విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

38

ఇంకా పూర్తిగా తెలవారలేదు. బయట అడవిలోని పురాతన చెట్ల మధ్య నుండి తడితడిగా, బూడిద రంగులో ఉన్న పొగమంచు, భవనం కిటికీల నుండి లోపలికి తొంగిచూస్తోంది. గత రాత్రి కురిసిన ప్రళయభయంకరమైన వర్షం తర్వాత ప్రకృతి ఇప్పుడు పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కానీ భవనం లోపల ఉన్న మనుషుల మనసుల్లో మాత్రం ఇంకా భీకరమైన తుఫాను కొనసాగుతూనే ఉంది.

భోజనశాల మధ్యలో ఉన్న పాత, దుమ్ముపట్టిన బల్ల దీపం యొక్క మసక పసుపు రంగు వెలుగులో, విక్రమ్ ఒక పటం తెరిచి కూర్చున్నాడు. కుక్క కరిచిన అతని ఎడమ చేతికి మేరీ డి'సౌజా గట్టిగా కట్టు కట్టారు. గాయం నుండి అప్పుడప్పుడు మెరుపుతీగలాంటి నొప్పి మోచేతి నుండి భుజం వరకు పాకుతోంది. కానీ విక్రమ్ అవేమీ పట్టించుకోవడం లేదు. అతని చూపు పటంపై స్థిరంగా ఉంది, అతని కళ్ళల్లో ఒక పదునైన, జిత్తులమారి తెలివి మెరుస్తోంది.

"ఈ చక్రాల గుర్తులనే వాళ్ళను తప్పుదారి పట్టించడానికి మనం ఆయుధంగా వాడుకుంటాం," విక్రమ్ తల పైకెత్తి నేరుగా సర్దార్జీ వైపు చూశాడు. అతని స్వరంలో ఎలాంటి తడబాటు లేదు, అచంచలమైన ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది. "సర్దార్జీ, మేము మిమ్మల్ని చాలా ఇబ్బంది పెడుతున్నామని నాకు తెలుసు. ఈ వయసులో మిమ్మల్ని ఒక మృత్యు క్రీడలోకి దించుతున్నాం. కానీ మా ఈ చివరి పథకంలో, మీరే మాకు కవచంగా నిలబడాలి."

సర్దార్జీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. ఆయన కఠినమైన, బలిష్టమైన ముఖంలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత కనిపించింది. ఆయన ఛాతీ ముందుకు పెట్టి నిటారుగా నిలబడ్డారు. "ఆజ్ఞాపించండి లాయర్ గారూ. ఈ సింగ్ ప్రాణం ఇస్తాడు కానీ, మిమ్మల్ని వెనకడుగు వేయనివ్వడు."

విక్రమ్ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను భోజన బల్ల చుట్టూ నిలబడి ఉన్న జస్టిస్ రావు, రజత్, సుమిత్‌లను సైగ చేసి దగ్గరకు పిలిచాడు. "మన పథకం ఎటువంటి లోపాలు లేకుండా ఉండాలి. మనం ఉదయం పది గంటలకు అర్జున్‌ను తీసుకుని వెనుక అడవి గుండా, ఆ పాత కాలిబాటలో నది రేవు వైపు బయలుదేరతాం. కానీ సర్దార్జీ, మీరు మాతో రారు. మీరు మీ లారీతో ఈ భవనంలోనే ఉండిపోతారు."

రజత్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. "అదేంటి? సర్దార్జీ ఇక్కడ ఒంటరిగా ఏం చేస్తారు?"

"అద్భుతం చేస్తారు," విక్రమ్ పెదవుల చివర ఒక వంకర నవ్వు మెరిసింది. "శేఖర్ మనుషులు గానీ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ ఆ బురద మీద ఏర్పడిన లారీ చక్రాల గుర్తులను చూసుకుంటూ భవనానికి చేరుకున్నప్పుడు, వాళ్లకు ఈ లారీ కనిపిస్తుంది. మేడమ్, మీరు అప్పుడు సర్దార్జీ కాలికి గట్టిగా కట్టు కట్టి, అతన్ని ఒక రోగిలా మంచం మీద పడుకోబెట్టండి. అతని మీద ఒక రగ్గు కప్పండి."

విక్రమ్ మళ్ళీ పటం వైపు చూశాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తలుపులు పగలగొట్టి లోపలికి వచ్చి విచారణ చేసినప్పుడు, సర్దార్జీ చాలా ప్రశాంతంగా చెప్పాలి—నిన్న రాత్రి కుండపోత వర్షంలో లారీ నడుపుతుండగా, తన పాత కాలి గాయానికి తీవ్రమైన ఇన్‌ఫెక్షన్ వచ్చి జ్వరం మొదలైందని. మేరీ మేడమ్ గురించి అతనికి ముందే తెలుసు, ఎందుకంటే మేడమ్ ఇంతకుముందు కూడా అతనికి చికిత్స చేశారు. అందుకే ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలనే తపనతో హైవే నుండి లారీని ఈ అడవిలోని భవనం వైపు ఒంటరిగా నడుపుకొచ్చానని చెప్పాలి. అతను సాక్ష్యంగా తన కట్టును చూపిస్తాడు, మేడమ్ కూడా ఆ మాటకు వంత పాడతారు."

"మరి మన గురించి అడిగితే?" సుమిత్ ఆందోళనగా అడిగాడు. అతని చేతులు భయంతో వణుకుతున్నాయి. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అంత అమాయకులేం కాదు కదా. లారీలో మనం కూడా ఉన్నామని వాళ్లకు తెలుస్తుంది కదా."

"ఇదే మన తురుపు ముక్క," విక్రమ్ పటంపై నుండి తన వేలిని తీసి భారతదేశం యొక్క దక్షిణ భాగంలో, చెన్నై మీద పెట్టాడు. "సర్దార్జీ, మీరు వాళ్లకు నిజమే చెప్పాలి, కేవలం మన గమ్యాన్ని మాత్రం మార్చి చెప్పాలి. కాశీకి కొంచెం దూరంలో ఒక స్థానిక ధాబా దగ్గర మీరు మమ్మల్ని కలిశారని చెప్పండి. మీరు వాళ్లకు మన రూపాల గురించి ఖచ్చితమైన వర్ణన ఇవ్వాలి."

విక్రమ్ ఒక్కొక్కరి వైపు వేలు చూపించాడు. "మీరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పాలి—కళ్ళజోడు ఉన్న ఒక వృద్ధ మర్యాదస్తుడు, సన్నగా పీలగా ఉన్న ఒక భయస్తుడైన కుర్రాడు, ఇంకా తూటా గాయంతో బాధపడుతున్న ఒక యువకుడు మీ దగ్గర లిఫ్ట్ అడగడానికి వచ్చారని. మీరు ఖచ్చితమైన నిజమైన వర్ణన ఇవ్వాలి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గర కూడా మన గురించి అవే వివరాలు ఉన్నాయి. మీ వర్ణన వాళ్ళ సమాచారంతో సరిగ్గా సరిపోలినప్పుడు, వాళ్ళు మీ కథను గుడ్డిగా నమ్మేస్తారు."

అందరూ ఊపిరి బిగబట్టి విక్రమ్ మాటలు వింటున్నారు. ఆ భోజనశాలలోని పూర్తి నిశ్శబ్దంలో కేవలం విక్రమ్ గంభీరమైన స్వరం మాత్రమే ప్రతిధ్వనిస్తోంది.

"ఆ తర్వాత మీరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పాలి," విక్రమ్ సర్దార్జీ భుజం మీద చేయి వేశాడు, "మేము ఆ ధాబాలో వేరే లారీ వాళ్ళ దగ్గర చెన్నై వెళ్ళే దారి గురించి అడుగుతున్నామని. మేము చాలా ఆందోళనగా ఉన్నామని, పదేపదే చెన్నై గురించి మాట్లాడుతున్నామని వాళ్లకు చెప్పండి. మీకు ఆరోగ్యం బాగోలేకపోవడం వల్ల, మీరు వేరే దారిలో రావడం వల్ల మమ్మల్ని బండిలో ఎక్కించుకోలేదని చెప్పండి."

జస్టిస్ రావు గారి కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, ఆనందంతో మెరిశాయి. వయసు భారంతో వంగిపోయిన ఆ మనిషి వెన్నెముక మళ్ళీ నిటారుగా అయినట్లు అనిపించింది.

"నీ బుర్ర అమోఘం విక్రమ్!" జస్టిస్ రావు గారు హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, శేఖర్ గుండాలు టైర్ల గుర్తులను చూసుకుంటూ ఇంత దూరం వచ్చి, సరైన చోటుకే వచ్చామని అనుకుంటారు. కానీ లారీలో మనం కనిపించక, కేవలం అనారోగ్యంతో ఉన్న సర్దార్జీని చూసి నిరాశపడతారు. మనం కాశీ నుండి దక్షిణ భారతదేశం వైపు పారిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నామని విన్నప్పుడు, వాళ్ళు ఈ ఉత్తరాది దారులన్నీ వదిలేసి, వాళ్ళ పూర్తి బలాన్ని చెన్నై మార్గంలో పెడతారు. వాళ్ళు సర్దార్జీని వదిలేసి, మళ్ళీ ఆ యాభై కిలోమీటర్ల వెనకున్న ధాబా వైపు విచారణ కోసం పరుగెడతారు. సరిగ్గా అదే సమయంలో, మనం నది దాటి వేరే రాష్ట్రంలోకి ప్రవేశిస్తాం."

భోజనశాల మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. పథకం నిజంగా దోషరహితంగా ఉంది. టైర్ల గుర్తులను చెరిపేయాల్సిన అవసరమే లేదు. ఆ గుర్తులే శేఖర్ మనుషులకు ఒక పెద్ద ఎండమావిగా మారతాయి. వేటగాళ్లు తాము పన్నిన వలలో తామే చిక్కుకుంటారు.

జస్టిస్ రావు గారు నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి సర్దార్జీ ముందు నిలబడ్డారు. అరవై ఐదేళ్ల సుప్రీంకోర్టు మాజీ న్యాయమూర్తి, జీవితాంతం సమాజంలో అత్యున్నత గౌరవాన్ని పొందిన వ్యక్తి, తన ఒక్క కలం పోటుతో మనుషుల జీవితాలను, మరణాలను శాసించిన ఆయన, ఈ రోజు మాసిన బట్టలు వేసుకున్న ఒక సాధారణ లారీ నడిపేవాడు ముందు చేతులు జోడించి తలవంచారు.

"సర్దార్జీ... మీరు మాకు చేసింది ఏ డబ్బుతోనూ కొనలేనిది," జస్టిస్ రావు గారి గొంతు బరువెక్కింది. ఆయన కళ్ళజోడు అద్దాల వెనుక కంటి కొసల్లో నీళ్లు మిలమిలమంటున్నాయి. "మీరు మీ లారీని, మీ ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టి మాకు కవచంగా నిలబడుతున్నారు. దీని కోసం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మిమ్మల్ని కొట్టవచ్చు, అమానుషంగా విచారించవచ్చు. ఈ సమాజం మీ ఈ ఆత్మత్యాగాన్ని ఎప్పటికీ గుర్తుంచుకోదు. సమాజం గుర్తుంచుకునేది కేవలం అధికార దర్పాన్ని మాత్రమే. కానీ మేము... మేము మీ ఈ రుణం ఎప్పటికీ తీర్చుకోలేము."

రజత్, సుమిత్ తమను తాము ఆపుకోలేకపోయారు. వాళ్ళు ముందుకు వచ్చి సర్దార్జీ దుమ్ము పట్టిన కాళ్ళకు నమస్కరించారు. సర్దార్జీ వాళ్ళిద్దరినీ తన రెండు బలమైన, కండలు తిరిగిన చేతులతో ఛాతీకి హత్తుకున్నారు. ఆ కఠినమైన, గంభీరమైన మనిషి కళ్ళు కూడా చెమ్మగిల్లాయి.

"అయ్యో న్యాయమూర్తి గారూ, నన్ను అలా సిగ్గుపరచకండి," సర్దార్జీ కన్నీళ్ల మధ్య చిరునవ్వు నవ్వారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విచిత్రమైన, లోతైన తాత్విక ధోరణి ఉంది. "మగవాడి జీవితం గానుగలా తిరుగుతూనే ఉంటుంది అయ్యా. జీవితాంతం చెమటోడ్చడం, సంపాదించడం, కుటుంబానికి తిండి పెట్టడం. ఏదో ఒకరోజు ఈ లారీ చక్రాల కింద నలిగి చనిపోతే, వీధి కుక్క తప్ప ఇంకెవరూ గుర్తుంచుకోరు. మగాడి కన్నీళ్లకు విలువే లేదు. దానికంటే, అర్జున్ లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడైన, నిర్దోషి అయిన సోదరుడి ప్రాణాలు కాపాడటానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతిలో రెండు నాలుగు లాఠీ దెబ్బలు తింటే, ఆ దెబ్బలు కూడా నాకు దేవుడి ఆశీర్వాదమే. మీరు నిశ్చింతగా బయలుదేరడానికి సిద్ధం కండి. ఈ సింగ్ ఒక్కడే వంద మంది గుండాలను, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను వెర్రివాళ్ళను చేసి తప్పుడు దారిలో పంపిస్తాడు."

పురుషుల మధ్య ఉన్న ఈ నిశ్శబ్ద సోదరభావం, ఒకరి కోసం ఒకరు ఎలాంటి షరతులు లేకుండా ప్రాణాలను పణంగా పెట్టే ఆ దృశ్యం భోజనశాలలోని గాలిని ఒక విచిత్రమైన పవిత్రతతో నింపేసింది. ఇక్కడ స్వార్థం లేదు, డబ్బు మోహం లేదు, కేవలం సత్యం పట్ల అచంచలమైన విశ్వాసం మాత్రమే ఉంది.

అందరూ హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని, వెనుక దారి గుండా బయలుదేరడానికి తమ కొద్దిపాటి సామాన్లు సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టారు. విక్రమ్ అప్పుడు భవనం వెనుక నుండి కొన్ని గట్టి వెదురు బొంగులు, పాత దుప్పట్లు తీసుకువచ్చాడు. అర్జున్ ఇంకా గాఢ నిద్రలోనే ఉన్నాడు. అతనికి స్పృహ వచ్చినా, తన కాళ్ళ మీద తను నడిచే స్థితిలో ఉండడు. అందుకే అతని కోసం ఒక తాత్కాలిక మోసే పడక తయారు చేయడంలో విక్రమ్ నిమగ్నమయ్యాడు.

విక్రమ్ తన ఒంటి చేత్తో తాడు కట్టడానికి చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నాడు. కుక్క కరిచిన చోటు నుండి మళ్ళీ కొద్దిగా రక్తం కారుతోంది.

సరిగ్గా అప్పుడే అమన్—నిన్న రాత్రి వరకు భయంతో వణికిపోతూ, మనుషుల గొంతు వింటేనే చెవులు మూసుకుని కూర్చున్న ఆ మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయిన కుర్రాడు—చాలా ప్రశాంతంగా విక్రమ్ పక్కన వచ్చి కూర్చున్నాడు. అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడటం లేదు. కానీ చాలా నేర్పుగా పాత నూలు దుప్పట్లను చింపి, గట్టి తాళ్లుగా చేసి విక్రమ్‌కు సహాయం చేయసాగాడు.

విక్రమ్ కొంచెం ఆశ్చర్యంగా అమన్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళల్లో నిన్నటి అంతులేని భయం ఇప్పుడు లేదు. దాని స్థానంలో ఒక విచిత్రమైన ఆప్యాయత, ఒక మూగ సంకల్పం గూడు కట్టుకుని ఉన్నాయి. అమన్ బహుశా అర్థం చేసుకున్నాడు, ఈ మనుషులు కూడా తనలాగే సమాజం చేతిలో దెబ్బతిన్న నిస్సహాయులని, తిరిగి నిలబడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారని. అమన్ చేసిన ఈ చిన్న సహాయం విక్రమ్ అలసట మొత్తాన్ని దూరం చేసినట్లు అనిపించింది. తెల్లవారుజాము వెలుగు ఇప్పుడు భోజనశాలలోని చీకటిని పూర్తిగా తొలగించి, నలుదిక్కులా ప్రసరిస్తోంది. ఉదయం పది గంటలు కావడానికి ఇంకా కొన్ని గంటలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి.

సర్దార్జీ చెప్పిన ఈ చెన్నై పలాయన నాటకం, శేఖర్ యొక్క జిత్తులమారి కిరాయి హంతకులను మభ్యపెట్టగలదా, లేక వాళ్ళ చిన్నపాటి విచారణకే సర్దార్జీ పథకం మొత్తం బయటపడిపోతుందా?