విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

44

ఎయిర్ కండిషనర్ నుండి వస్తున్న గడ్డకట్టించే చలిగాలి నల్లటి స్కార్పియో లోపల ఉన్న ఉక్కపోతను మరింత భారంగా మార్చేసింది. బయట చీకటి పడింది. ప్రధాన రహదారి మీది వీధి దీపాలు కారు అద్దాల్లోంచి పదేపదే లోపలికి చొచ్చుకొచ్చి, మరుక్షణమే మాయమవుతున్నాయి.
కారు వెనుక సీటులో జస్టిస్ రావు గారి ఒడిలో తల పెట్టుకుని అర్జున్ స్పర్శ లేకుండా పడి ఉన్నాడు. అతని కళ్ళు సగం తెరిచే ఉన్నాయి, కానీ చూపు నిశ్చలంగా ఉంది. జ్వరపు మత్తులో, అతను బయట కదిలిపోతున్న దీపాల వైపు చూస్తున్నాడు, ఈ ప్రపంచంతో తనకిక ఎలాంటి సంబంధం లేనట్టుగా.
ముందు సీటులో కూర్చున్న విక్రమ్ ఒకసారి స్టీరింగ్ వైపు చూశాడు. కారు నడుపుతున్నాడు కల్లు. ఎండకు కమిలిన గరుకైన ముఖం, చెదిరిన గడ్డం, ఎడమ కన్ను పక్కన ఒక లోతైన కోత గాటు.
"కల్లు," విక్రమ్ ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు, "మేమెవరమో, మా పరిచయం ఏంటో నీకు తెలియదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ తనిఖీని దాటుకుని ఇంత పెద్ద ప్రమాదం ఎందుకు తీసుకుంటున్నావు? కేవలం మేరీ అమ్మగారు చెప్పిన ఒక్క మాట కోసం?"
కల్లు స్టీరింగ్‌పై తన రెండు చేతుల పట్టును కొంచెం బిగించాడు. అతను అద్దంలోంచి ఒకసారి వెనుక సీటులో పడుకున్న అర్జున్‌ వైపు చూసి, తర్వాత తన కర్కశమైన, పగిలిన స్వరంతో ఒక చేదు నవ్వు నవ్వాడు.
"అయ్యా, నేను రోడ్డు మీద బతికేవాడిని. దొంగలు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, అమాయకుల వాసన నాకు పది మైళ్ళ దూరం నుంచే తెలిసిపోతుంది," కల్లు గుట్కా ఉమ్మిని కిటికీలోంచి బయటకు ఉసి చెప్పాడు. "మీ కళ్ళలో నేరస్తుడి ఛాయలు లేవు. మీరు ఇరుక్కున్నారని నాకు తెలుసు. ఏదో పెద్ద శక్తితో పెట్టుకుని రోడ్డున పడ్డారు."
విక్రమ్ ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. "శక్తి కాదు కల్లు, ఒక దురాశపరురాలైన అమ్మాయి స్వార్థానికి బలిపశువులం. ఆ వెనుక సీటులో పడుకున్న అబ్బాయి ఏ నేరస్థుడూ కాదు. అతను ఒక నిజాయితీపరుడైన, అత్యుత్తమమైన అధికారి. కానీ అతని భార్య, మాయ, డబ్బు మీద ఆశతో, ఒక కోటీశ్వరుడి చేయి పట్టుకుని ఇతన్ని గృహ హింస తప్పుడు కేసులో ఇరికించింది. ఆ అబ్బాయి ఉద్యోగం పోయింది, ఇల్లు పోయింది... ఈ రోజు అతని వృద్ధ తల్లిదండ్రులు రోడ్డున పడ్డారు. ఈ సమాజం ఒక అమాయకుడిని సజీవ సమాధి చేసింది."
ఆ మాట విన్న తర్వాత కల్లు ముఖంలోని రేఖలు ఒక్కసారిగా రాయిలా కఠినంగా మారిపోయాయి. అతని కళ్లలో ఒక భయంకరమైన, అణచిపెట్టిన ఆక్రోశం కనిపించింది. ప్రధాన రహదారి మీది ఒక నియాన్ దీపం వెలుగు అతని ముఖంపై పడగానే, కోపంతో కల్లు దవడ కండరాలు బిగుసుకుపోవడం విక్రమ్ గమనించాడు.
"అయ్యా..." కల్లు గొంతు ఈసారి చాలా విచిత్రంగా వినిపించింది. లోపల ఏదో ఒక లోతైన గాయం నుండి రక్తం స్రవిస్తున్నట్టు. "మీరు నన్ను ఒక పాత నేరస్థుడిని, ఒక నేరస్తుడిని అనుకోవచ్చు. కానీ నేను పుట్టుకతో ఇలా లేను. నాకూ ఒక చిన్న, అందమైన సంసారం ఉండేది."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా కల్లు వైపు చూశాడు. వెనుక సీటులో పడుకున్న అర్జున్ నిశ్చలమైన కనురెప్పలు ఒక్కసారిగా కంపించాయి.
"నాకు ఒక అన్న ఉండేవాడు, డెబ్బై ఏళ్ళ ముసలి తల్లి ఉండేది," కల్లు రోడ్డు మీదే చూపు నిలిపి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "నాన్న చనిపోయాక మేమిద్దరం అన్నదమ్ములం వడ్రంగి పని చేసి మూడు గదుల పక్కా ఇల్లు కట్టుకున్నాం. తర్వాత అన్న పెళ్ళి జరిగింది. వదిన ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టింది. ఇంట్లోకి లక్ష్మీదేవి వచ్చిందని అనుకున్నాం. కానీ ఆరు నెలల్లోనే ఆ లక్ష్మీదేవి అసలు రూపం బయటపడింది. ఆ ఇల్లు మొత్తం తన, మా అన్న పేరు మీద రాయాలని పట్టుబట్టింది. నేను, మా అమ్మ ఒప్పుకోలేదు..."
కల్లు మాట ఆపాల్సి వచ్చింది. అతని గొంతులో ఏదో ముద్దలా అడ్డంపడింది. స్టీరింగ్ పట్టుకున్న అతని చేతులు వణికిపోతున్నాయి.
"ఒప్పుకోలేదని నా వదిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్‌కి వెళ్లి మా మీద సెక్షన్ 498-ఎ—పెళ్ళాన్ని కొట్టడం, వరకట్నం తప్పుడు కేసు పెట్టింది," కల్లు గొంతు ఈసారి పగిలి, ఒక అణచుకున్న గర్జనలా బయటకు వచ్చింది. "అయ్యా, జేబులో డబ్బులున్న వాళ్ళకి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అమ్ముడుపోతారు. నా కళ్ళ ముందే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నా డెబ్బై ఏళ్ళ ముసలి తల్లిని జుట్టు పట్టుకుని లాక్కెళ్లి లాకప్‌లో వేశారు. మా అమ్మని వాళ్ళు బూటు కాలితో తన్నారు. మా అన్న నా వదిన కొంగు చాటున దాక్కుని ఇదంతా చూశాడు, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. జైలు నుండి బయటకు వచ్చాక, కోర్టు ఆదేశంతో మేం రక్తం నీరుగా చేసి కట్టుకున్న మా సొంత ఇంటి నుండే మమ్మల్ని మెడపట్టి గెంటేశారు."
కారు మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. సుమిత్, జస్టిస్ రావు గారు నిశ్చేష్టులై వింటున్నారు.
"మా అమ్మ ఆ అవమానంతో, బాధతోనే గుండెపోటుతో కుప్పకూలింది," కల్లు కళ్ళు నీళ్లతో మెరిశాయి, కానీ వాటిని అతను ప్రాణపణంగా దాచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. "ఆ రాత్రి అమ్మని తీసుకుని రోడ్ల మీద తిరిగాను, 'పెళ్ళాన్ని కొట్టే' నేరస్థులమని ఎవరూ మాకు చోటివ్వలేదు. ఆ రోజు మేరీ అమ్మగారు గనక కాపాడకపోతే, మా అమ్మ అక్కడే చనిపోయేది. అప్పుడే నాకు అర్థమైంది, మంచితనంగా ఉంటే ఈ సమాజం చర్మం ఒలిచేస్తుంది."
కల్లు వెనుక అద్దంలో మళ్ళీ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన సానుభూతి.
అర్జున్ మసకబారిన కళ్ళ ముందు కల్లు డెబ్బై ఏళ్ళ తల్లిని జుట్టు పట్టుకుని లాక్కెళ్తున్న దృశ్యం కదలాడింది. అతనికి గుర్తొచ్చింది, సరిగ్గా ఇలాగే కదా ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు తన అనారోగ్యంతో ఉన్న నాన్నను రోడ్డు మీదకు తోసేసింది. సరిగ్గా ఇలాగే కదా మాయ తన సర్వస్వాన్ని లాక్కుంది.
అర్జున్ గుండెల్లో ఆరిపోయిన ఆ నిప్పు ఒక్కసారిగా మళ్ళీ భగ్గుమంది. అతని మానసిక మరణం ఆగిపోయింది. అతను గ్రహించాడు, ఈ పోరాటం కేవలం మాయ మీద అర్జున్ వ్యక్తిగత ప్రతీకారం కాదు. ఈ పోరాటం ఒక వ్యవస్థ మొత్తానికి వ్యతిరేకం. ఏ వ్యవస్థ అయితే ఒక సాధారణ వడ్రంగిని కల్లు డాన్‌గా మారుస్తుందో, ఏ వ్యవస్థ అయితే అమాయక తల్లిదండ్రులను రోడ్డు మీద బిచ్చగాళ్ళుగా మారుస్తుందో, ఆ పైశాచిక వ్యవస్థ మీద యుద్ధం. ఈ యుద్ధం నుండి వెన్నుచూపి పారిపోతే, ఈ బురదలో ముఖం దాచుకుని చచ్చిపోతే, వేలమంది కల్లులు, అర్జున్‌లు ఇలాగే నులిగి నులిగి చచ్చిపోతారు.
అర్జున్ స్పర్శలేని కుడి చేతి వేళ్ళు నెమ్మదిగా పిడికిలిగా బిగుసుకున్నాయి. అతని కళ్ళలోని ఆ చచ్చిన చూపు పోయి, దాని స్థానంలో ఒక పదునైన, మంచులా చల్లని పట్టుదల కనిపించింది.
కల్లు కారును ప్రధాన రహదారి నుండి దించి, ఒక గుంతలతో నిండిన మట్టి రోడ్డులోకి పోనిచ్చాడు. రోడ్డుకు ఇరువైపులా మురికివాడ, టీ దుకాణాలు, చౌకబారు మద్యం దుకాణాల వెలుగులు.
"స్టేషన్ వచ్చేసింది అయ్యా," కల్లు ఒక చీకటి సందులో కారుకు బ్రేక్ వేసి ఆపాడు. "ముందే ప్లాట్‌ఫారమ్ సంఖ్య నాలుగు వెనుక గేటు. ఇటువైపు ఏ లోహ శోధక పరికరం గానీ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ ఉండరు."
విక్రమ్ వెనుక తలుపు తెరిచి అర్జున్‌ను పట్టుకుని లేపడానికి చేయి చాచాడు. "అర్జున్... లే. మనం రైలు అందుకోవాలి."
విక్రమ్, అర్జున్ మునుపటిలాగే స్పర్శ లేకుండా ఒరిగిపోతాడని అనుకున్నాడు. కానీ అతన్ని ఆశ్చర్యపరుస్తూ, అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. జ్వరంతో శరీరం కాలిపోతోంది, ఒళ్ళు వణుకుతోంది, అయినా అర్జున్ తన కాళ్ళ మీద తనే నిలబడి కారు దిగాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు పారిపోతున్న అలసట లేదు, వేటగాడి కళ్ళున్నాయి.
కల్లు అర్జున్ వైపు చూసి ఒక సెల్యూట్ చేశాడు. "యుద్ధంలో గెలిచి రండి అయ్యా. వాళ్ళని వదలకండి."
అర్జున్ తల ఊపాడు. తర్వాత విక్రమ్, సుమిత్‌ల భుజాలపై ఆసరాగా తీసుకుని చీకటి సందులోంచి స్టేషన్ గేటు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. దూరంగా లోకల్ రైలు కూత వినిపిస్తోంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటల ఢిల్లీ ప్యాసింజర్ ప్లాట్‌ఫారమ్‌లోకి వస్తోంది.
కానీ ప్లాట్‌ఫారమ్ వెనుక ఉన్న ఆ చీకటి గేటు దగ్గరకు చేరగానే అర్జున్ వాళ్ళ కాళ్ళు ఆగిపోయాయి.
స్టేషన్ పాత, పగిలిన ఇటుకల గోడ చాటున మూడు సెక్యూరిటీ అధికారి జీపులు నిలబడి ఉన్నాయి. హెడ్‌లైట్లు ఆపి ఉన్నాయి, కానీ జీపుల పైన ఎర్ర-నీలి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ దీపాలు నిశ్శబ్ద స్థితిలో తిరుగుతున్నాయి. ఇక గేటు ముందే, తుపాకులు చేతబట్టుకుని నలుగురు కానిస్టేబుళ్ళు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్లతో పాటు ఒక జర్మన్ షెపర్డ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కుక్క, అది నేల వాసన చూస్తూ ముందుకు కదులుతోంది.
రాథోడ్ చెన్నై మార్గాన్ని వదిలేసి అసలు నిజాన్ని పసిగట్టాడా? లేక కల్లు చెప్పిన ఈ 'సురక్షిత మార్గం' గురించి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ముందే తెలిసిందా?
రైలు బయలుదేరడానికి ఇంకా మూడు నిమిషాలే ఉంది. ముందు యమదూతల్లా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిలబడి ఉన్నారు. జేబులో టికెట్ లేదు, ఒంటి నిండా బురద, జ్వరంతో, ఈ మృత్యు ఉచ్చు నుండి అర్జున్ వాళ్ళు రైలు వరకు చేరగలరా, లేక ఢిల్లీ యుద్ధం మొదలవకముందే కర్నూలులోని ఈ మురికి స్టేషన్‌లోనే వారి చివరి రక్తపు బొట్టు నేలరాలుతుందా?