విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

43

మధ్యాహ్నం మండిపోతున్న తారు రోడ్డు మీద నుంచి అగ్ని సెగలు కక్కుతోంది. విక్రమ్, సుమిత్ భుజాల మీద ఉన్న వెదురు స్ట్రెచర్ బరువు రెట్టింపు అయినట్లు అనిపించింది. అడవిని దాటి ఎట్టకేలకు హైవే మీదకు చేరుకున్నామన్న ఉపశమనం ఒక్క క్షణం కూడా నిలవలేదు. హైవే మీద, వారికి కేవలం ఇరవై అడుగుల దూరంలో నిలబడి ఉన్న నల్ల రంగు మహీంద్రా స్కార్పియో మీద నుండి విక్రమ్ తన చూపు తిప్పుకోలేకపోయాడు.
కారు ఇంజిన్ ఆగి ఉంది. నల్లటి అద్దాల అవతలి నుండి ఎవరో వాళ్ళనే చూస్తున్నారు. స్కార్పియో తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది. తారు రోడ్డు మీద బరువైన బూట్లు మోగిన కర్కశమైన శబ్దం వినిపించింది. విక్రమ్ స్ట్రెచర్‌ను జాగ్రత్తగా కింద దించాడు. అతను సుమిత్, జస్టిస్ రావు గారిని సైగతో వెనక్కి వెళ్ళమని చెప్పి, తను ముందుకు నడిచాడు. అతని దవడలు బిగుసుకున్నాయి, పిడికిళ్ళు బిగించాడు. ఒకవేళ పోరాడాల్సి వస్తే, ఈ అడవి-హైవే సరిహద్దులోనే ఈ రోజు తన చివరి రక్తపు బొట్టు వరకు పోరాడటానికి సిద్ధపడ్డాడు.
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా వారి వైపు నడిచివచ్చాడు. అతని ఒంటి మీద పాత తోలు జాకెట్, చెంపల నిండా చెదిరిన గడ్డం, ఎడమ కన్ను పక్కన లోతైన కోత గాటు ఉంది. ఆ వ్యక్తి జేబులోంచి ఒక గుట్కా ప్యాకెట్ తీసి నోట్లో వేసుకుని, రోడ్డు పక్కన ఉమ్మివేసి, విక్రమ్ వైపు చూసి ఒక మొరటు నవ్వు నవ్వాడు.
"భయపడటానికి ఏమీ లేదు బాబు గారూ," అతని గొంతు బొంగురుపోయి, కర్కశంగా ఉంది. "నన్ను మేరీ మేడమ్ పంపించారు. త్వరగా స్ట్రెచర్‌ను కారులో ఎక్కించండి. హైవే పెట్రోలింగ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఎప్పుడైనా రౌండ్స్‌కు రావచ్చు."
విక్రమ్ ఊపిరితిత్తుల్లోకి ఎవరో ఒక్కసారిగా ఆక్సిజన్ పంప్ చేసినట్లు అనిపించింది. అతను నమ్మలేనట్టుగా ఆ వ్యక్తి వైపు చూశాడు, "మేరీ మేడమ్? నువ్వు... నువ్వెవరు?"
"నా పేరు కల్లు. ఈ హైవే మీద స్థానిక సరుకు స్మగ్లింగ్ చేస్తాను, చిన్న చిన్న దొంగతనాలు కూడా చేస్తాను. లెక్కల్లో నేను క్రిమినల్‌నే. కానీ మేరీ మేడమ్ నాకు దేవుడితో సమానం," కల్లు స్కార్పియో వెనుక డిక్కీ తెరిచాడు. "ఓ ఐదేళ్ళ క్రితం మా అమ్మకు ఈ అడవి రోడ్డులోనే గుండెపోటు వచ్చింది. సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు అని ఏ డాక్టరూ ముట్టుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు. ఆ మేరీ మేడమే తన బంగ్లాకు తీసుకెళ్ళి మందులిచ్చి మా అమ్మ ప్రాణాలు కాపాడింది. ఆ రుణం నా నెత్తిన ఉంది. ఈ రోజు ఉదయం మేడమ్ ఫోన్ రాగానే నేను బండి తీసుకుని బయలుదేరాను. రండి, పేషెంట్‌ను ఎక్కించండి."
విక్రమ్, సుమిత్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. జస్టిస్ రావు గారు ఆయాసపడుతూ స్ట్రెచర్ ఒక పక్క పట్టుకున్నారు. ముగ్గురూ కలిసి జ్వరంతో కాలిపోతూ, స్పర్శ లేకుండా ఉన్న అర్జున్‌ను చేతులతో ఎత్తుకుని స్కార్పియో వెనుక సీట్లో పడుకోబెట్టారు. కల్లు ఆ వెదురు స్ట్రెచర్‌ను ఒక్క తన్ను తన్ని అడవిలోని లోతైన లోయలోకి విసిరేశాడు, ఎలాంటి ఆనవాలు లేకుండా.
కారు తలుపులు మూసుకోగానే ఏసీ యొక్క గడ్డకట్టించే చల్లటి గాలి వారి చెమటతో, బురదతో నిండిన శరీరాలకు హాయినిచ్చింది. జస్టిస్ రావు గారు వెనుక సీట్లో అర్జున్ తలను తన ఒడిలో పెట్టుకుని కూర్చున్నారు. సుమిత్ ఆయన పక్కన కూర్చున్నాడు. విక్రమ్ వెళ్లి కల్లు పక్క సీట్లో కూర్చున్నాడు.
ఇంజిన్ భయంకరమైన గర్జనతో స్టార్ట్ అయింది. స్కార్పియో ఒక యూ-టర్న్ తీసుకుని, దుమ్ము రేపుతూ హైవే మీదుగా పక్కనే ఉన్న చిన్న పట్టణం వైపు దూసుకుపోయింది.
"కల్లు," విక్రమ్ డాష్‌బోర్డ్ వైపు చూస్తూ గంభీరమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మనం ఎలాగైనా ఢిల్లీ చేరుకోవాలి. కానీ రాథోడ్ లేదా ఇతర సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హైవే మీద నాకా చెకింగ్ ఏర్పాటు చేసి ఉంటారు. ఈ పరిస్థితుల్లో ఢిల్లీ వెళ్ళడానికి అత్యంత సురక్షితమైన మార్గం ఏది? నీకు ఇక్కడి దొంగ దారులన్నీ తెలిసి ఉంటాయిగా."
కల్లు స్టీరింగ్ తిప్పుతూ అద్దంలోంచి ఒకసారి వెనుక సీట్లో పడుకున్న అర్జున్ వైపు చూశాడు. "బాబు గారూ, ఎయిర్‌పోర్ట్ లేదా ఏసీ ట్రైన్ల ఆలోచన మర్చిపోండి. ప్రతీచోట సీసీటీవీలు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కుక్కలు తిరుగుతున్నాయి. మీరు విఐపిలలా వెళ్తే కుదరదు, రోడ్డు మీద బిచ్చగాళ్ళలా వెళ్ళాలి. నేను మిమ్మల్ని హైవే మీద నుంచి తీసుకువెళ్ళను, లోపల గ్రామాల మట్టి రోడ్ల నుండి తీసుకుపోతాను. ముందు కర్నూలు బోర్డర్ దగ్గర ఒక చిన్న, దుమ్ము పట్టిన జంక్షన్ స్టేషన్ ఉంది. అక్కడ సెక్యూరిటీ అధికారి చెకింగ్ చాలా నిర్లక్ష్యంగా ఉంటుంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు అక్కడి నుండి ఢిల్లీకి ఒక ప్యాసింజర్ ట్రైన్ బయలుదేరుతుంది. జనరల్ కంపార్ట్‌మెంట్. సామాన్లు, కూలీలు, బిచ్చగాళ్ళతో కిక్కిరిసి ఉంటుంది. ఆ గుంపులో మీ పేషెంట్‌ను ఎలాగోలా పడేస్తే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాదు కదా, దేవుడి తాత కూడా మిమ్మల్ని కనిపెట్టలేడు."
విక్రమ్ తలూపాడు. "సరే. ఆ స్టేషన్‌కే వెళ్ళు."
కారు దూసుకుపోతోంది. మధ్యాహ్నం మండిన ఎండ నెమ్మదిగా మసకబారుతోంది. ఆకాశం లేత నారింజ రంగులోకి మారింది. సుదీర్ఘ ప్రయాణపు అలసటతో జస్టిస్ రావు గారు, సుమిత్ ఇద్దరూ వెనుక సీట్లో కళ్ళు మూసుకుని కొద్దిగా సేద తీర్చుకుంటున్నారు.
కానీ అర్జున్ కళ్ళలో నిద్ర లేదు. అతని శరీరం వెనుక సీట్లో పడి ఉన్నప్పటికీ, కళ్ళు తెరిచే ఉన్నాయి. జ్వరం మత్తులో అతని కళ్ళు మసకబారి, ఎర్రగా ఉన్నాయి. కిటికీ నల్లటి అద్దం అవతలి నుండి హైవేకి ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు, చిన్న చిన్న ధాబాలు, మైలురాళ్ళు వేగంగా వెనక్కి వెళ్ళిపోతున్నాయి. సాయంత్రపు వెలుగు ఆరిపోయి, నెమ్మదిగా చీకటి కమ్ముకోవడం మొదలైంది.
అర్జున్ ఏకధాటిగా వెళ్ళిపోతున్న ఆ వెలుగునీడల ఆట వైపు చూస్తున్నాడు. కానీ అతని కళ్ళలో ఎలాంటి భావం లేదు. భయం లేదు, కోపం లేదు, నిరాశ లేదు. అతను పూర్తిగా స్పర్శరహితంగా ఉన్నాడు.
తనకు తాను ఈ కారులో లేనట్లే అనిపిస్తోంది. అతని శరీరం ఇక్కడ పడి ఉంది, కానీ అతని మనసు చాలా దూరంలో, ఒక అనంతమైన శూన్యంలో కలిసిపోయింది. విక్రమ్ అతన్ని బ్రతికించి ఢిల్లీ తీసుకువెళ్ళడానికి ప్లాన్ చేస్తున్నాడు, కల్లు తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి కారు నడుపుతున్నాడు, కానీ అర్జున్‌కు వీటి గురించి ఏమాత్రం పట్టింపు లేదు. అతనిలో బతకాలనే ఆదిమ వాంఛ పూర్తిగా చచ్చిపోయింది. అతను తన మనసు లోతుల్లోకి తొంగి చూసుకున్నాడు, అక్కడ మాయ మీద ఎలాంటి ద్వేషం మిగిలి లేదు. శేఖర్ మీద కోపం లేదు. తన తల్లిదండ్రుల కోసం గత కొన్ని రోజులుగా అతను అనుభవించిన తీవ్రమైన బాధ కూడా మొద్దుబారిపోయింది.
అర్జున్ గ్రహించాడు, ఇది కేవలం శారీరక మరణం కాదు, ఇది అతని మానసిక మరణం. ఒక మనిషి ఆశించడం మానేసినప్పుడే పూర్తిగా చనిపోతాడు.
"ఢిల్లీ వెళ్లి ఏం లాభం?" అర్జున్ అంతరాత్మ గుసగుసలాడింది. "శేఖర్‌ను, మాయను ఓడించి నేనేం సాధిస్తాను? నన్ను ఒకసారి దొంగ, మృగం అని అంగీకరించిన సమాజం, నాకు మళ్ళీ ఎప్పుడైనా గౌరవాన్ని తిరిగి ఇస్తుందా? మా నాన్న ఇంకెప్పుడూ తన ఊరిలో తలెత్తుకుని తిరగగలడా? అలాంటప్పుడు ఈ పోరాటానికి అర్థం ఏంటి?"
కిటికీ అద్దం మీద ప్రతిఫలిస్తున్న తన ముఖం వైపు అర్జున్ చూసుకున్నాడు. చెంపల నిండా మొరటు గడ్డం, పగిలిన పెదవులు, రెండు ప్రాణం లేని కళ్ళు. ఈ ముఖం ఒకప్పుడు అద్దం ముందు నిలబడి తన ప్రభుత్వ ఉద్యోగం ఐడీ కార్డును మెడలో వేసుకుని గర్వపడిన అర్జున్‌దేనా? కాదు. ఆ నిజాయితీపరుడు, కష్టపడి పనిచేసే ఆదర్శవాది ఎప్పుడో ఆ అడవిలోని బురదలో సమాధి అయిపోయాడు. ఈ సీట్లో పడుకుని ఉన్నది ఒక సజీవ శవం.
ఈ క్షణంలో కారు ప్రమాదానికి గురై లోయలో పడిపోయి, తను చనిపోతే, బహుశా కాస్త శాంతి దొరుకుతుందేమో అనిపించింది అతనికి. బ్రతికి ఉండి ఈ అపనిందల భారం మోయడం కన్నా, మాయ దొంగ కన్నీళ్ల ముందు ఓడిపోవడాన్ని అతను అంగీకరించాడు.
దాదాపు మూడు గంటల పాటు ఏకధాటిగా డ్రైవ్ చేశాక, బయటి ప్రపంచం పూర్తిగా నల్లటి దుప్పటి కప్పుకుంది. కల్లు కారును ప్రధాన హైవే నుండి దించి, ఒక మట్టి, గుంతలతో నిండిన రోడ్డు వైపు తిప్పాడు.
బయటి మధ్యాహ్నపు మండుటెండ కిటికీ అద్దాలను చీల్చుకుని లోపలికి వస్తున్నా, వెనుక సీట్లో పడుకున్న అర్జున్ లోపల ఇప్పుడు కేవలం శ్మశానపు చీకటి మాత్రమే ఉంది. సమాజపు అబద్ధపు నిందలు, తీవ్ర అవమానాలతో ఒక మగాడు ఈ రోజు తనలోనే మానసికంగా ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడని విక్రమ్‌కు అర్థమవుతోందా? మరి ఆ తెలియని కర్నూలు జంక్షన్‌లో అక్కడ నిజంగానే వాళ్ళ కోసం విముక్తి మార్గం ఉందా, లేక మరింత భయంకరమైన మృత్యు ఉచ్చు ఎదురుచూస్తోందా?