విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

46

రాత్రి చీకటి, స్టేషన్‌లో మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగుల మధ్య నిలబడి ఉన్న నలుగురు కానిస్టేబుళ్ల వైపు చూస్తూ, విక్రమ్‌కు తమ పరుగు బహుశా ఇక్కడితో ముగిసిపోయిందేమో అనిపించింది. ఆ జర్మన్ షెపర్డ్ కుక్క నేల వాసన చూస్తూ, సరిగ్గా వారున్న చీకటి వైపే వస్తోంది. రజత్ భయంతో జస్టిస్ రావు గారి చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఇక విక్రమ్ భుజంపై ఆనుకుని నిలబడిన, జ్వరంతో కాలిపోతున్న అర్జున్, విధి తమ చివరి రక్తపు బొట్టును కూడా ఈ కర్నూలు దుమ్ము పట్టిన స్టేషన్ లోనే చిందించాలని కోరుకుంటుందా అని ఆలోచిస్తున్నాడు.
ఆ కుక్క మరికొంత ముందుకు రాగానే, హఠాత్తుగా స్టేషన్ ప్రధాన ద్వారం వైపు నుండి ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్ తీవ్రంగా మోగింది.
'ప్యాం-పోం' శబ్దాలతో పాటు, హూటర్లు మోగిస్తున్న మూడు ఎస్‌యూవీల కాన్వాయ్ ప్లాట్‌ఫారం ముందున్న రోడ్డుపైకి దూసుకొచ్చింది. చుట్టూ ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లలో ఒక్కసారిగా కలవరం మొదలైంది. కుక్క గొలుసు పట్టుకున్న కానిస్టేబుల్‌కు వైర్‌లెస్‌లో ఒక కర్కశమైన ఆదేశం వినిపించగానే, అతను ఒక్క ఉదుటున కుక్కను వెనక్కి తిప్పాడు.
"వి.ఐ.పి.ల కదలిక! మంత్రిగారు వస్తున్నారు! గేటు క్లియర్ చేయండి!" ఆ కానిస్టేబుల్ అరుస్తూ తన సహచరులను పిలిచాడు.
క్షణాల్లో, వెనక ఉన్న ఆ చీకటి గేటును వదిలి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ముందున్న వి.ఐ.పి. గేటు వైపు పరుగుపెట్టారు. విధి తమ వైపు చివరిసారిగా చూసిందని విక్రమ్ గ్రహించాడు.
"రజత్, పద, ఇదే అవకాశం!" విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు.
వారు పగిలిన ఇటుక గోడ పక్కగా, చీకటిని డాలుగా చేసుకుని స్టేషన్ లోకి ప్రవేశించారు. కానీ ప్లాట్‌ఫారంపై అడుగుపెట్టగానే వారి గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. ప్లాట్‌ఫారం అంతా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో కిక్కిరిసి ఉంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు బయలుదేరే ఢిల్లీ ప్యాసింజర్ జనరల్ కంపార్ట్‌మెంట్లలోకి ఎక్కే దారే లేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లాఠీచార్జ్ చేస్తూ, సాధారణ ప్రయాణికులను మెడపట్టి గెంటివేసి మంత్రిగారి అనుచరుల కోసం బోగీలను ఖాళీ చేయిస్తున్నారు.
విక్రమ్ పదునైన చూపులు రైలుకు చిట్టచివరన పడ్డాయి. ఇంజిన్‌కు ఎదురుగా, గార్డు బోగీకి సరిగ్గా ముందు కిటికీలు లేని ఒక నల్లటి పెట్టె—'పార్సెల్ వ్యాన్'. అందులో ప్రయాణికులకు బదులుగా సరుకులు, ఐసు వేసిన చేపల పెట్టెలు వెళ్తాయి.
ఒక భారీ ఇనుప స్లైడింగ్ తలుపు భయంకరమైన శబ్దంతో తెరుచుకుంది. కానీ రజత్ ఇంకా వారితో లేడు. రైలు బయలుదేరడానికి ఈల మోగింది.
"రజత్ ఎక్కడ?" జస్టిస్ రావు గారు ఆందోళనగా అన్నారు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో, ప్లాట్‌ఫారం అవతలి వైపు నుండి రజత్ పిచ్చివాడిలా పరుగెత్తుకుంటూ రావడం కనిపించింది. అతని చేతిలో ఒక చిన్న, మురికి ప్లాస్టిక్ సంచి ఉంది. అప్పటికే రైలు నెమ్మదిగా కదలడం ప్రారంభించింది. రజత్ కదులుతున్న రైలులోని ఆ పార్సెల్ వ్యాన్ గేటు దగ్గరకు వచ్చి లోపలికి దూకాడు. విక్రమ్, తోడు కలిసి అతన్ని లోపలికి లాక్కోగానే, బయట నుండి తలుపు బలంగా మూసుకుంది. ఖంగున మళ్ళీ తాళం పడిన శబ్దం వినిపించింది.
లోపల చిమ్మ చీకటితో నిండిన ఒక నరకం.
"ఎక్కడికి వెళ్ళావురా? నీకేమైనా పిచ్చా?" విక్రమ్ చీకటిలో ఆయాసపడుతూ అడిగాడు.
రజత్ నేల మీద కూలబడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. "ఉదయం నుండి ఏమీ తినలేదు విక్రమ్ అన్నా. నా జేబులో కేవలం ఇరవై ఐదు రూపాయలే ఉన్నాయి. నేను ప్లాట్‌ఫారం అవతలి వైపు ఉన్న కొట్టుకు కొంచెం తినుబండారాలు తేవడానికి వెళ్ళాను. కానీ... కానీ ఆ కొద్ది డబ్బులకు ఎవరూ ఏమీ ఇవ్వలేదు."
రజత్ చీకటిలో ఆ ప్లాస్టిక్ కవరును విప్పాడు. దానిలో నుండి కేవలం నాలుగు ఎండిపోయిన, పాచిపోయిన రొట్టెలు, రెండు చిన్న అరటిపండ్లు బయటకు వచ్చాయి. నలుగురు పెద్దవాళ్ళు, ఆకలితో ఉన్న మనుషులకు దొరికింది అంతే. అధికారం ముందు ఓడిపోయి రోడ్డున పడితే ఆకలి ఎంత అమానుషంగా ఉంటుందో ఈరోజు వారు అణువణువునా అనుభవిస్తున్నారు.
రైలు ఒక పెద్ద కుదుపుతో వేగాన్ని పెంచింది. ఇనుప చక్రాలకు, పట్టాలకు మధ్య రాపిడి వల్ల వచ్చిన ఒక తీవ్రమైన శబ్దం బోగీ మొత్తాన్ని కంపింపజేసింది. నేల మీద చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న పెద్ద థర్మాకోల్ పెట్టెల నుండి ఐసు నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. ఆ కరిగిన ఐసు నీళ్ళతో చేపల నీచు వాసన కలిసిపోయింది.
ఆక్సిజన్ కొరత, ఆ వాసనకు రజత్‌కు వాంతి వచ్చింది. విక్రమ్, రజత్ కలిసి అర్జున్‌ను ఆ ఐసు నీళ్ళు, చేపల పొట్టుతో నిండిన మురికి నేల మీదే పడుకోబెట్టారు. అర్జున్ ఒళ్ళు 104 డిగ్రీల జ్వరంతో కాలిపోతోంది. ఆ గడ్డకట్టించే చల్లటి మురికి నీళ్ళు అతని బట్టల నుండి లోపలికి చేరి ఎముకల లోపలి వరకు వణుకు పుట్టిస్తున్నాయి.
రజత్ ఒక అరటిపండు, ఒక రొట్టెను జస్టిస్ రావు గారి వైపు అందించాడు. జీవితాంతం సుప్రీం కోర్టు ఏ.సి. ఛాంబర్ లో కూర్చున్న జస్టిస్ రావు గారు, ఈరోజు ఒక మురికి, తడి చేపల పెట్టె మీద కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన ఆ రొట్టెను తీసుకోలేదు.
"అది అర్జున్‌కి ఇవ్వు రజత్," జస్టిస్ రావు గారు లోతైన, అలసిన నిట్టూర్పుతో అన్నారు. "వాడి శరీరానికి కొంచెం బలం కావాలి."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతను ఆ రొట్టె తినలేదు. ఆకలి మంట ఇప్పుడు అతనికి ఈ అవమానం కన్నా చాలా చిన్నదిగా అనిపిస్తోంది.
చీకటిలో జస్టిస్ రావు గారి గొంతు వినిపించింది. ఆయన స్వరంలో ఏ ఆశా లేదు, ఒక లోతైన, తాత్విక శూన్యం ఉంది.
"విక్రమ్, తెలుసా," ఆ వృద్ధ న్యాయమూర్తి గొంతు రైలు శబ్దంతో కలిసి ఒక విచిత్రమైన ఆర్తనాదంలా వినిపించింది. "జీవితాంతం ఆ ఎత్తైన కుర్చీలో కూర్చుని నేను న్యాయ రక్షకుడినని అనుకున్నాను. చట్టం గుడ్డిదైనా, అది కనీసం సత్యం వైపే మొగ్గు చూపుతుందని భావించాను. కానీ ఈ రోజు... ఈ కుళ్ళిన చేపల దుర్గంధంలో, చీకటిలో ఎలుకలా దాక్కుని కూర్చున్న నాకు అర్థమవుతోంది, చట్టం నిజానికి ఒక సాలెగూడు లాంటిది."
జస్టిస్ రావు గారు కాసేపు ఆగారు, రైలు ఒక వంతెన మీదుగా భయంకరమైన శబ్దంతో వెళుతోంది.
"సాలెగూడులో చిన్న చిన్న ఈగలు చిక్కుకుని గిలగిలా కొట్టుకుని చచ్చిపోతాయి," జస్టిస్ రావు గారు చెప్పడం కొనసాగించారు. "అర్జున్ లాంటి సాధారణ, అమాయక పురుషులు ఆ ఈగల్లాంటి వాళ్ళు. ఇక శేఖర్ చౌదరి లాంటి శక్తివంతులు పెద్ద డేగలు, అవి ఆ గూడును లెక్కచేయకుండా చించుకుని బయటకు వెళ్లిపోతాయి. నేను జీవితాంతం ఆ గూడుకు కాపలాదారుడిగా ఉన్నాను, కానీ ఈ రోజు నేనే ఆ వలలో చిక్కుకున్న ఒక పురుగును."
విక్రమ్ చీకటిలోనే జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూశాడు. ఏ పేరుమోసిన లాయర్ పేరు చెబితే కోర్ట్‌రూమ్ వణికిపోయేదో, అతని గొంతులో కూడా ఈ రోజు ఒక విచిత్రమైన నిరాశ.
"మనం బహుశా ముందే ఓడిపోయాం సార్," విక్రమ్ గొంతు మంచులా చల్లగా, నిర్జీవంగా ఉంది. "మనం చట్ట పుస్తకాలు తిరగేస్తున్నాం, వాళ్ళేమో ప్రజల మనసులతో ఆడుకుంటున్నారు. మాయ రెండు కన్నీటి చుక్కల విలువ నా న్యాయశాస్త్ర పట్టా కంటే చాలా ఎక్కువ. ఒక అమ్మాయి ఇంత కచ్చితంగా అబద్ధం చెప్పగలదని ఈ సమాజం ఎప్పటికీ నమ్మదు. మనం ఢిల్లీ వెళుతున్నాం సరే, కానీ ఎవరిని న్యాయం అడగాలి? తీర్పును మీడియా, రాజకీయాలు ముందే ఇచ్చేశాయి."
అర్జున్ అన్నీ వింటున్నాడు. నేల మీది ఆ గడ్డకట్టిన మురికి నీళ్ళు అతని చెంపల మీదుగా జారి చెవి దగ్గర చేరుతున్నాయి. అతను ఏ ప్రతిఘటనా చూపలేదు, ఏ ఆశా కనబరచలేదు. అతను ఈ తీవ్రమైన నిరాశను అంగీకరించాడు. బహుశా ఇదే తమ తలరాత అని అతనికి అనిపించింది. శేఖర్, మాయల రాజభవనం ముందు తాము చాలా అల్పులం. అతనిలో బతకాలనే కోరిక, కోపం అంతా ఆ ఐసు నీళ్ళ చల్లదనంలో గడ్డకట్టుకుపోయాయి. ఈ అంతులేని నరకయాతన ఎప్పుడు ముగుస్తుందా అని అతను ఎదురుచూస్తున్నాడు.
రెండు గంటలు అలానే గడిచిపోయాయి. రైలు విసుగు పుట్టించే ఊపుకు, ఆకలి మంటకు, అలసటకు రజత్, జస్టిస్ రావు గారు చేపల పెట్టెలపై తల వాల్చి నిద్రలోకి జారుకున్నారు. విక్రమ్ మాత్రం చీకటి వైపు చూస్తూ మేల్కొనే ఉన్నాడు. అర్జున్ శరీరం జ్వరంతో విల్లులా వంగిపోతోంది, కానీ అతను కనీసం మూలగడం లేదు.
హఠాత్తుగా—
రైలు చెవులు చిల్లులు పడేలా భయంకరమైన శబ్దంతో గట్టిగా బ్రేకులు వేసింది. చక్రాలకు, పట్టాలకు మధ్య రాపిడికి బయట నిప్పు రవ్వలు చెలరేగాయి. విక్రమ్, రజత్ ముందుకు తూలి ఇనుప గోడను ఢీకొన్నారు.
నడిదారిలో, ఏ స్టేషన్ లేదా సిగ్నల్ లేకుండా, దట్టమైన అడవిలో వేగంగా దూసుకుపోతున్న రైలు భయంకరమైన శబ్దంతో ఆగిపోయింది.
అంతా నిశ్శబ్దం. కేవలం ఇంజిన్ మూలుగుతున్న శబ్దం దూరం నుండి వినిపిస్తోంది.
విక్రమ్ ఊపిరి బిగబట్టి తలుపు దగ్గర చెవి ఆనించాడు. బయట రైలు పట్టాల కంకర రాళ్లపై బరువైన బూట్లతో చాలా మంది పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్న శబ్దం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. ఆ శబ్దాలు అటూ ఇటూ వెతకడం లేదు, వాళ్లకు ఎక్కడికి రావాలో తెలిసినట్టే ఉంది. ఆ శబ్దాలు సరిగ్గా వారున్న ఈ పార్సెల్ వ్యాన్ వైపే వస్తున్నాయి.
తరువాత క్షణంలోనే, పార్సెల్ వ్యాన్ యొక్క భారీ ఇనుప తలుపుపై బలంగా తన్నిన భయంకరమైన శబ్దం వినిపించింది.
"తలుపు తియ్యండి! జీ.ఆర్.పి.! లోపల ఎవరున్నారు? లేదంటే తాళం పగలగొట్టి బయటకు లాగుతాం!" బయట నుండి ఒక కర్కశమైన, కఠినమైన గొంతు అరిచింది. దానితో పాటు, ఇనుప తలుపు సందులో నుండి శక్తివంతమైన టార్చ్‌లైట్ వెలుగు బోగీ లోపల ఐసు నీళ్ళలో పడి ఉన్న అర్జున్ ప్రాణం లేని ముఖంపై పడింది.
నడిరాత్రి ఈ నిర్మానుష్యమైన అడవిలో రైలును ఆపి తమ కోసం వెతుకుతున్నది ఎవరు? స్థానిక రైల్వే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లా, లేక శేఖర్ కొన్న కిల్లర్ స్క్వాడా? ట్రైన్ పార్సెల్ వ్యాన్ అనే ఈ ఇనుప పంజరం వారి శవపేటికగా మారనుందా, లేక ఢిల్లీ యుద్ధం మొదలవకముందే ఈ కుళ్ళిన చేపల దుర్గంధంలోనే అంతా ముగిసిపోనుందా?