విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

దేశంలోని అతిపెద్ద వార్తా ఛానెల్ యొక్క అగ్రశ్రేణి స్టూడియో.

స్టూడియో లోపల ఏసీ వల్ల వాతావరణం గడ్డకట్టేంత చల్లగా ఉంది, కానీ చుట్టూ ఉన్న ప్రకాశవంతమైన దీపాలు ఒక విచిత్రమైన, ఊపిరాడని వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి. నేల అంతా లెక్కలేనన్ని తీగలు చిందరవందరగా పడి ఉన్నాయి. మూడు పెద్ద కెమెరాలు సరిగ్గా మధ్యలో ఉన్న సోఫా వైపు గురిపెట్టి ఉన్నాయి. ఆ సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె చాలా సాధారణమైన, లేత రంగు నూలు చీర కట్టుకుంది. జుట్టు చెదిరిపోయి ఉంది, కళ్ళ కింద అలంకరణతో సృష్టించిన కమలిన గాయం గుర్తు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చూడటానికి ఆమె అచ్చం సర్వం కోల్పోయిన, హింసకు గురైన ఒక గృహిణిలా కనిపిస్తోంది.

ఆమెకు ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో ఈ ఛానెల్ యొక్క అత్యంత ప్రముఖ వ్యాఖ్యాత కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని అరుపులు, గొంతు చించుకోవడం వినడానికే దేశంలోని లక్షలాది మంది ప్రజలు ప్రతిరోజూ రాత్రి టీవీల ముందు కూర్చుంటారు.

"మూడు... రెండు... ఒకటి... ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో ఉన్నాం!" ఫ్లోర్ మేనేజర్ చేతితో సైగ చేశాడు.

కెమెరా మీద ఎర్ర దీపం వెలిగింది. దేశంలోని కోట్లాది మంది లివింగ్ రూమ్‌లలోని టీవీలలో ఇప్పుడు మాయ ముఖం కనిపిస్తోంది.

మాయ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుంది. తర్వాత కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉండి, కచ్చితమైన సమయస్ఫూర్తితో వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. ఆమె రెండు కళ్ళ నుండి కన్నీటి ధారలు ప్రవహించసాగాయి. గ్లిజరిన్, గడిచిన కొన్ని రోజులుగా నిర్విరామంగా చేసిన సాధన ఫలితంగా ఆ ఏడుపు ఇప్పుడు ఎంత సహజంగా ఉందంటే, ఇది ఒక అసహ్యకరమైన నాటకం అని ఎవరూ గ్రహించలేరు.

"అర్జున్ నన్ను రోజుల తరబడి సగం కడుపుతో ఉంచేవాడు," మాయ వణుకుతున్న స్వరంతో, చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది. ఆమె స్వరం ఎంత పగిలిపోయిందంటే, వినేవారి మనసులో తీవ్రమైన సానుభూతి కలిగేంతలా ఉంది. "ఆయన నన్ను ఒక చీకటి గదిలో బంధించి కార్యాలయానికి వెళ్ళేవాడు. తిరిగి వచ్చాక, చిన్న చిన్న విషయాలకే నా మీద చెయ్యి చేసుకునేవాడు. చివరి కొన్ని రోజులుగా ఆయన నా భోజనంలో నిద్రమాత్రలు కలిపి నన్ను చంపడానికి కూడా ప్రయత్నించాడు. నేను... నేను చాలా కష్టం మీద ప్రాణాలతో బయటపడ్డాను."

మాయ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.

ఈ పచ్చి అబద్ధపు ఆరోపణలు విన్న ఒక సాధారణ విలేకరి అయితే సాక్ష్యాలు అడగాలి. తర్కం వెతకాలి. "మీ దగ్గర ఏమైనా వైద్య నివేదిక ఉందా? మీరు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో ఫిర్యాదు చేశారా? అర్జున్ వర్మ లాంటి ఒక మొదటి తరగతి ప్రభుత్వ అధికారి అకస్మాత్తుగా ఎందుకిలా చేస్తాడు?" అని ప్రశ్నించాలి.

కానీ లేదు. ఆ వ్యాఖ్యాత వీటన్నింటిలో ఏమాత్రం సాక్ష్యం గానీ, తర్కం గానీ వెతకలేదు. ఎందుకంటే అతనికి తెలుసు, తర్కం లేదా సాక్ష్యాలతో టీఆర్పీ పెరగదు. టీఆర్పీ పెరిగేది భావోద్వేగం, అరుపులతోనే.

వ్యాఖ్యాత చాలా దూకుడుగా తన కుర్చీలో నుండి కొద్దిగా ముందుకు వంగాడు. అతను నేరుగా కెమెరా లెన్స్ వైపు చూస్తూ, యావత్ దేశ ప్రజల కళ్ళలోకి చూసి అరవడం మొదలుపెట్టాడు.

"చూశారా? విన్నారా ఒక చదువుకున్న అధికారి భార్య ఆర్తనాదాన్ని?" వ్యాఖ్యాత గొంతులోని నరాలు నటనతో ఉబ్బిపోయాయి. "ఇంకెన్నాళ్ళు? ఇంకెన్నాళ్ళు అర్జున్ లాంటి చదువుకున్న జంతువులను ఈ సమాజం భరిస్తుంది? బయటకు మర్యాదస్తుడి ముసుగు వేసుకుని తిరిగే ఈ పురుషులు ఇంట్లో ఒక్కో రాక్షసుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నారు. వీళ్ళ వల్ల మన దేశంలోని ఆడపిల్లలకు ఎక్కడా భద్రత లేదా? ఈ అర్జున్ వర్మకు తక్షణమే శిక్ష పడాలి, అప్పుడే ఇంకే జంతువూ ఏ ఆడపిల్ల వైపు కన్నెత్తి చూడటానికి కూడా ధైర్యం చేయలేదు!"

దేశమంతా టీవీల ముందు కూర్చుని ఈ నాటకాన్ని చూస్తోంది. రోజంతా ఎముకలు విరిగేలా కష్టపడి, రాత్రికి కాస్త వార్తలు చూద్దామని కూర్చున్న సాధారణ ప్రజలు, ఈ భావోద్వేగపూరిత దృశ్యాన్ని చూసి నిజంగానే అర్జున్ మీద కోపంతో రగిలిపోతున్నారు. టీ కొట్ల దగ్గర, లివింగ్ రూమ్‌లలో, సామాజిక మాధ్యమాలలో క్షణాల్లో ఒక తీవ్రమైన 'పురుష వ్యతిరేక' లేదా పురుష-ద్వేషపూరిత భావన ఏర్పడిపోయింది. అందరూ ఏకగ్రీవంగా అర్జున్ ఒక జంతువని, మాయ ఒక అమాయక దేవత అని నమ్మేశారు.

"ఆపు! మనం రెండు నిమిషాల వాణిజ్య విరామానికి వెళ్తున్నాం!" అని ఫ్లోర్ మేనేజర్ గట్టిగా అరిచాడు.

కెమెరా ఎర్ర దీపం ఆగిపోయింది. ప్రత్యక్ష ప్రసారం కొద్దిసేపు ఆగింది.

సరిగ్గా ఈ క్షణంలోనే ఈ మొత్తం ఉదంతంలో అత్యంత భయంకరమైన కోణం మొదలైంది.

దర్శకుడు 'ఆపు' చెప్పగానే, మాయ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మంత్రం వేసినట్టు ఆగిపోయింది. ఆమె ముఖంలోని ఆ నిస్సహాయ, విషాదభరితమైన భావం ఒక్క క్షణంలో మాయమై, దాని స్థానంలో ఒక పక్కా వృత్తిపరమైన, సాధారణ హావభావం వచ్చింది.

"కాస్త నీళ్ళు ఇవ్వండి, గొంతు ఆరిపోయింది," మాయ చాలా సాధారణ స్వరంతో పక్కనుంచి వెళ్తున్న ఒక స్పాట్‌బాయ్‌తో అంది.

ఆ స్పాట్‌బాయ్ ఒక నీటి సీసా అందించాడు. మాయ నీళ్లు తాగుతుండగా, ఒక అలంకరణ నిపుణురాలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. ఆమె చాలా జాగ్రత్తగా దూదితో మాయ కళ్ళలోని గ్లిజరిన్ నీటిని తుడిచి, ఆమె కళ్ళ కింద ఉన్న నకిలీ కమలిన గాయం గుర్తుపై మరికొంత ముదురు రంగు పొడి వేసింది. విరామం తర్వాత అది మరింత వాస్తవికంగా కనిపించాలని. అప్పుడు వ్యాఖ్యాత తన చరవాణి తీసి వాట్సాప్‌లో సందేశాలు చూసుకుంటున్నాడు, అతని ముఖంలో తృప్తితో కూడిన నవ్వు ఉంది.

స్టూడియో లోపల ఉన్న ఇరవై ఐదు నుండి ముప్పై మంది—ఛాయాగ్రాహకులు, ధ్వని రికార్డర్, అలంకరణ నిపుణురాలు, దర్శకుడు—అందరూ ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. మాయ ఇంతసేపు పచ్చి అబద్ధాలు చెబుతోందని అందరూ తమ కళ్ళతో చూస్తున్నారు. ఒక అబ్బాయి మీద జాతీయ టీవీలో నిలబడి ఈ అమ్మాయి చేసిన ఘోరమైన ఆరోపణలలో ఒక్క శాతం కూడా నిజం లేదని అందరికీ అర్థమవుతోంది.

కానీ అత్యంత భయంకరమైన విషయం ఈ అబద్ధం యొక్క తీవ్రమైన సహజత్వం.

ఎవరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడరు. ఛాయాగ్రాహకులు నిరసనగా ఈ నకిలీ ప్రసారాన్ని కొనసాగించనని చెప్పడు. దర్శకుడు వచ్చి వ్యాఖ్యాతతో ఒక అమాయక అబ్బాయి జీవితాన్ని ఇలా నాశనం చేయడం నేరమని చెప్పడు. అందరూ మౌనం. అందరూ తమ పనుల్లో తీరిక లేకుండా ఉన్నారు.

ఎందుకు? ఎందుకంటే నియంత్రణ గదిలో కూర్చున్న నిర్మాత చూస్తున్నాడు, మాయ ఏడుపు భాగం తమ ఛానెల్ రేటింగ్‌ను ఒక్కసారిగా ఆకాశానికి చేర్చిందని. వీక్షకుల సంఖ్య రికార్డులు బద్దలు కొడుతోంది. ఈ అబద్ధపు నాటకం వారికి కోట్ల రూపాయల ఆర్థిక సహాయం తెచ్చిపెడుతోంది.

సానుభూతి లేదా ప్రజల భావోద్వేగాలు ఒక వ్యాపారంగా మారినప్పుడు, సత్యం ఇలాగే మరణిస్తుంది. స్టూడియోలోని ఈ నిశ్శబ్దం, ఈ వ్యవస్థ దృష్టిలో సాధారణ పురుషులు మనుషులే కాదని నిరూపిస్తోంది. వారి గౌరవం, వారి వృత్తి, వారి తల్లిదండ్రుల కన్నీళ్లకు ఏ విలువా లేదు. ఒక అబ్బాయి జీవితం నాశనమవడం వీరికి కేవలం ఒక సాయంత్రపు కాలక్షేపం, దాన్ని అమ్ముకుని వీరు తమ జేబులు నింపుకుంటారు. ఈ తీవ్రమైన అమానవీయత ఏ దెయ్యం కథ కన్నా తక్కువ భయానకమైనది కాదు.

స్టూడియో నుండి కొన్ని కిలోమీటర్ల దూరంలో, ఢిల్లీలోని ఒక విలాసవంతమైన ఐదు నక్షత్రాల హోటల్ పెంట్‌హౌస్‌లో కూర్చుని ఈ మొత్తం ప్రదర్శనను చూస్తున్నాడు శేఖర్ చౌదరి.

అతని ముందు డెబ్బై ఎనిమిది అంగుళాల భారీ టీవీ తెర ఉంది. ఒక చేతిలో ఖరీదైన క్యూబన్ చుట్ట, మరో చేతిలో విస్కీ గ్లాసు. మాయ ఏడుపు, వ్యాఖ్యాత అరుపులు చూసి శేఖర్ ఒక నరక సమానమైన అట్టహాసం చేశాడు.

ఈ మొత్తం కథనం ఎలా పనిచేస్తుందో అతనికి తెలుసు. ఈ ప్రైమ్ టైమ్ స్లాట్‌ను కొనుక్కోవడానికి అతను స్వయంగా ఈ వార్తా ఛానెల్ యజమానికి కొన్ని కోట్ల రూపాయల నిధులు ఇచ్చాడు. వ్యాఖ్యాత చెప్పిన ఆ సంభాషణలన్నీ రావుిల ప్రజా సంబంధాల బృందం రాసినవే.

శేఖర్ ల్యాప్‌టాప్‌ను తన ఒడిలోకి లాక్కున్నాడు. తెరపై వారి నకిలీ ఎన్జీఓ బ్యాంక్ ఖాతా ప్రత్యక్ష సమాచారం నడుస్తోంది. మాయ టీవీలో కూర్చుని ఎన్నిసార్లు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుందో, విదేశాలలోని పెద్ద పెద్ద మహిళా హక్కుల NGOల నుండి అన్ని లక్షల డాలర్ల విరాళాలు వారి ఖాతాలోకి వచ్చి పడుతున్నాయి. మాయ కన్నీటి చుక్కల ఒక్కో బొట్టును శేఖర్ కొన్ని వేల డాలర్లకు డబ్బుగా మార్చుకుంటున్నాడు.

"దీన్ని అధికారం అంటారు," శేఖర్ చుట్ట పొగ వదులుతూ తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు. "నేను నిరూపించాను, ఈ దేశంలో నిజం అంటూ ఏదీ లేదు. నువ్వు డబ్బుతో ప్రసార సాధనాలు చేత ఏది చెప్పించగలవో అదే నిజం."

శేఖర్ కిటికీ వైపు నడిచాడు. బయట ఢిల్లీ రోడ్లపై లెక్కలేనంత మంది సాధారణ ప్రజల రద్దీ. ఈ ప్రజలు తాము టీవీలో నిజమైన వార్తలు చూస్తున్నామని అనుకుంటున్నారు.

ఈ పరిస్థితి ఒక సాధారణ పురుషుడికి అత్యంత భయంకరమైనది. ఒక వ్యక్తి, బహుశా రోజంతా అమానుషమైన శ్రమ చేసి తన కుటుంబాన్ని రెండు పూటలా పోషించడానికి బస్సులో వేలాడుతూ ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నాడు, అతను ఈ వార్త చూసినప్పుడు, అతని మనసులో ఏం జరుగుతుంది? అతను ఎంత నిజాయితీపరుడైనా, ఎంత మంచి భర్త అయినా—ఈ సమాజం అతన్ని ఏ రోజైనా, ఏ క్షణమైనా ఒక అబద్ధపు నింద వేసి రోడ్డున పడేయగలదని అతనికి అర్థమవుతుంది. న్యాయస్థానం, సెక్యూరిటీ అధికారి, విచారణ—వీటి అవసరం ఇక లేదు. వార్తా ఛానెళ్లే ఇప్పుడు ఉరి వేదికలు.

ఈ భయంకరమైన వ్యవస్థ కింద సాధారణ పురుషులు కేవలం ఒక అసహాయమైన చీమల్లాంటి వారు. వారిని ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు డబ్బు మీద ఆశతో, రేటింగ్ మీద ఆశతో నలిపి చంపేయొచ్చు. వారి ఆర్తనాదాలు ఎవరూ వినరు, సమాజం కేవలం అమ్మాయిల నకిలీ కన్నీళ్ల వీడియో చూసి వారికి ఉరి శిక్ష కోరుతుంది.

శేఖర్ నవ్వుతూ విస్కీ గ్లాసును ఖాళీ చేశాడు. రేపు ఉదయం భారీ పత్రికా సమావేశానికి అన్ని ఏర్పాట్లు పూర్తయ్యాయి. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో బిల్లు పాసవ్వడం ఇక లాంఛనమే.

ఢిల్లీలోని ఈ ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లో, ఏసీ వార్తా స్టూడియోలో కోట్ల రూపాయల కోసం ఒక సమాజాన్ని బ్రెయిన్‌వాష్ చేస్తున్నప్పుడు, సాధారణ పురుషులపై రాక్షసులనే ముద్ర వేస్తున్నప్పుడు, అదే నగరంలోని ఏదో ఒక చీకటి, దుమ్ముపట్టిన సందులో దాక్కుని ఉన్నాడు అర్జున్.

సామాజిక మాధ్యమాలు, వార్తా ఛానెళ్ల ఈ భారీ, భయంకరమైన డిజిటల్ కబేళా ముందు, కుళ్ళిన చేపల వాసనతో నిండిన, జ్వరంతో కుమిలిపోతున్న ఒక మనిషి ఎలా ఎదురు నిలబడతాడు? అబద్ధాలతో కట్టిన ఈ కొండంత సౌధం అర్జున్ చివరి అస్తిత్వాన్ని కూడా మట్టిలో కలిపేస్తుందా, లేక అగాధం అట్టడుగుకు చేరిన ఒక శూన్యమైన మనిషి, శేఖర్ చౌదరి కొనుగోలు చేసిన ప్రసార సాధనాలు దగ్గర కూడా సమాధానం లేని దెబ్బ కొడతాడా?

సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ పరిసరాలు నెమ్మదిగా సందడిగా మారుతున్నాయి. టీ కొట్టుల నుండి వస్తున్న పొగ, కూలీల అరుపులు, వేలాది మంది ప్రజల అడుగుల చప్పుళ్లతో ఆ ప్రాంతమంతా హోరెత్తుతోంది.
కానీ ఆ నగరం యొక్క విశాలత్వంలో, ప్లాట్‌ఫారమ్ చిట్టచివర ఉన్న ఒక మురికి పార్సెల్ వ్యాన్ నుండి కిందకు దిగిన మనుషులను ఎవరూ కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. ఒకవేళ చూసినా, అసహ్యంతో ముక్కు చిట్లించి దూరంగా జరిగిపోయారు.
అందరిలోకీ అర్జున్ పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. రాత్రంతా ఆ థర్మాకోల్ పెట్టెలో, ఐసు కింద నలిగిపోయిన తర్వాత, అతని శరీరం మనిషి శరీరంలా కనిపించడం లేదు. కరిగిన ఐసు నీరు ఇంకా అతని జుట్టు నుండి, చెంపల మీదుగా కారుతూనే ఉంది. అతని శరీరం నుండి వస్తున్న ఒక రకమైన తీవ్రమైన దుర్వాసనకు, వాళ్లకే ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టంగా ఉంది.
జ్వరంతో అర్జున్ శరీరం థరథరలాడిపోతోంది. ఢిల్లీ చలిగాలి తడి బట్టలను చీల్చుకుంటూ అతని ఎముకల లోపలి వరకు వణుకు పుట్టిస్తోంది. జస్టిస్ రావు, రజత్‌ల పరిస్థితి కూడా చావుబతుకుల్లో ఉన్న మనుషుల్లాగే ఉంది. రాత్రంతా అనుభవించిన ఆ నరకయాతన వాళ్ల వయసును మరో పదేళ్ళు పెంచేసినట్టుంది.
స్టేషన్ బయటకు వచ్చారు వాళ్ళు. దుమ్ముపట్టిన ఫుట్‌పాత్‌పై తమ శరీరాలను ఈడ్చుకుంటూ వెళ్తున్నారు.
స్టేషన్‌కు సరిగ్గా బయటే ఒక టీ కొట్టు ఉంది. పెద్ద గిన్నెలో టీ మరుగుతోంది. అల్లం, యాలకుల సువాసన గాలిలో తేలుతోంది. రాత్రంతా ఏమీ తినకుండా, చలికి గడ్డకట్టుకుపోయిన ఆ మనుషులకు, మరుగుతున్న ఆ టీ ఇప్పుడు ప్రపంచంలోనే అత్యంత విలువైన అమృతంలా అనిపిస్తుంది. జస్టిస్ రావు, రజత్ ఆ టీ కొట్టు బెంచీ వైపు దీనంగా చూస్తూ ఉండిపోయారు.
విక్రమ్ తన జేబులు వెతుక్కోగా కొన్ని నాణేలు దొరికాయి. కేవలం పన్నెండు రూపాయలు.
విక్రమ్ నెమ్మదిగా టీ కొట్టు వైపు నడిచాడు. అతని వెనకే అర్జున్.
"అన్నా, రెండు టీలు ఇస్తావా? చాలా చలిగా ఉంది..." విక్రమ్ ఆ నాణేలను ముందుకు చాపి, అత్యంత దీనమైన స్వరంతో అన్నాడు.
టీ కొట్టువాడు ఒక మట్టి గ్లాసులో టీ పోయబోయాడు. కానీ విక్రమ్, అర్జున్‌లు ముందుకు వచ్చి నిలబడటం చూసి, అతని ముఖం తీవ్రమైన అసహ్యంతో వికారంగా మారిపోయింది. అర్జున్ శరీరం నుండి వస్తున్న కుళ్ళిన చేపల దుర్వాసనకు, అతను తన తుండుతో ముక్కు మూసుకున్నాడు.
"ఏయ్! ఏయ్ అస్సలు ముందుకు రాకు!" టీ కొట్టువాడు తీవ్రమైన విసుగుతో చేతిని ఊపుతూ వాళ్ళని వెళ్ళగొట్టేలా సైగ చేశాడు. "ఏంట్రా మీరు, మనుషులా లేక మరేమైనానా? పోండి ఇక్కడి నుంచి! ఒంటి నుంచి పందిలా వాసన వస్తోంది! మీరు ఇక్కడ నిలబడితే నా కొట్టులో ఉన్న కస్టమర్లందరూ పారిపోతారు. వెళ్ళండి, దూరంగా వెళ్లి నిలబడండి!"
టీ కొట్టువాడి కర్కశమైన, అవమానకరమైన మాటలు విని విక్రమ్ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అతను ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ అంతలోనే అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని పట్టుకుని ఆపాడు.
అర్జున్ ఏమీ ప్రతిఘటించలేదు. అతను టీ కొట్టువాడి కళ్ళలోకి ఒక్కసారి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో కోపం గానీ, బాధ గానీ లేవు, కేవలం ఒక తీవ్రమైన, అంతులేని శూన్యం ఉంది.
అర్జున్ నెమ్మదిగా కొట్టు నుండి దూరంగా, ఫుట్‌పాత్ పక్కకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. టీ కొట్టువాడు ఏమీ తప్పు చెప్పలేదని అతనికి అనిపించింది. తను ఇప్పుడు నిజంగానే కుళ్ళిపోయిన, పనికిరాని చెత్తలాగే ఉన్నాడు.
ఈ ఫుట్‌పాత్‌పై నిలబడి, చలికి వణుకుతున్న అర్జున్‌కు అకస్మాత్తుగా ఒక విచిత్రమైన తాత్విక గ్రహింపు కలిగింది. కేవలం రెండు నెలల క్రితం సంగతి అతనికి గుర్తుకొచ్చింది. ఇదే అర్జున్ శుభ్రంగా ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు, టై, ఖరీదైన పెర్ఫ్యూమ్ వేసుకుని తన ప్రభుత్వ వాహనంలో ఆఫీసుకు వెళ్తున్నప్పుడు, దారిలో ఉన్నవాళ్లు అతనికి దారిచ్చేవారు. ఇలాంటి టీ కొట్టువాళ్లే అతన్ని చూసి 'సార్, సార్' అంటూ టీ అందించేవారు. అతని ఒక్క సంతకం కోసం పెద్ద పెద్ద కాంట్రాక్టర్లు గంటల తరబడి బయట క్యూలో నిలబడేవారు.
కానీ ఈ రోజు? ఈ రోజు అతని ఒంటి మీద ఆ ప్రభుత్వ అధికారి హోదా అనే ముద్ర లేదు. జేబులో డబ్బు లేదు. ఈ రోజు అతను కేవలం ఒక సాధారణ, నిరుపేద వ్యక్తి. ఈ సమాజం ఒక సాధారణ, శక్తిలేని మగాడిని ఎంతలా అసహ్యించుకుంటుందో అర్జున్ ఈ రోజు అణువణువునా అర్థం చేసుకుంటున్నాడు.
సమాజం ఒక పురుషుడి 'హోదా'ను, 'డబ్బు'ను మాత్రమే చూస్తుంది, అతడి వ్యక్తిత్వాన్ని కాదు. ఒక పురుషుడి గౌరవం, అతని ఉనికి, అతని ప్రేమ—అన్నీ అతను ఎంత సంపాదిస్తున్నాడు, అతని పదవి ఏంటి అనే దానిపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి. ఎప్పుడైతే ఒక పురుషుడి నుండి అతని హోదా, డబ్బు లాగేసుకుంటారో, ఆ రోజు ఈ సమాజం అతన్ని వీధి కుక్క కన్నా హీనంగా చూస్తుంది. కుక్కకు కూడా ఎవరో దయతలచి ఒక బిస్కెట్ ముక్క విసిరేస్తారు, కానీ ఏమీలేని, దుర్వాసన కొట్టే మగాడికి ఎవరూ దయతో కనీసం ఒక కప్పు టీ కూడా ఇవ్వరు.
అర్జున్ తన జీవితకాలపు నిజాయితీ, మంచి విద్యార్థిగా తనకున్న గర్వం, మంచి కొడుకుగా ఉండాలనే ప్రయత్నం—వీటన్నిటికీ ఈ ప్రపంచంలో విలువే లేదని గ్రహించాడు. ఈ ప్రపంచం చాలా క్రూరమైనది, మగవాళ్ళ పట్ల ఈ ప్రపంచం మరింత నిర్దయురాలు. ఇక్కడ మగవాళ్ళు సమాజానికి ఉపయోగపడినంత కాలమే బ్రతకడానికి అర్హులు.
"వెళ్దాం పద అర్జున్, ఇక్కడ మనల్ని ఎవరూ కూర్చోనివ్వరు," విక్రమ్ నిరాశగా అన్నాడు.
వాళ్ళు తలదించుకుని మళ్ళీ ఫుట్‌పాత్ మీద నడవడం మొదలుపెట్టారు. పాత ఢిల్లీలోని విశాలమైన రోడ్డు. ఉదయం ట్రాఫిక్ నెమ్మదిగా పెరుగుతోంది. ఖరీదైన కార్లు వాళ్ళ పక్క నుండి వేగంగా దూసుకుపోతున్నాయి.
అర్జున్ తలదించుకుని రోడ్డు మీద ఉన్న దుమ్ము, చెత్త వైపు చూస్తూ నడుస్తున్నాడు. అకస్మాత్తుగా రోడ్డులోని ఒక పెద్ద కూడలి దగ్గర జస్టిస్ రావు ఆగిపోయారు. ఆయన ఏకధాటిగా పైకి చూస్తున్నారు.
అర్జున్ కూడా నెమ్మదిగా తన బరువైన తల పైకెత్తి చూశాడు.
రోడ్డు కూడలికి సరిగ్గా పైన, ఒక భారీ, బహుళ అంతస్తుల భవనం గోడకు అతికించి ఉన్న ఒక పెద్ద డిజిటల్ బిల్ బోర్డ్ టీవీ ఉంది. కోట్ల రూపాయల విలువైన ఆ వెలుగుల స్క్రీన్ మీద ఒక భారీ ఫోటో మెరుస్తోంది.
ఆ ఫోటో మాయది.
చీర కట్టుకుని, పర్ఫెక్ట్ మేకప్‌తో ఉన్న మాయ నవ్వుతున్న భారీ ముఖచిత్రం. ఆమె కళ్ళలో ఎలాంటి అపరాధ భావన లేదు, కేవలం అధికారపు అహంకారం ఉంది. ఆ ఫోటో కింద పెద్ద, స్పష్టమైన అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది—
"మహిళా రక్షణకు కొత్త ముఖం: మాయ. కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026కు మద్దతు ఇవ్వండి."
అర్జున్ గుండెల్లో ఎవరో పదునైన బల్లెం గుచ్చినట్టు అయ్యింది. అతను ఆ భారీ స్క్రీన్ వైపు దీనంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
పైన, ఆ కోట్ల రూపాయల విలువైన మెరిసే బిల్ బోర్డు మీద తన భార్య నవ్వుతోంది. ఏ భార్య అయితే తన జీవితాన్ని అణువణువునా నాశనం చేసిందో, తన వృద్ధ తల్లిదండ్రులను రోడ్డున పడేసిందో, తనపై తప్పుడు గృహ హింస కేసు పెట్టి జైలుకు పంపాలని చూసిందో, అదే భార్య ఈ రోజు దేశం మొత్తానికి ఒక దేవత. దేశమంతా ఆమెకు జైజైకారాలు పలుకుతోంది. సోషల్ మీడియా నుండి రోడ్డు కూడళ్ల వరకు, అంతటా మాయదే హవా. ఆమె ఇప్పుడు అధికార శిఖరాగ్రాన ఉన్న ఒక ఐకాన్.
మరి కింద?
కింద, ఢిల్లీలోని ఈ మురికి కాలువ పక్కన, కుళ్ళిన చేపల వాసనతో, చలికి వణుకుతూ నిలబడి ఉన్నాడు తను—అర్జున్ వర్మ. ఒక సాదాసీదా టీ కొట్టువాడు కూడా అసహ్యంతో వెళ్ళగొట్టే వ్యక్తి. జేబులో ఒక కప్పు టీ తాగడానికి కూడా డబ్బుల్లేనివాడు.
అర్జున్ రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక విరిగిన నల్లా దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఆ నల్లా నుండి వస్తున్న మురికి నీటిని దోసిలి పట్టి, తన ముఖం కడుక్కున్నాడు.
అర్జున్ ముఖం తుడుచుకుని మళ్ళీ ఆ భారీ బిల్ బోర్డు వైపు చూశాడు. మాయ నవ్వుతున్న ఆ ముఖం పైనుండి తనను చూసి వెక్కిరిస్తున్నట్టుగా ఉంది. వచ్చే వారం ఈ బిల్లు పాసైతే, ఈ సమాజం తనలాంటి లక్షలాది మంది పురుషులను ఇలాగే మురికి కాలువలోని పురుగులుగా మార్చేస్తుందని అర్జున్‌కు తెలుసు.
ఈ తీవ్రమైన, అసమానమైన పోరాటంలో అర్జున్ ఎప్పటికైనా తిరిగి నిలబడగలడా? జేబులో పది రూపాయలు కూడా లేని ఒక వ్యక్తి, ఈ 1700 కోట్ల రాజకీయ, సోషల్ మీడియా సామ్రాజ్యాన్ని ఎలా సవాలు చేస్తాడు?