டும்…
கதையும் உங்க flowல போகட்டும்…
எழுத்தும் இன்னும் உயரம் அடையட்டும்…

மனமார்ந்த வாழ்த்துகள் கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களே!”

“மதிப்பிற்குரிய கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,

முதல்ல ஒரு விஷயத்தை தெளிவாகச் சொல்லிக்கிறேன் கதாசிரியரே — நான் எந்த இடத்திலும் கதையை மாற்றணும், இப்படித்தான் எழுதணும் அப்படின்னு சொல்லவே இல்ல. நான் சொன்னது எல்லாம் வாசகரா படிக்கும்போது தோன்றின ஒரு observation மட்டும் தான்.

இந்த கதையில் சில சம்பவங்கள் — பவித்ரா, பிரகாஷ், ராஜ் ஆகியோரின் situations — ஒரு உச்சத்துக்கு போய், பிறகு திரும்ப அதே மாதிரி டவுன் ஆகி, அதே pattern மீண்டும் மீண்டும் வர்ற மாதிரி எனக்கு வாசகரா தோன்றுச்சு. அதைத்தான் நான் குறிப்பிட்டேன். அது critique மாதிரி இல்ல, ஒரு வாசகனோட பார்வை மட்டுமே.

ஆனா அது உங்களோட மனசை பாதிச்சிருந்தா அதுக்கு நான் தாழ்மையோடு வருத்தம் தெரிவிக்கிறேன் கதாசிரியரே. ‘சொல்லிய சொல் செம்பாக இருக்கணும்’ன்னு பெரியவர்கள் சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, வாசகர் சொல்றதும் தவறாக புரிஞ்சுக்கப்படக்கூடாது.

ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியா சொல்றேன் —
நான் கதையை எப்படி எழுதணும், என்ன மாற்றணும் அப்படின்னு எந்த இடத்திலும் தலையிடல, தலையிடவும் மாட்டேன். அது முழுக்க முழுக்க உங்களோட கற்பனை, உங்களோட எழுத்து உரிமை.

இப்போ நான் மனசார எடுத்த முடிவு என்னன்னா —
இந்த கதையைப் பற்றி இனிமே எந்த கருத்தும், எந்த கமெண்ட்டும் நான் இடமாட்டேன். இந்த வாசகர் பயணத்திலிருந்து நான் இப்போ வெளியேறுறேன்.

ஆனா இதுவரைக்கும் இந்த கதையை படிச்ச அனுபவம் எனக்கு ஒரு விஷயத்தை கொடுத்திருக்கு — ஒரு எழுத்து எவ்வளவு பேரை connect பண்ண முடியும் என்பதைக் காட்டியிருக்கிறது.

‘ஆரம்பம் இருக்குறதெல்லாம் முடிவுக்கு வழி காட்டும்’ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, என் வாசகர் பயணம் இங்கே முடிகிறது.

ஆனா ஒரு வேண்டுகோள் மட்டும் கதாசிரியரே —
இந்த கதையை நிறுத்தாம, தொடர்ச்சியாக எழுதுங்க. ஏன்னா இதுக்கு வாசகர்கள் நிறைய பேர் இருக்காங்க. ‘கைவிட்டால் கதை கெடும்’ன்னு சொல்வாங்க. அதனால அந்த வாசகர்களுக்காக நீங்க தொடரணும்.

உங்களோட எழுத்துக்கு நன்றி, பொறுமையாக பதில் சொன்னதுக்கும் நன்றி.

மிக்க நன்றி கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு.”..