విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

అర్జున్ గదిలోని ఒక మూల ఉన్న పాత ఇనుప మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కాలికి కట్టిన కట్టు ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది, కానీ జ్వరపు మత్తు వదిలిపోయింది. కళ్ళు లోపలికి పీక్కుపోయాయి, చెంపలు సొట్టలు పడ్డాయి. కొద్ది రోజుల వ్యవధిలోనే, ఉత్సాహంగా, అందంగా ఉండే ఒక ప్రభుత్వ అధికారి ఎలాగో ఒక సజీవ అస్థిపంజరంలా మారిపోయాడు.
తలుపు నెట్టుకుని విక్రమ్ లోపలికి వచ్చాడు. అతని చేతిలో చాలా సాధారణమైన, పాత మోడల్ కీప్యాడ్ ఫోన్ ఉంది.
"అర్జున్," విక్రమ్ మెల్లగా పిలిచాడు. "ఆదిత్య దగ్గర నుండి ఈ ఫోన్ తీసుకువచ్చాను. ఇది తన పేరు మీద తీసుకున్న సిమ్ కాదు, కాబట్టి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ట్రాక్ చేయలేరు. నువ్వు... నువ్వు ఒక్కసారైనా ఇంటికి ఫోన్ చెయ్యి. అమ్మ బహుశా నీ గురించి ఆందోళనతో పిచ్చిదైపోతూ ఉంటుంది."
అర్జున్ ఆ ఫోన్ వైపు నిర్లిప్తంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని చేతులు ఉన్నట్టుండి గజగజా వణకడం మొదలుపెట్టాయి. జీవితాంతం ఫస్ట్ క్లాస్ ఫలితాలు సాధించి, న్యాయమైన మార్గంలో సంపాదించి తల్లిదండ్రుల తల ఎత్తుకునేలా చేసిన ఒక కొడుక్కి, ఈ రోజు తన తల్లి గొంతు వినడం కన్నా భయంకరమైనది మరొకటి ఉండదు. అమ్మతో ఏం మాట్లాడాలి?
విక్రమ్ ఆ ఫోన్‌ను అర్జున్ ఒడిలో పెట్టాడు. తర్వాత నిశ్శబ్దంగా గది నుండి బయటకు వెళ్లి తలుపు బయట నుండి మూశాడు. ఈ ఏడుపు కేవలం అర్జున్‌కు మాత్రమే సొంతమని అతనికి తెలుసు. ఒక మగాడి కన్నీళ్లు ఇంకొకరికి కనపడకూడదు.
అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ పైకి తీశాడు. అతను తన తల్లి నంబర్‌కు ఫోన్ చేయలేడు, ఎందుకంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నిఘా అక్కడ ఉండవచ్చు. అతను వాళ్ళ ఊరిలో పాత ఇరుగుపొరుగు అయిన రమణయ్య బాబాయ్ నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.
కొన్నిసార్లు రింగ్ అయిన తర్వాత, అవతలి నుండి ఒక ఆందోళన నిండిన గొంతు వినిపించింది, "హలో? ఎవరు?"
"బాబాయ్... నేను అర్జున్‌ని మాట్లాడుతున్నాను," అర్జున్ గొంతు పూడుకుపోయింది.
"అర్జున్! నాయనా నువ్వెక్కడున్నావు? నువ్వు బతికే ఉన్నావు కదా? ఉండు, ఉండు, ఇప్పుడే మీ అమ్మకు ఇస్తాను. వదిన గారు రోజంతా నీ పేరు తలుచుకుంటూ ఏడుస్తూనే ఉన్నారు," రమణయ్య బాబాయ్ ఆయాసపడుతూ అన్నారు.
కొన్ని నిమిషాల నిశ్శబ్దం. అవతల ఎవరో పరుగెత్తుతున్న శబ్దం అర్జున్‌కు వినిపిస్తోంది. తర్వాత హఠాత్తుగా, అణచుకున్న, వెక్కివెక్కి ఏడ్చే శబ్దం వినిపించింది.
"అర్జున్... అర్జున్ రా... నా నాయనా బతికే ఉన్నాడా..."
అమ్మ గొంతు! ఈ గొంతు వినడం కోసం గత కొద్ది రోజులుగా అర్జున్ చెవులు దాహంతో ఎదురుచూస్తున్నాయి. కానీ ఈ రోజు ఆ గొంతు వినగానే, ఎవరో తన గుండెల్లో రంపం పెట్టి కోస్తున్నట్టు అనిపించింది. అమ్మ గొంతులో మునుపటిలా ఆప్యాయత గానీ, ధైర్యం గానీ లేవు. కేవలం తీవ్రమైన, ఆర్తనాదంతో కూడిన నిస్సహాయత మాత్రమే ఉంది.
"అమ్మా... మీరెలా ఉన్నారు?" అర్జున్ తన ఏడుపును గొంతులోనే అణచుకుని అతి కష్టం మీద పలికాడు.
"మేమెలా ఉంటాం రా నాయనా," అమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చారు. మన ఇంటిని సీల్ చేశారు. మమ్మల్ని కట్టుబట్టలతో మెడపట్టి బయటకు గెంటేశారు."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని కంటి మూల నుండి ఒక వేడి కన్నీటి బొట్టు జారింది.
"ఇప్పుడు మీరెక్కడున్నారు అమ్మా?"
"ఎక్కడుంటాం? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల భయానికి ఊళ్ళో ఎవరూ మాకు చోటివ్వలేదు. మేమంతా పెళ్ళాన్ని కొట్టే మృగం కుటుంబం అని అంటున్నారు. చివరికి గ్రామ పెద్ద దయతలచి ఆయన ఇంటి వెనక వరండాలో ఉండనిచ్చారు. కేవలం ఇద్దరు ముసలివాళ్ళం అని బయటకు పంపలేదని, లేకపోతే ఆయనకు కూడా ప్రమాదం వస్తుందని అన్నారు."
భూమి బద్దలైతే అందులో దూరిపోవాలనిపించింది అర్జున్‌కి. జీవితాంతం తలెత్తుకుని మాస్టారుగా పనిచేసిన నాన్న, ఊరంతా గౌరవించే నాన్న, ఈ రోజు ఒక వరండాలో బిచ్చగాడిలా దయ మీద బతుకుతున్నారా!
"మరి... మరి నాన్న?" అర్జున్ గొంతు ఈసారి పూర్తిగా పగిలిపోయింది.
"మీ నాన్న అవమానంతో ఎవరితోనూ మాట్లాడటమే మానేశారు," అమ్మ గొంతులో ఈసారి అణచుకున్న కోపం, అంతులేని బాధ. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని ఇంటి నుండి బయటకు గెంటేసిన రోజు నుండి మీ నాన్న మంచం పట్టారు. రోజంతా అలా పైకప్పు వైపే చూస్తూ ఉంటారు, రాత్రిళ్ళు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తారు. నేను కళ్ళారా చూశానురా అర్జున్, నువ్వు నీ పెళ్ళాన్ని రాణిలా నెత్తిన పెట్టుకుని చూసుకున్నావు. కానీ ఆ అమ్మాయి డబ్బు మీద ఆశతో మనల్ని ఈ బిచ్చగాళ్ళలా రోడ్డున పడేసింది! దేవుడు దీనికి న్యాయం చేయడా నాయనా?"
అర్జున్ తన ఎడమ చేత్తో నోటిని గట్టిగా మూసుకున్నాడు, తన ఏడుపు శబ్దం అమ్మ చెవిన పడకూడదని. అతని ఛాతీ బద్దలవుతోంది. ఒక మగాడి జీవితంలో ఇంతకంటే పెద్ద నిస్సహాయత, ఇంతకంటే పెద్ద నరకయాతన ఇంకేముంటుంది? ఒక పురుషుడు జీవితాంతం గాడిదలా కష్టపడతాడు, తన కోరికలను, సరదాలను త్యాగం చేస్తాడు—కేవలం ఒక్క కారణం కోసం—తన తల్లిదండ్రులు వృద్ధాప్యంలో ప్రశాంతంగా, గౌరవంగా రెండు పూటలా తినగలగాలని.
మరి ఈ రోజు? ఈ రోజు అర్జున్ తల్లిదండ్రులు ఇతరుల దయ మీద, బిచ్చగాళ్ళలా పడి ఉన్నారు.
"అర్జున్... నువ్వేమైనా తింటున్నావా రా నాయనా? ఎక్కడున్నావు? నీ దగ్గర డబ్బులు కూడా లేవు కదా. నువ్వు బానే ఉన్నావా?" అమ్మ తన తీవ్రమైన కష్టంలో కూడా కొడుకు కోసం ఆ శాశ్వతమైన ఆరాటాన్ని చూపించింది.
అర్జున్ ఏం సమాధానం చెప్పాలి? గత రాత్రి తను ఒక పార్సెల్ వ్యాన్‌లో కుళ్ళిన చేపల కింద ఊపిరాడక పడుకున్నానని చెప్పాలా? ఈ ఉదయం ఒక టీ కొట్టువాడు తనను కుక్కలా తరిమేశాడని చెప్పాలా? తన జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదని, ఇప్పుడు ఒక పాడుబడిన గోడౌన్‌లో పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా దాక్కున్నానని చెప్పాలా?
లేదు. ఒక పురుషుడు తన ఈ ఘోర పతనం గురించి తన తల్లికి ఎప్పటికీ చెప్పలేడు. సమాజం పురుషులకు ఈ అబద్ధం చెప్పడాన్నే నేర్పింది. గుండె మీద రాయి పెట్టుకుని, నవ్వుతూ అబద్ధం చెప్పడం.
"నేను... నేను చాలా బాగున్నాను అమ్మా," అర్జున్ నోటి మీద నుండి చేయి తీసి, ఒక పొడి గుటక వేసి అన్నాడు. అతని గొంతు ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ లోపల చావుబతుకుల్లో ఉన్న ఆర్తనాదం ఉంది. "నా స్నేహితులు కొందరు సహాయం చేస్తున్నారు. మేం ఒక సురక్షితమైన ప్రదేశంలో ఉన్నాం. నా దగ్గర చాలా డబ్బులున్నాయి అమ్మా, నువ్వు నా గురించి అస్సలు ఆలోచించకు. నేను బాగున్నాను."
"నిజం చెబుతున్నావా రా నాయనా?" అమ్మ గొంతులో కొద్దిగా ఊరట. "నీ గొంతు అలా వినిపిస్తోందేంటి? ఏడ్చావా?"
"లేదు అమ్మా, నాకు కొంచెం జలుబు చేసింది అంతే," అర్జున్ కళ్ళు తుడుచుకుని ఒక దొంగ నవ్వు నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు, అవతల అమ్మ అది చూడలేదని తెలిసినా. "అమ్మా, నువ్వు నాన్నతో చెప్పు... నేను ఓడిపోలేదని. మాయ తను గెలిచానని అనుకుంటోంది, కానీ ఆట ఇంకా ముగియలేదు. నేను చాలా త్వరగా అన్నీ సరిచేస్తాను అమ్మా. మీరు ఇంకొన్ని రోజులు కొంచెం కష్టం భరించండి. మీ అవమానానికి నేను ప్రతీకారం తీర్చుకుంటాను."
"మా కోసం నువ్వేమీ ఆపదలో పడకు రా నాయనా. నువ్వు బతికుంటే చాలు, అదే మాకు పదివేలు," అమ్మ వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ అంది.
అర్జున్ ఇక మాటలు పెంచలేదు. ఇంకొక్క క్షణం కూడా ఆ ఏడుపును ఆపుకోలేనని అతనికి అనిపించింది. "అమ్మా, నేను ఇప్పుడు పెడుతున్నాను. జాగ్రత్తగా ఉండండి."
అర్జున్ ఎర్ర బటన్ నొక్కి ఫోన్ కట్ చేశాడు.
ఫోన్ కట్ చేయగానే, అర్జున్ గుండెల్లో అడ్డం పడ్డ ఆ పెద్ద బండరాయి బద్దలై ముక్కలైనట్టు అనిపించింది. అతను ఫోన్‌ను మంచం మీద విసిరికొట్టి, రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకున్నాడు. తర్వాత గాయపడిన, చావుబతుకుల్లో ఉన్న జంతువులా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
గది నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ అతని ఏడుపు శబ్దం ఆ గోడౌన్ గోడల మధ్య ప్రతిధ్వనించసాగింది.
బయట నుండి విక్రమ్, జస్టిస్ రావు ఆ ఏడుపు శబ్దాన్ని విన్నారు. జస్టిస్ రావు కళ్ళు చెమర్చాయి. విక్రమ్ తలదించుకుని గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డాడు. వాళ్ళెవరూ అర్జున్ గదిలోకి వెళ్ళలేదు. ఒక మగాడు ఈ విధంగా ఏడ్చినప్పుడు, అతన్ని ఏ ఓదార్పు ఓదార్చలేదని వారికి తెలుసు. ఈ ఏడుపు భయంతో వచ్చేది కాదు, ఇది తీవ్రమైన నిస్సహాయతతో వచ్చే ఏడుపు. ఒక కొడుకు తన తల్లిదండ్రులకు రెండు పూటలా అన్నం పెట్టలేకపోతున్నాడు, వారికి తలదాచుకోవడానికి నీడను ఇవ్వలేకపోతున్నాడు—ఈ అపరాధ భావన అతన్ని లోలోపల తినేస్తోంది.
మాయ వేసిన ఒక అబద్ధపు నింద, శేఖర్ చౌదరి యొక్క ఒక మురికి రాజకీయ ప్రాజెక్ట్—ఒక సంతోషకరమైన, సాధారణ కుటుంబాన్ని ఎలా బిచ్చగాళ్లుగా మార్చేసిందో! అర్జున్ మంచం మీద బోర్లా పడుకుని ఏడుస్తూ తన జుట్టు తానే పీక్కోసాగాడు. ఈ నరకయాతనను భరించడానికి బతికి ఉండటం కన్నా చనిపోతే బాగుండని అతనికి అనిపిస్తోంది.
దాదాపు అరగంట పాటు ఆ నిశ్శబ్ద, ఊపిరాడని ఏడుపు కొనసాగిన తర్వాత, అర్జున్ నెమ్మదిగా లేచి కూర్చున్నాడు.
అతని కన్నీళ్లు ఆరిపోయాయి. ముఖం పాలిపోయింది, కానీ కళ్ళలోని చూపు ఇప్పుడు ఒక సాధారణ, నిస్సహాయ అబ్బాయిలా లేదు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక మంచులా చల్లని, పైశాచికమైన పట్టుదల మండుతోంది. తన తల్లిదండ్రులు పశువుల పాకలో పడి ఉన్న దృశ్యం అతని మనసులో ఒక శాశ్వతమైన పచ్చబొట్టులా నాటుకుపోయింది.
అర్జున్ మంచం మీద నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. కేవలం కూర్చుని ఏడిస్తే ఈ రాక్షసులను ఓడించలేమని అతను గ్రహించాడు. ఇప్పుడు అతను శేఖర్ చౌదరి కొనుక్కున్న చట్టం, వ్యవస్థ పరిధికి బయట ఏదైనా చేయాలి.
అర్జున్ నెమ్మదిగా గది తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాడు. విక్రమ్, జస్టిస్ రావు అతని వైపు చూశారు. అర్జున్ ముఖం రాయిలా కఠినంగా ఉంది.
"విక్రమ్," అర్జున్ గొంతు ఇప్పుడు చాలా చల్లగా, ఒక తుప్పు పట్టిన కత్తి అంచులా ఉంది. "ఆదిత్య అన్నకు చెప్పు, నాకు ఆ ల్యాప్‌టాప్ కావాలి. ఈ రాత్రికే."
అమ్మ వెక్కివెక్కి ఏడ్చిన ఏడుపు, నాన్న పశువుల పాకలో పడి ఉన్న వార్త అర్జున్ లోపలి మానవత్వాన్ని కాల్చి బూడిద చేసింది. కన్నీళ్లు ఆవిరైపోయి, అక్కడ ఒక భయంకరమైన, చల్లని పట్టుదల చోటు చేసుకుంది.
ఒక పాత, దుమ్ము పట్టిన ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని, ఏ డబ్బు, అధికారం లేకుండా అర్జున్ తన ఈ అసమాన యుద్ధాన్ని ఎలా ప్రారంభిస్తాడు? శేఖర్ చౌదరి కోటలో నిజంగా ఏదైనా పగులు ఉందా, లేక అర్జున్ ఈ కొత్త రూపం కూడా కేవలం గడ్డిపరకను పట్టుకుని బతకాలనుకునే వ్యర్థ ప్రయత్నమేనా?




ఢిల్లీ నడిబొడ్డున ఉన్న ఒక విలాసవంతమైన, బ్రిటీష్ కాలం నాటి బంగ్లా. ఈ రోజు రాత్రి అక్కడ నగరంలోని అత్యంత ప్రత్యేకమైన, ఉన్నత వర్గాల విందు జరుగుతోంది.
ఆ బంగ్లా విశాలమైన పచ్చిక బయలును ఖరీదైన రంగుల దీపాలతో అలంకరించారు. నలువైపులా విదేశీ ఆర్కిడ్ల సువాసన గుబాళిస్తోంది. నేపథ్యంగా చాలా మెల్లని జాజ్ సంగీతం వినిపిస్తోంది. ఆ విందులో సాధారణ మనుషులు ఎవరూ లేరు. ఇక్కడ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ దేశ అధికార కేంద్రంలో ఉన్నవాళ్ళే—పెద్ద పెద్ద రాజకీయ నాయకులు, వ్యాపార దిగ్గజాలు, వార్తా సంస్థల యజమానులు.
మాయ ఈ రోజు ఒక ప్రత్యేకంగా తయారు చేయించిన నల్ల గౌను ధరించింది. మెడలో శేఖర్ ఇచ్చిన వజ్రాల హారం తళతళా మెరుస్తోంది. ఆమె అలంకరణ ఎక్కడా చిన్న లోపం లేకుండా ఉంది, జుట్టును ఫ్యాషనబుల్ ఫ్రెంచ్ నాట్‌లో ముడి వేసింది. ఈ రోజు మాయను చూస్తే హింసకు గురైన, ఇల్లులేని అమ్మాయిలా కాకుండా, ఒక రాణిలా కనిపిస్తోంది.
ఆమె శేఖర్ చౌదరి చేయి పట్టుకుని విందులోకి అడుగుపెట్టింది. గత కొన్ని రోజులుగా జాతీయ టెలివిజన్‌లో తన గురించి వస్తున్న జైజైకారాలు చూసి, ఈ విందులో ఉన్నవాళ్లంతా తనకు నమస్కారం చేస్తారని, తన దగ్గరకు వచ్చి స్వీయచిత్రాలు తీసుకుంటారని, గౌరవిస్తారని మాయ అనుకుంది. ఈ ఉన్నత వర్గాల సంఘంలో తాను ఒక గౌరవనీయ సభ్యురాలినని ఆమె భావించింది.
కానీ వాస్తవం ఎంత క్రూరంగా ఉంటుందో అర్థం చేసుకోవడానికి మాయకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు.
విందులోని ఒక మూలన, ఖరీదైన మహోగని చెక్కతో చేసిన పానీయాల బల్ల పక్కన నిలబడి శేఖర్ తన అత్యంత సన్నిహితులైన కొందరు కోటీశ్వరులైన స్నేహితులతో మాట్లాడుతున్నాడు. ఆ స్నేహితులందరి వయసు యాభైలలో ఉంటుంది, అందరి చేతుల్లో సింగిల్ మాల్ట్ విస్కీ, ఖరీదైన క్యూబన్ చుట్టలు ఉన్నాయి. మాయ వారి పక్కనే నిలబడి, చేతిలో షాంపేన్ గ్లాసు పట్టుకుని నవ్వుతూ అందరి మాటలు వింటోంది.
"శేఖర్, నీ ప్రచార బృందానికి జవాబు లేదురా," శేఖర్ స్నేహితుల్లో ఒకడు విస్కీ తాగుతూ నవ్వుతూ అన్నాడు. అతని పేరు బజాజ్. "దేశ ప్రజలందరినీ ఒక్క దెబ్బతో వెర్రివాళ్ళను చేశావు. వచ్చే వారం చట్టం పాసయితే నీ విదేశీ ఎన్జీఓలకు డాలర్ల వర్షం కురుస్తుంది!"
శేఖర్ తృప్తిగా నవ్వాడు.
బజాజ్ ఇప్పుడు తన మత్తుతో ఎర్రబడిన కళ్ళను మాయ వైపు తిప్పాడు. అతని చూపులో ఏ మాత్రం మర్యాద లేదు. అతను మాయను పైనుంచి కింద వరకు ఒక మనిషిలా కాకుండా, ఒక ఖరీదైన అలంకార వస్తువులా లేదా ఒక డబ్బు కోసం తోడునిచ్చే స్త్రీలా పరిశీలనగా చూశాడు.
"అయినా, నీ కొత్త పెట్టుబడి భలే ఉంది శేఖర్," బజాజ్ చాలా నీచంగా నవ్వుతూ మాయ నడుముకు చాలా దగ్గరగా వచ్చి నిలబడ్డాడు. "టెలివిజన్‌లో ఏడ్చినప్పుడు అచ్చం సతీ సావిత్రిలా అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు చూడు... అచ్చం డైనమైట్ లా ఉంది! ఏమంటారు మాయాజీ, టెలివిజన్‌లో ఆ నకిలీ ఏడుపు దృశ్యాలు చేస్తారు కదా, వాటి కోసం ఏమైనా ప్రత్యేకంగా నటన తరగతులు తీసుకున్నారా, లేక శేఖరే మీకు అన్నీ నేర్పించాడా?"
బజాజ్ మాటలు, అతని నీచమైన సైగలు విని మాయ ఒళ్ళు జలదరించింది. అర్జున్‌తో కలిసి విందులకు వెళ్ళినప్పుడు, అతని స్నేహితులు తనతో ఎంత గౌరవంగా మాట్లాడేవాళ్ళు! ఎవరూ తనవైపు కన్నెత్తి చూడటానికి కూడా ధైర్యం చేసేవారు కాదు. కానీ ఈ రోజు ఈ వ్యక్తి అందరి ముందు తనను ఒక బజారు మనిషిలా చూస్తున్నాడు!
మాయ తన కోపాన్ని అణుచుకోలేకపోయింది. ఆమె గ్లాసులోని షాంపేన్‌ను ఒక్క గుక్కలో తాగేసి బజాజ్ వైపు కోపంగా చూసింది.
"శ్రీమాన్ బజాజ్, నేను శేఖర్‌కు పెట్టుబడిని కాదు, అతని భాగస్వామిని," మాయ చాలా చల్లగా, కానీ గట్టి స్వరంతో అంది. "మరియు నేను టెలివిజన్‌లో నకిలీ కన్నీళ్లు కార్చను. ఆ చట్టం పాసయితే దేశంలోని లక్షలాది మంది అమ్మాయిలకు మేలు జరుగుతుంది. మీరు నాతో కొంచెం గౌరవంగా మాట్లాడాలి."
మాయ మాటలు విని పానీయాల బల్ల పక్కన నిలబడిన శేఖర్ మిగతా స్నేహితులు ఒక్కసారిగా గొల్లున నవ్వారు. మాయ ఏదో మంచి హాస్యం చెప్పినట్టు.
"భాగస్వామివా? హా హా హా!" బజాజ్ నవ్వుతూ తన పొట్ట పట్టుకున్నాడు. "అమ్మో! శేఖర్, నీ ఈ బొమ్మకు చాలా పొగరుందిగా!"
శేఖర్ చౌదరి ముఖంలో నవ్వు ఒక్క క్షణంలో మాయమైంది. అతని దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అతను బజాజ్ వైపు చూసి ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వి, "అరే బజాజ్, నీకు తెలుసుగా అమ్మాయిలు కొంచెం సున్నితమైన అని. నువ్వేమీ అనుకోకు," అన్నాడు.
ఆ తర్వాత శేఖర్ చాలా వేగంగా మాయ చేయి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని పట్టు ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, మాయ ఎముకలు విరిగిపోతాయేమో అనిపించింది. శేఖర్ ఆమెను దాదాపు ఈడ్చుకెళ్తూ విందులో జనసంచారం తక్కువగా ఉన్న ఒక చీకటి బాల్కనీలోకి తీసుకెళ్లాడు.
బాల్కనీలోకి వచ్చాక శేఖర్ ఆమె చేతిని ఒక్క ఉదుటున వదిలేశాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక హిమశీతలమైన, హంతకుడిలాంటి చూపు ఉంది.
"నిన్ను నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావు మాయ?" శేఖర్ పాములా బుసకొడుతూ గర్జించాడు. "ఈ చట్టానికి వ్యాపార రాయబారి అయినంత మాత్రాన ఈ ఉన్నత వర్గాల సంఘంలో నాకు సమానం అయిపోయానని అనుకుంటున్నావా?"
మాయ భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది. "శేఖర్... ఆ వ్యక్తి నాతో చాలా నీచంగా మాట్లాడుతున్నాడు. నేను కేవలం నా గౌరవాన్ని..."
"నోరు ముయ్!" శేఖర్ ఆమెను గద్దించి ఆపేశాడు. అతని స్వరం చిన్నగా ఉన్నా, అందులో భయంకరమైన పదును ఉంది. "గౌరవమా? నీకేం గౌరవం ఉంది? నీ స్వార్థం కోసం, ఒక ఇల్లు, కొన్ని డబ్బుల కోసం నీ భర్తను రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిని చేశావు. డబ్బు కోసం తన సంసారాన్ని అమ్ముకునే ఆడదానికి ఈ సమాజంలో ఏ గౌరవమూ ఉండదు మాయ. నువ్వు నా భాగస్వామివి కాదు, నేను కొనుక్కున్న ఒక వస్తువువి. ఒక మైక్‌వి. నేను నీకు ఏది చెప్పమంటే నువ్వు ఆ మాటలే మాట్లాడాలి."
శేఖర్ ఒక అడుగు ముందుకు వేసి మాయ ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చాడు.
"బజాజ్ నా వ్యాపారంలో అతిపెద్ద పెట్టుబడిదారుడు," శేఖర్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. "అతను నిన్ను డబ్బు కోసం తోడునిచ్చే స్త్రీ అంటే, నువ్వు దాన్ని అంగీకరించాలి. అతను నిన్ను తిట్టినా, నువ్వు మౌనంగా వినాలి. ఈ కోట్ల రూపాయల రాజభవనంలో నువ్వు నా భార్యవి కాదు, కేవలం నా పథకానికి ఒక ముఖచిత్రానివి. మౌనంగా నవ్వు మాయ. ఇకపై నా అతిథులతో ఎవరితోనైనా ఇలా మాట్లాడితే, వచ్చే వారం ఈ చట్టం పాసయ్యాక నిన్ను అలాంటి చెత్తకుండీలో విసిరేస్తాను, నీ పరిస్థితి అర్జున్ కన్నా దారుణంగా తయారవుతుంది."
ఆ మాటలు చెప్పి శేఖర్ ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఆగలేదు. అతను తన కంఠబంధం సరిచేసుకుని మళ్ళీ నవ్వుతూ విందులోని జనసమూహంలో కలిసిపోయాడు.
బాల్కనీలోని చీకటిలో మాయ ఒంటరిగా నిలబడిపోయింది.
అవమానంతో, కోపంతో ఆమె చెంప కండరాలు వణుకుతున్నాయి. శేఖర్ మాటలు ఆమె చెవుల్లోకి కరిగించిన సీసంలా చొచ్చుకుపోతున్నాయి. మాయకు అర్థమైంది, అర్జున్ ఆ చిన్న, సాధారణ ఇంట్లో ఆమె రాణిలా ఉండేది. అర్జున్ తనను రాణిలా నెత్తిన పెట్టుకుని చూసుకునేవాడు. మరి ఈ రోజు? ఈ 1700 కోట్ల రాజభవనంలో ఆమె కొన్న బానిస తప్ప మరేమీ కాదు. తనకంటూ అస్తిత్వం, గౌరవం లేని ఒక బొమ్మ.
మాయ కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ఉబికి వస్తున్నాయి, కానీ ఆమె ప్రాణపణంగా ఆ కన్నీళ్లను ఆపుకుంది. శేఖర్ గద్దింపుకు కుంగిపోవడానికి ఆమె బాధితురాలు కాదు. తాను ఏం చేస్తుందో మాయకు బాగా తెలుసు.
ఆమె తన వజ్రాల హారం లాకెట్‌ను పిడికిలిలో గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుంది. వజ్రం యొక్క పదునైన అంచులు ఆమె అరచేతిలోకి గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ ఆమె దాన్ని పట్టించుకోలేదు.
"నేను కొన్న బానిసను, కదూ శేఖర్?" మాయ బాల్కనీ రెయిలింగ్‌కు ఆనుకుని, చీకటిగా ఉన్న పచ్చిక బయలు వైపు చూస్తూ తనలో తాను గుసగుసలాడింది.
ఆమె పెదవుల చివర ఒక వంకర, క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.
మాయ దురాశ, అధికార దాహం ఎంత ఎక్కువగా ఉన్నాయంటే, ఆమె ఈ తీవ్ర అవమానాన్ని కూడా నవ్వుతూ మింగడానికి సిద్ధంగా ఉంది. ఆమె శేఖర్ ఈ విలాసవంతమైన పంజరంలో బందీగా ఉండటానికి మాత్రమే అర్జున్‌ను రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిని చేయలేదు. ఆమె ఆ పంజరానికే యజమాని అవ్వాలని వచ్చింది.
ఆమె చాలా చల్లగా లెక్కలు వేయడం మొదలుపెట్టింది. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో చట్టం పాసయితే శేఖర్ ఖాతాలోకి మిలియన్ల డాలర్లు వచ్చిపడతాయి. చట్టం పాసయ్యాక శేఖర్ తనను విసిరి పారేస్తాడని అనుకుంటున్నాడు. కానీ శేఖర్‌కు తెలియని విషయం ఏమిటంటే, మాయ కూడా గత కొన్ని రోజులుగా రావుిల ల్యాప్‌టాప్, శేఖర్ ఫోన్ నుండి కొన్ని చాలా ముఖ్యమైన ఇమెయిళ్ళు, విదేశీ నిధుల లావాదేవీ గుర్తింపు సంఖ్యలను రహస్యంగా తన ఫోన్‌కు ఫార్వార్డ్ చేసుకుంది.
మాయ భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే అమాయకురాలు కాదు. ఈ పెద్దవాళ్ళ ప్రపంచంలో నిలబడాలంటే భావోద్వేగాలతో కాదు, బెదిరింపులు, అధికారంతో పోరాడాలని ఆమెకు తెలుసు.
"నువ్వు నన్ను చెత్తకుండీలో విసిరేసే ముందు, నేను నీ ఈ సామ్రాజ్యపు తాళం చెవిని నా చేతిలోకి తీసుకుంటాను శేఖర్," మాయ చీకటి ఆకాశం వైపు చూస్తూ బుసకొట్టినట్టు అంది. "అర్జున్ వర్మను అంతం చేయడానికి నాకు రెండు నెలలు పట్టింది. కానీ నిన్ను అంతం చేయడానికి నాకు రెండు రోజులు కూడా పట్టదు. ఎందుకంటే, ఇప్పుడు నీ బలహీనతలు నాకు తెలుసు."
మాయ తన క్లచ్ సంచి నుండి ఒక రుమాలు తీసి చాలా జాగ్రత్తగా అలంకరణ సరిచేసుకుంది. ఆమె ముఖంలోకి మళ్ళీ ఆ మంత్రముగ్ధులను చేసే, నకిలీ నవ్వు తిరిగి వచ్చింది. ఆమె బాల్కనీ నుండి బయటకు వచ్చి మళ్ళీ విందులోని జనసమూహంలో, అదే బజాజ్, శేఖర్‌ల మధ్యకు వెళ్ళి నిలబడింది. ఏమీ జరగనట్టుగా.
శేఖర్ పతనం అర్జున్ చేతిలో జరుగుతుందా, లేక మాయ యొక్క ఈ కొత్త, విషపు కాటుతో అంతం అవుతుందా? తన భార్య ఇప్పుడు కేవలం తన శత్రువు మాత్రమే కాదు, ఆమె ఈ మొత్తం వ్యవస్థకే పట్టిన ఒక క్యాన్సర్ అని అర్జున్‌కు తెలుస్తుందా?