విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ బయట ఆ టీ కొట్టువాడి చేతిలో అవమానం జరిగాక, ఈ నగరం యొక్క ప్రధాన రహదారులపై తమకు ఇక ఏమాత్రం స్థానం లేదని విక్రమ్‌కు అర్థమైంది. అప్పటికే పూర్తిగా తెల్లవారింది. చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మేల్కొంది, రోడ్ల మీద ట్రాఫిక్ పెరుగుతోంది. కానీ వీరికి మాత్రం, తెల్లవారడమంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కంటపడతామనే భయం పెరిగిపోవడమే.

అందరి బట్టలు కుళ్ళిన చేపల రక్తం, తడి ఐసు నీటితో తడిసి ముద్దయ్యాయి. ఆ దుర్గంధానికి రోడ్డుపై నడిచే జనం వాళ్ళను వింతగా, అసహ్యంగా చూస్తున్నారు.

"మనం ఇక్కడినుంచి వెళ్ళిపోవాలి. ఇలా రోడ్డు మీద ఉంటే అరగంటలో ఎవరో ఒకరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు కబురు పెడతారు," విక్రమ్ మెల్లగా అన్నాడు.

వాళ్ళు స్టేషన్ ప్రాంగణాన్ని వదిలి, వెనుక వైపు ఉన్న పాత రైల్వే యార్డ్ వైపు నడవసాగారు. ఆ ప్రదేశం సాధారణ ప్రయాణికుల కోసం కాదు. వరుసగా పక్కన పడేసిన రైలు బోగీలు, తుప్పు పట్టిన ఇనుప పట్టాలు, పెద్ద పెద్ద డంపింగ్ యార్డులు. ఆ యార్డుకు చిట్టచివర, సగం కూలిపోయి, దుమ్ముపట్టిన ఒక రేకుల గోడౌన్ వాళ్లకు కనిపించింది. గోడౌన్ లోపల పాత రైలు సీట్లు, పనికిరాని ఇనుప సామాన్లు, చెక్క స్లీపర్లు పడి ఉన్నాయి. ఆ ప్రదేశమంతా చీకటిగా, తేమగా, కాలిన ఇంజన్ ఆయిల్, ఎలుకల వాసనతో నిండి ఉంది.

కానీ, కనీసం ఇక్కడ వాళ్ళను ఎవరూ చూడరు.

వాళ్ళు లోపలికి వెళ్లి ఒక చీకటి మూలన ఆశ్రయం పొందారు. విక్రమ్ కొన్ని పాత కార్డ్‌బోర్డ్ ముక్కలను నేల మీద పరిచాడు. అర్జున్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా దాని మీద పడుకున్నాడు. అతని శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది. కాలి గాయం నుండి ఇప్పుడు రక్తం రావడం లేదు కానీ, దాని నుండి ఒక పసుపు రంగు చీము కారుతోంది. ఇన్‌ఫెక్షన్ మొదలైంది.

జస్టిస్ రావు ఒక చెక్క పెట్టె మీద కూర్చున్నారు. "మనకు ఒక సురక్షితమైన ప్రదేశం కావాలి. అర్జున్‌కు మందులు కావాలి. ఇలా వైద్యం లేకుండా వదిలేస్తే వాడు చనిపోతాడు," సుమిత్ ఆందోళనగా అన్నాడు.

విక్రమ్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. జేబులో పన్నెండు రూపాయలు పెట్టుకుని ఢిల్లీ లాంటి నగరంలో బతకలేం. వాళ్లకు డబ్బు కావాలి, నమ్మకమైన ఒకరి సహాయం కావాలి.

"సుమిత్, నీ ఫోన్ ఆన్ చెయ్యి," విక్రమ్ అన్నాడు. "గత మూడు రోజులుగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మన లొకేషన్ ట్రాక్ చేయకుండా ఫోన్లు ఆఫ్ చేశాం. కానీ ఇప్పుడు మనం ఫోన్ చేయాల్సిందే. ఐదు నిమిషాలు ఆన్ చేసి, తర్వాత బ్యాటరీ తీసెయ్."

సుమిత్ కాస్త తటపటాయించి తన పాత స్మార్ట్‌ఫోన్‌ను ఆన్ చేశాడు. వెంటనే ఎన్నో నోటిఫికేషన్లు, మెసేజ్‌లు రావడం మొదలయ్యాయి. ఇంటర్నెట్ ఆన్ అవ్వగానే, స్క్రీన్ మీద జాతీయ మీడియా శీర్షికలు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. అన్నిచోట్లా మాయ కన్నీళ్లతో ఉన్న ఫోటోలు, అర్జున్‌ను 'మృగం' అంటూ తిడుతున్న వార్తలే.

విక్రమ్ వాటిని పట్టించుకోకుండా తన మెమరీలోని కొన్ని నంబర్లకు డయల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.

మొదట అతను తన న్యాయవాద వర్గంలోని ఇద్దరు సీనియర్లకు ఫోన్ చేశాడు. కానీ విక్రమ్ గొంతు వినగానే, వాళ్ళు ఎక్కడున్నారో అర్థం చేసుకోగానే, ఆ ఇద్దరు సీనియర్లు తీవ్రంగా భయపడి ఫోన్ కట్ చేశారు. ఈ గొడవలో ఎవరూ ఇరుక్కోవాలని అనుకోవడం లేదు. మాయ యొక్క పీఆర్ టీమ్, న్యూస్ ఛానెళ్లు అంత భయానక వాతావరణాన్ని సృష్టించాయి, దాంతో ఇప్పుడు అర్జున్‌కు సహాయం చేయడమంటే తమ కెరీర్‌ను నాశనం చేసుకోవడమే.

విక్రమ్ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. సమాజం ఒక అబద్ధపు మీడియా విచారణను చూసి ఎంత సులభంగా నిజాన్ని మర్చిపోతుంది!

ఆ తర్వాత విక్రమ్ తన కాలేజీనాటి పాత స్నేహితుడికి ఫోన్ చేశాడు. అతని పేరు కబీర్. కబీర్ ఢిల్లీలోనే ఒక పెద్ద కార్పొరేట్ సంస్థలో లీగల్ అడ్వైజర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు.

కొన్ని రింగుల తర్వాత కబీర్ ఫోన్ ఎత్తాడు.

"హలో? కబీర్, నేను విక్రమ్‌ను మాట్లాడుతున్నాను. ఫోన్ కట్ చేయకు, నేను చెప్పేది విను," విక్రమ్ చాలా వేగంగా అన్నాడు.

ఫోన్ అవతలి వైపు కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం. తర్వాత కబీర్ గొంతు వినిపించింది. అతని గొంతు వణుకుతోంది. "విక్రమ్? ఒరేయ్... ఎక్కడున్నావురా? మీ కోసం దేశమంతా సెక్యూరిటీ అధికారి అలర్ట్ జారీ చేశారు. ఒరేయ్, మీరు ఆ అమ్మాయితో గెలవలేరు. అది అసలు సిసలైన సైతాను."

"నాకు తెలుసు కబీర్," విక్రమ్ గొంతులో అణచుకున్న బాధ. "కానీ నేను అర్జున్‌ను ఇలా చావడానికి వదిలేయలేను. వాడికి జ్వరం, కాలుకు గ్యాంగ్రీన్ వచ్చేలా ఉంది. మా జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదు. నేను నిన్ను ఏ చట్టవిరుద్ధమైన సహాయం అడగడం లేదు. నువ్వు నాకు కొంచెం డబ్బు ఇవ్వు. నేను అర్జున్‌ను తీసుకుని ఢిల్లీ బయట ఏదైనా చౌకబారు లాడ్జ్‌లో లేదా అద్దె ఇంట్లో ఒక సురక్షితమైన చోటు చూసుకుంటాను. అర్జున్‌ను కొంచెం కోలుకునేలా చేయాలి."

కబీర్ మంచివాడే, కానీ అతను ఒక సాధారణ సంసారి. అతనికి భార్య, చిన్న పిల్లలు ఉన్నారు. అతను పరారీలో ఉన్న ఈ నిందితులకు తన ఇంట్లో ఆశ్రయం ఇవ్వలేడని విక్రమ్‌కు కూడా తెలుసు.

"ఒరేయ్, నేను మిమ్మల్ని నా ఫ్లాట్‌కు తీసుకురాలేను. మా ఆవిడ భయంతో చచ్చిపోతుంది," కబీర్ చాలా సిగ్గుగా, నిస్సహాయంగా అన్నాడు. "కానీ నువ్వు నా ప్రాణ స్నేహితుడివి. నేను మిమ్మల్ని రోడ్డు మీద చావనివ్వను. మీరు ఎక్కడున్నారో నాకు చెప్పొద్దు. నేను ఒక అబ్బాయి ద్వారా మీకు లక్ష రూపాయల నగదు పంపిస్తున్నాను. ఆ అబ్బాయి సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ వెనుక ఉన్న మూడు నంబర్ గేట్ దగ్గర గంటలో నిలబడతాడు. అతని చేతిలో ఒక ఎర్రటి బ్యాగ్ ఉంటుంది. నువ్వు ఆ డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళు. ఆ డబ్బుతో ఢిల్లీ శివార్లలో, ఏదైనా మామూలు బస్తీలో లేదా చౌకబారు ప్రాంతంలో ఒక గది అద్దెకు తీసుకోండి. అక్కడ మిమ్మల్ని ఎవరూ గుర్తుపట్టరు."

ఎవరో తనకు ఒక్క చుక్క ఆక్సిజన్ అందించినట్టు విక్రమ్‌కు అనిపించింది. "థాంక్యూ కబీర్. ఈ రోజు నువ్వు మా ప్రాణాలు కాపాడావు."

డబ్బు ఏర్పాటు అయ్యాక, జస్టిస్ రావు ఈసారి సుమిత్ ఫోన్ తీసుకున్నారు.

"విక్రమ్, డబ్బుతో మనం ఒక గది సంపాదించవచ్చు. కానీ అర్జున్ వైద్యం మనం ఏ సాధారణ ఆసుపత్రిలోనూ చేయించలేం. వాళ్ళు ఐడీ కార్డు అడుగుతారు, సెక్యూరిటీ అధికారి అలర్ట్ ఉండటంతో వెంటనే మనల్ని పట్టించేస్తారు. మనకు ఎలాంటి ప్రశ్నలు అడగని చోటు కావాలి," జస్టిస్ రావు గంభీరంగా అన్నారు.

జస్టిస్ రావు తనకు తెలిసిన ఒక పాత సామాజిక కార్యకర్తకు ఫోన్ చేశారు. అతను ఒకప్పుడు లీగల్ ఎయిడ్‌లో పనిచేసేవాడు, సమాజంలో క్షేత్రస్థాయి విషయాలు అతనికి బాగా తెలుసు. జస్టిస్ రావు అతనికి మొత్తం పరిస్థితిని వివరించారు.

అతను అంతా విని ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. "సార్, మీ పరిస్థితి నాకు అర్థమవుతోంది. ఈ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' పేరుతో జరుగుతున్న ఈ నీచమైన ఆట గురించి క్షేత్రస్థాయిలో పనిచేసే మాకు తెలుసు. మీరు ఒక పని చేయండి. ఢిల్లీలోని నజఫ్‌ఘర్ ప్రాంతం దగ్గర ఒక పాత ఎన్జీఓ ఉంది."

"ఎన్జీఓనా? కానీ అక్కడ ఐడీ కార్డు కావాలి కదా," జస్టిస్ రావు ఆందోళనగా అన్నారు.

"లేదు సార్. ఇది సాధారణ ఎన్జీఓ కాదు," ఫోన్‌లోని వ్యక్తి గొంతు తగ్గించి గుసగుసగా చెప్పాడు. "ఈ ప్రదేశం కేవలం తమ భార్యలు పెట్టిన నకిలీ గృహ హింస, 498-ఎ కేసులతో జీవితాలు నాశనమైన మగవాళ్ళ కోసం మాత్రమే. చట్టం ఎవరినైతే రోడ్డున పడేసిందో, ఆ ఎన్జీఓ వాళ్లకు ఉచితంగా న్యాయ సహాయం, ఆశ్రయం, వైద్యం అందిస్తుంది. దాన్ని నడిపే వ్యక్తి ఏ మీడియాకు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు భయపడడు. మీరు అక్కడికి వెళ్ళండి. నేను ఆయనకు మెసేజ్ పెడుతున్నాను. ఆయన అర్జున్‌కు వైద్యం చేయిస్తారు."

ఫోన్ కట్ అయింది. గోడౌన్ లోపల ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

అర్జున్ నేల మీద పడుకుని అంతా వింటున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు రావడం లేదు. అతను కేవలం ఆలోచిస్తున్నాడు, ఈ సమాజంలో మగవాళ్ళకు సహాయం ఎంత రహస్యంగా, ఎంత భయంతో చేయాల్సి వస్తోంది. ఒక అమ్మాయి కోసం వేల ఎన్జీఓలు బ్యానర్లతో రోడ్లపైకి వస్తాయి, కానీ ఒక అమాయక అబ్బాయి వైద్యం కోసం వాళ్ళు దొంగలు-దోపిడీదారుల్లా ఒక రహస్య ఎన్జీఓను వెతుక్కోవాల్సి వస్తోంది.

గంట తర్వాత విక్రమ్ స్టేషన్ వెనుక గేటు దగ్గర కబీర్ పంపిన లక్ష రూపాయల నగదు తీసుకుని తిరిగి వచ్చాడు. అంత డబ్బు చేతిలోకి రాగానే వాళ్ళందరిలో మనోధైర్యం కొద్దిగా పెరిగింది.

అర్జున్ కాస్త తేరుకున్నట్టు అనిపించినా, అతని కాలి నొప్పి తీవ్రస్థాయికి చేరింది. అతను నడవలేకపోతున్నాడు. జడ్జి గారు గది వెతకడానికి బయటకు వెళ్లారు.

విక్రమ్ కొంచెం ఎక్కువ డబ్బు ఇచ్చి ఒక ఆటోను మాట్లాడుకున్నాడు. వాళ్ళు ఆటోలో కూర్చున్నారు. గమ్యం—నజఫ్‌ఘర్‌లోని ఆ రహస్య ఎన్జీఓ.

ఆటో ఢిల్లీ విశాలమైన రోడ్లపై దూసుకుపోతోంది. అర్జున్ ఆటోలో కూర్చుని కిటికీలోంచి బయటకు చూశాడు. ఈ నగరం ఇప్పుడు అతనికి పూర్తిగా అపరిచితంగా అనిపిస్తోంది. ఏ నగరపు వీధుల్లో అయితే ఒకనాడు గర్వంగా నడిచాడో, ఈ రోజు అదే నగరం అతన్ని ఒక క్రిమినల్‌లా దాక్కునేలా చేస్తోంది.

దాదాపు గంటన్నర తర్వాత ఆటో నగరపు సందడిని దాటి, చాలా ప్రశాంతంగా, జనసంచారం లేని ఒక ప్రాంతానికి వచ్చి ఆగింది. ముందు ఒక పెద్ద, తుప్పుపట్టిన ఇనుప గేటు ఉంది. బయట ఎలాంటి సైన్‌బోర్డు లేదు. చూడటానికి అది ఒక పాత, పాడుబడిన గోడౌన్‌లా ఉంది.

విక్రమ్ ఆటో డ్రైవర్‌కు డబ్బులిచ్చి పంపించేశాడు. వాళ్ళు గేటు ముందు నిలబడ్డారు.

విక్రమ్ కాస్త తటపటాయించి గేటుకున్న బరువైన ఇనుప కొండిని పట్టుకుని రెండుసార్లు శబ్దం చేశాడు. ఖట్... ఖట్.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత గేటు మధ్యలో ఉన్న ఒక చిన్న కిటికీ ఖంగున తెరుచుకుంది. లోపలి నుండి ఒక జత పదునైన, ప్రశాంతమైన కళ్ళు వాళ్ళ వైపు చూశాయి.

"మమ్మల్ని జడ్జి గారు పంపించారు... వైద్యం కోసం," విక్రమ్ మెల్లగా అన్నాడు.

కిటికీ మూసుకుపోయింది.

కొన్ని క్షణాల తీవ్ర నిశ్శబ్దం తర్వాత, ఆ బరువైన ఇనుప గేటు ఒక గరగర శబ్దంతో లోపలి నుండి తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది. అర్జున్ తన జ్వరంతో మసకబారిన కళ్ళతో లోపలికి చూశాడు. ఈ భారీ, నల్లటి ఇనుప గేటు అవతల వాళ్ళ కోసం ఏం ఎదురుచూస్తోంది? ఈ ఎన్జీఓ యజమాని అసలు ఎవరు? అతను తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి, సమాజం దృష్టిలో విలన్లుగా మారిన ఈ మగవాళ్ళకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నాడు? ఈ గేటు లోపల నిజంగా అర్జున్‌కు బ్రతకడానికి కావలసిన శక్తి దొరుకుతుందా, లేక ఇది శేఖర్ చౌదరి పన్నిన మీడియా, చట్టాలతో కూడిన మరో కచ్చితమైన ఉచ్చా?

బరువైన ఇనుప గేటు తెరుచుకోగానే విక్రమ్, జస్టిస్ రావు, అర్జున్ లోపలికి అడుగుపెట్టారు. వెంటనే ఆ గేటు మళ్ళీ మూసుకుంది.

బయటి నుండి చూస్తే అది శిథిలావస్థలో ఉన్న పాడుబడిన గోడౌన్‌లా అనిపించినా, లోపల అడుగుపెట్టగానే వాళ్ళు ఆశ్చర్యపోయారు. అదొక విశాలమైన ప్రాంగణం. ఒక పక్కన వరుసగా శుభ్రమైన పడకలు వేసి ఉన్నాయి. మరోవైపు ఒక చిన్న క్లినిక్ లేదా డిస్పెన్సరీ లాంటి ఏర్పాటు ఉంది. చుట్టూ చాలా సాధారణంగా ఉన్నప్పటికీ, వాతావరణమంతా పరిశుభ్రంగా ఉంది. గాలిలో ఫినైల్, మందుల యొక్క లేత వాసన తేలియాడుతోంది. అక్కడ చాలా మంది పురుషులు నిశ్శబ్దంగా తమ పనులు చేసుకుంటున్నారు. ఎవరి ముఖంలోనూ ఎలాంటి సందడి లేదు, ఆ ప్రదేశమంతా ఒక విచిత్రమైన, నిశ్శబ్దమైన క్రమశిక్షణతో నడుస్తోంది.

ఒక యువకుడు వాళ్ళ దగ్గరికి వచ్చాడు. "పేషెంట్ పరిస్థితి బాగాలేదు. త్వరగా ఆయన్ని క్లినిక్‌లోకి తీసుకురండి."

ఎలాంటి అనవసరమైన ప్రశ్నలు అడగకుండా ఆ యువకుడు వాళ్ళను క్లినిక్ లోపలికి తీసుకువెళ్ళాడు. ఒక డాక్టర్—ఆయన బహుశా ఈ ఎన్జీఓ సభ్యుడే అయి ఉంటారు—అర్జున్‌ను మంచం మీద పడుకోబెట్టారు.

"గాయం సోకింది," డాక్టర్ గారు గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు.

అర్జున్‌కు గోరువెచ్చని నీటితో ఒళ్ళంతా తుడిచి, శుభ్రమైన బట్టలు వేయించారు. గత రెండు రోజులుగా పేరుకుపోయిన బురద, కుళ్ళిన చేపల రక్తం, దుర్వాసన శరీరం నుండి పోగానే అర్జున్ ఒక విచిత్రమైన శాంతిని అనుభవించాడు. డాక్టర్ గారు చాలా జాగ్రత్తగా అతని కాలి గాయాన్ని శుభ్రం చేశారు. ఈసారి నాటు వైద్యుడిలా అనస్థీషియా లేకుండా చేసే నరకయాతన కాదు. సరైన లోకల్ అనస్థీషియా ఇచ్చి, చాలా కచ్చితత్వంతో గాయాన్ని శుభ్రం చేసి కట్టు కట్టారు. ఆ తర్వాత ఎక్కువ మోతాదు యాంటీబయాటిక్, జ్వరం మందులను సెలైన్ ద్వారా ఎక్కించారు.

మందుల ప్రభావంతో అర్జున్ నెమ్మదిగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. గడిచిన కొన్ని రోజుల్లో, ఎలాంటి భయం లేకుండా ఒక శుభ్రమైన పడక మీద అతను నిద్రపోవడం ఇదే మొదటిసారి.

అర్జున్‌కు మెలకువ వచ్చేసరికి, బయట సాయంత్రం అయింది. గదిలో ఒక ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగుతోంది.

అర్జున్ కళ్ళు తెరిచి చూశాడు, అతని శరీరం తేలికగా అనిపించింది. జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. కాలి నొప్పి కూడా ఇప్పుడు చాలా వరకు భరించగలిగేలా ఉంది. అతని పక్కనే ఒక కుర్చీలో జస్టిస్ రావు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయనకు కూడా శుభ్రమైన బట్టలు ఇచ్చారు. ఆయన కాస్త హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నారు.

"ఇప్పుడు ఎలా ఉంది అర్జున్?"

అర్జున్ తల తిప్పి చూశాడు. గుమ్మం ఫ్రేమ్‌కు ఆనుకుని ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు. వయసు నలభై ఐదుకు దగ్గరగా ఉంటుంది. మామూలు షర్టు, ట్రౌజర్ వేసుకున్నాడు. ఆ వ్యక్తి చూడటానికి దృఢంగా ఉన్నా, అతని కళ్ళలోని చూపు సరిగ్గా అర్జున్‌లాగే ఉంది—పూర్తిగా నిర్జీవంగా, ప్రశాంతంగా, ఎలాంటి భావోద్వేగం లేకుండా.

ఆ వ్యక్తి గదిలోకి వచ్చాడు. "నా పేరు ఆదిత్య, ఈ ప్రదేశాన్ని నేనే నడుపుతున్నాను."

అర్జున్ లేచి కూర్చోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆదిత్య చేత్తో సైగ చేసి పడుకోమన్నాడు. "లేవక్కర్లేదు. నేను విక్రమ్, జస్టిస్ రావు గారి దగ్గర నుండి మీ కథ మొత్తం విన్నాను. శేఖర్ చౌదరి, మీ భార్య పన్నిన కుటుంబ రక్షణ బిల్లు అనే ఉచ్చు—అంతా నాకు తెలుసు."

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ఆదిత్య వైపు చూశాడు. "మీరు మాకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నారు? మేము సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లెక్కల్లో పరారీలో ఉన్న నిందితులమని మీకు తెలుసా? మమ్మల్ని ఇక్కడ ఉంచుకుంటే మీకు కూడా ప్రమాదం జరగవచ్చు. పైగా మీకు మేము ఎవరో కూడా తెలియదు. ఏ మనిషి ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా ఇంత పెద్ద ప్రమాదాన్ని ఎందుకు తీసుకుంటాడు?"

ఆదిత్య ఒక పొడి నవ్వు నవ్వాడు. అతను ఒక కుర్చీని లాగి అర్జున్ మంచం పక్కన కూర్చున్నాడు.

"నువ్వు చెప్పింది నిజమే అర్జున్. ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా ఏ పనీ చేయరు. నాకూ ఒక స్వార్థం ఉంది. ఆ స్వార్థం పేరే—ప్రతీకారం."

ఆదిత్య గొంతు ఒక్కసారిగా చాలా బరువుగా, గంభీరంగా మారింది. గదిలోని వాతావరణం కొన్ని డిగ్రీలు చల్లబడినట్టు అనిపించింది.

"నేను ఈ ఎన్జీఓను దయతోనో, ధర్మకార్యం కోసమో నడపడం లేదు అర్జున్," ఆదిత్య ప్రశాంతమైన స్వరంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "ఒక అబద్ధపు నింద, ఒక స్వార్థపరురాలైన ఆడది ఒక కుటుంబాన్ని ఎలా బూడిద చేయగలదో నాకు తెలుసు కాబట్టి ఈ ప్రదేశాన్ని నడుపుతున్నాను. నా జీవితమే దానికి అతిపెద్ద సాక్ష్యం."

అర్జున్ మౌనంగా వినసాగాడు. తన లోపలి శూన్యం, ఈ తెలియని వ్యక్తి కథతో ఎక్కడో కలుస్తున్నట్టు అనిపించింది.

"పదిహేనేళ్ళ క్రితం మాట," ఆదిత్య గోడ వైపు చూస్తూ గతాన్ని గుర్తుచేసుకోసాగాడు. "మా అమ్మ చనిపోయాక నాన్న మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకున్నారు. ఆమె నా సవితి తల్లి. మొదటి కొన్ని నెలలు అంతా బాగానే ఉంది. నేను అప్పుడు పని మీద దేశం బయట ఉండేవాడిని. ఇంట్లో మా నాన్న, నా సవితి తల్లి, నా చిన్న తమ్ముడు మాత్రమే ఉండేవారు. మా తమ్ముడు చాలా నెమ్మదస్తుడు."

ఆదిత్య దవడ కండరాలు బిగుసుకుపోయాయి.

"కానీ కొన్ని నెలలకే ఆవిడ అసలు స్వరూపం బయటపడటం మొదలైంది. ఆమె కన్ను మా నాన్న ఆస్తి, వ్యాపారం మీద పడింది. నాన్న ఆస్తినంతా తన పేరు మీద రాయాలని కోరింది. నాన్న ఒప్పుకోకపోవడంతో, ఆమె తన ఆట మొదలుపెట్టింది. తనంతట తానే గాయాలు చేసుకుని, సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి మా నాన్న, తమ్ముడి మీద గృహ హింస, మహిళలపై వేధింపుల కింద అబద్ధపు కేసు పెట్టింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి నా అరవై ఏళ్ళ నాన్నను, ఇరవై రెండేళ్ల తమ్ముడిని అరెస్ట్ చేసి తీసుకుపోయారు."

ఆదిత్య కొద్దిసేపు ఆగాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్లు లేవు, కానీ అతని స్వరంలో పేరుకుపోయిన కొండంత బాధను అర్జున్ చాలా స్పష్టంగా అనుభవించగలిగాడు.

"నాకు విషయం తెలిసి విదేశాల నుండి తిరిగి వచ్చేసరికి చాలా ఆలస్యమైపోయింది," ఆదిత్య గొంతు కొద్దిగా వణికింది. "నా సవితి తల్లి చట్టంలోని లొసుగులను వాడుకుని, కొంతమంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు, లాయర్లకు లంచమిచ్చి మా నాన్నకు, తమ్ముడికి బెయిల్ కూడా రాకుండా చేసింది. జైల్లో రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ అవమానాన్ని, హింసను భరించలేక... మా నాన్న జైలు గదిలోనే ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు."

జస్టిస్ రావు వణికిపోయారు. అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

"మరి నా చిన్న తమ్ముడా?" ఆదిత్య దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు. "కళ్ళ ముందే నాన్న అలా చనిపోవడం చూసి, సమాజం యొక్క ఈ అమానుషమైన హింసను తట్టుకోలేక మా తమ్ముడి మానసిక సమతుల్యం పూర్తిగా దెబ్బతింది. ఇప్పుడు వాడు ఒక మానసిక చికిత్సాలయంలో ఉన్నాడు. గోడలకు తల కొట్టుకుంటూ రోజంతా 'నేను ఎవరినీ కొట్టలేదు, నేను ఎవరినీ కొట్టలేదు' అని అరుస్తూ ఉంటాడు."

గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆదిత్య కథ తన భవిష్యత్తుకు ప్రతిబింబంలా అర్జున్‌కు అనిపించింది. మాయ కూడా తన తల్లిదండ్రులతో ఇదే చేయాలనుకుంది కదా.

"సమాజం ఆడవారి కన్నీళ్లను మాత్రమే చూస్తుంది అర్జున్," ఆదిత్య నేరుగా అర్జున్ కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు. "కానీ ఒక తండ్రి అవమానంతో జైల్లో ఉరి వేసుకున్నప్పుడు, అతని ఆ నిశ్శబ్ద రోదన సమాజం చెవికి చేరదు. నేను మా నాన్న చావుకు ప్రతీకారం తీర్చుకోలేకపోయాను, ఎందుకంటే చట్టం ఆ ఆడదాని పక్షాన ఉంది. అందుకే నేను కూడబెట్టిన డబ్బంతా, నా సమయమంతా ఈ 'పురుషార్థ' వెనుక పెట్టాను. నీలాంటి, నా తమ్ముడిలాంటి అమాయక పురుషులు అబద్ధపు చట్టాలకు బలై రోడ్ల మీద చావకూడదని నేను కోరుకున్నాను."

ఆదిత్య తన కుర్చీలో నుండి లేచి నిలబడ్డాడు.

"కానీ నేను హీరోని కాదు అర్జున్. శేఖర్ చౌదరిని నాశనం చేయడానికి నా దగ్గర ఏ మంత్రదండం గానీ, రహస్య ఫైల్ గానీ లేదు," ఆదిత్య చాలా వాస్తవికంగా అన్నాడు. "నేను కేవలం ఒక వేదికను. నేను మీకు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య సురక్షితమైన ఆశ్రయం ఇవ్వగలను. రెండు పూటలా సాధారణ భోజనం పెట్టగలను. ఈ గోడౌన్ వెనుక నాదొక చిన్న ఆఫీసు గది ఉంది, అక్కడ రెండు పాత కంప్యూటర్లు, ఒక ఇంటర్నెట్ అనుసంధానం ఉన్నాయి. నేను అంతవరకే ఇవ్వగలను."

ఆదిత్య, విక్రమ్ మరియు జస్టిస్ రావు వైపు చూశాడు.

"ఈ యుద్ధం మీరే పోరాడాలి. జడ్జి గారికి అనుభవం ఉంది, విక్రమ్‌కి తెలివి ఉంది, నీకు పట్టుదల ఉంది. శేఖర్ చౌదరి లాంటి 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం అనే కొండను పగలగొట్టాలంటే, మీరు కింద నుండి మట్టిని తవ్వాలి. నేను మీకు ఆ పార మాత్రమే ఇవ్వగలను, కానీ మట్టిని మీరే తవ్వాలి."

అర్జున్ ఇంతసేపూ మౌనంగా ఉన్నాడు. అతను నెమ్మదిగా మంచం మీద నుండి కాళ్ళు కింద పెట్టాడు. అతని శరీరం ఇంకా బలహీనంగానే ఉంది, కానీ అతని కళ్ళలోని చూపు ఇప్పుడు ఆ రైల్వే యార్డులోని బిచ్చగాడిలా లేదు. అక్కడ ఒక విచిత్రమైన, స్థిరమైన కఠినత్వం తిరిగి వచ్చింది.

"ఇది చాలు ఆదిత్య అన్న," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు. "నాకు ముందుగానే సిద్ధం చేసిన ఫైల్స్ ఏవీ అవసరం లేదు. నేను ఒకటో తరగతి ఆడిట్ అధికారిగా పనిచేశాను. పదేళ్లుగా నేను ప్రభుత్వ పెద్ద కాంట్రాక్టర్ల ఫైళ్లలో తప్పులు పట్టాను. శేఖర్ చౌదరి మీడియాను, రాజకీయ నాయకులను కొని ఉండవచ్చు, కానీ డబ్బు జాడను దాచడం అంత సులభం కాదు. ఆర్థిక కుంభకోణం మరకలు ఎక్కడో ఒకచోట మిగిలే ఉంటాయి."

అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని శరీరం మీద ఇప్పుడు ఆ కుళ్ళిన చేపల దుర్వాసన లేదు. అతని లోపలి చనిపోయిన మనిషి, ఒక కొత్త వేటగాడి రూపంలో జన్మించినట్టున్నాడు.

"మీ ఆ కంప్యూటర్ గదిని కొంచెం చూపిస్తారా?" అని అర్జున్ అడిగాడు.

ఆదిత్య తలూపి వాళ్ళను గోడౌన్ వెనకున్న ఒక చిన్న, దుమ్ముపట్టిన గదిలోకి తీసుకువెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక చెక్క బల్ల మీద రెండు పాత డెస్క్‌టాప్ కంప్యూటర్లు ఉన్నాయి. గదిలో మినుకుమినుకుమంటున్న ఒక పసుపు బల్బు వెలుగుతోంది.

"ఇక్కడ మిమ్మల్ని ఎవరూ ఇబ్బంది పెట్టరు," అని చెప్పి ఆదిత్య గది నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. జస్టిస్ రావు, విక్రమ్ కూడా అర్జున్‌కు కొంచెం ఏకాంతం ఇవ్వడానికి బయటకు వెళ్ళారు.

అర్జున్ ఒంటరిగా గది మూలన ఉన్న ఒక ప్లాస్టిక్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. పక్కనే ఉన్న చిన్న చెక్క బల్ల మీద ఆ రోజు వార్తాపత్రిక యొక్క చిరిగిన ముక్క ఉంది. దానిపై మాయ నవ్వుతున్న ముఖం, వచ్చే వారం పార్లమెంటులో బిల్లు ప్రవేశపెట్టబోతున్న వార్త పెద్ద అక్షరాలతో ముద్రించి ఉంది. అర్జున్ ఆ నవ్వుతున్న ముఖం వైపే తదేకంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఎలాంటి భయం, నిరాశ, లేదా ఆర్తనాదం లేవు.

ఢిల్లీలోని ఫైవ్-స్టార్ హోటల్‌లో వెల్వెట్ పరుపు మీద పడుకుని, వచ్చే వారం బిల్లు ఆమోదం పొందిన తర్వాత తనే ఈ దేశానికి రాణిగా మారతానని మాయ కలలు కంటున్నప్పుడు, సరిగ్గా అదే సమయంలో, నగరం చివర ఒక పాడుబడిన గోడౌన్‌లో కూర్చుని, ఒక పాత వార్తాపత్రిక వైపు చూస్తున్నాడు అర్జున్. చేతిలో ఉన్నది కొన్ని రోజులు మాత్రమే. డబ్బు లేదు, అధికారం లేదు, ఉన్నదల్లా చావుబతుకుల్లో ఉన్న ఒక మనిషి యొక్క మంచులా చల్లని పట్టుదల. ఈ చీకటి, దుమ్ముపట్టిన గది నుండే శేఖర్ చౌదరి కొనుక్కున్న వ్యవస్థకు కూడా అంతుచిక్కని ఒక అదృశ్య పోరాటం మొదలవుతుందా? ఆ వేటగాడు ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా తన వల పన్నడం మొదలుపెట్టాడు. తన కాళ్ళ కింద నేల కొద్దికొద్దిగా జరగడం మొదలవుతుందని మాయ కలలోనైనా ఊహించగలదా?