విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

42

వెదురు స్ట్రెచర్ యొక్క ఏకధాటిగా, విసుగు పుట్టించే కీచుకీచు శబ్దం ఆ అడవిలోని గడ్డకట్టిన నిశ్శబ్దాన్ని చీల్స్తోంది.

వర్షం తర్వాత అడవి నేల ఇప్పుడు మోకాళ్ల లోతు బురదగా మారింది. ఆ జిగట బురదలో కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ విక్రమ్, సుమిత్, జస్టిస్ రావు ముందుకు సాగుతున్నారు. వాళ్ళ బరువైన శ్వాసల శబ్దం, బురదను చీల్చుకుంటూ వెళ్తున్న బూట్ల చప్పుడు, కీచురాళ్ల అరుపు—అన్నీ కలిసి ఒక విచిత్రమైన, భ్రాంతికరమైన వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి.

స్ట్రెచర్‌పై పడుకున్న అర్జున్ పదేపదే స్పృహ కోల్పోతూ, మళ్ళీ స్పృహలోకి వస్తున్నాడు. అతని శరీర ఉష్ణోగ్రత నూట నాలుగు డిగ్రీల పైన ఉంది. కాలి గాయం యొక్క విషపూరితమైన నొప్పి ఇప్పుడు అతనికి అంతగా తెలియడం లేదు. శారీరక నొప్పికి ఒక హద్దు ఉంటుంది, ఆ హద్దు దాటినప్పుడు శరీరం ఒక విచిత్రమైన స్పర్శలేని స్థితిలోకి వెళ్ళిపోతుంది. అర్జున్ ఇప్పుడు సరిగ్గా అలాంటి మొద్దుబారిన స్థితిలోనే ఉన్నాడు.

కానీ ఈ శారీరక నిస్సత్తువ కన్నా భయంకరంగా మారింది అతని మనసులోని పరిస్థితి. జ్వరం మత్తులో, ఈ సగం స్పృహలో ఉన్న స్థితిలో అర్జున్ మనసులో ఒక లోతైన, అంతులేని తాత్విక శూన్యం ఏర్పడింది. చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం అతనికి ఒక మసకబారిన, అర్థంలేని నలుపు తెలుపు సినిమా లాగా అనిపిస్తోంది, దాని వ్రాసిన కథ ఇప్పటికే వ్రాయబడింది, అందులో నాయకుడు మరణం ఖాయం.

అర్జున్ సగం తెరిచిన కళ్ళతో పైకి చూశాడు. దట్టమైన ఆకుల మధ్య నుండి ఆకాశంలోని కొద్దిపాటి వెలవెలబోయిన బూడిద రంగు భాగం కనిపిస్తోంది.

"దేనికోసం?" అర్జున్ అచేతన మనసు తనను తాను ప్రశ్నించుకుంది. "దేనికోసం ఈ బ్రతకాలనే పోరాటం?"

ఈ ముప్పై ఐదేళ్ళ జీవితంలో అతను ఏం పొందాడు? అతను ఎప్పుడూ ఎవరికీ చెడు చేయాలనుకోలేదు. అతను తల్లిదండ్రుల పేరు నిలబెట్టే 'ఆదర్శవంతమైన కొడుకు' అవ్వాలనుకున్నాడు. అతను తన భార్య కోరికలన్నీ తీర్చే 'ఆదర్శవంతమైన భర్త' అవ్వాలనుకున్నాడు. అతను ఒక్క రూపాయి కూడా అవినీతికి పాల్పడని 'ఆదర్శవంతమైన అధికారి' అవ్వాలనుకున్నాడు.

కానీ ఈ రోజు? ఈ రోజు అతని గుర్తింపు ఏంటి?

ఎవరో తన చెవి దగ్గర గుసగుసలాడుతున్నట్టు అర్జున్‌కు అనిపించింది— "నువ్వొక దొంగవి. నువ్వొక అవినీతిపరుడివైన లంచగొండి అధికారివి. నువ్వొక పెళ్ళాన్ని కొట్టే, నడవడిక లేని భర్తవి."

సమాజం అతడిని ఈ పేర్లతోనే గుర్తుంచుకుంటుంది. వార్తాపత్రికల శీర్షికలలో అతడిని ఇదే పేరుతో పిలిచారు. మాయ రెండు కన్నీటి చుక్కల కోసం ఈ ప్రపంచం అతని జీవితకాలపు నిజాయితీ, చెమట, రక్తాన్ని ఒక్క క్షణంలో మురికి కాలువలో విసిరి పారేసింది. ఈ రోజు అతను ఈ అడవి నుండి ప్రాణాలతో బయటపడినా, సమాజం ఎప్పటికైనా అతనికి పాత గౌరవాన్ని తిరిగి ఇస్తుందా? అతని పేరు పక్కన ఉన్న ఈ మురికి మరకలు ఎప్పుడైనా చెరిగిపోతాయా? లేదు. సమాజం ఒక అమ్మాయి దొంగ కన్నీళ్లను గుర్తుంచుకుంటుంది, కానీ ఒక అబ్బాయి నిర్దోషిత్వానికి సంబంధించిన సాక్ష్యాలను చాలా తేలికగా మర్చిపోతుంది.

అర్జున్ మసకబారిన కళ్ళ ముందు తల్లిదండ్రుల ముఖాలు తేలాయి. స్టేషన్‌లోని ఆ చల్లని, మురికి ప్లాట్‌ఫామ్‌పై చిరిగిన దుప్పటి కప్పుకుని పడుకున్న అతని గుండె జబ్బు ఉన్న రోగి నాన్న. అమ్మ కళ్ళలో అంతులేని భయం. వాళ్ళ కొడుకు రాజ్యంలో రాణిలా బ్రతకాల్సిన వయసులో, వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల భయంతో, సమాజపు అవమానంతో ఊరి నుండి వెలివేయబడ్డారు.

"నేను వాళ్ళ తలదాచుకునే నీడను కూడా లాక్కున్నాను," అర్జున్ తనలో తాను అనుకున్నాడు. తన తల్లిదండ్రుల తల మీద ఉన్న నీడను కూడా కాపాడలేని నిస్సహాయుడైన కొడుకుకు ఇంతకంటే పెద్ద నరకయాతన ఏముంటుంది? అతను బ్రతికి ఏం చేస్తాడు? తన తల్లిదండ్రులకు రెండు పూటలా మంచి భోజనం కొనిచ్చే శక్తి కూడా అతనికి లేదు. జేబులో కేవలం పదిహేడు రూపాయలతో పరారీలో ఉన్న నిందితుడు తన కుటుంబాన్ని ఎలా కాపాడగలడు?

స్ట్రెచర్ అకస్మాత్తుగా గట్టిగా కుదుపుకు లోనయ్యింది. జస్టిస్ రావు కాలు బురదలో జారింది. ఆ వృద్ధుడు ఆయాసపడుతున్నాడు. ఆయన తెల్ల చొక్కా బురదతో నిండిపోయింది. ముందు వైపు విక్రమ్ పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉంది. సుప్రీం కోర్టులో పేరుమోసిన లాయర్, నిమిషం సలహా రుసుము లక్షల్లో ఉండే అతను, ఈ రోజు ఒక హత్య కేసులో నిందితుడిలా అడవిలోని బురదలో పాకుతున్నాడు. అతని ఖరీదైన విదేశీ బూట్లు బురదలో కూరుకుపోతున్నాయి, స్ట్రెచర్ బరువుకు భుజం నరాలు ఉబ్బిపోయాయి.

అర్జున్ తల తిప్పి విక్రమ్ చెమటతో తడిసిన వీపు వైపు చూశాడు.

"ఎందుకురా ఈ చచ్చిన శవాన్ని మోస్తున్నావు విక్రమ్?" అర్జున్ గొణుగుదామని ప్రయత్నించాడు, కానీ గొంతు నుండి శబ్దం రాలేదు.

స్నేహితులు ఈ భారాన్ని ఇంకెన్ని రోజులు మోస్తారు? విక్రమ్ ఈ రోజు ఆవేశంలో తనను కాపాడటానికి వచ్చాడు, కానీ రేపు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విక్రమ్‌ను కూడా ఈ 'నిందితుడిని' తప్పించిన నేరానికి బంధిస్తే? జస్టిస్ రావు లాంటి గౌరవనీయమైన వ్యక్తి వృత్తి ఈ ఒక్క సంఘటనతో మట్టిలో కలిసిపోతే?

అర్జున్ తాను ఇకపై మనిషిని కాదని, ఒక శాపమని, ఒక అంటువ్యాధి అని గ్రహించాడు. తన పక్కన ఎవరున్నా వాళ్ళు నాశనమైపోతారు. మాయ అతడిని కేవలం చట్టపరంగానే కాదు, సామాజికంగా కూడా అంటరానివాడిని చేసింది.

ప్రతీకారం? ఈ పదం అర్జున్ మనసులో ప్రతిధ్వనించి, వెంటనే ఒక విచిత్రమైన, చేదు నవ్వులో కలిసిపోయింది.

ఎవరి మీద ప్రతీకారం తీర్చుకుంటాడు? మాయ, శేఖర్ చౌదరిల మీదా?

ఈ పోరాటం చీమకు, ఏనుగుకు మధ్య జరిగే పోరాటం కన్నా హాస్యాస్పదమైనదని అర్జున్‌కు తెలుసు. శేఖర్ చౌదరి సాధారణ మనిషి కాదు. అతను ఒక వ్యవస్థ. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతని జేబులో, మీడియా అతని కొన్న బానిస, రాజకీయం అతని కాళ్ల కింద మట్టి. మరోవైపు మాయ... మాయ ఇప్పుడు కేవలం అర్జున్ భార్య కాదు, ఆమె ఒక జాతీయ చిహ్నం. స్త్రీవాదం, స్త్రీల వేధింపులకు ఒక మెరిసే ఆదర్శ మహిళ.

రేపు పార్లమెంటులో శేఖర్ బిల్లు ఆమోదం పొందినప్పుడు, దేశమంతా మాయకు వందనం చేస్తుంది. విదేశీ దాతలు వాళ్ళ ఖాతాలలో కోట్లాది డాలర్లు కురిపిస్తారు. ఈ బృహత్తరమైన, సర్వాన్ని కబళించే శక్తి ముందు, జేబులో పదిహేడు రూపాయలు, ఒంటినిండా బురదతో ఉన్న అర్జున్ ఏం చేయగలడు? విక్రమ్ ఎంత పెద్ద లాయర్ అయినా, గాలిలో సాక్ష్యాలను సృష్టించలేడు కదా. శేఖర్ వాళ్ళు ఎలాంటి ఆనవాలు కూడా వదల్లేదు.

"పోరాడి లాభం లేదు," అతని అచేతన మనసు అతనికి నచ్చజెప్పడం ప్రారంభించింది. "వాళ్ళు గెలిచారు. ఈ ప్రపంచం నిజాయితీపరుల కోసం కాదు. ఈ ప్రపంచం అందంగా అబద్ధాలు చెప్పగలవాళ్ళ కోసం, జేబులో డబ్బు ఉన్నవాళ్ళ కోసం మాత్రమే. నువ్వు ఓడిపోయావు అర్జున్. నువ్వు చాలా ఘోరంగా ఓడిపోయావు."

అర్జున్ కళ్ళు నెమ్మదిగా మూసుకుపోసాగాయి. అతనిలోని ఆ అగ్ని, ఆ పట్టుదల, గత కొన్ని రోజులుగా అతడిని బ్రతికించిన ఆ శక్తి, ఒక జల్లు వానకు ఆరిపోయిన కట్టెల మంట లాగా పొగగా మారి గాలిలో కలిసిపోవడం ప్రారంభించింది.

అతనిలో బ్రతకాలనే చివరి కోరిక కూడా పూర్తిగా చచ్చిపోయింది.

అతను స్ట్రెచర్ నుండి కిందకు చూశాడు. నల్లటి, చిక్కటి, మెత్తటి బురద. ఆ బురద ఇప్పుడు అర్జున్‌కు ప్రపంచంలోనే అత్యంత ప్రశాంతమైన ప్రదేశంగా అనిపిస్తోంది. ఆ బురదలో ముఖం దాచుకుని పడుకుంటే ఇంకే అవమానాలూ ఉండవు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వేట ఉండదు, భరణం నోటీసులు ఉండవు, తల్లిదండ్రుల దయనీయమైన ముఖాన్ని గుర్తుచేసుకుని రాత్రులకు రాత్రులు ఏడవాల్సిన పనిలేదు. మృత్యువు ఇప్పుడు అతనికి భయంకరమైన ముగింపు కాదు, అది ఎంతో కోరుకునే ఒక ప్రశాంతమైన నిద్ర. ఒక విముక్తి.

అర్జున్ తన స్పర్శలేని చేతిని నెమ్మదిగా స్ట్రెచర్ అంచు నుండి కిందకు జార్చాడు. ఈ స్ట్రెచర్ నుండి ఆ బురదలోకి దొర్లిపోవాలని అతను కోరుకుంటున్నాడు. విక్రమ్ వాళ్ళు తనను చనిపోయాడు అనుకుని వదిలేసి వెళ్ళిపోతారు. అతను నడిచే శవంగా మారిపోయాడు, శవాన్ని ఎక్కువ కాలం మోయలేరు.

"విక్రమ్..." అర్జున్ తన శక్తినంతా కూడగట్టుకుని, పగిలిన పెదవులను తెరిచి గుసగుసలాడాడు. గొంతు నుండి వచ్చిన స్వరం గాలి శబ్దంలో కలిసిపోయేంత బలహీనంగా ఉంది. "నన్ను... వదిలేయ్... నన్ను... ఇక్కడే వదిలేయ్..."

అర్జున్ స్ట్రెచర్ నుండి కింద పడిపోవడానికి తన శరీర బరువును కొద్దిగా ఒకవైపుకు వంచాడు. అర్జున్ తన కళ్ళను శాశ్వతంగా మూసుకున్నాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో—

స్ట్రెచర్ ఒక పెద్ద కుదుపుతో ఆగిపోయింది. విక్రమ్, సుమిత్ కిందపడిపోబోయి తమను తాము నిలదొక్కుకున్నారు.

హైవే! వాళ్ళు అడవిని దాటి చివరకు తారు రోడ్డు మీదకు చేరుకున్నారు. అయితే, హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకునే లోపే విక్రమ్ గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది.

హైవే మీద, మధ్యాహ్నపు కఠినమైన ఎండలో, వాళ్లకు కేవలం ఇరవై అడుగుల దూరంలో ఒక నల్ల రంగు మహీంద్రా స్కార్పియో నిలబడి ఉంది. కారు ఇంజన్ ఆగిపోయి ఉంది. చుట్టూ విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం, కేవలం కారు నల్ల అద్దాలు, లోహపు శరీరం మీద మధ్యాహ్నపు ఎండ ఈటె మొనలా మెరుస్తోంది.

అడవి నీడ నుండి అకస్మాత్తుగా ఎండ తీవ్రతలోకి రావడంతో కళ్ళు చిట్లించి చూస్తున్న విక్రమ్‌కు, స్కార్పియో తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం కనిపించింది. తారు రోడ్డు మీద బరువైన బూట్లు మోగిన స్పష్టమైన, కర్కశమైన శబ్దం వినిపించింది. మధ్యాహ్నపు సూర్యుడు సరిగ్గా ఆ వ్యక్తి వెనుకే ఉండటంతో, అతని శరీరం మొత్తం ఒక నల్లటి నీడ ఆకారం కనిపిస్తోంది, వెలుగునీడల ఆటలో ముఖం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

విక్రమ్ వెన్నులోంచి మంచు ప్రవాహం పారినట్టయింది. రాథోడ్ మరో దారిలో వెళ్ళిపోయాడు, మరి పట్టపగలు హైవే మధ్యలో నిలబడి ఉన్న ఈ వ్యక్తి ఎవరు? శేఖర్ ఏమైనా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లపై నమ్మకం లేక తన వ్యక్తిగత హంతకుడిని ఈ మార్గంలో కాపు కాయమని పంపాడా?

అర్జున్ యొక్క ఈ శూన్య, మృతప్రాయమైన ప్రపంచం ఇక్కడితో ముగిసిపోనుందా, లేక విధి ఆడే ఈ క్రూరమైన నాటకంలో ఇంకా ఏదైనా భయంకరమైన మలుపు వేచి ఉందా? స్ట్రెచర్‌పై పడి ఉన్న అర్జున్‌కు ఇవేవీ తెలియలేదు, అతను అప్పటికే పూర్తిగా స్పర్శరహితంగా మారిపోయాడు.