విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

ఢిల్లీ నడిబొడ్డున ఉన్న అత్యంత ఉన్నత వర్గానికి చెందిన ఒక రహస్య క్లబ్. ఈ క్లబ్ సభ్యత్వం డబ్బుతో కొనలేనిది, ఇక్కడికి రావాలంటే అధికారంలో అత్యున్నత స్థాయిలో ఉండాలి. క్లబ్ లోపలి వాతావరణం మాయాజాలంలా ఉంది. భారీ మహోగని చెక్క గోడలు, నేల మీద పరిచిన ఖరీదైన విదేశీ తివాచీలు, పైకప్పు నుండి వేలాడుతున్న ఒక పెద్ద స్ఫటికపు వేలాడే దీపం. గదిలోని గాలిలో ఖరీదైన క్యూబన్ చుట్టల పొగ, చాలా పాత ఫ్రెంచ్ వైన్ వాసన కలిసిపోయి ఉన్నాయి.
ఈ రోజు రాత్రి జరుగుతున్న ఈ విందు సాధారణ సంబరం కాదు. ఇది ఒక రహస్య రాజకీయ 'వ్యూహశాల' యొక్క విజయోత్సవం. గది లోపల దేశంలోని అత్యంత పలుకుబడి ఉన్న రాజకీయ నాయకులు, పెద్ద మీడియా సంస్థల యజమానులు, పలువురు విదేశీ ఎన్జీఓల ప్రతినిధులు ఉన్నారు. ఈ మొత్తం వేడుకకు ఆకర్షణ కేంద్రంగా నిలబడి ఉన్నాడు శేఖర్ చౌదరి.
శేఖర్ ఈరోజు చాలా మంచి ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు. ఆయనపై ఖరీదైన నల్లటి ఇటాలియన్ సూట్ ఉంది. ఆయన ముఖంలో తీవ్రమైన అహంకారం, పైశాచిక విజయానందం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
హఠాత్తుగా ఒక పదునైన శబ్దంతో షాంపేన్ సీసా మూత తెరుచుకుంది.
తెల్లటి నురుగులాంటి ఖరీదైన షాంపేన్ పొంగి పొర్లడం మొదలైంది. శేఖర్ నవ్వుతూ తన చేతులతో అక్కడ ఉన్న పలుకుబడి గల మంత్రుల, అతిథుల గాజులలో షాంపేన్ పోశాడు. అందరూ తమ స్ఫటికపు గాజులను చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు. గదిలోని గుసగుసలు నెమ్మదిగా ఆగిపోయాయి. శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఏదో చెప్పబోతున్నాడని అందరికీ అర్థమైంది.
శేఖర్ గది మధ్యలో నిలబడి తన షాంపేన్ గాజును కొద్దిగా పైకి ఎత్తాడు. ఆయన ముఖంలో అదే సుపరిచితమైన, చల్లని నవ్వు.
"మహాశయులారా," శేఖర్ గంభీరమైన స్వరం ఆ క్లబ్ ప్రశాంత వాతావరణంలో మారుమోగింది. "ఈ రోజు రాత్రి మనందరికీ ఒక చారిత్రాత్మక రాత్రి. గత కొన్ని నెలలుగా మనం వేసిన నిష్కళంకమైన ప్రణాళిక, ఈ రోజు విజయం యొక్క పరాకాష్టకు చేరింది. మీడియా మన జేబులో ఉంది. సోషల్ మీడియాలో మనం వ్యాపింపజేసిన నకిలీ ఏడుపు వీడియోలు సాధారణ ప్రజల మెదళ్లను కలుషితం చేశాయి. ఇప్పుడు దేశం మొత్తం మగవాళ్ళు జంతువులు, ఆడవాళ్ళు తీవ్రంగా హింసించబడుతున్నారని నమ్ముతోంది."
అక్కడ ఉన్న పలుకుబడి గల నాయకులు తలలూపి అంగీకరించారు. ఒక మంత్రి నవ్వుతూ, "మీ ప్రజా సంబంధాల (పీఆర్) బృందానికి సాటి లేదు శేఖర్ గారు. దేశ ప్రజలు ఇప్పుడు ఈ కథనాన్ని గుడ్డిగా నమ్మేశారు," అన్నాడు.
శేఖర్ తృప్తిగా నవ్వాడు. తర్వాత ఆయన స్వరం మరింత గంభీరంగా, పదునుగా మారింది.
"వచ్చే వారం పార్లమెంటు శీతాకాల సమావేశాలు మొదలవుతున్నాయి," శేఖర్ గదిలోని ప్రతి ఒక్కరి కళ్లలోకి చూస్తూ ప్రకటించాడు. "మొదటి రోజే మనం ఈ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026'ను ప్రవేశపెట్టి పాస్ చేయిస్తాం. ఈ బిల్లులో ఏం రాసి ఉందో మీ అందరికీ తెలుసు. ఈ బిల్లులో స్పష్టంగా చెప్పబడింది—భార్య చేసే ఏ మౌఖిక ఆరోపణే అంతిమ సాక్ష్యం. ఏ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ విచారణ అవసరం లేదు. ఏ సాక్ష్యం అక్కర్లేదు. ఆరోపణ రాగానే భర్తను, అతని కుటుంబాన్ని ముందు అరెస్ట్ చేస్తారు. ఇంకా ఈ బిల్లులో బెయిల్ పొందే అవకాశం కూడా లేదు."
శేఖర్ ఒక క్షణం ఆగి, తన షాంపేన్ గాజు నుండి ఒక గుక్క తీసుకున్నాడు.
"పార్లమెంటులో ఏ ప్రతిపక్ష నాయకుడూ ఈ బిల్లుకు వ్యతిరేకంగా ఓటు వేసే ధైర్యం చేయడు," శేఖర్ తీవ్ర ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు. "ఎందుకంటే, ఏ నాయకుడైనా ఈ బిల్లును వ్యతిరేకిస్తే, రేపటి ఉదయం న్యూస్ ఛానళ్లు అతనికి 'స్త్రీ-ద్వేషి' అనే ముద్ర వేసి అతని రాజకీయ జీవితాన్ని శాశ్వతంగా ముగించేస్తాయి. ఈ బిల్లు పాస్ అవ్వడం ఖాయం. ఈ బిల్లు పాస్ అవ్వడంతో పాటు, మన విదేశీ దాతల నుండి మిలియన్ల డాలర్ల నిధులు వచ్చే మార్గం కూడా శాశ్వతంగా సుగమం అవుతుంది."
గదిలో పెద్దగా చప్పట్ల శబ్దం మారుమోగింది. అందరూ తమ గాజులను ఒకదానికొకటి తగిలించి 'అభినందనలు' చెప్పుకున్నారు.
కానీ ఈ విలాసవంతమైన గదికి ఒక మూలన, ఒక తోలు సోఫా పక్కన మౌనంగా నిలబడి ఉంది మాయ. ఆమె చేతిలో సగం తాగిన మాక్‌టెయిల్ గాజు ఉంది. ఒంటిపై డిజైనర్ చీర, మెడలో కోట్ల రూపాయల వజ్రాల నెక్లెసు. ఆమెను చూస్తుంటే అచ్చం మహారాణిలా ఉంది.
మాయ దూరం నుండి ఈ సంబరాన్నంతా చూస్తోంది. శేఖర్ మాటలు ఆమె చెవుల్లోకి కరిగించిన సీసం పోస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి.
మాయ అబల, అమాయకురాలు కాదు. తను ఏం చేస్తోందో ఆమెకు బాగా తెలుసు. అర్జున్ యొక్క ఆ చిన్న, తేమగా ఉండే రెండు గదుల ఫ్లాటులో సాధారణ జీవితం గడపడం ఆమెకు ఊపిరాడనట్టు అనిపించేది. అర్జున్ నిజాయితీ, అతని సాధారణ ప్రభుత్వ ఉద్యోగం, బస్సుల రద్దీలో ప్రయాణించడం—ఇవన్నీ మాయకు తీవ్రమైన విసుగును తెప్పించేవి. ఆమె కోటీశ్వరురాలు కావాలనుకుంది, విలాసవంతమైన జీవితాన్ని కోరుకుంది. ఆ దురాశతోనే ఆమె తన ఇష్టపూర్వకంగా, చాలా చల్లగా తలపెట్టిన వ్యాపారంలా శేఖర్‌తో చేతులు కలిపి తన భర్తను గృహ హింస అనే అబద్ధపు కేసులో ఇరికించింది.
అర్జున్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దెబ్బలు తిని రోడ్డు మీద పడి ఉన్నప్పుడు, మాయకు ఒక్కసారి కూడా బాధ కలగలేదు. పైగా, ఇప్పుడు ఆ ఫ్లాటు, భరణంగా వచ్చే పెద్ద మొత్తం తనకే దక్కుతాయని సంతోషపడింది. ఆమె స్వచ్ఛందంగా తన ఆత్మాభిమానాన్ని అమ్ముకుని శేఖర్ యొక్క ఈ కోట్ల రూపాయల ప్రాజెక్టుకు ముఖచిత్రంగా మారింది. ఆమె స్వార్థపరురాలు, ఆమె దురాశాపరురాలు.
కానీ ఈ రోజు, ఈ ప్రైవేట్ క్లబ్ మూలన నిలబడి, శేఖర్ యొక్క ఈ అంతిమ ప్రకటన విన్న తర్వాత మాయ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది. తను ఎంత భయంకరమైన రాక్షసుడికి జన్మనివ్వడానికి సహాయపడిందో ఆమెకు హఠాత్తుగా అర్థమైంది.
"వచ్చే వారం బిల్లు పాస్ అవుతుంది... బెయిల్ రాని సెక్షన్... విచారణ ఉండదు..." శేఖర్ మాటలు మాయ తలలో ప్రతిధ్వనించసాగాయి.
మాయ వణికిపోయింది. ఆమె చేతిలోని గాజు కొద్దిగా కంపించింది.
ఆమె ఈ ఆట కేవలం తనకూ, అర్జున్‌కూ మధ్య పరిమితం అనుకుంది. కేవలం తన భర్తను రోడ్డున పడేసి తన బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ నింపుకోవాలనుకుంది. కానీ శేఖర్ కేవలం అర్జున్‌ను నాశనం చేయడం లేదు. శేఖర్ ఒక దేశం యొక్క మొత్తం న్యాయవ్యవస్థను స్వాధీనం చేసుకుంటున్నాడు.
మాయకు అర్థమైంది, వచ్చే వారం పార్లమెంటులో ఈ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026' పాస్ అయిన తర్వాత ఎంత భయంకరమైన పరిస్థితి ఏర్పడుతుందో. దేశవ్యాప్తంగా మాయ లాంటి వేలాది, లక్షలాది స్వార్థపరులైన, దురాశాపరులైన మహిళలు ఈ చట్టాన్ని అవకాశంగా తీసుకుంటారు. వారు డబ్బు మీద, ఆస్తి మీద దురాశతో, లేదా కేవలం కోపంతో తమ భర్తలపై అబద్ధపు ఆరోపణలు చేస్తారు. ఈ ఒక్క అబద్ధపు చట్టం అండతో దేశవ్యాప్తంగా లక్షలాది అమాయక పురుషులు, రేయింబవళ్లు కష్టపడి సంసారాన్ని నడిపేవాళ్ళు, విచారణ లేకుండా, సాక్ష్యం లేకుండా జైల్లో మగ్గిపోతారు. వారి వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు రోడ్డున పడి బిచ్చమెత్తుకోవాల్సి వస్తుంది.
దేశవ్యాప్తంగా ఒక చట్టపరమైన కబేళా తెరుచుకుంటుంది. ఆ కబేళా సైన్‌బోర్డు మీద మాయ ముఖమే మెరుస్తూ ఉంటుంది—ఈ భయంకరమైన నకిలీ ఫెమినిజం యొక్క 'బ్రాండ్ అంబాసిడర్'గా.
లక్షలాది మంది జీవితాలు నాశనమవుతాయి, లక్షలాది సంసారాలు ముక్కలైపోతాయి. ఈ భారీ, భయంకరమైన విధ్వంసం గురించి ఆలోచిస్తుంటే మాయ గుండె ఒక్కసారిగా కంపించింది.
కానీ మరుక్షణమే మాయ తన మెడలో ఉన్న వజ్రాల నెక్లెసు మీద చేయి వేసుకుంది. చల్లని, నునుపైన వజ్రాలు. ఈ నెక్లెసు ధర అర్జున్ జీవితకాల సంపాదన కన్నా ఎక్కువ. మాయ గది చుట్టూ ఉన్న ఆ విలాసాన్ని, ఆ అధికారాన్ని, ఆ షాంపేన్‌ను, ఆ కోటీశ్వరులను చూసింది.
ఆమె పెదవుల చివర ఒక వంకర, క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.
"లక్షల మంది మగాళ్ళు జైలుకు పోతే పోనీ," మాయ తనలో తాను గుసగుసగా అనుకుంది. "నాకేంటి? నాకు దక్కాల్సిన ధర నాకు దక్కింది. అర్జున్ లాంటి అమాయకులు, నిజాయితీపరులు జైల్లో మగ్గిపోవడానికే పుడతారు. ఈ ప్రపంచం కేవలం జేబులో డబ్బు ఉండి, అందంగా అబద్ధాలు చెప్పగలిగే వాళ్ళ కోసమే."
మాయ తన లోపలి ఈ చీకటి, స్వార్థపూరిత రూపాన్ని పూర్తిగా అంగీకరించింది. లక్షలాది అమాయకుల కన్నీళ్ల బదులుగా ఆమె ఈ బంగారు పంజరంలో రాణిలా బతకగలిగితే, ఆ ఒప్పందాన్ని ఆమె సంతోషంగా స్వీకరిస్తుంది. మాయ తన చేతిలోని గాజును పైకెత్తి శేఖర్ వైపు చూస్తూ దూరం నుంచే నిశ్శబ్దంగా అభినందనలు తెలిపింది.
విందు అప్పటికే ఉన్మాదం పతాక స్థాయికి చేరింది. అందరూ బిల్లు పాస్ అవుతున్న ఆనందంలో మునిగి తేలుతున్నారు.
శేఖర్ నవ్వుతూ జనాన్ని నెట్టుకుంటూ మాయ వైపు వచ్చాడు. ఆయన కళ్ళలో వేటగాడి చూపు ఉంది. శేఖర్ మాయకు చాలా దగ్గరగా వచ్చి నిలబడి, ఆమె చెవి దగ్గర ముఖం పెట్టి గుసగుసగా అన్నాడు, "సిద్ధంగా ఉండు మాయ. చేతిలో ఉన్నది కేవలం ఏడు రోజులు. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో ఈ బిల్లు పాస్ అయిన తర్వాత, ఈ దేశంలో ఏ మగాడి వెన్నెముక నిటారుగా ఉండదు. నువ్వే ఆ శిథిలాల మీద నిలబడిన అత్యంత ఖరీదైన రాణివి అవుతావు."
ఢిల్లీలోని ఈ విలాసవంతమైన క్లబ్‌లో షాంపేన్ గాజులలో లక్షలాది అమాయక పురుషుల స్వేచ్ఛ అమ్ముడుపోతుండగా, మాయ తన దురాశ అనే అగ్నిలో ఒక దేశాన్ని దహించివేస్తున్న ఆనందంతో నవ్వుతుండగా, ఇక అంతా ముగిసినట్టేనా? చేతిలో ఉన్నది కేవలం ఏడు రోజులు. పార్లమెంటులో బిల్లు ప్రవేశపెట్టే కౌంట్‌డౌన్ మొదలైపోయింది. ఈ ఏడు రోజుల్లో, చావడానికి సిద్ధంగా ఉన్న, తుప్పు పట్టిన ఒక ప్రభుత్వ అధికారి, ఒక సుప్రీం కోర్టు న్యాయవాది కలిసి ఈ 1700 కోట్ల అపరాజిత సామ్రాజ్యాన్ని ఎలా ఆపగలరు? లేక వచ్చే వారం ఆ చీకటి రోజు తర్వాత అర్జున్ లాంటి సాధారణ పురుషుల కథ శాశ్వతంగా జైలు నాలుగు గోడల మధ్యే ముగిసిపోతుందా?




బయట నుండి ఎవరో పార్సెల్ వ్యాన్ తలుపు తాళం మీద బరువైన ఇనుప వస్తువుతో బలంగా కొడుతున్నారు. ఖట్... ఖట్... ఖట్! ఆ శబ్దం యొక్క తీవ్రతకు, ప్రతిధ్వనికి ఆ ఇనుప బోగీ మొత్తం ఒక పెద్ద గంటలా కంపిస్తోంది.
"తలుపు తీయండి! రైల్వే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు! లోపల ఎవరున్నారు? లేదంటే తాళం పగలగొట్టి బయటకు లాగుతాం!"
ఆ కఠోరమైన, గరుకు గొంతు అరుపుతో పాటు, తలుపు సందులోంచి శక్తివంతమైన టార్చ్‌లైట్ వెలుగు బోగీలోని చీకటిని చీల్చింది.
విక్రమ్ కళ్ళ ముందు ప్రపంచం మొత్తం స్తంభించిపోయినట్టు అనిపించింది. పారిపోవడానికి దారి లేదు. ఈ ఇనుప పంజరానికి వెనుక దారి లేదు. వాళ్ళు అక్షరాలా ఒక వలలో చిక్కుకున్నారు. ఇంకొన్ని క్షణాలు, ఆ తర్వాత తాళం పగిలిపోతుంది.
విక్రమ్ కళ్ళు నేల మీద ఉన్న పెద్ద పెద్ద థర్మాకోల్ చేపల పెట్టెల వైపు వెళ్ళాయి. బతకడానికి ఒకే ఒక్క తీవ్రమైన, అమానవీయమైన మార్గం మిగిలి ఉంది. విక్రమ్ ఒక్క క్షణం కూడా సమయం వృధా చేయకుండా అర్జున్ దగ్గరకు పరుగుతీశాడు.
"అర్జున్, లే! త్వరగా!" విక్రమ్ దాదాపు బుసకొట్టినంత మెల్లగా గుసగుసలాడాడు.
జ్వరంతో కాలిపోతున్న అర్జున్ తూలుతూ లేచి నిలబడ్డాడు. విక్రమ్ ఒక పెద్ద థర్మాకోల్ పెట్టె మూతను ఒక్క ఉదుటున లాగి తీశాడు. "దీని లోపలికి వెళ్ళు అర్జున్," విక్రమ్ గొంతు వణికినా, అతని ఆదేశంలో ఎలాంటి తడబాటు లేదు. "అస్సలు చప్పుడు చేయకు. ఊపిరి బిగబట్టుకో."
అర్జున్ ఎలాంటి ప్రశ్న అడగకుండా, జ్వరంతో కాలిపోతూ వణికిపోతున్న తన శరీరాన్ని ఆ థర్మాకోల్ పెట్టె లోపలికి జార్చాడు.
విక్రమ్ నేల మీద పడి ఉన్న థర్మాకోల్ మూతను దానిపై కప్పేశాడు.
"జస్టిస్ రావు గారు, రజత్, ఇటు రండి!" విక్రమ్ సైగ చేశాడు.
బోగీకి చిట్టచివర, కొన్ని మురికి, జిడ్డు పట్టిన గోనె సంచులు, విరిగిన చెక్క ముక్కలు పడి ఉన్న చోట, వాళ్ళు ముగ్గురూ వాటి కింద తమ శరీరాలను దాచుకున్నారు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో—
ధడాలున!
తాళం పగిలి జారిపోయే తలుపు బలంగా తెరుచుకుంది. బయటి అడవిలోని చల్లటి గాలి బోగీ లోపలికి వచ్చింది కానీ, పార్సెల్ వ్యాన్ లోపల గడ్డకట్టిన, కుళ్ళిన దుర్వాసనను మాత్రం కొంచెం కూడా తొలగించలేకపోయింది.
బరువైన బూట్లు వేసుకున్న నలుగురు జీఆర్పీ కానిస్టేబుళ్లు లోపలికి ప్రవేశించారు. వాళ్ళ చేతుల్లో పొడవాటి లాఠీలు, శక్తివంతమైన టార్చ్‌లైట్లు ఉన్నాయి.
పెట్టె లోపల నలిగిపోతున్న అర్జున్‌కు తాను నిజంగా సమాధిలో ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఆక్సిజన్ కొరత వల్ల అతని ఊపిరాడటం లేదు, కానీ అతను శ్వాస తీసుకోలేకపోతున్నాడు.
ఈ చీకటి పెట్టెలో పడుకుని, అర్జున్‌కు ఒక విషయం అర్థమైంది. బతకాలనే తపన మనిషిని ఎంత నీచ స్థాయికైనా దిగజార్చగలదు! కేవలం రెండు నెలల క్రితం తను ఒక క్లాస్-వన్ ప్రభుత్వ అధికారి. అతని ఒక్క సంతకం కోసం కాంట్రాక్టర్లు బయట క్యూలో నిలబడేవారు. ఇస్త్రీ చేసిన శుభ్రమైన బట్టలు వేసుకుని, పెర్ఫ్యూమ్ రాసుకునేవాడు. అలాంటిది ఈ రోజు? ఈ రోజు తన భార్య చేసిన ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ నుండి తప్పించుకోవడానికి, కుళ్ళిన చేపల శవపేటికలో, రక్తం, చేప పొలుసుల మధ్య పడుకోవాల్సి వస్తోంది.
ఈ తీవ్ర అవమానం అర్జున్ లోపల ఉన్న చివరి 'మర్యాదస్తుడు' అనే వ్యక్తిత్వాన్ని పూర్తిగా చంపేసింది. ఏ సమాజమైతే తనను ఈ చేపల పెట్టెలోకి నెట్టిందో, ఆ సమాజంలోని ఏ నియమం పట్ల, ఏ చట్టం పట్ల తనకు ఇంకెలాంటి గౌరవం గానీ, నమ్మకం గానీ ఉండకూడదని అతనికి అనిపించింది. అర్జున్ వర్మ అనే ఆ ఆదర్శవాది, నియమాలు పాటించే యువకుడు ఈ థర్మాకోల్ శవపేటికలోనే ఊపిరాడి చనిపోయాడు.
బయట బూట్ల శబ్దం అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది. టార్చ్ లైట్ల వెలుగు ఒక పక్క నుండి మరో పక్కకు వెళ్తోంది.
"ఛీ! ఏం వాసనరా బాబూ! వాంతి వచ్చేస్తోంది!" ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి గొంతు వినిపించింది.
అర్జున్ పెట్టె లోపలి నుండి ఆ మాటలు వింటున్నాడు. ఎప్పుడు లాఠీ దెబ్బ పెట్టె మీద పడుతుందా, ఎప్పుడు తనను మెడ పట్టుకుని బయటకు లాగుతారా అని ఎదురుచూస్తున్నాడు.
కానీ అలా జరగలేదు.
"అరే అదుగో, ఆ మూల చూడు! నీలం రంగు కార్టన్లు!" ఇంకో గరుకు గొంతు అరిచింది. "త్వరగా అవి తీయండి. గూడ్స్ రైలు గార్డు చెప్పాడు, ఈ బోగీలోనే స్మగ్లింగ్ చేసిన మద్యం పెట్టెలు ఉన్నాయని."
"త్వరగా కానివ్వండి! ఈ వాసనకు నా కడుపులో తిప్పుతోంది. ఇది స్థానిక ముఠా సరుకు, మన వాటా తీసుకుని త్వరగా వెళ్ళిపోదాం."
పెట్టెలో పడుకుని ఉన్న అర్జున్ కళ్ళు చీకటిలో ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాళ్ళ కోసం రాలేదు! రాథోడ్ గానీ, ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు గానీ పంపిన వైర్‌లెస్ సందేశం వీరికి చేరలేదు. వీళ్ళు పరారీలో ఉన్న నిందితుల కోసం వెతకడం లేదు. ఈ అర్ధరాత్రి, దట్టమైన అడవిలో రైలు ఆపి, ఈ జీఆర్పీ బృందం నిజానికి స్థానిక ముఠా స్మగ్లింగ్ చేస్తున్న అక్రమ మద్యం పెట్టెలను దొంగిలించడానికి లేదా తమ లంచంలో వాటా తీసుకోవడానికి వచ్చింది.
కొన్ని బరువైన పెట్టెలు ఎత్తిన శబ్దం అయింది. ఆ తర్వాత బూట్ల శబ్దం మళ్ళీ తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళింది.
"ఛీ, ఈ బోగీలో ఒక్క నిమిషం కూడా ఉండలేం. పదండి పదండి, తలుపు వేయండి!"
జారిపోయే తలుపు మళ్ళీ ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో మూసుకుంది. బయట గొళ్ళెం వేసిన శబ్దం వినిపించింది. కొన్ని క్షణాల తర్వాత రైలు ఒక పెద్ద కూత వేసి మళ్ళీ కదిలింది. ఇనుప చక్రాల ఘర్షణ శబ్దం మళ్ళీ మొదలైంది.
బోగీ లోపల మళ్ళీ చిమ్మ చీకటి.
విక్రమ్ జాగ్రత్తగా గోనె సంచుల కింద నుండి బయటకు వచ్చాడు. అతను పరుగెత్తుకెళ్ళి థర్మాకోల్ మూతను తీసేశాడు.
"అర్జున్! లే... వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు."
అర్జున్ నెమ్మదిగా పెట్టెలోంచి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని శరీరమంతా కుళ్ళిన చేప పొలుసులు, రక్తం, కరిగిన ఐసు మురికి నీరు అంటుకుని ఉన్నాయి. ఈ గడ్డకట్టించే చలికి అతని శరీరం వణికిపోతోంది. కానీ విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు, అర్జున్ కళ్ళలో భయం లేదు, ఊరట కూడా లేదు.
అంతేకాదు, ఈ నరకం నుండి బయటకు వచ్చాక అర్జున్ కళ్ళ చూపు ఒక విచిత్రమైన, మంచులా చల్లని శూన్యంతో నిండి ఉంది.
రజత్, జస్టిస్ రావు కూడా తాము దాక్కున్న చోటు నుండి బయటకు వచ్చారు. అర్జున్ యొక్క ఈ భయంకరమైన పరిస్థితి చూసి జస్టిస్ రావు కళ్ళు చెమర్చాయి. కానీ అర్జున్ నేల మీద కూర్చుని ఒక పొడి, చేదైన నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వు ఎంత అసహజంగా ఉందంటే రజత్ ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"అర్జున్... నీకు చాలా కష్టంగా ఉందా తమ్ముడూ?" విక్రమ్ తన జేబులోంచి ఒక మురికి రుమాలు తీసి అర్జున్ ముఖం తుడవడానికి ప్రయత్నించాడు.
అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని సున్నితంగా పక్కకు నెట్టాడు.
"కష్టమా? లేదు విక్రమ్," అర్జున్ గొంతు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ అందులో ఒక విచిత్రమైన, యాంత్రికమైన కఠినత్వం ఉంది. "నాకు ఇంకేం కష్టం లేదు. నిజానికి, నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి."
అర్జున్ నేల మీద ఉన్న మురికి నీటి వైపు ఏకధాటిగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
"నేను జీవితాంతం శేఖర్ చౌదరి లాంటి వాళ్ళు చాలా శక్తివంతులని అనుకున్నాను. వాళ్ళు నిర్మించిన వ్యవస్థ లోపాలు లేనిదని, నిష్కళంకమైనదని భావించాను," అర్జున్ తనలో తానే మాట్లాడుకుంటున్నట్టు గొణుగుతూ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "కానీ ఈ రోజు ఈ బోగీలో కూర్చుని నేను ఒక కఠోర సత్యాన్ని గ్రహించాను."
"ఈ వ్యవస్థలో లోపాలు లేవని నేను అనుకోను, జస్టిస్ రావు గారు," అర్జున్ అన్నాడు. "ఈ వ్యవస్థ అవినీతి, లంచం, స్వార్థం అనే పునాదుల మీద నిలబడి ఉంది. శేఖర్ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను కొన్నానని అహంకారంతో ఉంటాడు. కానీ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిజానికి ఎవరికీ బానిసలు కారు, వాళ్ళు కేవలం డబ్బుకు బానిసలు. విధి వదిలేసి, నిందితులను వెతకడం మానేసి, అర్ధరాత్రి అక్రమ మద్యం దొంగతనం చేయడానికి వస్తారు. వాళ్ళలోనే నిజాయితీ లేదు, నియమం లేదు."
అర్జున్ తన మంచులా చల్లని, మురికి చేతులను పిడికిలి బిగించాడు.
"ఈ అవినీతి లొసుగులే శేఖర్ యొక్క అతి పెద్ద బలహీనత," అర్జున్ గొంతు ఇప్పుడు గుసగుస నుండి ఒక పదునైన బ్లేడులా మారింది. "డబ్బుకు అమ్ముడుపోయే వ్యవస్థను భావోద్వేగాలతో గానీ, నిజాయితీతో గానీ గెలవలేం. వాళ్ళ అవినీతే వాళ్ళ పతనానికి కారణమవుతుంది. శేఖర్ బహుశా పైస్థాయి మంత్రులను, జడ్జీలను కొని ఉండవచ్చు, కానీ కింది స్థాయి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, క్లర్కులు, ప్యూన్లు... వీళ్ళు ఏ క్షణంలోనైనా డబ్బు కోసం, లేదా తమ స్వార్థం కోసం యజమానిని అమ్మేయగలరు."
విక్రమ్, అర్జున్ యొక్క ఈ చల్లని, లెక్కలు వేసే స్వరూపాన్ని చూసి వణికిపోయాడు. ఈ అర్జున్ తన భార్య ప్రేమ కోసం ఏడ్చిన పాత అర్జున్ కాదు. ఇతను పోగొట్టుకోవడానికి ఇంకేమీ మిగలని ఒక కొత్త మనిషి.
"ఢిల్లీ చేరడానికి ఇంకెంత సేపు పడుతుంది విక్రమ్?" అర్జున్ అడిగాడు.
"ఇంకో మూడు గంటలు. తెల్లవారగానే మనం సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్‌లో ఉంటాం."
అర్జున్ తల ఊపాడు. అతను గోడకు ఆనుకుని కూర్చున్నాడు. అతని శరీరం నుండి కుళ్ళిన వాసన వస్తోంది, కానీ అతని మెదడు ఇప్పుడు ఒక కంప్యూటర్‌లా పనిచేయడం ప్రారంభించింది. శేఖర్ షెల్ కంపెనీల జాడ ఎలా తెలుసుకోవాలి, స్థానిక వ్యవస్థను ఎలా ఉపయోగించుకోవాలి, అన్నింటికీ ఒక ప్రణాళిక అతని మెదడులో రూపుదిద్దుకోవడం మొదలైంది.
రైలు వేగంగా ఢిల్లీ వైపు దూసుకుపోతోంది. కిటికీ సందులోంచి తెల్లవారుజామున మొదటి కిరణాలు పార్సెల్ వ్యాన్ లోపలకి తొంగిచూడటం ప్రారంభించాయి.
తెల్లవారుజామున వెలుగు సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ షెడ్డుపై పడినప్పుడు, రైలు ప్లాట్‌ఫారమ్ మీదకు వచ్చి ఆగింది. వేలాది మంది ప్రజల రద్దీ, కూలీల అరుపులు, రైలు కూతల మధ్య, ఒక కుళ్ళిన, దుర్వాసనతో కూడిన పార్సెల్ వ్యాన్ నుండి నలుగురు మనుషులు నిశ్శబ్దంగా ప్లాట్‌ఫారమ్‌పైకి దిగారు.
ఢిల్లీ. భారతదేశ అధికార కేంద్రం. ఇక్కడే శేఖర్, మాయ తమ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్య సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నారు. అలాంటి చోట, బిచ్చగాళ్ళలా, ఒంటికి బురద, చేప పొలుసులు అంటించుకుని నిలబడ్డాడు అర్జున్.
ఢిల్లీ యొక్క ఈ విశాలమైన, శక్తివంతమైన నగరంలో, అర్జున్ వాళ్ళు ఇప్పుడు అక్షరాలా రోడ్డు మీది బిచ్చగాళ్ళు. జేబులో డబ్బు లేదు, ఒంటి నిండా కుళ్ళిన వాసన, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నుండి తప్పించుకోవాలనే భయం. ఈ విశాల నగర రాజమార్గాలలో, శేఖర్, మాయల ఫోటోలతో కూడిన పెద్ద పెద్ద బిల్‌బోర్డులు సాధారణ ప్రజల మెదళ్లను మెదడు కడగడం చేస్తున్నాయి. అలాంటి చోట నిలబడి, చావుబతుకుల్లో ఉన్న, నిరుపేద వ్యక్తి తన యుద్ధాన్ని ఎలా మొదలుపెడతాడు?
అర్జున్ నిజంగా శేఖర్ కోటలో పగుళ్లు సృష్టించగలడా, లేక ఢిల్లీ యొక్క ఈ క్రూరమైన ఫుట్‌పాత్‌పై శాశ్వతంగా కనుమరుగైపోతాడా?



ఢిల్లీలోని ఒక ఐదు నక్షత్రాల హోటల్ అధ్యక్ష సూట్‌లోని వాతావరణం, ఏసీ వల్ల గడ్డకట్టేంత చలిగా ఉంది. కిటికీ బయట చాలా కింద, ఢిల్లీ వీధులు నెమ్మదిగా నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంటున్నాయి, కానీ ఈ విలాసవంతమైన పెంట్‌హౌస్ ఇప్పుడు అక్షరాలా ఒక రాజకీయ 'యుద్ధ గది'గా మారిపోయింది.
రాత్రి గడుస్తోంది. విశాలమైన మహోగని చెక్క భోజన బల్ల మీద లెక్కలేనన్ని దస్త్రాలు, ల్యాప్‌టాప్‌లు, ఖాళీ కాఫీ కప్పులు పడి ఉన్నాయి. గదిలోని ఒక మూల ఉన్న ఇటాలియన్ తోలు సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె గుండెల్లో ఒక విచిత్రమైన, తెలియని భయం ఆవరించింది. తను కొండ శిఖరం నుండి దొర్లించిన రాయి, ఇప్పుడు ఒక పెను తుఫానుగా మారిపోయిందని, అది బహుశా ఒకరోజు తనను కూడా మింగేస్తుందని ఆమెకు అర్థమవుతోంది.
బల్లకు అవతలి వైపు రావుిల కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళకు సన్నని చట్రం కళ్ళజోడు ఉంది, ల్యాప్‌టాప్ నీలి కాంతి ఆమె ముఖంలో ఒక పైశాచిక, భావరహితమైన కఠినత్వాన్ని ప్రదర్శిస్తోంది. రావుిల కేవలం ఒక ఎన్జీఓ నడపడం లేదు, ఆమె ఈ నీచమైన వ్యవస్థకు సూత్రధారి.
"మాయ, ఇటు రా," రావుిల ల్యాప్‌టాప్ నుండి కళ్ళు తిప్పకుండానే పిలిచింది. ఆమె స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు, అచ్చం ఒక యాంత్రికమైన ఆదేశంలా ఉంది.
మాయ నెమ్మదిగా సోఫా నుండి లేచి బల్ల దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడింది. రావుిల తన ఒడిలో ఉన్న చివరి నమూనా ఐప్యాడ్‌ను మాయ వైపు తిప్పింది.
"రోజంతా టీవీ తెర మీద చాలా ఏడ్చావు," రావుిల ఒక చల్లని నవ్వు నవ్వింది. "కానీ చూడు మాయ, టీవీ వార్తా ఛానెళ్లు ఇప్పుడు ఎక్కువగా పెద్దవాళ్ళే చూస్తున్నారు. యాభై ఏళ్ళు దాటినవాళ్ళు, పదవీ విరమణ చేసినవాళ్ళు, వాళ్ళు ముందు గదిలో కూర్చుని నీ ముఖ్య సమయం ఇంటర్వ్యూ చూస్తారు. వాళ్ళ ఓట్లు, సానుభూతి మనకు దక్కాయి. కానీ మన అసలు లక్ష్యం వాళ్ళు కాదు."
మాయ కనుబొమలు ముడిచి ఐప్యాడ్ స్క్రీన్ వైపు చూసింది.
"మన అసలు లక్ష్యం యువతరం," రావుిల ఐప్యాడ్ తెరను స్వైప్ చేసింది. "పదిహేను నుండి ఇరవై ఐదేళ్ల మధ్య వయసున్న వాళ్ళు. ఈ తరం టీవీ చూడదు, వాళ్ళు సామాజిక మాధ్యమాలలోనే బతుకుతారు. వాళ్ళు ఏ వార్తనీ, నిజాన్నీ పరిశీలించరు, కేవలం పోకడను అనుసరిస్తారు. రేపు ఉదయం మన ప్రణాళిక ఈ యువతరం మెదళ్లను కలుషితం చేయడమే. ఈ దేశంలోని ప్రతి పురుషుడు ఒక అత్యాచారి, ఒక జంతువు అని వాళ్ళ మెదళ్లలోకి ఎక్కించాలి."
రావుిల ఐప్యాడ్‌లో ఒక వీడియో ప్లే చేసింది.
ఆ వీడియో ఇన్‌స్టాగ్రామ్ రీల్. తెర మీద దేశంలోని అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన ఒక అలంకరణ, జీవనశైలి ప్రభావశాలి కనిపించింది. ఆమెకు యాభై లక్షలకు పైగా అనుచరులు ఉన్నారు. సాధారణంగా ఆ అమ్మాయి ఖరీదైన బ్రాండ్ల అలంకరణతో, విదేశీ స్థలాలలో నవ్వుతూ కనిపిస్తుంది. కానీ ఈనాటి వీడియోలో ఆమె జుట్టు చెదిరిపోయి, కళ్ళ కాటుక చెరిగిపోయి, ముఖం పాలిపోయి ఉంది. ఆమె కెమెరా వైపు చూస్తూ బావురుమని ఏడుస్తోంది.
ఆ అమ్మాయి వెక్కి వెక్కి చెబుతోంది—"ఈ రోజు మాయ పడుతున్న బాధ నాకు బాగా అర్థమవుతోంది. ఎందుకంటే... ఎందుకంటే నాక్కూడా ఇలాగే జరిగింది. అవును, నా మాజీ ప్రియుడు నన్ను నెలల తరబడి ఒక చీకటి గదిలో బంధించి కొట్టేవాడు. మనం అమ్మాయిలం ఎక్కడా సురక్షితంగా లేము. మగవాళ్ళందరూ క్రూరమైన జంతువులే. మనం మౌనంగా ఉండకూడదు. మనమందరం మాయకు అండగా నిలబడాలి. #SupportMaya #PassTheBill2026"
మాయ కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. ఆమెకు ఈ అమ్మాయి తెలుసు! పోయిన నెల ఒక పార్టీలో ఈ అమ్మాయిని కలిసింది. ఆ అమ్మాయి తన ప్రియుడి డబ్బులతో దుబాయ్ పర్యటన ముగించుకుని అప్పుడే వచ్చింది. ఆమెకు అలాంటిదేమీ జరగలేదు!
రావుిల వీడియోను ఆపి మరో వీడియో ప్లే చేసింది. ఈసారి ఒక ప్రముఖ యూట్యూబర్. అతను కూడా అదే విధంగా గ్లిజరిన్ కన్నీళ్లు కారుస్తూ తన తండ్రికి, తన భర్తకు వ్యతిరేకంగా కల్పితమైన హింస కథలను చెబుతున్నాడు. వారి ఏడుపు సరళి ఒక్కటే, వారి సందేశం ఒక్కటే—'మగాడు అంటే జంతువు'.
"వీళ్ళు... వీళ్ళందరూ అబద్ధాలు చెబుతున్నారు రావుిళ అక్కా!" మాయ గొంతులోంచి ఒక అణచుకున్న శబ్దం బయటకు వచ్చింది. "వీరిలో ఎవరికీ ఏమీ జరగలేదు! వీళ్ళు ఎందుకిలా చేస్తున్నారు?"
రావుిల ఐప్యాడ్‌ను ఆపి బల్ల మీద పెట్టింది. తర్వాత ఆమె ఒక అట్టహాసం చేసింది, అది విని మాయ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది.
"వాళ్ళకు ఏమీ జరగలేదని నాకు తెలుసు! వాళ్ళందరూ పచ్చి అబద్ధాలు చెబుతున్నారు," రావుిల నవ్వుతూనే జవాబిచ్చింది. "వాళ్ళు అబద్ధం చెబుతున్నారని నాకు తెలుసు, నీకూ తెలుసు. కానీ పదిహేనేళ్ల కళాశాల అమ్మాయి, వాళ్ళను దేవుళ్ళుగా భావించే ఆమెకు తెలియదు కదా! ఈ ప్రభావశాలులు డబ్బు కోసం తమ భావోద్వేగాలను అమ్ముకుంటారు. ఈ 15 సెకన్ల నకిలీ ఏడుపు వీడియోలు చేయడానికి వాళ్ళలో ప్రతి ఒక్కరూ నా దగ్గర ఐదు లక్షల రూపాయలు నగదు చెల్లింపు తీసుకున్నారు. రాతప్రతి నా బృందం రాసింది."
మాయ నిశ్చేష్టురై నిలబడిపోయింది. ఆమె మెదడు ఖాళీ అయిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
"అన్నింటికన్నా భయంకరమైన విషయం ఏంటో తెలుసా మాయా?" కిటికీ దగ్గర నుండి విస్కీ గ్లాసు చేతిలో పట్టుకుని శేఖర్ చౌదరి ముందుకు వచ్చాడు. అతని కళ్ళలో తీవ్రమైన పైశాచిక ఆనందం తొణికిసలాడుతోంది. "అన్నింటికన్నా భయంకరమైనది మూక ఉన్మాదం. రేపు ఉదయం వేలాది మంది ప్రభావశాలుల ఏడుపు వీడియోలు సామాజిక మాధ్యమాలలో వైరల్ అయినప్పుడు, ఒక గొలుసుకట్టు ప్రతిచర్య మొదలవుతుంది. పదిహేను నుండి ఇరవై ఏళ్ల మధ్య వయసున్న, వీరిని అనుసరించే అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు ఈ నకిలీ ఏడుపును చూసి నిజంగానే మగవాళ్ళను ద్వేషించడం మొదలుపెడతారు. వాళ్ళు నిజానిజాలు పరిశీలించరు. అందరూ ఏడుస్తున్నారని చూసి, వాళ్ళూ ఏడుస్తారు. హ్యాష్‌ట్యాగ్‌లను ట్రెండ్ చేస్తారు."
శేఖర్, రావుిలల ఈ మహా ప్రణాళిక ఎంత భయంకరమైనదో ఇప్పుడు మాయ కళ్ళ ముందు నీళ్ళలా స్పష్టమవ్వడం మొదలైంది.
రోజంతా స్థానిక రైలు రద్దీలో నలిగి, అధికారి తిట్లు తిని, తన చెమటను ధారపోసి నెల చివర్లో కొన్ని వేల రూపాయల జీతం సంపాదించే ఒక సాధారణ యువకుడు. తన తల్లిదండ్రులను కొంచెం సుఖపెట్టాలి, తన సంసారాన్ని సంతోషంగా ఉంచుకోవాలి అనేదే అతని జీవితంలో ఏకైక కల. అలాంటివాడు రేపు ఉదయం తన చరవాణి తెరిచినప్పుడు, ప్రపంచమంతా తనను 'జంతువు' అని తిడుతున్నట్టు చూస్తాడు.
ఈ సామాజిక మాధ్యమాల యుగంలో ఒక అమాయక అబ్బాయి జీవితాన్ని నాశనం చేయడానికి ఇప్పుడు న్యాయవాది, కోర్టు, సాక్ష్యం అవసరం లేదు. దారి మీద నడిచి వెళ్తున్న ఒక అబ్బాయి, ఎప్పుడు ఎవరు తన వైపు వేలు చూపిస్తూ ఒక నకిలీ రీల్ చేస్తారో అని భయపడతాడు! ఏదో ఒక అమ్మాయి కేవలం తన కోపం కోసమో, లేదా కొంచెం వైరల్ అవ్వాలనే ఆశతోనో కెమెరా ముందు నిలబడి రెండు గ్లిజరిన్ కన్నీటి చుక్కలు కార్చి, "ఈ అబ్బాయి నన్ను వేధించాడు," అని చెబుతుంది.
అంతే! ఆ పదిహేను సెకన్ల వీడియో ఒక అబ్బాయి జీవితకాలపు నిజాయితీని, అతని వ్యక్తిత్వాన్ని, అతని చదువును ఒక్క సెకనులో మట్టిలో కలిపేస్తుంది. అతని మాట ఎవరూ వినరు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ చేసేలోపే సామాజిక మాధ్యమాలు అతన్ని 'సామాజిక అత్యాచారి'గా ముద్ర వేస్తుంది. అతని ఉద్యోగం పోతుంది, అతని తల్లిదండ్రులు అవమానంతో ఇంటి నుండి బయటకు రాలేరు. సమాజం అతన్ని డిజిటల్‌గా కొట్టి చంపేస్తుంది.
సాధారణ పురుషులు నిజానికి ఒక భారీ కార్పొరేట్ యంత్రాంగం కింద నలిగిపోతున్న ఒక నిస్సహాయ చీమలాంటి వాళ్ళు. వారికి హక్కులు లేవు, వారికి గౌరవం లేదు. ఒక పురుషుడు ఈ అబద్ధపు నిందను భరించలేక ఉరి వేసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకున్నా, ఈ సమాజానికి ఏమీ కాదు. పైగా, ఆ ఆత్మహత్య వార్త కూడా ఈ వార్తా ఛానెళ్లకు, ప్రభావశాలులకు కేవలం ఒక 'కంటెంట్' అవుతుంది, దాన్ని అమ్ముకుని వాళ్ళు మరికొంత డబ్బు, టీఆర్పీ సంపాదిస్తారు. మగాడి కన్నీళ్లు, మానసిక కుంగుబాటు, మరణాలకు ఈ సంతలో విలువే లేదు, దాని నుండి ఎవరైనా లాభం పొందగలిగితే తప్ప.
మాయ సోఫాలో ధబ్ మని కూలబడింది. ఆమె చేతులు, కాళ్ళు చల్లబడిపోతున్నాయి.
ఆమె కేవలం అర్జున్‌ను శిక్షించాలనుకుంది! ఆమె కేవలం ఒక ఫ్లాట్, కొంత డబ్బు కోరుకుంది. కానీ తను ఏం చేసింది? ఆమె చెప్పిన ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ, ఆమె నకిలీ ఇంటర్వ్యూ ఈ రోజు దేశంలోని లక్షలాది అర్జున్‌లకు మరణ శాసనంగా మారింది. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో ఈ బిల్లు ఆమోదం పొందితే, ఈ పదిహేను సెకన్ల వీడియోల ఆధారంగా లక్షలాది అమాయక పురుషులు విచారణ లేకుండా జైలు చీకటి గదుల్లో మగ్గిపోతారు.
"రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఈ వీడియోలన్నీ ఒకేసారి ప్రత్యక్షమవుతాయి," రావుిల కీబోర్డుపై 'షెడ్యూల్' బటన్‌ను నొక్కి ఒక భయంకరమైన చిరునవ్వు నవ్వింది. "సరిగ్గా గంట తర్వాత, ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు మన మహా పత్రికా సమావేశం. అక్కడ మాయ, నువ్వు దేశం ముందు నిలబడి ఆ బిల్లును ఆమోదించమని చేతులు జోడించి అభ్యర్థిస్తావు. దేశమంతా నీ కన్నీళ్లలో మునిగిపోతుంది."
శేఖర్ విస్కీ గ్లాసును ఒక్క గుక్కలో ఖాళీ చేసి తృప్తిగా నవ్వాడు. ఈ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం ఇప్పుడు అతని చేతిలో ఉంది. ఈ సమాజం, ఈ చట్టం, ఈ సామాజిక మాధ్యమాలు—అన్నీ అతను కొన్న బానిసలే. సాధారణ పురుషులు అతని ఈ కబేళాకు కేవలం ముడిసరుకు మాత్రమే.
ఢిల్లీలోని ఈ విలాసవంతమైన ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లో కూర్చుని శేఖర్, రావుిల సామాజిక మాధ్యమాలను, నకిలీ ప్రభావశాలులను ఉపయోగించి దేశంలోని సాధారణ, అమాయక పురుషులకు వ్యతిరేకంగా ఒక డిజిటల్ ఉరి వేదికను సిద్ధం చేస్తున్నప్పుడు, సరిగ్గా అదే సమయంలో పాత ఢిల్లీలోని ఒక మురికి, చీకటి కాలిబాటపై కుళ్ళిన చేపల దుర్వాసనతో నిండిన శరీరంతో అర్జున్ పడుకుని ఉన్నాడు.
కోర్టు, చట్టం, సమాజం నకిలీ కన్నీళ్లకు అమ్ముడుపోయినప్పుడు, అర్జున్, విక్రమ్‌లు ఈ కనిపించని, శక్తివంతమైన రాక్షసుడితో ఎలా పోరాడగలరు? లేక రేపటి ఉదయపు మొదటి సూర్యకిరణమే అర్జున్ లాంటి లక్షలాది పురుషుల శవపేటికపై చివరి మేకును శాశ్వతంగా కొట్టేస్తుందా?