విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

హైదరాబాద్ శివార్లలో, ఒక ఇరుకైన, దుమ్ముపట్టిన బస్తీ. సన్నని సందులకు ఇరువైపులా ఒకదానికొకటి ఆనుకుని ఉన్న ఇళ్ళు. ఈ బస్తీలో ఎవరి బతుకు వారిదే, ఎవరూ ఇతరుల గురించి పట్టించుకోరు. అందరూ తమ ఎముకలు విరిగేలా చేసే కష్టం, బతుకు పోరాటంలో నిమగ్నమై ఉంటారు.
అలాంటి ఒక సందు చివర, ఒక పాత, ఒక్క అంతస్థు ఇంటి ముందు ఆదిత్య మోటారుసైకిల్ ఆగింది. ఆ ఇంటి చుట్టూ దాదాపు ఎనిమిది అడుగుల ఎత్తైన ఇటుక గోడ, దానిపైన పగిలిన గాజు ముక్కలు అమర్చి ఉన్నాయి. బయట నుండి చూస్తే అదొక పాడుబడిన గిడ్డంగిలా కనిపిస్తుంది. కానీ లోపల ఒక చిన్న వాకిలి, మధ్యస్థ పరిమాణంలో రెండు గదులు ఉన్నాయి.
"ఇదే మీ కొత్త రహస్య స్థావరం," ఆదిత్య తాళం తీస్తూ అన్నాడు. "నా దూరపు బంధువు ఇల్లు. ఆయన గత ఐదేళ్లుగా సొంత ఊరిలోనే ఉంటున్నాడు. ఈ సందులోకి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ, వార్తా సాధనాలు వాళ్ళు గానీ కన్నెత్తి కూడా చూడరు."
అర్జున్, విక్రమ్, జస్టిస్ రావు లోపలికి అడుగుపెట్టారు. గదిలో ఒక పాత నవారు మంచం, రెండు ప్లాస్టిక్ కుర్చీలు, ఒక దుమ్ముపట్టిన టేబుల్ తప్ప మరేమీ లేదు. కానీ గడిచిన కొన్ని రోజుల నరకయాతన తర్వాత, ఈ నాలుగు గోడల భద్రత, ఎత్తైన గోడల చాటు వారికి ఒక విలాసవంతమైన కోటలా అనిపించింది.
అర్జున్ ఇనుప మంచం మీద కూలబడ్డాడు. అతని కాలికి కట్టు ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది, కానీ యాంటీబయాటిక్స్ దయవల్ల జ్వరం తగ్గింది. అతని ముఖ కండరాలు ఇప్పుడు రాయిలా గట్టిపడ్డాయి. గడిచిన కొన్ని రోజుల్లో ఆదర్శం, నిజాయితీ, తర్కం అనే తెరలన్నీ అతని కళ్ళ ముందు నుండి తొలగిపోయాయి. ఈ సమాజం కేవలం అధికారం, డబ్బు భాషనే అర్థం చేసుకుంటుందని అతనికి ఇప్పుడు తెలుసు.
"మన చేతిలో ఇంకా కొద్ది రోజులే సమయం ఉంది," విక్రమ్ జేబులోంచి నలిగిపోయిన వార్తాపత్రికను తీసి టేబుల్ మీద పెట్టాడు. పత్రిక మొదటి పేజీలోనే మాయ నవ్వుతున్న ముఖం, రాబోయే వారంలో 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' గురించిన వార్త ఉన్నాయి.
"సుప్రీం కోర్టు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, వార్తా సాధనాలు—అన్నీ శేఖర్ చౌదరి జేబులో ఉన్నాయి," జస్టిస్ రావు గారు ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి అన్నారు. "మనం గనుక నేరుగా దాడి చేయడానికి ప్రయత్నిస్తే, శేఖర్ మనుషులు మనల్ని రోడ్డు మీద కుక్కల్ని కొట్టినట్టు కొట్టి చంపేస్తారు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు దాన్ని ఎదురుకాల్పులు అని చిత్రీకరిస్తారు. శేఖర్ కలలో కూడా ఊహించలేనిది మనకు కావాలి."
అర్జున్ ఏకధాటిగా వార్తాపత్రిక వైపే చూస్తున్నాడు. అతను చాలా నెమ్మదిగా, కానీ పదునైన స్వరంతో అన్నాడు, "శేఖర్ చౌదరి 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని నడుపుతున్నాడు. ఇంత పెద్ద సంస్థాగత సామ్రాజ్యం ఎప్పుడూ గాలిలో నిలబడదు. అతని విదేశీ స్వచ్ఛంద సంస్థల నిధులు, మంత్రులకు ఇచ్చే లంచాలు, బోగస్ కంపెనీల పన్ను ఎగవేత—వీటన్నిటికీ ఒక భౌతిక ఆనవాళ్ళు లేదా రాతపూర్వక రుజువు ఎక్కడో ఒకచోట ఖచ్చితంగా ఉంటుంది. అది శేఖర్ సంస్థాగత ఆఫీస్‌లోని ఏదో ఒక లాకర్‌లో లేదా ఫైల్‌లో దాచి ఉంటుంది."
"కానీ శేఖర్ సంస్థాగత ఆఫీస్‌లోకి ప్రవేశించడం సాధారణ విషయం కాదు," విక్రమ్ నుదుటిపై చేయి పెట్టుకుని అన్నాడు. "ఆ బిల్డింగ్ మొత్తం నిఘా కెమెరాలు, వేలిముద్ర స్కానర్లు, ప్రైవేటు భద్రతతో కట్టుదిట్టంగా ఉంటుంది. ఒక ఈగ కూడా దూరే వీలు లేదు."
ఆదిత్య ఇంతసేపు మౌనంగా తలుపుకు ఆనుకుని అంతా వింటున్నాడు. అతను ఇప్పుడు గదిలోకి వచ్చాడు.
"ఈగ దూరే వీలు లేకపోవచ్చు విక్రమ్, కానీ ఒక ఎలుక మాత్రం ఖచ్చితంగా దూరగలుగుతుంది," ఆదిత్య ముఖంలో ఒక వంకర నవ్వు మెరిసింది.
అర్జున్, విక్రమ్ ప్రశ్నార్థకంగా ఆదిత్య వైపు చూశారు.
"శేఖర్ చౌదరి ఆ మెరిసే సంస్థాగత ఆఫీస్‌లో ఒక అబ్బాయి పనిచేస్తున్నాడు," ఆదిత్య చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "అతని పేరు రతన్. చాలా సాధారణ, పేద కుటుంబానికి చెందినవాడు. అతని పని మూడో అంతస్తులో పెద్ద సార్ల కార్యాలయ బల్లల దగ్గరకు తేనీరు తీసుకువెళ్ళడం, పెద్ద పెద్ద ఫైళ్ళను నకలు తీయడం. రెండేళ్ల క్రితం రతన్ తల్లి క్యాన్సర్ చికిత్స కోసం నా స్వచ్ఛంద సంస్థ నుండి నేను కొంత డబ్బు ఏర్పాటు చేశాను. అతను చాలా పిరికివాడు, కానీ అతను నన్ను దేవుడిలా భావిస్తాడు."
అర్జున్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా మెరిశాయి. ఒక ప్రభుత్వ తనిఖీ అధికారిగా అతనికి తెలుసు, పైస్థాయి అధికారులు ఎంత పెద్ద అవినీతి చేసినా, ఫైళ్ళ పేజీలు చివరికి కింది స్థాయి బంట్రోతులు లేదా నకలు తీసేవాళ్ళ చేతుల మీదుగానే వెళ్తాయని.
"ఆదిత్య అన్నా, మీరు రతన్‌ను ఈ రాత్రికే ఇక్కడికి పిలవగలరా?" అర్జున్ నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
ఆదిత్య తలూపి జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు.
రాత్రి పది గంటల నిశ్శబ్దంలో రహస్య స్థావరం తలుపు మీద మెల్లగా చప్పుడు కాగానే ఆదిత్య తలుపు తీశాడు. లోపలికి రతన్ అడుగుపెట్టాడు. ఒంటి మీద ఒక చవకబారు, మురికి చొక్కా, నొక్కులు పడిన బుగ్గలపై తీవ్రమైన భయం కనిపిస్తోంది. గదిలోని మినుకుమినుకుమంటున్న వెలుగులో అపరిచితులైన అర్జున్, విక్రమ్‌లను చూసి అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"ఆదిత్య అన్నా... మీరు హఠాత్తుగా ఇంత రాత్రి పిలిచారేంటి?" రతన్ గొంతు వణికిపోతోంది.
ఆదిత్య రతన్ భుజం మీద చేయి వేసి అతన్ని గది మధ్యలోకి తీసుకొచ్చాడు. "భయపడకు రతన్. వీళ్ళు నాకు చాలా కావాల్సిన వాళ్ళు. వీళ్ళకు నీ నుండి ఒక చిన్న సహాయం కావాలి. ఆ శేఖర్ చౌదరి ఆఫీసు విషయంలో."
శేఖర్ చౌదరి పేరు వినగానే రతన్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతను వెంటనే రెండు చేతులు జోడించాడు.
"ఆదిత్య అన్నా, మీరు మా అమ్మ ప్రాణాలు కాపాడారు. మీరు చెబితే నేను ఈ రాత్రే బిల్డింగ్ పైనుంచి దూకేస్తాను. కానీ బాబు గారు," రతన్ విక్రమ్, అర్జున్‌ల వైపు చూసి దాదాపు ఏడ్చేసినంత పనిచేశాడు, "మీరు శేఖర్ గారితో పెట్టుకోవద్దు. ఆయన ఎంత ప్రమాదకరమైన వ్యక్తో మీకు తెలియదు! ఆయన ఆఫీసుకు పెద్ద పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్లు, జడ్జి గారు వచ్చి తేనీరు తాగి, సలాం కొడతారు. మీరు అక్కడ నిలబడలేరు."
విక్రమ్ ముందుకు వచ్చి కొంత డబ్బు రతన్ వైపు చూపిస్తూ అన్నాడు, "మేము కేవలం ఆ ఆఫీసులోకి వెళ్ళడానికి ఒక మ్యాప్ మాత్రమే అడుగుతున్నాం రతన్. రాత్రిపూట ఏ అత్యవసర మార్గం నుండి లోపలికి వెళ్ళొచ్చు, లెక్కల విభాగం ఎక్కడ ఉందో చెబితే చాలు."
ఆ డబ్బును చూసి రతన్ వణికిపోయాడు. అతను రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని నేల మీద కూలబడ్డాడు. "క్షమించండి బాబు గారు. నేను ఆ మ్యాప్ ఇవ్వలేను. మీరు రాత్రి ఆ బిల్డింగ్‌లోకి వెళితే, శేఖర్ గారి సెక్యూరిటీ మిమ్మల్ని కుక్కను కొట్టినట్టు కొట్టి చంపుతారు. అక్కడ వేలిముద్ర తాళాలు, వేల కెమెరాలు ఉన్నాయి. ఆయన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉన్నతాధికారులతో తన బూట్లు తుడిపిస్తాడు! మీరు అక్కడికి వెళితే ప్రాణాలతో తిరిగి రారు. నేను ఈ పాపంలో భాగస్వామిని కాలేను."
రతన్ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
అర్జున్ ఇంతసేపు నిశ్శబ్దంగా రతన్ నిస్సహాయతను, భయాన్ని గమనిస్తున్నాడు. ఒక సాధారణ పేద బంట్రోతు భయంలో అతను తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకున్నాడు. అధికారమున్న వాళ్ళ ముందు సాధారణ మగవాళ్ళు ఎంత నిస్సహాయంగా ఉంటారో అర్జున్‌కు అణువణువునా తెలుసు. అతను తమను కాపాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని అర్జున్ అర్థం చేసుకున్నాడు. ఆఫీస్‌లోకి రాత్రికి రాత్రే దూరి జేమ్స్ బాండ్‌లా అక్రమ ప్రవేశం చేయడం సినిమాల్లో బాగుంటుంది, కానీ వాస్తవంలో అది ఆత్మహత్యా సదృశ్యం.
అర్జున్ నెమ్మదిగా రతన్ ముందు మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు. అతని గొంతు చాలా మృదువుగా ఉంది, కానీ అందులో ఒక విచిత్రమైన భరోసా ఉంది.
"మేము శేఖర్‌తో పెట్టుకోవాలనుకోవట్లేదు రతన్," అర్జున్ రతన్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "మేము కేవలం మా ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలనుకుంటున్నాం. నువ్వు చెప్పింది నిజమే, మేము ఆ బిల్డింగ్‌లోకి వెళ్ళడం మూర్ఖత్వం. మేము రాత్రి అక్కడికి వెళ్ళము."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అర్జున్ వైపు చూశాడు.
అర్జున్ రతన్‌ను పైకి లేపాడు. "నువ్వు మూడో అంతస్తులో అన్ని చోట్లా తిరుగుతావు. పెద్ద సార్ల దగ్గర పనికిరాని కాగితాలను ముక్కలు చేసే యంత్రాన్ని శుభ్రం చేసేది నువ్వే కదా?"
రతన్ తలూపాడు. "అవును బాబు గారు. నల్ల పాలిథిన్ కవర్‌లో వేసి కింద చెత్తబుట్టలో పడేస్తాను."
"చాలు. మాకు అంతే కావాలి," అర్జున్ కళ్ళలో ఒక వేటగాడి చల్లని లెక్క మెరిసింది. "నాకు ఏ ల్యాప్‌టాప్, అక్రమ ప్రవేశం వద్దు. నువ్వు రేపటి నుండి లెక్కల విభాగం చెత్తబుట్ట నుండి ఆ పనికిరాని, ముక్కలు చేసిన కాగితాలను ఒక నల్ల పాలిథిన్ కవర్‌లో వేసి నాకు తెచ్చి ఇవ్వు. ఎవరికీ అనుమానం రాదు."
రతన్ ఆశ్చర్యంగా అర్జున్ వైపు చూశాడు. కేవలం పనికిరాని కాగితపు ముక్కలా?
రతన్ ఆ చెత్తను తెచ్చివ్వడానికి ఒప్పుకుని రహస్య స్థావరం నుండి వెళ్ళిపోయాడు. విక్రమ్ నిరాశగా అర్జున్‌ను అడిగాడు, "నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా అర్జున్? ముక్కలు చేసిన, పనికిరాని కాగితాలతో నువ్వు శేఖర్ సామ్రాజ్యాన్ని కూలుస్తావా?"




ఢిల్లీ శివార్లలో, దుమ్ముపట్టిన రహదారికి చాలా లోపల ఒక పాత, ఊపిరాడని ఇటుకలతో కట్టిన భారీ భవనం ఉంది. బయట ఎలాంటి గుర్తుఫలకం లేదు, కేవలం ఎత్తైన ఇనుప ద్వారం, దానిపైన ముళ్ళ కంచె మాత్రమే ఉన్నాయి. ఆ ప్రదేశం ఒక మానసిక చికిత్సాలయం, లేదా సూటిగా చెప్పాలంటే ఒక పిచ్చాసుపత్రి.
విక్రమ్, ఆదిత్య ద్వారం బయట నిలబడి ఉన్నారు. విక్రమ్ ముఖం పాలిపోయింది. గత రాత్రి జరిగిన ఆ ఊపిరి బిగబట్టేంత అనుభవం తర్వాత, ఈ ఉదయం ఆదిత్య అతన్ని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాడు. అర్జున్‌ను కొత్త రహస్య స్థావరంలోనే ఉంచారు, ఎందుకంటే అతని కాలి గాయం వల్ల నడవలేకపోతున్నాడు.
ఆదిత్య ద్వారం దగ్గరున్న కాపలాదారుడికి కొంత డబ్బు ఇచ్చి లోపలికి వెళ్ళే ఏర్పాటు చేసుకున్నాడు.
"నాకు అర్థం కావట్లేదు ఆదిత్య అన్నా, మీరు నన్ను హఠాత్తుగా ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చారు?" విక్రమ్ లోపలికి వెళ్తూ కొంచెం విసుగ్గా, అలసిపోయిన స్వరంతో అన్నాడు. "మన చేతిలో సమయం చాలా తక్కువగా ఉంది."
ఆదిత్య ఏ సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను పొడవైన, చీకటిగా, తేమగా ఉన్న ఒక నడవా గుండా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. నడవాకు రెండు వైపులా చిన్న చిన్న గదులు, ప్రతిదానికి బరువైన ఇనుప కడ్డీలు ఉన్నాయి. లోపలి నుండి అమానుషమైన అరుపులు, మూలుగులు, అసంబద్ధమైన ప్రేలాపనలు వినిపిస్తున్నాయి. ఫినాయిల్ ఘాటైన వాసనకు విక్రమ్‌కు వాంతి వచ్చేలా ఉంది.
నడవాకు చిట్టచివరన, ఒక చీకటి గది ముందు ఆదిత్య ఆగిపోయాడు.
"అతను కనిపిస్తున్నాడా విక్రమ్?" ఆదిత్య కడ్డీల లోంచి గది వైపు చూస్తూ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ మంచులా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు.
విక్రమ్ కడ్డీల దగ్గరికి వెళ్లి నిలబడ్డాడు. గది లోపల, ఒక మురికి నేల మీద ఒక యువకుడు, అందమైన అబ్బాయి కూర్చుని ఉన్నాడు. వయసు ఇరవై ఐదు, ఇరవై ఆరు ఉండొచ్చు. అతని బట్టలు చిరుగులు పట్టి ఉన్నాయి, జుట్టు చెదిరిపోయింది. కానీ అన్నింటికన్నా భయంకరమైనది అతని కళ్ళలోని చూపు—పూర్తిగా శూన్యంగా, అతనిలోంచి ఆత్మను ఎవరో పీల్చివేసినట్టు ఖాళీగా ఉన్నాయి.
ఆ అబ్బాయి ఏకధాటిగా గోడ వైపు చూస్తున్నాడు. తర్వాత హఠాత్తుగా తన తలను బలంగా గోడకు బాదుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. ఠక్... ఠక్... ఠక్. అతని నుదురు పగిలి రక్తం కారుతోంది, కానీ అతను దాన్ని పట్టించుకోవడం లేదు.
ప్రతిసారి తల బాదుకుంటున్నప్పుడు, అతను ఒకే మాటను యాంత్రికంగా గొణుగుతున్నాడు— "నేను ఎవరినీ చంపలేదు... నేను ఎవరినీ చంపలేదు... నన్ను వదిలేయండి... నేను ఎవరినీ చంపలేదు..."
ఆ దృశ్యం చూసి విక్రమ్ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది. అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు. ఆరోగ్యంగా, సాధారణంగా ఉన్న ఒక అబ్బాయిని ఈ అమానవీయమైన స్థితిలో చూడటం ఏ మనిషికైనా చాలా బాధాకరమైన విషయం.
"అ... అతను ఎవరు ఆదిత్య అన్నా?" విక్రమ్ గొంతు వణికింది.
"అతను నా తమ్ముడు, విక్రమ్," ఆదిత్య స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు, ఏదో చనిపోయిన మనిషి కథ చెబుతున్నట్టుగా ఉంది. "నా సవితి తల్లి పెట్టిన నకిలీ గృహ హింస వ్యాజ్యంలో మా నాన్న ఆత్మహత్య చేసుకున్న తర్వాత, సమాజం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతన్ని ఎంతగా హింసించారంటే, అతని మానసిక సమతుల్యం పూర్తిగా దెబ్బతింది. అతని మెదడులో ఆ ఒకే ఒక్క మానసిక గాయం నిలిచిపోయింది—తాను ఏ తప్పూ చేయలేదని. కానీ ఎవరూ అతని మాట నమ్మలేదు."
విక్రమ్ కడ్డీల అవతల కూర్చున్న అబ్బాయి వైపు చూసి వణికిపోయాడు. ఒక అబద్ధపు నింద, కొన్ని గ్లిజరిన్ కన్నీటి చుక్కలు ఒక సజీవ మనిషి భవిష్యత్తును ఈ నాలుగు గోడల చీకటిలో, ఈ పిచ్చాసుపత్రిలో ఎలా బంధించేశాయో! ఈ అబ్బాయికి ఇంకా పూర్తి జీవితం ఉంది. అతను ఉద్యోగం చేసేవాడు, బహుశా ఎవరికో కలల రాకుమారుడై ఉండొచ్చు. ఈ రోజు అతను సమాజం నుండి తుడిచిపెట్టుకుపోయి కేవలం ఒక సంఖ్యగా మిగిలిపోయాడు.
"నిన్ను భయపెట్టడానికి నేను ఇక్కడికి తీసుకురాలేదు విక్రమ్," ఆదిత్య విక్రమ్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "వచ్చే వారం శాసనసభలో 'కుటుంబ రక్షణ చట్టం' ఆమోదించబడితే ఏం జరగబోతోందో చూపించడానికి తీసుకొచ్చాను. ఈ కడ్డీల వెనుక కూర్చున్న అబ్బాయి ఒక్కడే కాదు. ఈ చట్టం ఆమోదించబడితే దేశవ్యాప్తంగా అర్జున్ లాంటి, నా తమ్ముడి లాంటి వేలాది మంది అమాయక అబ్బాయిలు విచారణ లేకుండానే ఇలాగే పిచ్చివాళ్ళైపోతారు. సమాజం వాళ్ళను కుక్కలను కొట్టినట్టు కొట్టి చంపుతుంది, చట్టం నిలబడి చూస్తూ ఉంటుంది."
విక్రమ్ గుండెల మీద ఎవరో ఒక పెద్ద బండరాయి పెట్టినట్టు అనిపించింది. మగవాళ్ళ ఈ తీవ్రమైన నిస్సహాయతను అతను ఇంతకు ముందెప్పుడూ ఇంత దగ్గరగా చూడలేదు. ఒక పురుషుడి ఆత్మాభిమానం, మానసిక ప్రశాంతత ఎంత పెళుసుగా ఉంటాయో!
వాళ్ళిద్దరూ ఆసుపత్రి నుండి బయటకు వచ్చారు. రహదారి మీద దుమ్ముపట్టిన రోడ్డుపై మోటారుసైకిల్‌పై తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు విక్రమ్ తలలో ఆదిత్య తమ్ముడి మాటలే ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి— "నేను పెళ్ళాన్ని కొట్టలేదు..."
హఠాత్తుగా రహదారి పక్కనున్న ఒక తేనీరు కొట్టు దగ్గర జనం గుమిగూడి ఉండటం చూసి ఆదిత్య మోటారుసైకిల్ ఆపాడు. కొట్టులోని చిన్న టెలివిజన్‌లో తాజా వార్తలు వస్తోంది.
టెలివిజన్ తెరపై ఒక సమాచార సాంకేతిక సంస్థ చిహ్నం ఉన్న భవనం చిత్రం. వార్తా సమర్పకురాలు చాలా తీవ్రంగా వార్తలు చదువుతోంది—
"నిన్న రాత్రి గచ్చిబౌలిలోని ఒక ప్రముఖ సమాచార సాంకేతిక సంస్థ ముఖ్య కంప్యూటర్ ఇంజనీర్, ముప్పై ఏళ్ల సుశాంత్ కుమార్ తన గృహంలో ఉరి వేసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు. గత వారం సుశాంత్ భార్య అతనిపై విభాగం 498-ఎ, గృహ హింస వ్యాజ్యం పెట్టారని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తెలిపారు. గృహం నుండి ఒక ఆత్మహత్య లేఖ స్వాధీనం చేసుకున్నారు, అందులో సుశాంత్ ఇలా రాశారు— 'నేను ఆమెను ఎప్పుడూ చేయి చేసుకుని ఎరుగను. కానీ సమాజం ఆడవాళ్ళ కన్నీళ్లను తప్ప మరేమీ చూడదని నాకు తెలుసు. ఈ అవమానం కన్నా చావు మేలు.' కానీ మహిళా హక్కుల కార్యకర్తలు, సుశాంత్ తన అపరాధ భావనతోనే ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడని వాదిస్తున్నారు..."
విక్రమ్ టెలివిజన్ ముందు రాయిలా నిలబడిపోయాడు. అతని చేతులు తనకు తెలియకుండానే పిడికిళ్ళు బిగుసుకుపోయాయి.
సమాజం, ప్రసార మాధ్యమాలు ఒక సజీవ మనిషి ఆత్మహత్య వార్తకు క్షణాల్లో 'అపరాధ భావన' అనే ముసుగు ఎలా తొడిగేశాయో! ఒక పురుషుడు తన ప్రాణాలను తీసుకున్నాడు, అయినా ఈ సమాజం అతని ఆర్తనాదాన్ని వినలేదు.
"చూస్తున్నావా విక్రమ్?" ఆదిత్య తేనీరు కప్పు చేతిలో పట్టుకుని విక్రమ్ పక్కన నిలబడ్డాడు. అతని కళ్ళలో మంచులా చల్లని శూన్యం. "సమాజం ఒక శవాల లెక్కింపు మొదలుపెట్టింది. సుశాంత్, మా నాన్న... వచ్చే వారం చట్టం ఆమోదించబడితే ఇంకా వేలాది మంది పురుషులు. ఈ సమాజం నిజానికి పురుషుల శవాలను చూడటానికి ఇష్టపడుతుంది. వాళ్ళు మనల్ని ఏడవనివ్వరు, చావనిస్తారు అంతే."
విక్రమ్ లోపలున్న సందేహాలన్నీ, భయాలన్నీ ఆ క్షణంలో కర్పూరంలా ఆవిరైపోయాయి. అర్జున్ ఆ కార్యాలయానికి వెళ్ళడానికి ఎందుకు అంత పిచ్చిగా ప్రయత్నిస్తున్నాడో అతనికి అర్థమైంది. ఇది కేవలం అర్జున్, మాయల వ్యక్తిగత పోరాటం కాదు. ఇది యావత్ పురుషజాతి గౌరవం, అస్తిత్వం కోసం చేసే పోరాటం.
విక్రమ్ మోటారుసైకిల్ ఎక్కి కూర్చున్నాడు. "పద ఆదిత్య అన్నా. రహస్య స్థావరానికి వెళ్దాం. అర్జున్ చెప్పింది నిజమే, మనం ఆ కార్యాలయానికి వెళ్ళితీరాలి."
---
ఇంతలో, ఆ కొత్త రహస్య స్థావరంలోని చిన్న, చీకటి గదిలో అర్జున్ కూర్చుని ఉన్నాడు.
అతని కాలి కట్టు నల్లగా మారింది, కానీ అతని చూపు ఇప్పుడు ఒక కేంద్రీకృతమైన లేజర్ కిరణంలా పదునైనది. ఆదిత్య సంపాదించిన ఒక పాత చిన్న కంప్యూటర్ నీలి వెలుగులో అర్జున్ పాలిపోయిన ముఖం ప్రకాశిస్తోంది.
అర్జున్ ఏ మంత్రగాడిలా శేఖర్ సేవకాన్నో, రక్షణ గోడనో చొరబడటం లేదు. అతను ఒక ఒకటో తరగతి అధికారి అనుభవజ్ఞుడైన మెదడుతో కేవలం సమాచార విశ్లేషణ చేస్తున్నాడు. గత పదేళ్లలో శేఖర్ చౌదరి తన అధికారపు బూట్ల కింద నలిపి చంపిన మనుషుల కోసం వెతుకుతున్నాడు.
తెరపై ఒకదాని తర్వాత ఒకటి పాత వార్తా కథనాలు, కోర్టులో కొట్టివేయబడిన అభ్యర్థనలు, బదిలీ చేయబడిన ప్రభుత్వ అధికారుల జాబితాలు కదులుతున్నాయి. రాత్రికి రాత్రే బదిలీ చేయబడిన ఒక నిజాయితీపరుడైన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి, నల్లజాబితాలో చేర్చి రోడ్డున పడేసిన ఒక చిన్న ఒప్పందదారుడు, లేదా శేఖర్ ఒక నకిలీ చట్టపరమైన ప్రకటనతో వృత్తిని నాశనం చేసిన ఒక స్వతంత్ర పాత్రికేయుడు.
"నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివని అనుకుంటున్నావా శేఖర్?" అర్జున్ ఒక పాత, అణచివేయబడిన వార్త అనుసంధానంపై నొక్కుతూ గుసగుసగా అన్నాడు. "నువ్వు ప్రసార మాధ్యమాలను, చట్టాన్ని కొన్నావు, నిజమే. కానీ ఇంత పెద్ద సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించడంలో, నీకు తెలియకుండానే ఎంతో మంది నిశ్శబ్ద శత్రువులను తయారు చేసుకున్నావు. నేను ఆ చీకటి నుండే నీ సౌధాన్ని కూలుస్తాను."
తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దం అయింది. విక్రమ్, ఆదిత్య గదిలోకి వచ్చారు.
విక్రమ్ ముఖం గంభీరంగా ఉంది, కానీ చూపు మాత్రం చాలా నిశ్చలంగా ఉంది. అతను అర్జున్ బల్ల ముందు వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆ పిచ్చాసుపత్రిలోని కడ్డీలు, సుశాంత్ ఆత్మహత్య వార్త విక్రమ్ లోపలి న్యాయవాదిని చంపేసి, ఒక తెగించిన యోధుడికి జన్మనిచ్చాయి.
"నువ్వు చెప్పింది నిజమేరా అర్జున్," విక్రమ్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో ఒక కుర్చీ లాక్కుని కూర్చున్నాడు. "మనం పారిపోము. మనం పోరాడతాం. చెప్పు, ఈ చిన్న కంప్యూటర్‌లో ఏం వెతుకుతున్నావు?"
అర్జున్ చిన్న కంప్యూటర్ తెర నుండి ముఖం పైకెత్తి విక్రమ్ వైపు చూశాడు. అతని పెదవుల చివర ఒక వంకర, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన నవ్వు మెరిసింది. అతనికి తెలుసు, గాయపడిన పురుషుడు తిరిగి నిలబడినప్పుడు, అతని ముందు ఏ సామ్రాజ్యమూ నిలవలేదు.
"నేను ఏ అంకెల పత్రం లేదా రహస్య సంకేతం కోసం వెతకడం లేదు విక్రమ్," అర్జున్ చిన్న కంప్యూటర్ తెరను విక్రమ్ వైపు తిప్పాడు. "శేఖర్ అన్ని సాక్ష్యాలను నాశనం చేసినా, అతని చేతిలో నాశనమైన మనుషులను అతను తుడిచిపెట్టలేడు. నేను మనలాగే సర్వం కోల్పోయిన, ఇక కోల్పోవడానికి ఏమీ లేని ఒకరి కోసం వెతుకుతున్నాను. శేఖర్‌కు వ్యతిరేకంగా పోరాడాలంటే, మనం శేఖర్ సృష్టించిన ఒక పాత భూతాన్ని సమాధి నుండి తవ్వి తీయాలి."
అర్జున్ తెరపై ఉన్న ఒక అస్పష్టమైన, పాత పేరు మీద తన వేలును ఉంచాడు.
"నాకు తెలిసి, నాకు ఒకరు దొరికారు."
వేటగాడు ఇప్పుడు వేటాడబడబోతున్నాడు. శేఖర్ యొక్క పాత శత్రువే ఇప్పుడు అర్జున్‌కు అతిపెద్ద ఆయుధంగా మారబోతున్నాడా? రేపు ఉదయం అర్జున్ ఎవరి తలుపు తట్టబోతున్నాడు?