విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

ఉదయం ఏడు గంటలు. ఢిల్లీలోని ఒక ప్రశాంతమైన, ఉన్నత వర్గాలు నివసించే ప్రాంతం అది. ఇక్కడ పెద్ద పెద్ద ప్రభుత్వ అధికారులు, వ్యాపారవేత్తలు నివసిస్తారు.
రాజీవ్ ఇంట్లో ఉదయం పూట ఉండే మామూలు హడావిడి మొదలైంది. రాజీవ్ భోజనాల బల్ల దగ్గర కూర్చుని కాఫీ తాగుతున్నాడు. నిన్న రాత్రి ఆ లాకర్ గురించిన భయాన్ని బలవంతంగా తన మనసులోంచి తీసేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. గుడిలో దొరికిన ఆ చీటీ, రాత్రి వచ్చిన ఆలోచనలు... అన్నీ తన మనసులోని భ్రమలే అని తనకు తాను సర్దిచెప్పుకుంటున్నాడు. తను శేఖర్ చౌదరి లాంటి ఒక శక్తివంతమైన వ్యక్తి అండలో ఉన్నాడు. ఎవ్వరూ తన వెంట్రుక కూడా పీకలేరని ధీమాగా ఉన్నాడు.
"నాన్నా, నా బడి సంచి సర్దిపెట్టవా!" ఏడేళ్ల కొడుకు రవి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి రాజీవ్ మెడను చుట్టేశాడు.
రాజీవ్ నవ్వుతూ కొడుకు తల నిమిరాడు. ఆ కొడుకే తన ప్రాణం. రవి ముఖం చూస్తే రాజీవ్ తన పాపాలన్నీ, ఆ నల్లధనాన్ని అంతా మర్చిపోతాడు. భార్య గీత వంటగది నుండి టిఫిన్ డబ్బా తెచ్చి రవి సంచిలో పెట్టింది.
"పద నాన్నా, ఈరోజు నిన్ను నేనే బడిలో దింపుతాను," రాజీవ్ కాఫీ కప్పు కింద పెట్టి తాళాల గుత్తి చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
రాజీవ్ కొడుకు చేయి పట్టుకుని ఇంటి గుమ్మం దాటి బయటకు వచ్చాడు. ఉదయం ఎండ చక్కగా వచ్చింది. దారి మీద బడి బస్సులు, కార్యాలయాలకు వెళ్లేవారి హడావిడి మొదలైంది. రాజీవ్ తెల్లటి ఖరీదైన కారు ఇంటి ముందు దారిపై ఆపి ఉంది. అంతా ప్రశాంతంగా, మామూలుగా ఉన్న ఉదయం.
సరిగ్గా ఆ క్షణంలో అతని చూపు కారు బానెట్ మీద పడింది.
తెల్లటి బానెట్ మీద, సరిగ్గా మధ్యలో ఒక ఎర్రటి కవరు ఉంది. చాలా సాధారణమైన కవరే, కానీ ఆ తెల్లటి రంగు మధ్యలో ఆ ఎరుపు రంగు ఒక ప్రమాద సంకేతం ఇస్తున్నట్టుగా ఉంది.
రాజీవ్ గుండె ఒక్కసారిగా జల్లుమంది. అతని కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయినట్టు అయ్యాయి.
"ఏమైంది నాన్నా? వెళ్దాం పదా!" రవి రాజీవ్ చేయి పట్టుకుని లాగాడు.
"నువ్వు... నువ్వు ఒక్క క్షణం ఇక్కడే నిలబడు రవి. నేను చూస్తాను," రాజీవ్ గుటక వేసి చాలా జాగ్రత్తగా కారు వైపు అడుగులు వేశాడు.
అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. అటూ ఇటూ చూశాడు. దారి మీద జనం ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళున్నారు. ఎవరూ ఇటువైపు చూడట్లేదు. రాజీవ్ వణుకుతున్న చేతులతో బానెట్ మీద నుండి ఆ ఎర్రటి కవరును తీసుకున్నాడు. కవరు మూతి అంటించి లేదు.
రాజీవ్ కవరు లోపలికి వేలు పెట్టి ఒక చిన్న కాగితం ముక్కను బయటకు తీశాడు.
ఆ కాగితాన్ని చూడగానే రాజీవ్ నెత్తిన ఆకాశం విరిగిపడినట్టు అయ్యింది. అతని కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.
అది సాధారణ కాగితం కాదు. అది చెత్తబుట్ట చెత్తలోంచి అతికించిన ఆ పనికిరాని రసీదు యొక్క మూడవ చిరిగిన ముక్క. ఆ కాగితం వెనుక వైపు ఎర్ర సిరాతో చాలా స్పష్టంగా ఇలా రాసి ఉంది—
"రాజీవ్, నీ కుటుంబం యొక్క ప్రతి అడుగు మాకు తెలుసు. కొన్ని లక్షల రూపాయల కోసం మాలాంటి తండ్రుల నుండి వాళ్ళ పిల్లల్ని దూరం చేశావు. ఈరోజు నువ్వు నీ కొడుకుని బడిలో దింపడానికి వెళ్తున్నావు. కానీ మేం తలచుకుంటే, రేపు ఈ కాగితాన్ని నీ కొడుకు బడి సంచిలో కూడా పెట్టగలం. శేఖర్ నిన్ను కాపాడలేడు."
రాజీవ్ చేతి నుండి ఆ ఎర్రటి కవరు జారి దారి మీద దుమ్ములో పడిపోయింది. అతని శరీరమంతా ఒక ఎండిన ఆకులా వణకడం మొదలుపెట్టింది.
మార్చి నెలలోని ఈ చల్లని ఉదయాన్నే రాజీవ్ నుదురు, మెడ, వీపు నుండి చెమట ధారలుగా కారడం మొదలైంది. దారి పక్కనున్న ఇళ్ళు, చెట్లు తనను చూసి నవ్వుతున్నట్టు అనిపించింది. ఈ దారి మీద తిరిగే ప్రతి మనిషి గుంపులో, ప్రతి కిటికీ వెనుక ఆ అదృశ్య వేటగాళ్లు దాక్కుని ఉన్నారని అతనికి అనిపించసాగింది.
రాజీవ్ తిరిగి తన కొడుకు రవి వైపు చూశాడు. రవి చాలా ప్రశాంతంగా తన బడి సంచి భుజానికి వేసుకుని నిలబడి ఉన్నాడు. రాజీవ్ గుండెల్లో ఆర్తనాదం మొదలైంది. తను చేసిన నల్లధనం, అవినీతి కేవలం దస్త్రాలకే పరిమితం అనుకున్నాడు. కానీ ఈరోజు, తాను ఎవరి జీవితాలనైతే నాశనం చేశాడో, వాళ్ళు తన పడకగది నుండి ఇంటి గుమ్మం వరకు వచ్చేసారని అర్థమైంది. వాళ్ళు తలచుకుంటే రాజీవ్ కొడుకుని అపహరించగలరు, కానీ వాళ్ళు అలా చేయలేదు. వాళ్ళు రాజీవ్‌ను మానసికంగా వికలాంగుడిని చేస్తున్నారు.
ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ వల్ల అమాయకుడైన మగాడి జీవితం నాశనమైనప్పుడు, కోర్టు ఉత్తర్వు వల్ల రజత్ లాంటి తండ్రి తన కూతురిని మళ్ళీ చూడలేకపోయినప్పుడు, ఆ తండ్రి గుండెల్లో ఎలాంటి మంట రగులుతుందో అర్జున్ వాళ్ళు రాజీవ్‌కు అర్థమయ్యేలా చేస్తున్నారు. ఈరోజు ఆ అగ్గి సెగ రాజీవ్‌కు తగులుతోంది. కోల్పోవడానికి ఏమీ లేనివాళ్లే ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన వాళ్ళు అని రాజీవ్‌కు ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.
"నాన్నా, ఆలస్యం అవుతోంది!" రవి పిలుపుతో రాజీవ్ తంద్రావస్థ నుండి బయటపడ్డాడు.
రాజీవ్ ఎలాగోలా కారు తలుపు తీసి రవిని వెనుక సీటులో కూర్చోబెట్టాడు. తర్వాత తను డ్రైవింగ్ సీటులో ధబ్ మని కూర్చున్నాడు. స్టీరింగ్ వీల్‌ను రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని తల వంచుకున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ఉబికి వస్తున్నాయి. ఏసీ నడుస్తున్నా అతని చొక్కా చెమటతో తడిసి శరీరానికి అంటుకుపోయింది.
భయంతో పిచ్చివాడైన రాజీవ్ ఇప్పుడు ఏం చేస్తాడు? అతని ముందు ఏ దారీ కనబడట్లేదు.
శేఖర్ చౌదరికి ఫోన్ చేయాలా? శేఖర్‌కు ఫోన్ చేసి, ఎవరో తన ఇంటి బయట ఉత్తరాలు పెట్టి వెళ్తున్నారని చెబితే, శేఖర్ అతన్ని కాపాడటానికి బదులుగా ఈ లోకం నుండే మాయం చేస్తాడు. శేఖర్‌కు రాజీవ్ ప్రాణం విలువ లేదు. శేఖర్ సాక్ష్యాలను నాశనం చేయాలనుకుంటాడు, మరియు రాజీవ్ స్వయంగా శేఖర్ అవినీతికి అతిపెద్ద సజీవ సాక్ష్యం. బహుశా శేఖర్ రాజీవ్ కుటుంబాన్ని కూడా అంతం చేస్తాడు, ఎవరూ నోరు విప్పకుండా.
అయితే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరకు పరుగెత్తాలా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరకు వెళ్ళి ఏం చెబుతాడు? తాను లంచం తీసుకుని శేఖర్ నకిలీ ఎన్జీఓ దస్త్రం ఆమోదించానని చెబుతాడా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు శేఖర్ జేబులో ఉన్నారు. రాజీవ్ సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో అడుగుపెట్టిన వెంటనే, శేఖర్ మనుషులు అతన్ని జైలులోనే చంపి ఉరి వేస్తారు, రాజీవ్ ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడని చెబుతారు. అంతేకాక, తన అవినీతిని ఒప్పుకుంటే రాజీవ్ ఉద్యోగం పోతుంది, పరువు పోతుంది, జీవితాంతం జైల్లోనే మగ్గిపోవాలి.
రాజీవ్ ఒక పంజరంలో చిక్కుకున్న ఎలుకలా గిలగిలా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. అతనికి ఊపిరి ఆడటం లేదు. తన కారు బానెట్ మీద ఈ ఎర్రటి కవరు పెట్టిన వాళ్ళు చాలా చల్లని మెదడున్న, అత్యంత ప్రమాదకరమైన వాళ్ళని అతనికి అర్థమైంది. వాళ్ళు రాజీవ్‌ను శారీరకంగా గాయపరచట్లేదు, వాళ్ళు రాజీవ్ మెదడును ఒక ప్రెషర్ కుక్కర్‌లా పేల్చేయాలని చూస్తున్నారు. శేఖర్ సామ్రాజ్యాన్ని మొత్తం నాశనం చేయగల ఏదో ఒకటి వాళ్లకు రాజీవ్ నుండి కావాలి.
రాజీవ్ కారుకు కేవలం యాభై మీటర్ల దూరంలో, దారి మలుపులో ఒక పాన్-బీడీ కొట్టు పక్కన పాత బైక్‌పై విక్రమ్, రజత్ కూర్చుని ఉన్నారు.
వాళ్ళు సాధారణ జాకెట్లు, హెల్మెట్లు ధరించి ఉన్నారు. ఎవరూ వాళ్ళను గుర్తించలేరు.
రజత్ చూపు రాజీవ్ కారు మీదే నిలకడగా ఉంది. రాజీవ్ తన కొడుకుని కారులో ఎక్కించడం చూసి రజత్ గుండెల్లో ఒకసారి మెలిపెట్టినట్టు అయ్యింది. అతనికి తన కూతురు ముఖం గుర్తొచ్చింది. కానీ మరుక్షణమే ఆ కోర్టు రోజు గుర్తొచ్చింది. మాయ లాంటి ఆడవాళ్ళు చెప్పే అబద్ధపు కేసుల వల్ల రజత్ లాంటి అమాయక తండ్రులను సమాజం కుక్కను తరిమినట్టు తరిమేస్తుంది. ఆడవాళ్ళు చట్టపరమైన సౌకర్యాలను దుర్వినియోగం చేసి చక్కగా సాగుతున్న సంసారాన్ని కూల్చినప్పుడు, ఈ రాజీవ్ లాంటి వాళ్ళే కదా డబ్బు కోసం ఆ అబద్ధపు పునాదిని నిర్మించేది.
"పని అయిపోయింది విక్రమ్ అన్నా," రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ మంచులా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు. "వాడికి భయం పట్టుకుంది. స్టీరింగ్ మీద తల బాదుకుంటున్నాడు. వాడి అహంకారం విరిగిపోయింది."
విక్రమ్ బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు. "మనం ఇంకేమీ చేయనవసరం లేదు రజత్. భయం అనేది మనిషి మెదడులోనే పుట్టి, మనిషిని లోపలి నుండి తినేస్తుంది. రాజీవ్ ఇప్పుడు తనే స్వయంగా అటువంటి ఒక తప్పు చేస్తాడు, అది మనల్ని నేరుగా శేఖర్ గొంతు దగ్గరకు తీసుకువెళ్తుంది."
విక్రమ్, రజత్ బైక్ తీసుకుని జనసందోహంలో కలిసిపోయారు. రాజీవ్ కారులో కూర్చుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతను రియర్‌వ్యూ అద్దంలో వెనుక సీటులో కూర్చున్న కొడుకు వైపు చూశాడు. అతను తన కొడుకుని కాపాడుకోవాలి. తన సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవాలి. శేఖర్ నాశనమైపోనీ, రాజీవ్ ఇప్పుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి ఏ స్థాయికైనా దిగజారడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
రాజీవ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా గట్టిపడ్డాయి. అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. తన జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. అతని చేతులు ఇప్పుడు వణకడం లేదు, కానీ చెమటతో తడిసి ఉన్నాయి. అతను ఫోన్‌లోని కాంటాక్ట్ లిస్ట్ స్క్రోల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
రాజీవ్ తన ఫోన్‌ను చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. చెమటతో తడిసి, మానసికంగా వికలాంగుడైన ఈ ఆడిటర్ ఎవరి నంబర్ డయల్ చేశాడు? అతను చివరికి శేఖర్ దగ్గరకు వెళ్ళి ప్రాణభిక్ష అడుగుతాడా, లేక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరకు వెళ్ళి జీవితాంతం జైల్లో మగ్గిపోయే దారిని ఎంచుకుంటాడా? లేక రాజీవ్, శేఖర్ లేదా అర్జున్—ఎవరూ ఊహించలేని వ్యక్తికి ఫోన్ చేస్తున్నాడా? ఈ ఒక్క ఫోన్ కాల్, అర్జున్ వాళ్ళు పన్నిన వల లోపలే మరో కొత్త మృత్యు ఉచ్చును సృష్టిస్తుందా?









ఢిల్లీ రోడ్డు మీద తన కారులో కూర్చున్న రాజీవ్ భయంతో థరథర వణికిపోతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి, గుండెల్లో ఎవరో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. కొడుకు బడి ముందు కనిపించిన ఆ ఎర్రటి కవరు, అందులోని చిరిగిన కాగితపు ముక్కలు అతని అహంకారాన్ని, భద్రతా భావాన్ని పూర్తిగా మట్టిలో కలిపేశాయి.
రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేకపోయాడు. వణుకుతున్న చేతులతో తన ఫోన్ తీసి, నేరుగా శేఖర్ చౌదరి వ్యక్తిగత నంబరుకు డయల్ చేశాడు.
కొన్నిసార్లు మోగిన తర్వాత, అవతలి నుండి శేఖర్ గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. "ఏంటి రాజీవ్? ఈ నంబరుకు నాకు ఫోన్ చేయొద్దని చెప్పాను కదా?"
"సార్... నన్ను కాపాడండి సార్!" రాజీవ్ దాదాపుగా కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. అతని గొంతు భయంతో పూడుకుపోతోంది. "వాళ్ళు నా కారు బానెట్ మీద ఉత్తరం పెట్టి వెళ్లారు సార్! ఎర్రటి కవరు! లోపల ఆ రద్దు చేసిన ఫైలు చిరిగిన ముక్కలున్నాయి. వాళ్ళు నా కొడుకు మీద నిఘా పెట్టామని రాశారు. సార్, వాళ్ళు నా కుటుంబాన్ని నాశనం చేసేస్తారు! నా వల్ల కావడం లేదు సార్, నేను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరికి వెళ్తాను..."
"నోరు మూసుకో రాజీవ్!" ఫోన్ అవతలి నుండి శేఖర్ పాములా బుసకొట్టాడు. అతని స్వరంలో ఎంత చల్లని, భయంకరమైన కోపం ఉందంటే, రాజీవ్ ఏడుపు ఒక్క క్షణంలో ఆగిపోయింది. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరికి వెళ్తే నువ్వు ప్రాణాలతో తిరిగి రావు. ఇక నీ కుటుంబానికి ఏమవుతుందో నేను చెప్పలేను. నువ్వు మౌనంగా ఉండు. నీకేమీ కాదు. ఇది కేవలం ఒక చవకబారు బెదిరింపు. నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు కంగారుపడి ఏ పిచ్చిపనీ చేయకు."
రాజీవ్ ఏదో చెప్పేలోపే, శేఖర్ ఫోన్ పెట్టేశాడు.
ఢిల్లీలోని తన విలాసవంతమైన పెంట్‌హౌస్‌లో, తన విశాలమైన కేబిన్‌లో కూర్చున్న శేఖర్, ఫోన్‌ను సోఫా మీదకి విసిరికొట్టాడు. అతను రాజీవ్‌ను ప్రశాంతంగా ఉండమని చెప్పినా, తన గుండెల్లోంచి ఇప్పుడు ఒక చల్లని భయంకరమైన ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది.
శేఖర్ గాజు కిటికీ ముందు నిలబడ్డాడు. అతని దవడలు బిగుసుకుపోయాయి, నుదుటిపై చింత రేఖలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
రాజీవ్ కారు బానెట్‌పై ఎర్రటి కవరు! అంటే ఈ పని చేస్తున్న వాళ్ళు కేవలం ఫోన్‌లో బెదిరించడం లేదు. వాళ్ళు భౌతికంగా రాజీవ్ చుట్టూ తిరుగుతున్నారు. వాళ్లకు రాజీవ్ ఇల్లు తెలుసు, అతని కొడుకు బడి తెలుసు. ఇది సాధారణ మనుషుల పని కాదు. ఇది చాలా కచ్చితమైన, చల్లని మెదడుతో వేసిన ప్లాన్.
కానీ ఆ రద్దు చేసిన ఫైలు విషయం బయటివాళ్లకు ఎలా తెలుస్తుంది?
శేఖర్ మెదడులో మొదట అర్జున్ పేరే మెదిలింది. కానీ మరుక్షణమే అతను ఒక నిర్లక్ష్యపు నవ్వు నవ్వాడు. ఒక బిచ్చగాడిగా మారిన మనిషి, జేబులో పది రూపాయలు లేనివాడు, ఢిల్లీ రోడ్ల మీద కూర్చుని ఇంత పెద్ద కార్పొరేట్ సామ్రాజ్యంతో మానసిక ఆట ఆడతాడా? అసంభవం.
అర్జున్, అతని న్యాయవాది మిత్రుడు విక్రమ్ ఎలుకల్లా ఎక్కడో దాక్కుని ఉంటారు. వాళ్ల దగ్గర తినడానికి డబ్బులు లేవు. ఒక పేద, నిరుపేద మనిషి ఎప్పటికీ ఇంత శక్తివంతమైన వ్యవస్థను కదిలించలేడు, అని శేఖర్ అనుకున్నాడు. శేఖర్ యొక్క ఈ తీవ్రమైన అహంకారం, అర్జున్ వాళ్ళ స్నేహశక్తిని చిన్నచూపు చూడటమే అతను చేయబోయే అతిపెద్ద తప్పు.
అర్జున్ వాళ్ళ మీద నుండి దృష్టి మళ్ళించి శేఖర్ ఇప్పుడు తన సొంత స్థావరం వైపు చూశాడు. ఇంట్లోని ఎలుకే అసలు పని చేస్తోందని అతనికి అనిపించింది.
రావుిల, మాయ.
ఈ ఇద్దరు ఆడవాళ్ళపై శేఖర్ అనుమానం ఇప్పుడు కొండంత అయ్యింది. రావుిలకు ప్రాజెక్టు విషయాలన్నీ తెలుసు, కానీ రావుిల చాలా పిరికిది. ఆమె శేఖర్‌ను యముడిలా చూసి భయపడుతుంది. ఒంటరిగా ఇంత పెద్ద ప్రమాదం ఆమె తీసుకోదు.
కానీ మాయ?
మాయ ముఖం గుర్తుకురాగానే శేఖర్ కళ్ళు కోపంతో చిన్నవయ్యాయి. మాయ సాధారణ అమ్మాయి కాదు. మాయ డబ్బు మీద ఆశతో తన భర్తనే రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిగా మార్చిన ఒక విష సర్పం. ఏ ఆడదైతే కొన్ని దొంగ కన్నీళ్లు కార్చి, మహిళా రక్షణ చట్టాలను దుర్వినియోగం చేసి తన చక్కగా సాగుతున్న సంసారాన్ని నాశనం చేయగలదో, ఆమె శేఖర్‌ను కూడా కాటు వేయగలదు. మాయ దురాశకు అంతు లేదు. బిల్లు ఆమోదించబడిన తర్వాత మొత్తం డబ్బును తన చేతుల్లోకి తీసుకోవడానికి మాయ లోపాయికారీగా శేఖర్‌ను బెదిరించడానికి వల పన్నుతోందా?
శేఖర్ ఇంటర్‌కామ్ బటన్ నొక్కి తన ముఖ్య భద్రతా అధికారి రాణాను పిలిచాడు.
"రాణా, వెంటనే నా గదికి రా."
కొన్ని నిమిషాల్లో రాణా ఒక ఐప్యాడ్ చేతపట్టుకుని కేబిన్‌లోకి అడుగుపెట్టాడు.
"రాణా, నువ్వు అర్జున్, వాడి ముఠా కోసం వెతకడం ప్రస్తుతానికి పక్కన పెట్టు," శేఖర్ చాలా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు. "వాళ్ళు చెత్త. వాళ్ళ సంగతి నేను తర్వాత చూసుకుంటాను. నువ్వు నాకు మాయ నివేదిక ఇవ్వు. మాయ నిన్న రాత్రి నుండి ఎవరెవరితో మాట్లాడింది? రావుిలతో ఆమె ఏం మాట్లాడింది?"
రాణా ఐప్యాడ్‌ను తెరచి శేఖర్ ముందు పెట్టాడు. "సార్, రావుిల మేడమ్‌తో మాయ మేడమ్ కేవలం పని గురించే మాట్లాడారు. కానీ మాయ మేడమ్ గురించిన ఒక రహస్య విషయం మాకు తెలిసింది."
"ఏమిటది?" శేఖర్ కనుబొమ్మలు ముడిచి ఐప్యాడ్ తెర వైపు చూశాడు.
"సార్, మాయ మేడమ్ మనం ఇచ్చిన ఫోన్ కాకుండా ఒక రహస్య ఫోన్ వాడుతున్నారు. నిన్న రాత్రి ఆమె ఆ ఫోన్ నుండి ఒక నిర్దిష్ట నంబరుకు చాలాసేపు మాట్లాడారు."
"ఎవరి నంబరు అది?" శేఖర్ స్వరం ఇప్పుడు పదునైన బ్లేడులా వినిపించింది.
"అజయ్. మాయ మేడమ్ సొంత అన్న."
అజయ్! ఆ పేరు వినగానే శేఖర్ మెదడులో ఒక పాత ఫైలు తెరుచుకుంది.
ఈ అజయ్‌ను శేఖర్‌కు బాగా తెలుసు. అజయ్ కింది స్థాయికి చెందిన ఒక జిత్తులమారి, దురాశపరుడు. అర్జున్‌తో మాయ నకిలీ విడాకుల కేసు నడుస్తున్నప్పుడు, ఈ అజయే పెద్ద పాత్ర పోషించాడు. అర్జున్‌ను మెడపట్టి తన సొంత ఇంటి నుండి గెంటేయడం వెనుక ఈ అజయ్ హస్తం ఉంది.
భద్రతా కారణాల వల్ల తన కుటుంబ సభ్యులందరితో సంబంధాలు తెంచుకున్నానని మాయ శేఖర్‌కు చెప్పింది. ఈ భారీ ప్రణాళికలో తను ఒంటరినని చెప్పింది. కానీ ఇప్పుడు చూస్తే, మాయ అబద్ధం చెప్పిందని తెలుస్తోంది. ఆమె లోపాయికారీగా తన అన్న అజయ్‌తో సంబంధాలు కొనసాగిస్తోంది.
ఎందుకు?
శేఖర్ మెదడులో ఇప్పుడు అనుమానాల సంక్లిష్టమైన వల ఏర్పడటం మొదలైంది. మాయ తన అన్న అజయ్‌ను ఉపయోగించి ఈ బెదిరింపు ఆట ఆడుతోందా? అజయ్ లాంటి కింది స్థాయి గూండాలతో మాయ రాజీవ్ కారులో ఎర్రటి కవరు, ఉత్తరం పంపిస్తోందా? మాయ అజయ్ ద్వారా శేఖర్‌ను భయపెట్టి, ఆ 1700 కోట్ల పూర్తి సామ్రాజ్యాన్ని తన, తన అన్న చేతుల్లోకి తీసుకోవాలనుకుంటుందా?
లెక్కలు చూస్తే అన్నీ కచ్చితంగా సరిపోతున్నాయి. ఆడవాళ్ళ ఈ భయంకరమైన స్వార్థం, దురాశ శేఖర్‌ను లోలోపల మరింత క్రూరంగా మార్చింది. మాయ తనను వెర్రిదాన్ని చేస్తుందని అనుకుంటోంది!
"రాణా," శేఖర్ ఐప్యాడ్‌ను రాణా చేతికిచ్చి కిటికీ వైపు తిరిగాడు. "మాయ హోటల్ గది బయట నిఘా మరింత కట్టుదిట్టం చేయి. మనం ఆమె అన్నను కనిపెట్టామని మాయకు కలలో కూడా తెలియకూడదు. ఈ సాయంత్రంలోగా నాకు అజయ్ పూర్తి జాతకం కావాలి. వాడు ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాడు, ఏం చేస్తున్నాడు, అన్నీ. ఒకవేళ మాయ తన అన్నను అడ్డుపెట్టుకుని నాకు వ్యతిరేకంగా ఎత్తు వేస్తే, రేపు ఉదయం ఇంటర్వ్యూకి ముందే ఆ అన్నాచెల్లెళ్లిద్దరినీ కాకులు, గద్దలు కూడా కనుక్కోలేని చోట పాతేస్తాను."
రాణా సెల్యూట్ చేసి వేగంగా గది నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.
శేఖర్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. ఈ ఆట ఇప్పుడు చాలా సంక్లిష్టమైనది అయిపోయిందని అతనికి అనిపిస్తోంది. అతను ఒక పెద్ద తప్పు చేస్తున్నాడు. అసలు శత్రువును వదిలేసి, తన ఇంట్లోని ఈ మురికి రాజకీయం, ఆడవాళ్ళ విషపూరితమైన నమ్మకద్రోహం గురించి ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నాడు.
సరిగ్గా ఇదే అవకాశం కోసం నగరం అవతలి వైపు కూర్చున్న అర్జున్ వాళ్ళు ఎదురుచూస్తున్నారు.
ఢిల్లీలోని ఒక పాత, దుమ్ముపట్టిన, శిథిలావస్థలో ఉన్న గిడ్డంగిలో అప్పుడు మరో దృశ్యం నడుస్తోంది. అక్కడ ఏసీ లేదు, ఖరీదైన తివాచీలు లేవు, విస్కీ గ్లాసులు లేవు. నేల మీద ఒక వార్తాపత్రిక పరిచి ఉంది. దాని మీద ముగ్గురు మనుషులు కూర్చుని ఉన్నారు—అర్జున్, విక్రమ్, రజత్.
వాళ్ళ బట్టలు మురికిగా ఉన్నాయి, ముఖాలపై గడ్డం, కళ్ళలో నిద్ర లేదు. రజత్ రోడ్డు పక్కన కొట్టు నుండి ఒక ప్లాస్టిక్ సంచిలో కొన్ని రొట్టెలు, కూర తెచ్చాడు. ఆ ముగ్గురు మగవాళ్ళు ఒకే సంచి నుండి ఆహారాన్ని పంచుకుని తింటున్నారు. వాళ్ళ జీవితంలో ఇప్పుడు అహంకారం లేదు, డబ్బు మీద ఆశ లేదు. వాళ్లకు ఉన్నదల్లా ఒకరిపై ఒకరికి నిస్వార్థమైన ప్రేమ, తీవ్రమైన బాధ నుండి పుట్టిన నిశ్శబ్ద పట్టుదల మాత్రమే.
అర్జున్ ఒక రొట్టె ముక్క నోట్లో పెట్టుకుని విక్రమ్ వైపు చూశాడు. "రాజీవ్ ఫోన్ చేశాడా?"
విక్రమ్ ఒక పొడి నవ్వు నవ్వాడు. అతను తన జేబులో ఉన్న, రాజీవ్‌కు పంపిన ఎర్ర కవరులోని ఉత్తరంలో రాసిన తెలియని నంబరు ఉన్న ఫోన్‌ను బయటకు తీశాడు.
"ఇంకా రాలేదురా," విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు. "కానీ వస్తుంది. భయం మనిషి మెదడును ఎంతగా స్తంభింపజేస్తుందంటే, చివరికి వాడు తన నీడను చూసి కూడా భయపడటం మొదలుపెడతాడు. రాజీవ్ ఇప్పుడు శేఖర్, మన మధ్య చిక్కుకుపోయాడు. వాడు ఈ రాత్రికే మనకు ఫోన్ చేస్తాడు. మనం సిద్ధంగా ఉండాలి."
అర్జున్ తల ఊపాడు. అతని ఏకాగ్రత చెదరలేదు. శక్తిలేని మనిషి ఏమీ చేయలేడని శేఖర్ చౌదరి అనుకుంటుండవచ్చు. కానీ మగవాళ్ళ ఈ నిస్వార్థ స్నేహం ముందు ఏ నల్లధనం, అధికారం నిలబడలేవని శేఖర్‌కు తెలియదు.
శేఖర్ అనుమానం ఇప్పుడు పూర్తిగా మాయ, ఆమె అన్న అజయ్ వైపు మళ్ళింది. తన స్థావరంలోని ఈ విషపూరితమైన ద్రోహం లెక్కలు సరిచూసుకోవడంలో, శేఖర్ అసలైన వేటగాళ్ల వైపు నుండి తన దృష్టిని మళ్ళించాడా?