[harry@1164]

રજની નાં પિતા ની આંખ પણ ભરાઈ આવી. તેમણે મારા હાથ પર હાથ મૂકી બોલ્યા;

“બાપજી જેવી તમારી અને ગુરુજી ની ઈચ્છા, હું તેમની ઈચ્છાઓ ને ટાળવા વાળો કોણ! પણ મારા તરફ થી તમે નિશ્ચિંત રહેજો. અને જયારે તમને લાગે કે તમારે અમારા ઘર ને પવિત્ર કરવા જેવું છે ત્યારે કોઈ પણ સંકોચ રાખ્યા વગર જ પધારી જજો. આપની દરેક ઈચ્છાઓ ની પૂર્તિ કરવા ની અમારી ફરજ સમજી ને પૂરી કરીશું બાપજી. અને હવે તો રજની એ પણ તૈયારી બતાવી દીધી છે કે તે તમારા અંગ દ્વારા દાન કરવા માં આવેલું વીર્ય ને સંભાળી ને બાળક ને જન્મ આપશે. અને જો ગુરુજી ની ઈચ્છા નાં હોય તો પણ બાળક કાઢાવાની જવાબદારી હું લઉં છું. અને ગીતા હવે મારી ફક્ત નામ પુરતી જ છે અને જ્યાં સુધી તમે પાછા નહિ આવો ત્યાં સુધી જ મારી પત્ની રહેશે. પછી આપના આગમના સાથે જ હું સામે થી તમને ગીતા ને ભેટ આપી દઈશ.” મૈત્રી રચિત વાર્તા.
 
જો કે તેમનો આવો વિશ્વાસ જોઈ ને મને પણ આંખ માં પાણી આવી ગયા. વિચારતો જ રહ્યો કે હું કેવો છું અને આ લોકો મારા માટે કેટલું છોડવા તત્પર છે. મને એક વખત તો એવો વિચાર આવી ગયો કે હવે બીજે ફાફા મારવા એના કરતા સામેથી આવેલા શિકાર ને સ્વીકારી ને તેમની સાથે બાકી નું જીવન વિતાવી લેવું જોઈએ. મેં ગીતા ની ગાંડ ની તિરાડ પર હાથ ફેરવતા કહ્યું: ગીતા ધન્ય છે તું અને તારા કરતા તારા પતિદેવ. મને હવે જવા ડો કેમ કે જો હું હવે વધુ અહી રોકાઈ જઈશ તો તારા શરીર ની સુગંધ મને રોકી લેશે.”
 
રજની આ સાંભળી ને ખુશ થઇ ગઈ, અને બોલી; “બાબાજી, અમે પણ આ જ તો ઈચ્છીએ છીએ કે તમે અમારી સાથે ઘરે ચાલો અને આપણે બધા ભેગા થઇ ને ગુરુજી ની સેવા કરતા રહીશું. હું અને માં બંને આપની ઈચ્છા મુજબ જ ઘર માં નાગી થઇ ને રહીશું ભલે પાપા સામે જ બેઠા હોય.”
 
રજની નાં પિતા એ પણ આંખો થી સંમતિ આપતા કહ્યું; “જી બાપજી, મેં તો પહેલા જ કહી દીધું છે કે હવે રજની અને ગીતા બંને નાં શરીર તમાર છે અને તેમનો મનફાવે તેમ ઉપયોગ કરજો. મારી શરમ રાખ્યા વગર, મને હવે કોઈ સંકોચ અહીં રહે કે રજની મારી સામે નાગી કેમ ફરે છે. કે ગીતા ને રૂમ માં ગુરુજી કેટલીવાર ચોદે છે. બસ બધી ગુરુજી ની ઈચ્છાઓ થી ઘર માં થશે. આપ જેમ કહેશો તેમ જ થશે.” લેખિકા મૈત્રી.
 
થોડીવાર બસ આમજ ચાલ્યું, મેં ગીતાના બોબલા દબાવ્યા અને રજની ના ચણીયા માં હાથ નાખી ને તેની ચૂત દબાવી, ગીતાનો પતિ બે હાથ જોડી ને આ જોતો રહ્યો. થોડી વાર બંને માં-બેટી ની ચૂત અને ગાંડ ને પ્રેમ કરી હું ઉભો થયો અને કહ્યું; તમારો પ્રેમ ઘણો જ સુંદર છે. પણ મારે આગળ ઘણું કરવાનું છે જો હું તમારા ઘરે રહીશ તો હું આ માં-બેટી નાં કાણાઓ માં જ અટવાયેલો રહીશ અને બીજી ઘણી દુખિયારી સ્ત્રીઓ મારા આ ઈલ્લાજ થી વંચિત રહી જશે. જે ગુરુજી ને નહિ પોસાય. પણ હું આવીશ ખરો ક્યારેક તો. પણ અત્યારે તો મને જવા દો, મારા પ્રેમીઓ.”
 
અને ત્રણે ની આંખો ચોધાર આંસુ સાથે અને હું ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો. સંપાદિકા ફનલવર.
 
===================
 
 
થોડું દૂર ચાલ્યા પછી, હું અટકી ગયો, પાછો ફર્યો અને પોતાની જાત સાથે હસ્યો.
 
"મને તારા જેવા લોકોની જ તો જરૂર છે ગીતા... જો અહીં નહીં, તો બીજે ક્યાંક. જ્યાં સુધી તારા જેવા લોકો આસપાસ છે, ત્યાં સુધી મારા લોડાને કોઈ તકલીફ નથી."
 
પણ બાબાને તે માર યાદ આવતાં જ તેમના ચહેરા પર કડવાશ દેખાઈ આવી. શરીરમાં દુખાવાની સાથે, ભૂતકાળની યાદો પણ ઉભરી આવી.
 
તેણે મનમાં નક્કી કર્યું, "હું જે કંઈ કરું, મારે તે વિચારપૂર્વક કરવું જોઈએ. હું માર ખાવા તૈયાર નથી."
 
"ચાલો... મેં એક ગામમાં તો આપનું કામ પત્યું... હવે ચાલો બીજું ગામ અને ચુતો શોધીએ."
 
પણ બાબાને તે મારપીટ યાદ આવતાની સાથે જ તે પોતાના ભૂતકાળમાંથી બહાર આવી ગયો.
 
તેણે મનમાં નક્કી કર્યું કે તેણે જે કંઈ કરવાનું છે તે તેણે સમજી વિચારીને કરવું પડશે. તે પૂજાને આટલી સરળતાથી મેળવી શકશે નહીં; તેણે ધીરજથી આગળ વધવું પડશે. સંયમ રાખી ને બધું તેની ઈચ્છા ઓ થી જ આગળ વધુ પડશે.
 
******************* 


આજ પુરતું અહી સુધી દોસ્તો.

ફરી મળીયે ત્યાં સુધી મૈત્રી  નાં જય ભારત.

બહુજ કામુકતા ભરી છે પ્લીઝ ભાઈ જલ્દી update આપ્યા કરો